7dniPolska jest krajem interesującym. Mnie, na przykład, interesuje, dlaczego z zasady w Polsce buduje się drogi bez poboczy. W Turcji, są pobocza, w Szwecji, w Rumunii… a u nas nie. Niektórzy mówią, że droga bez poboczy jest mniej bezpieczna. Wydaje się to twierdzenie prawdziwe, jeśli nam przyjdzie do głowy spacer brzegiem drogi publicznej. Tu jednak Sejm, w swym wzmożeniu intelektualnym, wymyślił, że zamiast budować pobocza lepiej pieszych oznakować. Na początek w ramach znakowania trzeba nosić po ćmoku światełka odblaskowe. Kara za ich brak, wychowawczo, została ustawiona na poziomie odpowiednio wyższym od kar za jazdę samochodem z nadmierna prędkością. Bo jak ktoś jedzie za szybko samochodem to się śpieszy, wiec ma powód. Obecność pieszego na drodze nijak się wytłumaczyć logicznie nie może. Czekamy więc na kolejne pomysły dyscyplinujące pieszych; może specjalne płaszczyki w dzień, może obowiązek noszenia widocznych z kilometra transparentów… Skoro nie ma poboczy, trudno się dziwić, że przy drogach nie ma miejsca na drzewa. Wiadomo, szpalery drzew przy drogach wymyślili Ruskie by im sanie nie błądziły po zaśnieżonej przestrzeni stepów. Nie będą nam Ruskie rządzić i dyktować co dobre. Drzewa jako takie są złośliwe i wpadają na pijanych kierowców; czas je wyrugować.  A co jak się człowiek przyzwyczaił? Mieszka sobie na ul. św. Barbary, drzewa tam „od zawsze” chroniły go od ulicznego hałasu. Teraz mu wytną. Nie będzie lekko, włączy sobie taki „barbarianin” telewizor czy radio, a w jednym i w drugim tylko warkot samochodów usłyszy. Zupa jego, jakby nie solił czy pieprzył, będzie mu jechała spalinami. Drzewa są kłopotliwe, śmiecą liśćmi, ale bez drzew jeszcze gorzej… Ale co taki „barbarianin”ma do powiedzenia. Remont drogi to potrzeba ogółu, z projektu wynika, że drzewa są zbędne; partykularyzm musi ustąpić przed potrzebą zmotoryzowanej większości. Ludzie! W końcu żyjemy w XXI w. To w średniowieczu uliczki w mieście wyznaczano tak wąskie, że konie z powozami trzeba było zostawiać za murami. Dziś człowiek bez samochodu nie jest człowiekiem i temu należy podporządkować rozwój miasta.  Postęp idzie do przodu, a pieszy, cholera go wie… Jakby szedł z postępem nie byłoby problemu. A jak sobie idzie wbrew postępowi to stanowi przeszkodę. A takowe, w imię dobra publicznego, trzeba eliminować. A co do drzew, to oczywiste… Drzewo stoi, samochód jedzie, kto szybciej do czegoś dojdzie… Ja nie dojdę. Mam to w ogólności w… du…żym szacunku. Widok narzucających postęp decydentów w lakierowanych brykach, prowokuje mnie do udzielenia fundamentalnej rady: chłopy, idźta na drzewo, na morwę, liście obgryzać, jedwab produkować… Wtedy jest pożytek z władzy, gdy nie robi zbędnej sadzy…    

7dniMniej więcej przed rokiem o tej porze wspominałem o największym festiwalu muzycznym na świecie, czyli o Proms. Obiecałem zdaje się wówczas więcej szczegółów w późniejszym terminie, ale natłok wydarzeń i postępująca skleroza sprawiły, że nie wywiązałem się dotąd z danego słowa. Nie oznacza to jednak, że zamierzam właśnie teraz to zrobić, a powód kolejnej zwłoki jest zasadniczy, o czym za chwilę. Wspomnę więc jedynie, że tegoroczny festiwal, Proms 2013, odbywa się od 12 lipca do 7 września. To impreza na zupełnie niespotykaną skalę. Każdego dnia wieczorem, zawsze w majestatycznej Royal Albert Hall, odbywa się przynajmniej jeden koncert, często dwa, czasami nawet trzy. Występują najwybitniejsi artyści z całego świata, najlepsi dyrygenci i najlepsze orkiestry. W tym roku Proms ma charakter wybitnie polski. Dla przykładu jedynie podam, że w najbliższy piątek, 