7dniOŚWIADCZENIE ws. kuriozalnych i nielicujących z powagą urzędu prezydenta działań, jakie podejmuje Krzysztof Matyjaszczyk w związku z poszerzeniem granic KSSE Ze zdumieniem przyglądam się działaniom prezydenta Częstochowy Krzysztofa Matyjaszczyka, polegającym na wysyłaniu druków bezadresowych do mieszkańców naszego miasta z apelem o pisanie listów do Wicepremiera i Ministra Finansów Jacka Rostowskiego, w sprawie poszerzenia granic KSSE. List Prezydenta do mieszkańców jest niegodną tak wysokiego urzędnika manipulacją i tworzy fałszywe wrażenie, że częstochowianie muszą przekonywać polityków, rząd i urzędników w Warszawie do objęcia strefą ekonomiczną terenów w Częstochowie. Prezydent wprowadza w błąd częstochowian sugerując, że Wicepremier J. Rostowski jest przeciwny częstochowskiej strefie ekonomicznej. Jako poseł ziemi częstochowskiej i sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów zapewniam, że z niecierpliwością oczekujemy w ministerstwie na wniosek o rozszerzenie strefy ekonomicznej na terenie Częstochowy. Niestety, wniosek nie wpłynął do MF, o czym sam Prezydent Matyjaszczyk informuje na końcu swojego niespójnego i dziwacznego tekstu, którego nie sposób odebrać inaczej niż jako próby zrzucenia z siebie odpowiedzialności za nieskuteczne starania o inwestorów, lawinowo wzrastające bezrobocie w mieście i niezrealizowaną obietnicę miasta akademicko-przemysłowego. Działanie Prezydenta zaskakuje tym bardziej, że rozmawialiśmy w ciągu ostatnich tygodni o specjalnej strefie ekonomicznej i zapewniłam Pana Prezydenta, że zwrócę się do Ministerstwa Gospodarki z prośbą o przyspieszenie prac nad analizą wniosku, a w Ministerstwie Finansów dokonamy takiej analizy bezzwłocznie. Przedstawiciele Ministerstwa Gospodarki zapewnili mnie, że czekają tylko na konieczne uzupełnienie wniosku przez Zarządzającego strefą i zaraz po tym prześlą go do Ministerstwa Finansów. To haniebne, że Prezydent Częstochowy świadomie manipuluje mieszkańcami, chcąc wykorzystać ich zaangażowanie w sprawie, która tego zupełnie nie wymaga! Zachowanie Prezydenta oburza tym bardziej, że za jego przedwyborcze harce płacimy z naszych podatków. W tej sprawie zwróciłam się z prośbą do radnego Marcina Biernata, aby w interpelacji spytał, ile nas – częstochowian kosztują polityczne gry Prezydenta Matyjaszczyka.   Izabela Leszczyna Poseł na Sejm RP 

7dniW okresie międzywojennym spotkało się dwóch arystokratów. Francuski, markiz Rohan,właściciel pałacyku na Loarą, w którego żyłach płynęła krew św. Ludwika, i amerykański, pan Fleer, właściciel pałacyku nad Loarą, którego ojciec wynalazł gumę do żucia. I jak to wśród arystokratów, rozmowa przy lunchu zeszła na protoplastów. „Mojego przodka lud (kanalie) zgilotynował w 1793 r.” – pochwalił się Rohan. „To mamy podobne tradycje – odparł Fleer – „Mojego też kanalie powiesiły w Oklahomie w 1843 za kradzież konia”. Być zgilotynowanym czy powieszonym to w świetle prawa niuans. Każdy kraj ma taką arystokrację na jaką zasługuje. Dyskutować można w nieskończoność czy zasługi dla cywilizacji Rohanów były większe niż twórcy gumy balonowej. Rohanowie, książęta bretońscy, zasłynęli już w bitwie pod Hastings (podbój Anglii przez Wilhelma Zdobywcę w 1066), ród wydał 4 kardynałów i 2 marszałków Francji, uzyskał prawo noszenia tytułu Książąt Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Tytuły, niestety, w większości