“Niepodległa Polska , nie została wynegocjowana w Magdalence, lecz zrodziła się w wyniku czerwcowych wyborów. Jednym z największych paradoksów historii upadku komunizmu w Polsce jest fakt, że udział w wyborach, na co obóz antykomunistyczny zgodził się niechętnie, widząc w tym dość wygórowaną cenę za zgodę władz na powrót „Solidarności”, okazał się najważniejszą zdobyczą Okrągłego Stołu (…) Dopuszczony wówczas do głosu naród – po raz pierwszy od lat z górą czterdziestu – wypowiedział się jasno i zdecydowanie przeciw komunizmowi (…)” – taką tezę przedstawił historyk Jan Skórzyński. Trudno się z tym nie zgodzić. W procesach historycznych zdarzają się punkty kulminacyjne, po przejściu których, nic nie może już być tym czym było wczoraj. „4 czerwca 1989 r. skończył się komunizm” – słowa wypowiedziane w telewizji przez Joannę Szczepkowską trafnie oddawały sens tego, co się stało. Porozumienie Okrągłego Stołu zostało podważone głosem społeczeństwa. Ludzie nie chcieli „reglamentowanej rewolucji” – chcieli pełnej wolności politycznej. Następstwem decyzji społecznej musiała być zmiana ustroju, odzyskanie przez Polskę suwerenności i wolności jej obywateli. Analizując przebieg częstochowskiej kampanii wyborczej dostrzec można, jak dużym zaskoczeniem dla obu stron – solidarnościowej  i partyjno-rządowej – było zachowanie społeczeństwa. Częstochowski komitet obywatelski przystępował do wyborów bez pieniędzy, zaplecza organizacyjnego, nie miał nawet publicznie znanych, cieszących się autorytetem społecznym kandydatów na posłów. PZPR miała wszystko. A jednak w ciągu 1,5–miesięcznej kampanii poparcie dla KO „S” rosło jak lawina.  Zwycięstwa w takiej skali – 4 czerwca 1989 r. – nikt nie przewidywał. Tym bardziej, nikt nie był w stanie przewidzieć rozwoju wydarzeń rozgrywających się na scenie historii. Ludzie, którzy do tej pory mieli jedynie doświadczenie działań w nielegalnej, konspiracyjnej opozycji, stali się – z dnia na dzień – politykami. Pytaniem otwartym było, czy sprawdzą się w tych nowych rolach. Istotniejszym jednak stało się pytanie, jak wykorzystać potencjał społecznej aktywności… Jak z pospolitego ruszenia ochotników, stworzyć ruch społeczny trwale zmieniający rzeczywistość? Jeszcze jesienią 1988 r. trudno było przewidywać radykalne zmiany. „Doły partyjne”, szeregowi działacze PZPR w Częstochowie nie akceptowali możliwości oddania monopolu na rządzenie. W informacjach składanych przez Komitet Wojewódzki PZPR czytamy: “Członkowie partii m.in. w Hucie im. B . Bieruta są rozgoryczeni faktem, iż gen. Kiszczak przeprowadził rozmowę z Wałęsą w celu ustalenia przesłanek do obrad okrągłego stołu. Stwierdzają, że tak nie wolno robić. Decyzja w tej sprawie poważnie obniżyła autorytet partii. Niektórzy towarzysze mówią, że jest to powolne rozkładanie partii (…). Towarzysze zdecydowanie protestują przeciw reaktywowaniu “Solidarności” w jakiejkolwiek postaci. Na podstawie rozeznania na szczeblach zakładów powszechnie uważa się, że ustępstwo władz w tej sprawie będzie niewybaczalnym błędem”. Dalekie od optymizmu były nastroje w kręgach lokalnej opozycji. Pewna liberalizacja po zakończeniu strajków sierpniowych w 1988 r. spowodowała wzrost liczby jawnie działających komisji zakładowych „Solidarności”. Z nieufnością obserwowano przygotowania do „Okrągłego Stołu”, pamiętając czym skończyło się Porozumienie Gdańskie podpisane w 1980 r. Nastroje społeczne wynikały z trudnej sytuacji gospodarczej. “Ludzie są już zmęczeni