“Szanowna Redakcjo!Dziękuję za wydrukowanie mojego listu w trzecim numerze tygodnika. W nawiązaniu do  informacji o napadzie Husytów na Jasną Górę, z artykułu „Ciekawostki o naszym mieście”, pisałem tam, że według sugestii Jana Długosza, Husytów podejrzewano o napad na Jasną Górę najprawdopodobniej fałszywie, a podejrzenia te zrodziły legendę o napadzie. Spodziewałem się, że może autor tamtego artykułu zechce ze mną polemizować, ale nie doczekałem się, toteż polemizuję sam: Można jednak przeczytać o napadzie Husytów na Jasną Górę w książkach z okresu „żydokomuny” i „księży patriotów”.W albumie „Skarby kultury na Jasnej Górze” wydanym w nakładzie 20 tys. egzemplarzy przez Wydawnictwo Interpress w 1974 r. autorki tekstu Zofia Rozanow  i Ewa Smulikowska  piszą: „ W r. 1430 następuje ważne, choć smutne dla siedziby paulińskiej wydarzenie, jakim jest napad o charakterze obrazoburczym, […] Napaści dokonali husyci z pogranicza Czech i Moraw, przewodził im zaś kniaź wołyński Fedor (Fryderyk) Ostrogski. […] Jak powiada Długosz, gdy podejrzenie padło na śląsko-czeskich husytów, Jagiełło był bliski rozpoczęcia w związku z tym zajściem kroków wojennych. Dwóch uczestników napadu ujęto. Byli to notabene szlachcice polscy, którzy po procesie na zamku krakowskim zostali ścięci.” (Nazwisk ściętych uczestników napadu i nazwisk innych uczestników napadu oprócz księcia Fryderyka Ostrogskiego autorki nie podają.)Moja diabelska intuicja podpowiada mi, że to co podaje pani Zofia Rozanow i ta druga pani jest bardziej zbliżone do „prawdy wiary”, a to co pisze bezinteresowny anonim w Wikipedii jest bardziej zbliżone do prawdy. Poufne: „Sztuka informacji”  na podstawie źródeł historycznych pani Rozanow dziwnym trafem przypomina mi to co pisał Jan Tomasz Gross na podstawie źródeł historycznych w książce „Strach” o nieistnieniu „żydokomuny”, jako stypendysta stypendium imienia senatora Fulbrighta, Instytutu Remarque’a na New York University oraz funduszu badawczego w dziedzinie humanistyki i nauk społecznych Uniwersytetu Princeton, a także to co pisał na podstawie źródeł historycznych Andrzej Żbikowski, adjunkt Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie, w książce „Żydzi”: „Na wyższych uczelniach studiowała zaledwie garstka Żydów, acz i tak stanowili oni jedną piątą studentów.”Nudny belfer PS Jeszcze jeden cytat z Wikipedii” ”[Nie mogąc sobie poradzić z Czechami, Marcin V wezwał Jagiełłę na pomoc w eksterminacji Husytów. W liście do Władysława Jagiełły (w r. 1429) napisał:Wiedz, że interesy Stolicy Apostolskiej, a także twojej korony czynią obowiązkiem eksterminację Husytów. Pamiętaj, że ci bezbożni ludzie ośmielają się głosić zasadę równości; twierdzą, że wszyscy chrześcijanie są braćmi, i że Bóg nie dał ludziom uprzywilejowanym prawa władania narodami; utrzymują, że Chrystus przyszedł na świat aby znieść niewolnictwo; wzywają ludzi do wolności, to znaczy do unicestwienia królów i kapłanów.Teraz, kiedy jeszcze jest czas, zwróć swoje siły przeciwko Czechom, pal, zabijaj i czyń wszędzie pustynię, gdyż nic nie jest bardziej miłe Bogu, ani bardziej pożyteczne dla sprawy królów, niż eksterminacja Husytów.(Cytat z The Papacy and the Civil Power (Nowy York, 1876), str. 253, cyt. wg. David Hunt, Woman Rides the Beast, str. 247)Król Jagiełło nie usłuchał prośby papieża i nie ruszył na Czechy.Osnowę dwóch listów Marcina V do Jagiełły przedstawia Jan Długosz w Dziejach polskich]”.