krajów demokratycznych zostały zniesione; od Rohanów bardziej znana jest Rihanna. Za to gumę balonową żują dzieciaki od Kamczatki po Ziemię Ognistą. Demokracja to mniej lub bardziej udana podróbka ustroju feudalnego. Prezydenci pełnią obowiązki monarchów, politycy parlamentarni uważani są za arystokrację, a wokół nich tworzą się dwory klientów. We Francji Ludwików (XVII-XVIII w) i Napoleonów (XIX w), absolutyzm monarszy był ograniczony przez nietykalność arystokracji krwi (choć czasem wkurzony Ludwik pakował do Bastylii jakiegoś księcia). Podobnie w demokracji: władza absolutna ludu ogranicza się w zderzeniu z arystokracją pieniądza (choć czasem wkurzony Putin zamyka w więzieniu Chodorowskiego).  Choćby nie wiem jak się natężać, nie da się wymyślić ustroju bez arystokracji. Nawet w Korei Północnej jest rodzina monarsza i elita generalska.  Arystokrację nie tworzy żadne prawo stanowione. Ona po prostu jest. Odruchowo wszelkie instytucje przyjmują naturalny podział: elita i plebs. Elita może gnać po mieście 150 km/h wypasioną bryką zasłaniając się w razie czego takim czy siakim immunitetem. Plebs (plejzuństwo) ścigane jest po krzakach za picie piwa lub jazdę na zdezelowanym rowerze. Przyjmuje się też z automatu hipotezę ekonomiczną, że w przypadku kryzysu plejzun ma zacisnąć pasa, a arystokrata zwiększyć konsumpcję. Szczególnie wierne tej hipotezie są ugrupowania lewicowo-plebejskie. Za rządów SLD wprowadzono podatek liniowy korzystny dla milionerów. Za rządów PiS konstrukcja obniżki podatków dawała rocznie od 150 zł zarabiającym średnią krajową po 2 tys i wyżej dla zarabiających powyżej 10 tys. miesięcznie. Partie polityczne (nie tylko wymienione) mają swój udział w produkcji elit arystokratycznych. PiS wyprodukował agentów Kaczmarków dostających na emeryturze (po kilkunastu latach pracy) 5 razy więcej niż kasjerka w „Biedronce”; PO nobilituje zwykłych nieudaczników do rangi menadżerów publicznych spółek (vide Koleje Śląskie, Stadion Narodowy, Operator ARP itp). SLD robi jedno i drugie, PSL z jednego i drugiego korzysta.  Jako przynależny do klasy plejzunów, prywatnie z przyczyn utylitarnych, wyżej cenię arystokrację pieniądza od arystokracji z nadania partyjnego. Frank Henry Fleer, wynalazca gumy balonowej, nie przepił całego majątku, ufundował jakiś stadion bejsbolowy, bibliotekę, uniwersytet. Krauze stworzył potencjał polskiego tenisa, Kulczyk odnowił wieżę Jasnej Góry. Zawsze jakaś korzyść ogólna z tego jest. A z tymi arystokratami partyjnymi tylko kłopoty: trzeba zamykać biblioteki, ograniczać uniwersytety i budować im stadiony, by mogli bawić się zarządzaniem. Gdyby chociaż któregoś z nich powieszono za kradzież konia… Ech, marzenia…

Już wkrótce Krzysztofowi Matyjaszczykowi stukną trzy latka sprawowania władzy w Częstochowie. Powszechnie wiadomo, że prezydent jedynie administruje, a nie zarządza miastem, stąd trudno o znaczące sukcesy. Ale przecież Matyjaszczyk nie jest sam. We wszystkich jednostkach podległych prezydentowi zatrudnienie znalazło ponad 11 tysięcy ludzi. I w taki oto sposób Matyjaszczyk stał się największym pracodawcą w Częstochowie. W samym tylko magistracie pracuje ponad 800 urzędników, w tym zastępcy prezydenta, naczelnicy i… doradcy Matyjaszczyka. Wprawdzie pracy w Częstochowie brak, pieniędzy w budżecie miasta brak, nowych inwestorów brak, ale doradców ci u nas dostatek – prezydent ma ich aż pięciu. Spróbujmy ustalić, co to są za specjaliści, w czym doradzają Matyjaszczykowi, które z ich pomysłów zostały przez prezydenta wykorzystane i – co nie jest bez znaczenia – ile kosztują budżet miasta? Pytania skierowaliśmy do magistratu.1. Kto (z imienia i nazwiska) pełni funkcję doradcy prezydenta i czym się zajmuje?