Zapytaliśmy częstochowian, co robią z przeterminowanymi lekami – większość z nich postępuje niewłaściwie lub kłamie, że oddaje je aptekom. Sonda została przeprowadzona na ulicach Częstochowy na reprezentatywnej grupie 100 osób. Leki – odpady niebezpieczneZwiązki zawarte w lekarstwach, nawet po upływie terminu przydatności, zachowują dużą aktywność biologiczną i stanowią zagrożenie nie tylko dla zdrowia i życia ludzi, także dla środowiska: potrafią skazić wodę i glebę na dziesięciolecia. Aby unieszkodliwić niebezpieczne związki zawarte w lekarstwach, należy poddać je termicznej utylizacji. Medykamenty są odpadami niebezpiecznymi! Jednak czy ludzie są tego świadomi? Z naszej sondy wynika, iż tylko nieliczni wiedzą, że lekarstwa nie powinny trafiać do odpadów komunalnych. Żaden ze 100 ankietowanych nie powiązał jednak medykamentów z odpadami niebezpiecznymi. Co więcej, co najmniej 15 osób skłamało, mówiąc, że oddają leki aptekom. Tak jednak być może, ponieważ na terenie Częstochowy apteki nie przyjmują tego rodzaju odpadów. Powód jest oczywisty: pieniądze. Apteki muszą płacić za utylizację leków, więc żadna z nich nie będzie narażać się na dodatkowe koszta. Czy mogłabym zostawić u Państwa przeterminowane leki?Na oddanie przeterminowanych leków w częstochowskich aptekach są nikłe szanse. Niektórzy aptekarze są gotowi przyjąć pojedyncze sztuki, ale to rzadkość. Większość pracowników aptek jest zdezorientowana pytaniem: „Nie przyjmujemy starych leków, ale możemy pani pokazać harmonogram odbioru odpadów niebezpiecznych”, „A dużo pani tego ma? Pojedyncze leki możemy przyjąć”, „Nie mam pojęcia, może pani w sanepidzie zapyta”, „Tam, gdzie pani kupiła, może pani zostawić”, „Nie ma znaczenia, gdzie pani kupiła leki, żadna apteka ich nie przyjmie”, „Proszę pani, apteka płaci za utylizację leków, nie możemy przyjmować odpadów z zewnątrz” – takie odpowiedzi można usłyszeć od częstochowskich aptekarzy.  Co zrobić z lekami?Na terenie naszego miasta organizowane są nieodpłatne zbiórki odpadów niebezpiecznych – ich odbiór odbywa się w każdej dzielnicy według ścisłego harmonogramu (aktualny harmonogram dostępny jest na stronie Urzędu Miasta). Tego typu „udogodnienia” odbywają się zaledwie trzy razy w roku: w marcu, maju i wrześniu. Istnieje wprawdzie możliwość dodatkowego odbioru odpadów niebezpiecznych – w tym celu zostały wyznaczone dodatkowe dyżury sobotnie (najbliższy termin: 27 października). Na stronie UM harmonogram odbioru odpadów opatrzony został informacją: WRZUCANIE ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH DO ODPADÓW KOMUNALNYCH STANOWI ZAGROŻENIE DLA ŚRODOWISKA. Mieszkańcy, którzy chcą przekazać leki do utylizacji, mają więc taką sposobność, ale zdecydowanie za rzadką. Wygodniej jest im wyrzucić leki do śmieci, toalety albo nawet zakopać – jak przyznają częstochowianie. Nikt z ankietowanych osób nie postępuje z lekami w odpowiedni sposób!Jak jest w innych miastach?Aby ułatwić mieszkańcom segregację śmieci, w aptekach innych miast stanęły pojemniki na przeterminowane leki. Kto płaci za ich utylizację? Urząd miasta. Katowice, Wrocław czy Kraków finansują takie przedsięwzięcia od 2007 roku. Tego typu sytuacja ma miejsce również w miastach od Częstochowy mniejszych, np. w Radomsku jest 9 punktów zbiórki leków, w Lublińcu zaledwie dwa, ale jednak są. Osoby odpowiedzialne za gospodarowanie odpadami dziwią się, że w częstochowskich aptekach nie ma pojemników na leki. – To chyba obowiązkowe – twierdzi