Dziewiętnasta edycja Muchowego Pucharu Warty – już za nami. W zawodach, organizowanych przez Jurajski Salmoklub z Częstochowy, wystartowało 59 zawodników między innymi z: Bystrzycy Kłodzkiej, Kielc, Torunia, Ustronia, Krakowa, Myślenic, Tarnowskich Gór, Dąbrowy Górniczej i z wielu innych regionów Polski. W tym roku było inaczej niż zazwyczaj dlatego, że pierwszy raz zawody odbyły się na nowo powstałym, odcinku „NO KILL”. Bazą zawodów był „Zajazd u Renaty” w Poraju, gdzie pracowała komisja sędziowska pod przewodnictwem sędziego Macieja Brudzińskiego. Pstrągi podczas zawodów żerowały przeciętnie, a były łowione głównie na streamery oraz nimfy. Sklasyfikowano 19 zawodników, z których prawie 10-u złowiło więcej niż jedną rybę a dwóch najlepszych zaliczyło po 7 sztuk. Imprezę zakończył wspólny obiad, tort-puchar, pamiątkowe zdjęcie oraz rozlosowanie i wręczanie ogromu upominków i pucharów. Organizatorzy serdecznie dziękują uczestnikom za wspaniałą atmosferę oraz wszystkim osobom i firmom za pomoc w organizacji imprezy. A byli to: PZW OKRĘG CZĘSTOCHOWA, SCIERRA, EGO, CADDIS S.C., WĘDKARSKA POLSKA & KUSTIGIZA FLIES – DOM WĘDKARZA W KROŚCIENKU NAD DUNAJCEM, FROSTED GLASS, PPUH M-ELEKTROSTATYK – KRZYSZTOF LEDWOŃ, GORSKIERZEKI.PL, JAXON, TAIMEN FLY FISHING, POWER, SATELLITE, CMYK24.PL, BALSAX, ART-FOTO DANIEL KASPRZAK, AB-FLY ANTONI BOGDAN, VISION, GOSPODARSTWO AGROTURYSTYCZNE “POD HUBAMI” ANNA I FRANCISZEK SIKOŃ, SPENT, IZI, GRAFF, SALIX ALBA, SIEK-M, ABRAMIS, DESIGN FISHING SP. Z O.O., SKLEP WĘDKARSKI ANTRA, SKLEP WĘDKARSKI IRO, SKLEP WĘDKARSKI ARKA PAWLAKA, FLYTYER.PL, SALAR, FLYMEN, SZTUKA ŁOWIENIA oraz TYGODNIK „7 DNI”. Wyniki zawodów:Najdłuższy pstrąg (47 cm) – Marcin Słomka z Myślenic. Najlepsza drużyna – PZW ZWIERZYNIEC (Krzysztof Kaleta, Mariusz Słomka i Łukasz Ostafin). Indywidualnie:1. Bartosz Magnuszewski – JURAJSKI SALMOKLUB CZĘSTOCHOWA2. Tomasz Pinda – JURAJSKI SALMOKLUB CZĘSTOCHOWA3. Tomasz Rał – SPINNER CZĘSTOCHOWA4. Marcin Słomka – PZW MYŚLENICE5. Łukasz Ostafin – PZW MYŚLENICE6. Jan Skrzypczyk – PZW CZĘSTOCHOWA

Równonoc wiosenna to przesilenie, gdy Słońce i Księżyc dzielą się dobą po połowie. To symboliczny moment, gdy światło wygrywa z ciemnością. Według pogańskich tradycji Słowian jest to początek okresu płodności i rozmnażania się. Tradycyjnym symbolem tego dnia było jajko, w którym żółtko i białko, jak słońce i księżyc, dzielą się przestrzenią po połowie. Jajko było też od niepamiętnych czasów symbolem płodności i życia. Według wierzeń skandynawskich Równonoc to też wiccańskie święto Ostary (Ostery, albo Eostry). Ta bogini odrodzenia i odnowy całej przyrody wyobrażana jest jako młoda kobieta odziana w biel, z wiankiem z kwiatów na głowie, promienna i radosna jak pierwsze ciepłe, wiosenne dni. Wraz z nią pojawia się światło i życie, by zwyciężyć nad ciemnością i śmiercią. Druidzi wierzyli, że Równonoc to moment kiedy bóg poślubia i zapładnia powracającą z zaświatów boginię, a owocem ich miłości jest odradzające