„Wanda Kukla – doradca prezydenta miasta Częstochowy ds. budżetu miasta.Do jej obowiązków należy m.in. opiniowanie, konsultowanie dla prezydenta spraw dotyczących budżetu miasta oraz przygotowywanie materiałów, koncepcji, a także udział w spotkaniach zwoływanych z inicjatywy prezydenta dotyczących tych spraw.Stefan Nowak – doradca prezydenta miasta Częstochowy ds. rozwoju gospodarczego i współpracy z uczelniami.Do jego obowiązków należy opiniowanie, konsultowanie dla prezydenta spraw związanych z rozwojem gospodarczym oraz współpracą z uczelniami wyższymi, a także przygotowywanie materiałów i koncepcji oraz udział w spotkaniach dotyczących tego obszaru. Stefan Nowak pełni ponadto społecznie funkcję prezesa Częstochowskiej Organizacji Turystycznej.Piotr Grzybowski – doradca ds. polityki miejskiej i regionalnej, specjalista w przygotowywaniu wniosków o fundusze europejskie. Do jego obowiązków należy opiniowanie, konsultowanie dla prezydenta spraw związanych z polityką miejską i regionalną, a także przygotowywanie materiałów i koncepcji oraz udział w spotkaniach dotyczących tego obszaru.Jerzy Kocyga – doradca prezydenta miasta Częstochowy ds. transportu i komunikacji.Do jego obowiązków należy opiniowanie, konsultowanie dla prezydenta spraw związanych z polityką transportu i komunikacji, a także przygotowywanie materiałów i koncepcji oraz udział w spotkaniach dotyczących tego obszaru.Marcin Kozak- doradca prezydenta miasta do spraw polityki gospodarczej, programowania rozwoju i wdrażania nowych technologii.Do jego obowiązków należy m.in.: opiniowanie, konsultowanie spraw i przygotowywanie materiałów i koncepcji z obszaru polityki gospodarczej, programowania rozwoju i wdrażania nowych technologii”. 2. Czy doradca przychodzi do pracy codziennie? W jaki sposób rozliczany jest z czasu pracy?„Wszyscy doradcy pracują w zadaniowym systemie czasu pracy. Wszyscy wykonują zadania wskazane przez prezydenta miasta, związane z merytorycznym zakresem swojego doradztwa”. 3. Ile zarabia każdy doradca?„Uśredniony koszt zatrudnienia doradców prezydenta to ok. 2.500 zł miesięcznie brutto na osobę (oczywiście uposażenie wyższe lub niższe od średniej zależy m.in. od ułamka etatu). Wanda Kukla – zatrudniona na 3/4 etatu Stefan Nowak – zatrudniony na 1/2  etatuPiotr Grzybowski – zatrudniony na 1/2 etatuJerzy Kocyga – zatrudniony na 1/3 etatuMarcin Kozak – zatrudniony na 1/4 etatu”. 4. Co konkretnego zrobił każdy z doradców?„Doradcy prezydenta zajmują się przygotowaniem miasta do nowej perspektywy finansowej UE 2014-2020, zmianami związanymi z gospodarką odpadami, koordynacją obecnie realizowanych projektów w ramach Funduszy Strukturalnych, zmianami w systemie promocji przedsiębiorczości i inwestycji (np. zwolnienia z podatków lokalnych), współpracą z partnerami zagranicznymi w obszarze wspólnych projektów UE.Prezydent takiego miasta jak Częstochowa, zgodnie z prawem, może zatrudniać 7 doradców; Prezydent Częstochowy ma ich obecnie pięciu, w tym wszystkich na częściach etatów”.Pięć kół u wozu, a kuń patrzyZ odpowiedzi magistratu wynika, że