ustawicznymi podwyżkami cen, galopującą inflacją i bezradnością naszych władz, przestają wierzyć w powodzenie reform i poprawę sytuacji w najbliższym czasie i nie dziwi ich fakt, że niektóre załogi uciekają się do strajków jako ostatecznej broni do walki z marazmem i niekompetencją.” (…) “Ludzie zaczęli masowo wykupywać żywność i środki czystości. Wykupiono nawet ocet i pojawiły się braki w zaopatrzeniu”. Kryzys trwał od 1976 r., przyzwyczajono się do anomalii: kartek na cukier i mięso, bonów na benzynę i atrakcyjniejsze towary, do wielogodzinnego oczekiwania w kolejkach przed sklepami… Większe szanse indywidualnej poprawy widziano w wyjeździe „za chlebem” na Zachód, niż w nadziei na zmianę sytuacji w Polsce.Porozumienie Okrągłego Stołu postawiło przed opozycją trudne wyzwanie. Wybory czerwcowe nie były w pełni demokratyczne. Wolny wybór dotyczył tylko Senatu i 1/3 mandatów do Sejmu. Rządzący z góry zagwarantowali dla siebie większość, by kontrolować zmiany polityczne. Zgodę na tego typu wybory część opozycji uznawała za „transakcje wiązaną”; w zamian uzyskiwano legalizację związku zawodowego „Solidarność”. Wątpliwości budziła zdolność mobilizacji społecznej w tak krótkim czasie. „Podziemna” opozycja aktywnie działała w większych miastach, nie dysponując środkami przekazu trudno było trafić z odpowiednim przesłaniem do mniejszych ośrodków prowincjonalnych. Czasu było bardzo mało: w ciągu dwóch miesięcy należało zorganizować struktury organizacyjne związku i komitetów obywatelskich „Solidarności”, wyłonić odpowiednich kandydatów i przeprowadzić kampanię wyborczą. Należało to zrobić nie dysponując niczym: ani pieniędzmi, ani zapleczem materialnym, ani organizacyjnym. Problemem logistycznym w gospodarce niedoboru było zdobycie papieru na plakaty i ulotki, problemem było nawet zdobycie benzyny do samochodu, by ten papier przewieść. Po drugiej stronie – stronie rządowej – przewaga materialna była przytłaczająca. Dysponowano wszelkimi środkami państwa; kandydatów PZPR wspierała nie tylko otwarcie administracja, lecz i policja „jawna, tajna i bezpłciowa”. Prominenci partyjni, w tym premier Mieczysław Rakowski, wyrażali wręcz obawy by wygrana strony partyjnej nie była zbyt przytłaczająca… Zapomniano o „wielkim milczącym”, o społeczeństwie. Ludzie mieli serdecznie dosyć tego, co nazywano „realnym socjalizmem”; ludzie marzyli, choć skrycie, o wolności, o normalności, o prawie wyboru własnej drogi poszukiwania szczęścia. Wybory stały się dla nich możliwością manifestowania marzeń, dostrzeżono w nich cień szansy na zmiany… 2 czerwca KW PZPR przesłał do KC PZPR informacje o przebiegu kampanii wyborczej.“W ostatnich dniach przed wyborami do Sejmu i Senatu PRL znacznie wzrosło zainteresowanie społeczeństwa województwa tym ważnym wydarzeniem politycznym. Mocno zróżnicowane są opinie o sposobie prowadzenia kampanii wyborczej przez stronę koalicyjną i opozycyjno-solidarnościową. Działacze opozycji i jej sympatycy twierdzą, że ich aktywność zepchnęła koalicję na plan drugi i w związku z tym zwycięstwo wyborcze “mają w kieszeni”. Członkowie partii i część członków stronnictw sojuszniczych, a także wielu realnie patrzących na rzeczywistość bezpartyjnych, są natomiast zdania, że metody popularyzowania kandydatów koalicyjnych są właściwe, nie odbiegają od ustaleń okrągłego stołu, nie łamią kultury politycznej, co obywatele winni należycie ocenić (…)  Duże niezadowolenie ludności wywołuje złe zaopatrzenie rynku w podstawowe artykuły żywnościowe, zwłaszcza w mięso i jego przetwory. Ludzie wystają godzinami w kolejkach krytykują władze. Częste są pytania dlaczego ciągle brakuje mięsa i wędlin na kartki, podczas gdy na ladach leży schab, polędwica, szynka, baleron, ale już bez kartek i po cenach, od których mąci się w głowie. Przy okazji wypomina się władzy nieudolność gospodarczą, której efektem jest systematyczny niedostatek w handlu cukru, kasz, serów, ryb i innych artykułów. Wszystko to rodzi