się na ziemi życie. Atrybutem bogini jest zając, będący, ze względu na ogromną zdolność rozrodczą, symbolem płodności, odrodzenia i nieśmiertelności. W czasach wczesnego chrześcijaństwa pogański zając był więc w oczach Kościoła uosobieniem grzesznego pożądania, zwierzęcej chuci i rozwiązłości. W średniowieczu wierzono nawet, że czarownice praktykujące czarną magię zamieniają się nocami w zające, by pod ich postacią brać udział w orgiach podczas sabatów. Ostara przez Słowian zwana była Pergrubią, Jej święto, przypadające w pierwszą niedzielę po równonocnej pełni Księżyca, nazywali Jarym Świętem, Festiwalem Drzew lub Dniem Pani. Sadzili wtedy drzewa, a między ich korzeniami zakopywali w ziemi kolorowe malowane jajka, symbole początku życia. Zakopywali je też na polach uprawnych. To magiczne przekazanie płodności ze świata zwierzęcego do roślinnego miało zapewnić ziemi płodność i zwiększać urodzaj. Najstarsze pisanki znajdowane przez archeologów na ziemiach polskich pochodzą z X wieku. Według pradawnego germańskiego mitu bogini znalazła podczas pierwszego wiosennego spaceru na śniegu rannego ptaka. By ptak nie zamarzł, Ostara zamieniła go w zająca, zwierzę pokryte grubym futrem, potrafiące wygrzebać pożywienie spod śniegu i dające sobie na mrozie radę lepiej niż ptak. Zającowi pozostała jednak tęsknota za lataniem w przestworzach i za znoszeniem jajek. Ostatnie jajko, które zniósł będąc jeszcze ptakiem, przyozdobił pięknie i podarował bogini w podzięce za uratowanie życia. Wzruszona bogini obdarowała go w zamian ogromną szybkością, by pędził po ziemi, tak jak kiedyś po niebie, a dodatkowo pozwoliła mu raz w roku znosić jajka, jak wtedy kiedy był ptakiem. Zając czyni to w święto wiosny i znosi jajka przyozdobione na pamiątkę tego, które otrzymała Ostara. Wyobrażenie zająca z pisankami i wierzbowymi kotkami jest więc alegoryczną ilustracją przeniesienia płodności ze świata zwierzęcego do roślinnego za pomocą zakopywanego pod korzeniami wierzby jajka. Obecnie zając nie jest już czczony jak kiedyś. Był zwierzęciem mądrym, odważnym, wiernym i szlachetnym. Kultura masowa zrobiła z niego niestety śmieszną zabawkę, pluszową maskotkę. Dodatkowo infantylna moda importowana z Europy zachodniej przyczynia się do barwienia zajęczego futerka na różowo i seledynowo. Wsadzenie takiego tandetnego, groteskowego maszkaronka do świątecznego koszyka urąga nie tylko kulturze i tradycji, ale dodatkowo w mediach jest szeroko krytykowane jako kompletny brak gustu i dobrego smaku.Czytelnikom pragnącym zachować ducha tradycji proponujemy więc potraktować zająca, jako ozdobę stołu, czy zgodnie z tradycją niemiecką – jako postać przynosząca dzieciom łakocie i wielkanocne prezenty. – Naszym zdaniem zając powinien być przedstawiany z jajkami i wierzbowymi kotkami. Jest on elementem tradycji ludowej, a nie kościelnej. Nie wkładamy zajęcy do koszyków ze święconką, bo nie lubimy tych tradycji mieszać – mówi ekipa kwiaciarni „Prowincjonalnej” z Częstochowy.