doradcy nie mają stałego czasu pracy, nie wiadomo więc, czy w ogóle do urzędu przychodzą i kiedy. Niektórzy z doradców przyznają, że spotykają się z prezydentem raz na kwartał i to pod warunkiem, iż uda się im spacyfikować grupę sekretarek i asystentkę. Zagadką pozostaje też, jakich konkretnych rad, przez ostatnie trzy lata udzielili Matyjaszczykowi konsultanci i z których prezydent skorzystał. A być może to jest tak, że jeden facet drugiemu facetowi szepcze coś do ucha, a ten wypuszcza informacje… w niebyt, co w efekcie kosztuje miasto 12.500 miesięcznie, 150 tysięcy rocznie, i prawie 500 tysięcy złotych przez ostatnie trzy lata. Każdy z doradców winien pokazać dowody swojej pracy, opracowania i dokumentację. Owa „literatura” powinna być dostępna dla każdego mieszkańca, bo niewykluczone, że zawiera zbawienne dla miasta koncepcje, których prezydent nie zauważył, a częstochowianin – spostrzegł i chciałby ich realizacji. O tym, że wszelkiego rodzaju opracowania muszą być udostępniane opinii publicznej, boleśnie przekonał się prezydent Bronisław Komorowski, który odmówił jednemu z zainteresowanych obywateli ekspertyzy prawnej w sprawie ustawy o OFE. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komorowski, zlecając kancelarii analizę, musi ją upowszechnić, gdyż po pierwsze dotyczyła spraw państwowych, nie prywatnych, a po drugie została sfinansowana ze środków publicznych. W przypadku Częstochowy nie mamy co liczyć na opracowania, nie tylko nie wiemy, co doradcy doradzili, ale także z których pomysłów prezydent skorzystał. Możemy więc domniemywać, że większość zamysłów Matyjaszczyka jest jego autorstwa. By nie krytykować wszystkiego w czambuł – być może sama obecność konsultantów daje prezydentowi natchnienie. Niezależnie od tego, czy doradcy pracują, a prezydent korzysta z owoców ich trudu, odpowiedzialność za słusznie wydatkowane pieniądze publiczne spoczywa na Matyjaszczyku. A tak swoją drogą… Ta sytuacja przypomina odlegle czasy: czy się radzi czy się leży dwa i pół się należy.

7dniObiecałem w poprzednim numerze, że wrócę do oglądu Częstochowy po dwóch latach nieobecności w mieście. I odkąd obiecałem intensywnie gromadzę spostrzeżenia, dokonuję ich selekcji, coś odrzucam, coś dodaję, pozbywam się uwag emocjonalnych, szukam niezbędnego dystansu i… za cholerę nie wiem co z tym zrobić, jak ująć sprawę prosto i przystępnie. Muszę przyznać, że całkiem bezradny jestem. No może nie tak całkiem, bo temat zasadniczy jest, pisał o nim Jarek Kapsa w poprzednim numerze, delikatnie jednak, ekologicznie i trochę romantycznie – jak to Jarek. Broniłem się przed tym, nie chciałem poruszać tematu dróg, bo to nieco już nudne i ograne. Trzeba jednak trafu, że podczas trzytygodniowego niemal pobytu sporo jeździłem po mieście i za każdym razem, gdym wracał strudzony do domu odruchowo szukałem jakiegoś leku na uspokojenie. Jeśli spojrzę na sprawę w szerszym kontekście – powiedzmy: pielgrzymkowo – turystycznym – refleksje o częstochowskich ulicach wydają się w pełni zasadne i na miejscu jak najbardziej. 1. Naiwnie sądziłem, że największym problemem może być dla mnie jazda prawą stroną samochodem z kierownicą po stronie lewej, czyli całkiem inaczej niż w Anglii, gdzie jak wiadomo wszystko jest na odwrót. Nic z tych rzeczy. Największym problemem była sama jazda, czyli slalom polegający na próbach uniknięcia dziur. Jest to walka przegrana. 