„Od Solidarności do wolności” to komputerowa gra historyczna, dostępna także w formie aplikacja na iPhone’a lub smartfona, która łączy wiedzę o najnowszej historii Polski z ulubioną rozrywką młodych ludzi. Aplikację przygotowała Akademia Leona Koźmińskiego z okazji 25-lecia Wolności. Minęło 25 lat od pierwszych, częściowo wolnych wyborów w Polsce, które były efektem porozumienia zawartego przy Okrągłym Stole pomiędzy opozycją demokratyczną a komunistyczną władzą. Dziś ciesząc się wolnością i patrząc w przyszłość często zapominamy o przeszłości, nawet tej najnowszej. – Mylimy daty i nazwiska, bohaterowie zlewają się z aparatczykami, zacierają się w pamięci ważne wydarzenia historyczne – mówi pomysłodawczyni gry, Daria Kowalska z Akademii Leona Koźmińskiego. Twórcy gry edukacyjnej „Od Solidarności do wolności” w przystępny sposób porządkują i odtwarzają fakty, ale też atmosferę polskiej drogi do wolności.Telewizor rubin z obrazem kontrolnym wyświetla w nagrodę Teleranek, kiedy gracz udzieli poprawnej odpowiedzi na quizowe pytanie. Jeśli gracz odpowie błędnie, w telewizorze pojawia się generał Jaruzelski z mundurze z oficjalnym komunikatem o wprowadzeniu stanu wojennego. Gracz ma trzy życia, traci jedno z nich w wyniku błędnej odpowiedzi, ale w nagrodzę za „przeżycie” serii pytań otrzymuje minigrę do zabawy. Śpiący na oparciu fotela kot ze stoickim spokojem obserwuje zarówno zmagania gracza, jak i to, co nadaje telewizja. Grafika interfejsu gry utrzymana w stylistyce lat siedemdziesiątych przypomina plakaty Henryka Tomaszewskiego, a stojący na telewizorze wazon z goździkami z pewnością jest produktem z Ćmielowa.W tworzenie gry zaangażowali się profesorowie, wykładowcy, informatycy i pracownicy Akademii Leona Koźmińskiego. Projekt został wpisany na listę ogólnopolskich akcji o szczególnym znaczeniu, jakie zrodziły się w związku z obchodami 25-lecia Wolności pod patronatem Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego. Zyskał specjalne wyróżnienie, które – jak pisze minister Sławomir Rybicki z Kancelarii Prezydenta RP w liście do Rektora Akademii Leona Koźmińskiego – „jest nadawane dla uhonorowania przedsięwzięć nawiązujących do wydarzeń z 1989 roku, przypominających wyjątkową atmosferę tamtych miesięcy i zachęcających do wspólnego świętowania zwycięstwa wolności i solidarności”. Gra „Od Solidarności do wolności” jest dostępna bezpłatnie na platformach mobilnych – iOS, Android oraz w wersji przeglądarkowej. Można ją ściągnąć przez  AppleStore, Google Play, Facebook lub ze strony www.kozminski.edu.pl/25latwolności.Dla pierwszych użytkowników aplikacji, którzy zalogują się do gry i osiągną najlepsze wyniki do końca czerwca 2014 r. Kancelaria Prezydenta RP oraz Akademia Leona Koźmińskiego ufundowały nagrody: książki historyczne, 100 koszulek upamiętniających 25-lecie wolności, 20 zestawów gry planszowej „Znaj znak”, a dla dziesięciu najlepszych z najlepszych – udział w spotkaniu z Prezydentem Bronisławem Komorowskim w Pałacu Prezydenckim.