Jajka faszerowane w skorupkach Składniki:– 6 jajek na twardo– 3 łyżki masła– 2 łyżki szczypiorku– sól– pieprz– żółtko– szynka– łyżka sklarowanego masła– bułka tartaWykonanie:Ugotowane jajka studzimy. Następnie przecinamy je na pół (zostawiamy skorupkę), wyjmujemy ostrożnie białka i żółtka. Jajka drobno siekamy, ucieramy z masłem, szczypiorkiem, solą, pieprzem i żółtkiem. Dodajemy drobno pokrojoną szynkę. Nadziewamy skorupki, każdą z nich od nafaszerowanej strony “moczymy” w tartej bułce. Na patelni topimy sklarowane masło, układamy połówki jajek farszem do dołu, smażymy 5 minut.

Żurek Wielkanocny Składniki:    – 1/2 kg kości wędzonych – 1 średnia marchew – 1/2 średniego selera– ok. 2,5 l wody – 3 szt. liści laurowych– 5-6 ziarenek ziela angielskiego – 350 ml gotowego zakwasu na żurek – 300 ml śmietany kwaśnej– sól, pieprz do smaku– 3 ząbki czosnku– 1/2 kg białej kiełbasy surowej– jajka ugotowane na twardo Wykonanie:1.Do garnka z wodą wkładamy kości oraz obrane i pokrojone w kostkę warzywa, liście laurowe i ziele angielskie. Całość solimy i gotujemy do momentu, gdy mięso przy kości będzie miękkie. 2.Kości wyciągamy i obieramy z nich mięso, następnie kroimy i ponownie dodajemy do wywaru. Żurek łączymy ze śmietaną, hartujemy i dodajemy do całości. 3.Białą kiełbasę podsmażamy na patelni na złoty kolor, po czym przykrywamy pokrywką i podduszamy. Dodajemy do zupy. 4.Pod koniec gotowania zupy dodajemy wyciśnięty czosnek. 5.Zupę podajemy z ugotowanym na twardo jajkiem.

Wielka sobota to jedyny dzień w roku bez mszy świętej. W kościołach dokonuje się wtedy obrzędu błogosławienia pokarmów na stół wielkanocny. Po zmówieniu modlitw i pokropieniu święconą wodą pokarm staje się tzw. święconką. Obrzęd stał się popularny w VIII wieku w Kościele wschodnim i zachodnim, a zachowane tradycyjne modlitwy za ofiarujących baranka paschalnego nawiązują do wczesnych rytuałów greckich i ormiańskich. Najstarsze w Polsce zapisane błogosławieństwo pokarmów można znaleźć w Mszale Gnieźnieńskim. Pochodzi z 1300 roku. Śniadanie po Rezurekcji kończy Wielki Post. Jest ono wyrazem nadziei na wspólne spotkanie w niebie na uczcie Chrystusa. Zgodnie z tradycją gospodarz życzy tego na początku wszystkim, jeszcze zanim zacznie się indywidualne składanie życzeń i dzielenie się wielkanocnym jajkiem. Pod koronkowym rąbkiem tajemnicyW Częstochowie i regionie północnej Jury spotykają się tradycje małopolskie i śląskie, więc chętnie zaglądamy sąsiadom do koszyczków i porównujemy ich zawartość. Zestawy święconkowe różnią się, ale tradycja  nakazuje umieścić w koszyku siedem podstawowych pokarmów. Przez kilka wieków ilość pokarmów była zwiększana. Zawsze były to jednak symbole uznawane zarówno przez ludową, jak i chrześcijańską tradycję. Chrześcijaństwo początkowo traktowało z dystansem stare pogańskie symbole (zarówno słowiańskie, jak i germańskie), ale nie dawały się one wykorzenić z tradycji ludowej. Symbole te zostały więc „ochrzczone” i wchłonięte przez