23 sierpnia, wystąpi Warszawska Orkiestra Symfoniczna pod dyrekcją Antoniego Wita, a w programie usłyszeć będzie można utwory Andrzeja Panufnika i Witolda Lutosławskiego. Kompozycje tego ostatniego przewijają się przez cały tegoroczny Proms, co jest pięknym hołdem brytyjskich organizatorów dla polskiego kompozytora, którego 100-lecie urodzin przypada właśnie w tym roku. I tyle na razie o Proms, obiecuję (znowu), że do tematu powrócę, a wspomniany zasadniczy powód, który każe mi przesunąć w czasie festiwalowe opowieści jest ten, że jestem na wakacjach, dość daleko od Londynu, a dokładniej – w Częstochowie. Muszę przyznać, że całą drogę od Anglii do Polski, drogę – trzeba dodać – długą, przez pół Europy niemal, bo przecież przez Francję, Belgię, Holandię i Niemcy, towarzyszyła mi niezwykła ekscytacja, wzrastająca w dodatku wraz ze zbliżaniem się do miasta. Ostatni raz byłem w Częstochowie blisko dwa lata temu i najnormalniej ciekaw byłem wszystkiego, co w tym czasie się zmieniło. Siłą rzeczy materiał porównawczy sam pchał się w ręce, bo przecież widoki wokół w poszczególnych państwach utrwalone zostały solidnie i wjazd do Częstochowy był jednocześnie początkiem automatycznej i mimowolnej, zupełnie ode mnie niezależnej, analizy, czyli – innymi słowy – próby spojrzenia na nasze miasto przez pryzmat innych miast europejskich, w tym rzecz jasna także polskich, przez które wiodła mnie droga, jak – by wymienić tylko te największe – Legnica, Wrocław czy Opole. I, prawdę powiedziawszy, z całą przyjemnością oddałbym się rozważaniom na ten temat, bo – najogólniej rzecz biorąc – Częstochowa nie wypada w tych porównaniach źle, gdyby nie fakt, że najzwyczajniej w świecie zmogło mnie zmęczenie długą drogą i szczegółową analizę porównawczą postanowiłem odłożyć na później. A później to sami wiecie jak to jest, kiedy człowiek zjawia się w swoim mieście po dłuższej nieobecności. Tu trzeba podjechać, tam trzeba podjechać, tu trzeba coś załatwić, tam kogoś lub coś odwiedzić. Słowem – ruch na okrągło. Trzeba trafu zjawiłem się w czas pielgrzymek, co dostarczyło dodatkowego materiału do przemyśleń nad kondycją miasta. Nie chcę przez to powiedzieć, że patrzyłem na Częstochowę okiem pielgrzyma czy, nie przymierzając, jakiegoś turysty, ale, tak czy owak, ten dodatkowy kontekst był oczywisty. Zwłaszcza, że wyczytałem gdzieś w Internecie czy w prasie, że powstał właśnie plan na opanowanie przybywających do miasta w ilościach znacznych pielgrzymów i turystów, a ściślej mówiąc – plan, który ma zrewolucjonizować sytuację, dość marną dotąd, plan, u którego podstaw leży oczywista potrzeba zatrzymania pielgrzymów w Częstochowie dłużej, oferując im bogaty plan rekreacyjny czy rozrywkowy, nie pamiętam. Plan ma obowiązywać od przyszłego roku, i słusznie, bo nie ma co burzyć ładu już teraz. Rewolucyjny charakter planu na przyszły rok polega na tym, że przygotowana zostanie specjalna aplikacja do smartfonów, która umożliwi złaknionym wiedzy o Częstochowie pielgrzymom i turystom łatwy dostęp do kompletnej informacji z cyklu: „Co, gdzie, kiedy”. Przydałby mi się taki częstochowski przewodnik w telefonie, bez dwóch zdań. Zwłaszcza po dwóch latach nieobecności w mieście. Problem w tym, że nie mam smartfona. Nie przypuszczam, by dysponowali takim drogim przecież urządzeniem pielgrzymi w skali masowej, co stawia sens tego pomysłu pod znakiem zapytania. Może przez ten rok coś się zmieni i pielgrzymi gremialne nabywać będą smartfony, choć raczej wątpliwe to jest. Trzeba raczej szukać innych rozwiązań, nie tylko w tej materii zresztą. Ale o tym następnym razem.