2. Wjeżdżając do Częstochowy od strony Katowic kierowca czuje się jak skoczek narciarski na rozbiegu – jedzie, bo musi jechać, pięknie wyżłobionymi w asfalcie koleinami. Zmiana pasa ruchu jest operacją ryzykowną. 3. Wjeżdżając do miasta od strony Warszawy… – spuśćmy zasłonę milczenia. 4. Aleja Niepodległości nie wygląda najgorzej. Piękna, długa, w miarę prosta i bez większych dziur, jedzie się nieźle. Kiedy nie pada. W czasie deszczu ulica zamienia się w efektowny tor wodny. Jeśli są tam nawet studzienki odprowadzające wodę, to albo są to atrapy albo są zapchane. 5. Dojazd do Rynku Wieluńskiego Aleją Jana Pawła II jest sporym wyzwaniem (nie wiem jak jest z drugiej strony, bo tam nie byłem). 6. Ulica Ogrodowa aż się prosi o wpis na listę Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych. 7. Miesiące letnie to – jak wiadomo (a może nie?) – okres wzmożonego ruchu pielgrzymkowego i turystycznego w Częstochowie. Rozkopanie miejskich ulic w tym czasie jest pomysłem twórczym i twórczo rozwijanym. Może uda się wyeliminować pielgrzymów, bo turyści, co pewne, raczej nie przyjeżdżają do Częstochowy po raz drugi. Gdybym był turystą, po przygodach drogowych w mieście, nie przyjechałbym na pewno. 8. Jestem daleki od zachwytów nad Anglią czy jakimkolwiek innym krajem Europy Zachodniej, ale nie ma powodu, by o tym co dobre nie wspomnieć. Na przykład drogi. W Anglii też się je remontuje od czasu do czasu. Jeśli remont polega na położeniu nowej nawierzchni, czyli robotę dość żmudną i kompleksową, to taka Ogrodowa dajmy na to byłaby zrobiona w ciągu dwóch, góra trzech dni. Gdyby chodziło tylko o załatanie dziur, to ulica długości Alei NMP załatwiona byłaby w ciągu jednej nocy, a po załatanym kawałku asfaltu samochód przejechałby gładko i bez podskakiwania.  9. Wyczytałem właśnie, że zakładana będzie kostka brukowa na moście w Alejach, co oczywiście spowoduje kolejne komplikacje drogowe, by nazwać to w ten sposób. Pomysł świetny. Będzie ładnie i nowocześnie. Tylko zanim kierowca dotrze w Aleje, by rozkoszować się nowoczesnością i estetyką, straci po drodze na innych ulicach koła, resory, zderzaki i zdrowie.

– Słyszałam od niektórych osób, że moje dziecko to w zasadzie nie opłaca się leczyć, bo terapia jest tak droga, jak utrzymanie oddziału szpitalnego… Co ja mam zrobić? – pyta matka.Na dramatyczną sytuację Agnieszki Walaszczyk, matki ciężko chorego chłopca, który mimo ósmego roku życia zachowuje się jak dwulatek, złożyły się dwa elementy. Komisja ds. Chorób Ultrarzadkich z Warszawy odmówiła kontynuacji leczenia – to po pierwsze, po drugie – matka nie uzyskała pomocy ze strony placówki prowadzącej, mowa o Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. prof. dr Orłowskiego przy ul.  PCK. Bartuś z Częstochowy nie jest jedynym dzieckiem, któremu komisja z Warszawy cofnęła podawanie ratującego życie leku. Jest jedynym natomiast, który nie otrzymał wsparcia ze strony rodzimego szpitala. Decyzja komisji jest jasna, wyłącznie na wniosek placówki lokalnej, w której dziecko jest leczone, można mówić o ponownym rozpatrzeniu konkretnego przypadku. To z kolei rzuca cień nadziei na przywrócenie leczenia. Tak postąpiły wszystkie szpitale w kraju, w których leczone są dzieci na tę samą chorobę, co Bartuś, a którym podawanie leku komisja cofnęła. Ordynator ze szpitala na Tysiącleciu, odmówił złożenia takiego wniosku. Tym samym Bartuś z Częstochowy jest jedynym dzieckiem w Polsce, które z powodu braku jednego świstka papieru z jednozdaniową prośbą o przywrócenie leczenia – został skazany na śmierć. – Zanim opowie Pani o całym procesie leczenia i o tej przykrej, wręcz dramatycznej sytuacji, proszę mi wyjaśnić, co to jest za choroba, na co choruje Bartuś?