obrządki Kościoła. Najpierw święcono tylko figurkę baranka wypieczoną z ciasta chlebowego. Potem dodawano kolejne pokarmy (pojawiały się ryby, masło, olej, oliwa, wino, ocet, miód i piwo – w zależności od regionu). Ich zestaw i ilość się zmieniały, aż pozostawiono tylko sześć (chleb-baranek, sól, wędlina, ser, chrzan, ciasto), by ostatecznie, po dodaniu jajek, ustalić liczbę siedmiu. Taki zestaw, przyjęty w okresie wczesnego Romantyzmu, do dziś stanowi kanon zawartości koszyka. Koszyka pilnuje baranekBaranek, zwany po staropolsku Agnuszkiem, to symbol wzorowany na średniowiecznych watykańskich medalikach (nazwa wzięła się od łacińskiego Angus Dei – Baranek Boży), robionych z resztek ubiegłorocznego paschału uzupełnionych woskiem i poświęconych olejkami do namaszczania. Z jednej strony był odciśnięty baranek, a z drugiej Jan Chrzciciel. Zwyczaj stawiania baranka na stole zapoczątkował papież Urban V w XVI wieku. Zgodnie z jego zamiarem obecny na stole baranek ma przypominać, że Jezus jest Chrystusem, czyli odkupicielem, który gwarantuje błogosławionym wezwanie na „Ucztę Baranka”. Przypominał także o przejściu przez ziemię egipską anioła śmierci zabijającego pierworodnych synów, z wyjątkiem mieszkańców domów, których drzwi naznaczono krwią baranka. Baranek paschalny był więc wyobrażeniem Chrystusa, którego krew miała ocalić rodzaj ludzki według słów proroka Izajasza. Chorągiew zaś u boku baranka jest nawiązaniem do słów Marii Magdaleny, która opowiadając o swoim spotkaniu z Chrystusem śpiewała: „Widziałam Go po męce, trzymał chorągiew w ręce. Alleluja!”.Chociaż pierwotnie baranek był lepiony z ciasta chlebowego, to w zależności od regionu Polski zaczęto wytwarzać „bogatsze” baranki z masła, ciasta, marcepanu, masy cukrowej lub czekolady. Spotyka się także baranki z materiałów niejadalnych – oprócz więc przepisowych siedmiu pokarmów baranek w koszyku bywa ósmym elementem. Oczywiście baranek z chleba byłby najlepszy. Jeśli jest z czegoś innego – chleb do koszyka trzeba włożyć osobno. Chleb paschalny nawiązuje do „Chleba Żywego”, który zstąpił z nieba i daje życie w komunii świętej. Przypomina też cud rozmnożenia chleba i nakarmienia nim rzeszy słuchających nauk Jezusa. Dla chrześcijan zawsze był najważniejszym symbolem przedstawiającym ciało Chrystusa. W niektórych regionach Polski piecze się nawet kilka rodzajów chleba i do koszyka wkłada po kromce każdego. Można też wypiekać chleb z mieszanki różnych zbóż. Zazwyczaj jest bardzo obficie posypany makiem, kminkiem, czarnuszką czy sezamem. Wędliny symbolizują mięso baranka i przypominają wiernym pierwszą noc paschalną, gdy lud Izraela wyruszył na wędrówkę do ziemi obiecanej. Poświęcenie wędliny w koszyku zapewnia dostatek i dobrobyt, bo dawnymi czasy była towarem ekskluzywnym – nie każdy przecież mógł sobie na nią pozwolić. Pogańska tradycja Słowian nakazywała natomiast około równonocy wiosennej zużyć zapasy peklowanych i wędzonych na zimę zapasów mięsa. W