7dniKtoś powie: to niemożliwe, by z Częstochowy zniknęło aż 5 tysięcy miejsc pracy, przy prawie 16 tysiącach bezrobotnych. Przecież z komunikatów prezydenta miasta wynika, że gdziekolwiek się nie pojawi, jak grzyby wyrastają nowe stanowiska (40 miejsc pracy po wprowadzeniu przez miasto ulg podatkowych, 100 osób będzie zatrudnionych przy produkcji wentylatorów, 20 osób znalazło zatrudnienie przy produkcji kapeluszy, nie wspominając już o nowej dyskotece, o kontrakcie na ciastka z Kamyka, czy gigantycznych inwestycjach Chińczyków). Z liczbami się nie dyskutuje Przez ostatnie 3 lata, czyli w czasie rządów Krzysztofa Matyjaszczyka, z Częstochowy zniknęło minimum 5 tysięcy miejsc pracy, i w przeciwieństwie do ludzi – liczby nie kłamią (dane udostępnił Główny Urząd Statystyczny). Ludność w wieku produkcyjnym Częstochowa 2010 rok 2011 rok 2012 rok 154.498 osób 152.113 osób 149.460 osób Różnica (od 2010 do 2012) – 5.038 osób (wiek produkcyjny: mężczyźni pomiędzy 18. a 67. rokiem życia, a kobiety pomiędzy 18. a 65. rokiem życia). O czym mówi tabela. Otóż z wieku produkcyjnego „wypadło” ponad 5 tysięcy mieszkańców Częstochowy. Zastanówmy się, gdzie podziała się tak duża populacja, co się z nimi stało? To tak, jakby wymazać z mapy miasta wraz z ludźmi całą dzielnicę Parkitka lub prawie w całości dzielnice Wrzosowiak i Mirów razem wzięte. Niestety w tym temacie nikt nie prowadzi szczegółowych badań, więc jeśli nasza analiza ma być rzetelna, musi zakładać kilka wariantów. Spośród 5-tysięcznej nieobecnej dziś rzeszy, niemałą grupę stanowią ludzie, którzy na dobre opuścili Częstochowę – po prostu wyjechali z różnych powodów (wielu w poszukiwaniu pracy, np. za granicę). Część, z owej 5-tysięcznej grupy przeszła z wieku produkcyjnego, w wieku poprodukcyjny, innymi słowy stali się emerytami. Niewykluczone też, że ułamek stanowią osoby zmarłe. Tak czy siak możemy powiedzieć, że wśród „zaginionej” społeczności mamy dwie największe grupy: ludzi, którzy wyjechali z Częstochowy bądź przeszli na emeryturę. Ale jak się to ma do tezy, że wraz z mieszkańcami zniknęły miejsca pracy? Na to pytanie odpowie nam stopa bezrobocia. Stopa bezrobocia rejestrowanego w % Częstochowa 2010 rok 2011 rok 2012 rok 11,5 12,2 13,5 Wzrost bezrobocia (od 2010 do 2012) 2,00% (2 procentowy wzrost bezrobocia w Częstochowie jest największy, ze wszystkich miast na śląsku. Są miasta, które mają wręcz spadek bezrobocia: Jastrzębie Zdrój, Żory lub wzrost bardzo minimalny Świętochłowice – 0,2 proc., Chorzów – 0,3 proc.).   Już wiemy, że z Częstochowy zniknęło 5.038. osób w wieku produkcyjnym. Załóżmy, że były to osoby, które wcześniej miały zatrudnienie. Po ich odejściu (wyjeździe bądź przejściu na emeryturę), zwalniane stanowiska przejęliby poszukujący pracy (w większości zarejestrowani w Powiatowym Urzędzie Pracy w Częstochowie). W ten sposób stopa bezrobocia powinna się zmniejszać, a mamy jej wzrost aż o 2 proc. Natomiast przy innym założeniu, że owe 5 tysięcy ludzi wcześniej nigdzie nie pracowało, ale z racji wieku produkcyjnego, część z nich z pewnością figurowała w PUP, więc po ich wykreśleniu z rejestru osób