Sprawcy brutalnego napadu zatrzymaniZaledwie dwie godziny zajęło częstochowskim policjantom ustalenie sprawców brutalnego napadu na 78-letnią częstochowiankę. Śledczy zatrzymali dwóch braci, którzy podając się za listonosza weszli do domu starszej kobiety, gdzie po groźbach przypalenia żelazkiem skradli około 130 tysięcy złotych i biżuterię. Przed  ucieczką zagrozili śmiercią  częstochowiance, gdy zgłosi to na policję.  Mężczyźni usłyszeli  zarzuty  rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia, za co mogą trafić do więzienia nawet na 12 lat. Wczoraj, decyzją częstochowskiego Sądu, sprawcy napadu zostali tymczasowo aresztowani na okres 3 miesięcy. Wyłudzał kredyty, zatrzymali go policjanciPolicjanci z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą  zatrzymali w jednym z częstochowskich  banków, 21-letniego częstochowianina, który  usiłował wyłudzić kredyt w wysokości 5 tysięcy złotych. Częstochowianin posługiwał się fałszywym zaświadczeniem o zatrudnieniu i zarobkach. Jak ustalili śledczy, Artur Ż. już wcześniej, dwukrotnie  wyłudzał kredyty na podstawie fikcyjnych dokumentów. W kwietniu 2014roku oszukał częstochowski bank  na kilka tysięcy złotych, a w maju w jednym ze sklepów, wyłudził pożyczkę na zakup kominka w wysokości również kilku tysięcy złotych. Zatrzymany przez częstochowskich policjantów, mężczyzna usłyszał już zarzuty oszustw, za co grozi mu 8 lat więzienia. Policjanci zabezpieczyli 2 tony nielegalnego tytoniuPolicjanci z częstochowskiego wydziału zwalczającego przestępczość gospodarczą zatrzymali 30-letniego mieszkańca Katowic. Śledczy zatrzymali samochód marki Iveco, w którym odnaleźli kartonowe pudła wypełnione tytoniem niewiadomego pochodzenia. Zabezpieczono łącznie 2 tony krajanki tytoniowej bez akcyzy. Jak szacują śledczy, straty jakie poniósł Skarb Państwa wynoszą blisko 1,4 miliona złotych. Zatrzymany Andrzej J. odpowie za przestępstwo akcyzowe, za które grozi mu wysoka grzywna. CBOS: Policja wśród instytucji, którym najbardziej ufają PolacyCentrum Badania Opinii Społecznej przeprowadziło sondaż, metodą wywiadów bezpośrednich, wspomaganych komputerowo, w grupach dorosłych mieszkańców Polski w dniach 6 – 12 lutego (1020 osób) i 6 – 12 marca (1098 osób).Wśród instytucji państwa, które cieszą się największym zaufaniem Polaków jest Policja, którą zaufaniem obdarza 71 proc. Lepsze okazało się jedynie wojsko, któremu ufa 74 proc. W rankingu zaufania na trzecim miejscu wśród instytucji państwowych znalazły się władze lokalne miasta/gminy, zaufanie wobec których wyraziło 60 proc. Krajowym władzom sądowniczym ufa prawie połowa Polaków – 46 proc., 40 proc. respondentów ma zaufanie do organów administracji publicznej. Jeszcze mniejsze jest zaufanie do władzy ustawodawczej i wykonawczej. Sejmowi i Senatowi ufa 34 proc. respondentów, nie ufa parlamentowi 54 proc. Z kolei rząd cieszy się zaufaniem 33 proc., tej instytucji państwa nie ufa 58 proc. Najmniej badanych deklaruje, że ma zaufanie do partii politycznych. Ufa im 17 proc. ankietowanych, nie ufa 66 proc.Zaufanie do telewizji wyraziło 55 proc. Z kolei gazetom ufa 40 proc. CBOS zauważa, że ogólnie taki układ ocen utrzymuje się co najmniej od dekady.