średniowieczu starano się włożyć do koszyka choćby plaster szynki, a od XIX wieku pojawiły się polskie kiełbasy mocno aromatyzowane czosnkiem, kminkiem, jałowcem, majerankiem, gorczycą i kolendrą. Mięso baranka jest symbolizowane przez wieprzowinę najprawdopodobniej dlatego, że wśród germańskich pogan była ona mięsem świętym spożywanym podczas rytualnych uczt i chrześcijaństwu nie udało się jej zwalczyć. Chociaż ma ono wspólne korzenie z judaizmem i islamem, gdzie wieprzowina jest nieczysta, a Pismo Święte mówi: „wieprz, ponieważ ma rozdzielone kopyto, ale nie przeżuwa, będzie dla was nieczysty”, zaakceptowało spożywanie wieprzowiny po pobłogosławieniu. Sól decyduje o przedłużeniu trwałości peklowanego mięsa poprzez hamowanie wzrostu bakterii gnilnych i chorobotwórczych. Ma zatem moc powstrzymywania zepsucia i dlatego jest minerałem oczyszczającym i chroniącym przed złymi mocami. Sól to więc samo sedno istnienia i prawdy. Jest więc nawiązaniem do „soli ziemi”, jak to w Kazaniu na Górze powiedział Jezus o swoich uczniach. Ser nawiązuje do panowania człowieka nad światem przyrody i „czynieniem sobie ziemi poddaną”, bo pochodzi od zwierząt udomowionych. Często ser do święconki robi się z mieszanego mleka koziego, owczego i krowiego, by zapewnić zdrowy rozwój wielu gatunków zwierząt, z których korzysta człowiek. Poświęcenie sera ma zapewnić dobry rozwój zwierząt zarówno hodowlanych i domowych. Chrzan jest, jak i jajko, również starym słowiańskim symbolem pogańskim. Oznaczał krzepę, sprawność fizyczną, siłę, wytrzymałość, witalność. Niektórzy dopatrują się w nim dawnego symbolu fallicznego, czy afrodyzjaku. Ponieważ jednak opary chrzanu wyciskają łzy, kultura chrześcijańska uznała, że znakomicie nadaje się na symbol poddania się cierpieniu i goryczy męki Jezusa. Ciasto pojawiło się w „zestawie obowiązkowym” prawdopodobnie jako przedostatnie. Symbolizuje nabywanie umiejętności i doskonalenie ich. Jest demonstracją kunsztu kulinarnego gospodyń i dlatego powinno być wypiekane własnoręcznie, jak tradycyjne wielkanocne baby. W przeciwieństwie do chleba „naszego powszedniego”, który jest „minimum socjalnym”, ciasto jest niszowym towarem ekskluzywnym, ukoronowaniem umiejętności dbania o ognisko domowe. Jajko (które, notabene, trafiło do koszyka względnie niedawno) pierwotnie nie miało odniesienia do posiłków paschalnych. W starożytnych wierzeniach pogańskich było źródłem życia, symbolem płodności i wiązało się z kultem zmarłych. Żółtko symbolizowało słońce, a białko – księżyc. Ich wymieszanie to połączenie pierwiastka męskiego i żeńskiego, czyli poczęcie nowego życia. Tak rozumiane jajko pasowałoby bardziej do Bożego Narodzenia, niż Wielkanocy. Ponieważ jednak jajku od zamierzchłych czasów przypisywano właściwości magiczne, wczesne chrześcijaństwo traktowało je jako symbol okultyzmu, kojarzony raczej z sabatami czarownic, orgiami i szatanem. Niemieccy zakonnicy jednak zinterpretowali jajko na nowo. Skorupkę porównali do kamienia