bezrobotnych (z powodu wyjazdu bądź przejściu na emeryturę) stopa bezrobocia także powinna spadać. W żadnym przypadku tak nie jest, a to znaczy, że skoro bezrobocie wzrasta choć liczba mieszkańców maleje – ubywa nam miejsca pracy. Mamy o 5 tysięcy mniej mieszkańców zdolnych do pracy, a bezrobocie rośnie, więc śmiało można postawić tezę, że minimum 5 tysięcy miejsc pracy straciła Częstochowa w ostatnich 3 latach. Porównajmy Częstochowę do podobnego miasta ze śląska: Bielsko-Biała. Ludność w wieku produkcyjnym   Częstochowa Bielsko-Biała 2010 rok 154.498 osób 112.267 osób 2011 rok 152.113 osób 110.996 osób 2012 rok 149.460 osób 109.546 osób Różnica (od 2010 do 2012) – 5.038 osób – 2.721 osób Stopa bezrobocia   Częstochowa Bielsko-Biała 2010 rok 11,50% 6,00% 2011 rok 12,20% 6,20% 2012 rok 13,50% 6,70% Wzrost bezrobocia (od 2010 do 2012) 2,00% 0,70% Brak 5 tysięcy miejsc pracy to bardzo dużo. Jest gorzej niż na pierwszy rzut oka, rozentuzjazmowanym urzędnikom się wydaje. Niestety, stan ten pogłębia się. Nasza analiza nie dotyczy roku 2013, w którym pokaźną grupę bezrobotnych, w tym całkowicie likwidowanych miejsc pracy, dostarczyła Huta Częstochowa, Mleczgal, Wadrox, Best Work i wiele innych upadających firm lokalnych.

7dniJeśli ktoś nie potrafi kreatywnie pomnażać własnego budżetu, powinien skorzystać z przykładu Mariusza Trepki (PiS). – Nigdy nie pracowałem dla nagród jubileuszowych – twierdzi wicestarosta myszkowski. Czyżby? Ręce same do oklasków się składają, gdy mamy do czynienia z osobą, której stuknęło ćwierć wieku pracy zawodowej. Dla jubilata to rzecz jasna powód do dumy, a także – w przypadku sfery budżetowej – wymierna korzyść finansowa. Jednostki publiczne, oprócz Kodeksu Pracy, przy wypłacie nagrody jubileuszowej kierują się Regulaminem Wynagradzania bądź przepisami ogólnymi, np. ustawą o pracownikach samorządowych. Wysokość nagrody jest różna w zależności od instytucji i przy 20-leciu waha się w granicach od 100 do 200 proc. wynagrodzenia miesięcznego, pobieranego przez pracownika. Tyle słowem wprowadzenia. Pięć lat w trzy lata Jakież było zdziwienie myszkowskich obserwatorów życia politycznego, gdy po zaledwie trzech miesiącach piastowania funkcji wicestarosty Myszkowa, Mariusz Trepka odebrał nagrodę finansową za 25-lecie pracy zawodowej. Zaskoczenie nie wynikało z faktu, iż Trepka przepracował łącznie w różnych instytucjach już 25 lat, ale z niezgodności matematycznej. Jeśli w 2013 roku pobrał środki ze starostwa za 25 lat pracy, to jakim cudem w 2010 otrzymał z poprzedniego miejsca zatrudnienia nagrodę za 20-lecie. Wyszło na to, że wicestaroście czas płynie inaczej. Rozłóżmy temat na części pierwsze. Procedura jest następująca: pracownik występuje do pracodawcy z wnioskiem o wypłatę nagrody jubileuszowej, dokumentując jednocześnie własny staż zatrudnienia świadectwami pracy. Trepka przedłożył taki wniosek w 2010 Regionalnemu Funduszowi Gospodarczemu (poprzedniemu pracodawcy) i podobny zabieg powtórzył w 2013 roku w starostwie. Niezgodność wzięła się stąd, iż obecny wicestarosta wnioskując do RFG o wypłatę nagrody za 20 lat pracy nie przedstawił wszystkich