– Jest to choroba genetyczna – mukopolisacharydoza typu II. Takich dzieci z tym typem – zespołem Huntera w tej chwili w całej Polsce jest około 40-stu. Chorują na to tylko chłopcy. Generalnie choroba polega na tym, że organizm dziecka nie wytwarza enzymu, koniecznego do zwyczajnego funkcjonowania. Tylko matki przekazują uszkodzony gen, nieświadomie, nie wiedząc o tym. Jest to tak rzadka choroba, że badania genetyczne w ciąży nie wykazują jej, gdyż nie robi się ich pod tym kątem. – Co wzbudziło Państwa, jako rodziców niepokój, kiedy dowiedzieliście się, że Bartuś jest chory?– Objawy zaczęły się w okolicach trzeciego roku życia. Bartuś miał przykurcze mięśni – proszę spojrzeć, tak jak tu widać po paluszkach. Poza tym twardo, trochę nienaturalnie chodził. W zasadzie innych objawów nie było, chociaż nieco później zaczął mówić, niż inne dzieci. W tej chwili nie mówi prawie wcale. Wówczas lekarze twierdzili, że powodem była jego zbyt mała waga w czasie porodu, miał 2.160 g, ale że za jakiś czas dogoni rówieśników. Poszliśmy do ortopedy, w zasadzie dlatego, że niepokoił nas chód dziecka. Lekarz wówczas, jako pierwszy, wysunął przypuszczenie, że może to być ta choroba. Pojechaliśmy więc do Chorzowa i zrobiliśmy szczegółowe badania, które niestety potwierdziły tezę lekarza. Dziś wiem, że dziecko nigdy nie wyzdrowieje, ale żyje i na pewnym poziomie funkcjonuje, a wszystko dzięki temu, że otrzymuje preparat „Elaprase”. Dzieci, które nie otrzymują tego leku nie dożywają pełnoletności. – Porozmawiajmy więc o samym leku…– Jest to nic innego jak hormon, którego dziecku brakuje. Lek nazywa się „Elaprase” i wynaleziono go jakieś 10 lat temu. Obecnie produkowany jest tylko przez jedną firmę na świecie, przez firmę farmaceutyczną ze Stanów Zjednoczonych. Przez to też jest bardzo drogi. To jest taki lek w formie kroplówki, wlewu dożylnego. Podawanie trwa około trzech godzin. Bartek pobierał go raz w tygodniu. Jedna kroplówka kosztuje prawie 30 tysięcy złotych. Bartuś musi ją dostawać co tydzień, czyli miesięcznie jest to koszt ponad 100 tysięcy złotych. Gdy zdiagnozowaliśmy Bartka, udało nam się przyłączyć go do nowatorskiego programu w Centrum Zdrowia Dziecka. Gdy miał trzy lata jeździliśmy co tydzień do Warszawy na podawanie leku. Później po roku, Bartka z programu wyłączono. Wciągnięto w program finansowany przez NFZ i dalej mu ten lek podawano. Przez kolejne pół roku jeździliśmy do Katowic. Potem udało się załatwić – przy bardzo dużej pomocy i zaangażowaniu radnego Artura Gawrońskiego (PiS) – by ten lek trafił też do Częstochowy. Na początku żaden szpital w naszym mieście nie chciał się podjąć podawania tej kroplówki. Ostatecznie, jakimś cudem udało się to załatwić w szpitalu na Tysiącleciu, przy ul. PCK. Przez ostatnie trzy lata Bartek właśnie tam miał podawany ten lek. – To co się stało, że nagle dziecko przestało lek otrzymywać? – Co pół roku dzieci, które poddawane są temu leczeniu muszą przejść szczegółowe badania. Ich wyniki trafiają do specjalnego Zespołu Koordynacyjnego ds. Chorób Ultrarzadkich przy Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. To ten zespół decyduje o przyznaniu lub cofnięciu leku finansowanego z NFZ. I tak się nieszczęśliwie stało, że komisja z Warszawy w marcu tego roku zadecydowała o przerwaniu leczenia. Lekarze na podstawie wyników badań podejmują decyzje, czy leczyć dalej, czy też nie. – Wspomniała Pani o badaniach, kto je wykonuje?