W sześciogodzinnej akcji wyciągania ciała dziewczyny przygniecionej głazem i ratowania reszty ekipy grotołazów brało udział trzynastu ratowników z Jurajskiej Grupy GOPR w asyście czterech zastępów straży pożarnej, w tym specjalistycznej Grupy Ratownictwa Wysokościowego JRG w Radzionkowie. Wejście do zawaliskowych rejonów Studniska jest obecnie bardzo ryzykowne. Wypadek miał miejsce w nocy z poniedziałku na wtorek. Siedmioosobowa grupa gimnazjalistów ze Świekatowa w Kujawsko-Pomorskiem zjechała do najgłebszej jaskinii na Jurze pod okiem trzech instruktorów. Komora wejściowa ma jedenaście pięter głebokości i jest najwyższą podziemną salą na Jurze. Zjechawszy na linie można na jej dnie zostawić sprzęt wspinaczkowy, a dalej trzeba się przeciskać wąskimi korytarzykami, by zwiedzać kolejne sale. Niestety po każdej zimie w niektórych miejscach pojawiają się zawaliska, bo woda i lód kruszą skałę. Dwadzieścia metrów niżej ponad półtonowy blok skalny zabił szesnastoletnią uczestniczkę wyprawy. Jurajska Grupa GOPR ewakuowała z jaskinii dwie dziewczynki i czterech chłopców. Uczniowie byli wyziębieni, poobijani i w szoku, jedna z dziewcząt miała objawy wstrząsu mózgu. Z sześciorga gimnazjalistów przewiezionych w stanie stabilnym do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Częstochowie troje trafiło na oddział chirurgiczny, a troje na jednodniową obserwację na oddziale pediatrycznym. Dzieci zostały także objęte opieką psychologa. – Jaskinia Studnisko to w tej chwili tykająca bomba zegarowa! – ostrzega Adam Van Der Coghen, naczelnik Grupy Jurajskiej GOPR. – Zjawiska krasowe powoli kruszą od środka Sokole Góry. W obecnej sytuacji zasadne może okazać się częściowe ograniczenie możliwości penetrowania niektórych, najbardziej niebezpiecznych rejonów tej jaskinii – uważa. ­– Nie wydaje się konieczne zamykanie całej jaskinii, ale należy pamiętać, że w zawaliskowych rejonach jaskini może się posypać gruz a nawet wielkie skalne bloki. Z tego włąśnie powodu akcja ratunkowa była niezwykle nuiebezpieczna. Ratownicy byli nieustannie narażeni na wielkie ryzyko, bo jeden blok skalny może potrącić inne, a osłabione miejsce jaskini może się posypać jak układanka z domina. Dodatkową trudnośc stanowił fakt, że do ciała ofiary wypadku mogło się dostać tylko trzech najszczuplejszych goprowców. Udało im się z wielkim trudem i przy zachowaniu maksymalnej ostrożności wydostać ciało pechowej gimnazjalistki za pomocą specjalnych noszy. Czasem niestety, po tego typu zdarzeniach, nie udaje się wydobyć ciała ofiary bez jego dodatkowego uszkodzenia. Prokuratura bada okoliczności wypadku.

Nowe ugrupowanie samorządowe „Mieszkańcy Częstochowy” pod wodzą radnego Marcina Marandy, powiększyło się o kolejnego członka – radnego Jerzego Zająca (wcześniej w PO, ostatnio niezależny). – Dla nas to jest duża rzecz, że możemy podjąć współpracę z osobą, która odbudowywała częstochowski samorząd po 1989 roku. Potrzebujemy wsparcia właśnie takich ludzi, którzy mają doświadczenia i chcą zaangażować się odbudowę Częstochowy teraz – mówi lider „Mieszkańców Częstochowy”, radny Marcin Maranda. „Mieszkańcy Częstochowy” zapowiadają, że działania zmierzające do ratowania Częstochowy zakrojone są na długie lata. – Postawiłem na ugrupowanie, które nie jest partyjniackie, a mam takie doświadczenia w partyjności i… – odrzucam to. Partyjniactwo prowadzi zawsze do walki o stołki za wszelką cenę. Myślę, że będziemy w stanie wygrać w zbliżających się wyborach do samorządu. Chciałbym po współrządzić z ludźmi mądrymi, a takich w naszym mieście jest dużo – twierdzi radny Jerzy Zając.Czarny koń wyborów Marcin Maranda podkreśla, że „Mieszkańcy Częstochowy” to ugrupowanie, które nie jest ani prawicowe, ani lewicowe, a po prostu samorządowe.– Tworzymy mieszankę doświadczenia i młodości. Niedawno deklarację współpracy podpisał były wiceprezydent Częstochowy [w latach 1994-98] Jerzy Ziora. Potencjał osobowy „Mieszkańców Częstochowy” oceniamy dziś na prawie sto osób i na tym nie koniec – zapowiada Maranda.