dokumentów. Zataił, iż znacznie wcześniej przepracował ponad dwa lata w myszkowskim przedsiębiorstwie komunalnym. Innymi słowy, gdyby Trepka przedłożył pracodawcy (RFG) wszystkie dokumenty, 20-lecie obchodziłby w 2008 roku (już pracował w RFG), a nie w 2010. Ponieważ u kolejnego pracodawcy (Starostwo w Myszkowie) złożył jednak wszystkie dokumenty, i tym samym znalazły mu się jeszcze dwa lata pracy, to 25-lecie rzeczywiście wypadło mu w roku 2013. Pobranie nagród jubileuszowych, najpierw z RFG, a potem z powiatu, odbyło się – co należy podkreślić – zgodnie z prawem. Przepisy uwzględniają bowiem, iż pracownik może zapomnieć o własnym jubileuszu, a profity finansowe ma prawo odebrać w okresie do trzech lat. Trepka te warunki spełnił, i wydawałoby się, że wszystko jest lege artis. Wygodna niepamięć Zdrowy rozsądek podsuwa serię dręczących pytań: w jakim celu Trepka zataił fakt przepracowania dwóch lat w myszkowskim przedsiębiorstwie, dlaczego nie poinformował pracodawcy (RFG), że 20-lecie obchodził w 2008, a nie w 2010 roku i czy to w ogóle ma znaczenie? Autor chaosu odmówił komentarza, to znaczy, że coś jest na rzeczy. W pozornym „szaleństwie” wicestarosty jest metoda, a wystarczyło pójść tropem pieniędzy. Różnica polega na tym, że inne zasady wypłacania nagród obowiązywały w RFG w roku 2008, a inne w 2010. Przykład. Pracownik RFG Jan Kowalski, który zarabiał 3.000 złotych brutto, w roku 2008 (po zastosowaniu wskaźników wyliczeń) otrzymałby nagrodę za 20 lat pracy w wysokości 571,14 złotych. Ten sam pracownik, w roku 2010 dostałby – 6 tysięcy. Rozbieżność wynika z tego, że „do 2010 roku wypłata nagród w RFG następowała na postawie postanowień Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy Huty Częstochowa S.A., a od 2010 według Regulaminu Wynagradzania (odrębnego dla RFG)”. Gdy spółkę obowiązywał Układ Zbiorowy Huty, jubilat otrzymywał wysokość najniższego wynagrodzenia krajowego, a przy Regulaminie – 200 proc. aktualnej swojej pensji. Być może to tylko przypadek…? Być może Mariusz Trepka po prostu nie pamiętał o przepracowanych kiedyś dwóch latach i dlatego nie załączył właściwych dokumentów…? Być może w 2008 roku zwyczajnie zapomniał o własnym jubileuszu i o nagrodę wówczas nie poprosił? Co by jednak nie powiedzieć, zawodna pamięć wicestarosty przynosi mu niezły pieniądz. A wystarczyło poinformować pracodawcę o dacie (2008 rok) nabycia prawa do nagrody jubileuszowej – zgodnie z prawdą. Wszakże Trepka nie dostałby wówczas kilku tysięcy złotych, a zaledwie kilka setek, ale nie musiałby dziś – będąc osobą publiczną – świecić oczami. Z ostatniej chwili Wicestarosta myszkowski Mariusz Trepka nagrodę jubileuszową za 20 lat pracy, którą otrzymał z RFG – kilka dni temu zwrócił. Ponownie więc poprosiliśmy go o komentarz. Odpowiedź przesłał rzecznik prasowy starostwa: „Pragnę poinformować, że decyzja Wicestarosty wynikała z powodów rodzinnych”. Ocenę pozostawiamy Czytelnikom. Mariusz Trepka, jeden z poważniejszych graczy na myszkowskiej scenie politycznej, będzie teraz musiał włożyć wiele wysiłku, by przekonać elektorat, iż rzeczywiście nie pracuje dla nagród i zaszczytów.