– Te badania przeprowadzane są tutaj w Częstochowie, w szpitalu na Parkitce. Moim zdaniem – jeśli mam być szczera, do czego też przyznają się sami lekarze – nasi lokalni medycy, tak naprawdę nie mają wystarczającej wiedzy na temat tej choroby, bo Bartek jest jedynym takim dzieckiem w Częstochowie. Jakie więc mogą mieć doświadczenie? Może nie powinnam tego mówić…, ale dla przykładu: ortopeda brał poprzedni wynik, kserował go, podpisywał i w ogóle dziecka nie badał. Twierdził: „Co tu się mogło zmienić?”, nawet nie oglądając Bartusia. Takie jest podejście naszych lekarzy. – Co to są za badania?– Bartuś raz na pół roku przechodzi badania ortopedyczne, okulistyczne, serca, krwi, po prostu wszystkie. Właściwie o odebraniu leku mojemu synowi zadecydowało badanie psychologiczne. Warszawa po tych wynikach tłumaczyła się, że cofnięto leczenia, z uwagi na zbyt małą skuteczność. Odebrali lek ponieważ dziecko uwsteczniło się – ich zdaniem – intelektualnie, bo przestało mówić. – Tylko na podstawie badania psychologicznego?– Jeśli chodzi o Bartka – tak. Wszystkie pozostałe wyniki są lepsze niż wcześniejsze. Na podstawie badania psychologicznego wykluczono go z terapii, a przecież wiadomo, co podkreślają specjaliści z Warszawy, że ta terapia nie działa na mózg. Mówiąc prostym językiem: leczy cały organizm, prócz mózgu. Byłam przekonana – nawet się nie bałam, że wyniki psychologiczne nie mogą mieć wpływu na decyzję komisji z Warszawy. Po rozmowie z psycholog z częstochowskiego szpitala – bo domyśliłam się, że ona może opisać w badaniu różne rzeczy – odnosiłam wrażenie, że na takiej chorobie ona raczej się

7dniJego życie codzienne odbiega od muzyki, ale to ona płynie w jego krwi od zawsze. Czy częstochowianin – Marcin Czerwiński, zostanie zwycięzcą 6 edycji „Must Be The Music”? W programie „Must Be The Music” poznaliśmy młodego częstochowianina Marcina Czerwińskiego w wykonaniu piosenki Kings of Leon „Use somebody”. Na co dzień jest właścicielem siłowni „OLIMP” na Rakowie, jego hobby stanowią sztuki walki w brazylijskiej formule VT oraz motocykle. W duchu marzy by zostać profesjonalnym wokalistą, dlatego planuje podjąć studia na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Akademii Muzycznej w Katowicach. W regionie częstochowskim młody artysta może liczyć na pomoc, m.in. Jacka Kasprzyka. Ten młody artysta jest członkiem zespołu coverbandu Azja, a ich poczynania można zobaczyć na różnych portalach internetowych. Wspólnie z zespołem powstały cztery utwory, a jeden z nich „Egoista” nagrali w Młodzieżowym Domu Kultury w Częstochowie. Obecnie Azja nie ma funduszy na wydanie debiutanckiej płyty i poszukuje producentów muzycznych i profesjonalnego studia nagrań. Jako zespół wspomagali drużynę z programu „Ekipa na swoim” oraz supportowali m.in. zespołu LOKA, Feel oraz Video. Te małe, na dzień dzisiejszy, sukcesy Marcina Czerwińskiego, motywują go do zdobywania kolejnych coraz to większych. Trzymamy kciuki za młodego artystę w programie „Must Be The Music” i życzymy mu kolejnych sukcesów.