Związkowcy z “Solidarności” Stacji Pogotowia Ratunkowego w Częstochowie wystosowali list otwarty do Leszka Millera jako przewodniczącego SLD, partyjnego przełożonego częstochowskich działaczy tej partii. “List otwarty Komisji Zakładowej NSZZ ”Solidarność” SP ZOZ Stacja Pogotowia Ratunkowego w Częstochowie do Leszka Millera jako przewodniczącego SLD, partyjnego przełożonego częstochowskich działaczy Zwracamy się do Pana, poruszeni Pańskimi słowami wygłoszonymi 1 maja: ”Mamy Święto Pracy bez pracy, a Polska nie jest zieloną, lecz szarą wyspą. Wypełniają ją obywatele zrobieni na szaro przez władze Rzeczypospolitej”. W Częstochowie władzą są Pańscy koledzy partyjni: tutaj od 4 już lat rządzi niepodzielnie Sojusz Lewicy Demokratycznej. SLD rządzi nie tylko w Ratuszu (prezydent Krzysztof Matyjaszczyk), ale i wielu instytucjach podległych samorządowi. Także w częstochowskim Pogotowiu Ratunkowym, którego pracownikami mamy być zaszczyt. Dyrektor Pogotowia Ratunkowego z nadania aktualnej władzy samorządowej pan Janusz Adamkiewicz jest wieloletnim prominentnym działaczem częstochowskiego SLD, byłym radnym, etatowym kandydatem na stanowisko Posła RP. Jego niedługie, bo roczne dyrektorowanie już odcisnęło fatalne piętno na kondycji finansowej i pracowniczej naszej instytucji. Dyrektor Adamkiewicz otrzymał od poprzednika instytucję w dobrym, stabilnym stanie finansowym, z deficytem w wysokości zaledwie kilkudziesięciu tysięcy złotych, co w służbie zdrowia nie jest wynikiem złym. Już po roku dyrektorowania pana Adamkiewicza, przy dochodach podobnych jak rok temu, dług częstochowskiego Pogotowia Ratunkowego przekroczył pół miliona złotych! Czy trzeba dodawać, że jakichkolwiek efektów tych nie wiadomo na co wydanych pieniędzy w naszej instytucji nie widać? Roczny deficyt Pogotowia przekroczył pół miliona złotych mimo ograniczenia wydatków płacowych. Czy w programie SLD jest upowszechnianie zatrudniania na podstawie tzw. umów śmieciowych? Taką praktykę dyrektor Adamkiewicz stosuje wobec ratowników medycznych. Jednocześnie w administracji przy biurku dyrektor zatrudnia osoby na normalnych umowach o pracę. Różnica między ratownikami na śmieciówkach i pracownikami biurowymi jest taka, że ci pierwsi nie mają błogosławieństwa partyjnego. Mówił Pan 1 maja: ”Praca stała się przywilejem”. Czy da Pan wiarę, iż przedstawiciel najwyższej władzy samorządowej, SLD-owski kandydat do Europarlamentu, wiceprezydent miasta Jarosław Marszałek, bez skrępowania twierdzi, iż stanowiska kierownicze są przeznaczone tylko dla ludzi partyjnych? Czyli fachowiec, ale bezpartyjny, nie ma szans pełnić funkcji dyrektorskiej. Los poprzedniego dyrektora Pogotowia Ratunkowego jest na to dowodem. Ten sam człowiek, którego przed rokiem władze miasta chciały odwołać za rzekomy kilkusettysięczny dług Pogotowia, w rzeczywistości zadłużenie było dziesięciokrotnie niższe. Ten człowiek, nie chcąc kopać się z koniem, sam zrezygnował ze stanowiska, i pozostaje do dziś bezrobotny. Porównując wyniki finansowe byłego i obecnego dyrektora z SLD, bezpartyjny dyrektor był z dziesięć razy lepszym fachowcem. Czy polityka prowadzona przez częstochowskich działaczy SLD jest w końcu realizacją oficjalnego programu partii o tytule ,,Jutro bez obaw”!? Ubolewał Pan w niedawnym wywiadzie dla częstochowskiej Telewizji Orion nad rekordowo wysokim w Polsce ”tematem narastania różnic dochodowych”. Czy nie przyczynia się do tego fakt, iż obecny dyrektor Pogotowia jest klasycznym ,,wieloetatowcem”, a ratownicy medyczni zatrudniani na śmieciówki? Parafrazując Pańskie słowa z 1 maja, trzeba dobitnie powiedzieć, że nie tylko obywatele całej Rzeczypospolitej, ale i w szczególności mieszkańcy Częstochowy są robieni na szaro, w tym ostatnim przypadku przez władze z nadania SLD – partii, którą Pan kieruje. Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność”SP ZOZ SPR w Częstochowie”