Podczas wtorkowej konferencji prasowej, radni Marcin Maranda (Wspólnota Samorządowa) i Marcin Biernat (PO) poinformowali o złożeniu do wojewody śląskiego pisma w sprawie niewywiązywania się przez miasto z zadań w zakresie gospodarki odpadami Zdaniem radnych Częstochowa jest jednym z najgorszych miast w Polsce pod względem wdrażania ustawy śmieciowej. Organizatorzy spotkania z dziennikarzami opierali się na konkretnych przykładach. Mówili o problemach pojedynczych mieszkańców, ale także spółdzielni mieszkaniowych, lokalnych przedsiębiorców oraz Cmentarza Kule. – Winę za harmonogram odbierania śmieci, miasto i służby miejskie chcą zrzucić na radnych. Ale przecież był on przygotowany przez właściwe jednostki miejskie – przez Częstochowskie Przedsiębiorstwo Komunalne. Tak więc my radni zakładaliśmy, że pracują tam specjaliści, którzy przygotują właściwy i optymalny dla Częstochowy harmonogram. To CzPK odpowiada za przygotowanie i wdrożenie tej ustawy – twierdzi Marcin Maranda. W piśmie do wojewody czytamy: „Uważamy, że Gmina nie wywiązuje się ze swojego ustawowego obowiązku, co prowadzi bezpośrednio do wystąpienia na jej terenie zagrożenia sanitarnego i epidemiologicznego. Dowodem na to są liczne zdjęcia. Fotografie przedstawiają przepełnione gniazda śmieciowe oraz odpady pozostawione obok śmietników i w innych miejscach publicznych (…) W wielu dzielnicach wciąż brakuje pojemników do selektywnej zbiórki odpadów. Śmieci zalegają też w parkach, na skwerach oraz wzdłuż szlaków komunikacyjnych. Zalegające odpady stają się siedliskiem ptaków, owadów i szczurów (…) W związku z powyższym wnosimy o zastosowanie w przedmiotowej sprawie przysługujących Panu uprawnień nadzorczych i kontrolnych”. Radni Maranda i Biernat skompletowali ponad 100 fotografii przedstawiających ogólny chaos „śmieciowy”, który obecnie panuje w mieście. Zdjęcia wraz z listem przewodnim przesłali do wojewody śląskiego. Częstochowscy radni liczą na zdyscyplinowanie władz miasta przez wojewódzkie instytucje.

Niepełnosprawna mieszkanka Częstochowy od lat nie może doprosić się od ZGM, wybudowania przed jej klatką schodową niewielkiej pochylni dla wózków. Kierownictwo administracji tłumaczy się, iż doszło do pomyłki przy interpretacji prośby lokatorki. Ich zdaniem chodzi o podjazd na schodach klatki schodowej, a mieszkanka twierdzi natomiast, że o pochylnię przed wejściem do budynku.Tak czy siak, podjazdu nie ma ani w klatce ani na zewnątrz. Częstochowa nigdy nie była i nie jest, miastem przyjaznym osobom niepełnosprawnym i właśnie pani Zofia jest tego kolejnym przykładem. Mieszkanka bloku przy ulicy Ossowskiego od lat porusza się na wózku inwalidzkim. Od dawna też jej świat ogranicza się do czterech ścian w zasobach ZGM. Problem pani Zofii leży tuż przed klatką schodową – to dwa stopnie przy wejściu do budynku. Wyjście z mieszkania przypomina podróż życia – do zwiezienia niepełnosprawnej angażowani są członkowie rodziny lub znajomi. Ale tak naprawdę dopiero teraz tworzą się schody. Osoba wyprowadzająca panią Zofię musi jej cały czas towarzyszyć, bowiem po zakończeniu spaceru, starsza pani nie może dostać się do domofonu. Dwa schodki przed klatką schodową są barierą nie do pokonania. Czasami umawia się z osobą ją odbierającą na daną godzinę, ale wówczas niezależnie od aury czy chociażby potrzeb fizjologicznych musi czekać na dworze. Gdyby pochylnia była, pani Zofia mogłaby nareszcie poczuć się swobodnie, prawie jak zdrowy człowiek. O komentarz do bulwersująco – banalnej sprawy poprosiliśmy pracownika ZGM. – Poważniejsze nakłady finansowe musimy uzgadniać z tamtejszą Wspólnotą Mieszkaniową. Jeżeli oni będą skłonni finansować – to dobrze, a jeżeli nie – to zobaczymy – mówi Krzysztof Wójcik, Oddział Eksploatacji. To zdumiewające…, wręcz brak słów, by cokolwiek odpowiedzieć. Ta wypowiedź potwierdza podejrzenia: większość pracowników ZGM, można by rzecz firmy usługodawczej dla ludzi – nienawidzi ludzi, swojej pracy i przełożonych. Bo przecież w przypadku pani Zofii nie chodzi o koszty pochylni z betonu na dwóch schodków, a o odrobinę dobrej woli. A tak na marginesie, skoro przy „poważnych kosztach” jesteśmy. Przy ulicy Żareckiej, przy jednym z bloków wybetonowano gigantyczny podjazd dla niepełnosprawnych. Tak się jakoś pracownikom ZGM-u niefortunnie przydarzyło, że inwalida bądź matka z dzieckiem wyjeżdżali wózkami wprost na jednię. Trzeba więc było pochylnię młotami usunąć. Wszystko w ramach oszczędności, które dotknęły też panią Zofię.