UM w Kłobucku. Niestety tak nie jest. Pracownicy Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa UM nie widzą nic złego w tym, że w Częstochowie punkty zbiórek leków nie powstały. – Dlaczego tak wiele wysiłku kosztuje mieszkańców odpowiednia segregacja śmieci? Dlaczego nie możemy zostawić w aptekach starych leków? – pytam. – Przecież finansujemy mieszkańcom odbiór odpadów niebezpiecznych i system ten działa sprawnie. Sytuacja nie ulegnie zmianie, ponieważ nie dostaliśmy od mieszkańców sygnału, aby zwiększyć ilość odbioru lub punktów zbiórek. Działamy zatem w stopniu wystarczającym – odpowiadają pracownicy. A dlaczego mieszkańcy nie interweniują? Ponieważ radzą sobie z lekami na własną rękę: wyrzucają je do odpadów komunalnych lub spuszczają w toalecie. W trakcie prowadzenia sondy pojawiły się głosy, że mieszkańcy próbowali oddać leki do aptek, ale w wyniku odmowy zrezygnowali z dbania o środowisko. Rola Urzędu Miasta powinna polegać nie tylko na edukowaniu ludzi, jak należy postępować z odpadami, także na umożliwieniu im praktykowania posiadanej wiedzy. Niestety to tylko teoria. Na ten moment ekologiczni mieszkańcy Częstochowy muszą włożyć nie lada wysiłek w to, aby segregację odpadów prowadzić. Pamiętajmy, nieodpłatna zbiórka odpadów niebezpiecznych odbywa się u nas trzy razy w roku – najbliższa już we wrześniu!

Turystyczne rekomendacje – reportaż z przygody w parku linowym w Złotym Potoku. Poniedziałek. Duchota trochę ustąpiła, oddycha się swobodniej. Na horyzoncie rysuje się znajomy widok olsztyńskich ruin zamkowych. Po każdym kilometrze widok staje się przyjemniejszy, mijamy wapienie, zieleń, lasy, rodziny na rowerach. Przymiłowice, Piasek, Janów i jesteśmy w Złotym Potoku, 30 km. od częstochowskiej szarości. Jedziemy drogą 793, w kierunku Żarek. Zapach grzybów roznosi się nawet w samochodzie. Na lewo mury wokół pałacu Raczyńskich, na prawo pomnik Kościuszki i cmentarz, po polanie hasają konie. Tabliczka „Jurajski park linowy” , kieruje nas w lewo, opodal hotelu Kmicic. Dojeżdżamy do stawu Amerykan. Zbiornik trochę zielony, plastikowe butelki z lekka tłumią zachwyt nad przyrodą. Ludzie leniwie wylegują się na ławkach, słychać chlup – dzieciaki skaczą do wody. Niektórzy pływają na pontonach. Ktoś mówi, żebyśmy cofnęli się na parking. Zawracamy i rozglądamy się z ciekawością. No i gdzie ten park? Faktycznie, wiszą jakieś liny. To wszystko? Ale porażka, pewnie kolejna atrakcja dla dzieci. Zmieniam jednak buty, prostuję kości. Wchodzimy na teren parku, witamy się z instruktorami. Po drabince wspina się jakiś dzieciak. Strumyk płynie z wolna, nad nim wisi sieć lin. Pozory jednak nas zmyliły – z bliska trasa rozpięta między drzewami nie wydaje się już taka banalna – bądź co bądź to 8 metrów nad ziemią, a czasem nawet 12. Zjazdy, drabinki, mostki, belki, siatki… Teraz już zapowiada się ciekawie, ale coraz chętniej gadamy, odwlekając moment wejścia na górę. – Pracownicy potrafią przejść trasę w 4 minuty, klientom udaje się to średnio w 40 minut. Najdłuższy rekord to 2,5 h. – mówi Marcin Kozioł, współwłaściciel parku – To nie tylko przygoda, to także okazja, aby zmierzyć się z samym sobą, pokonać swoje słabości. Nie wszystkim to się udaje. Co najmniej raz dziennie awaryjnie ściągamy ludzi na linie. Tym, którym pomimo paraliżującego strachu udaje się przejść całość trasy, dajemy dyplomy – dodaje. Czas na profesjonalne szkolenie, tor dla początkujących jest krótki, ale do przejścia obowiązkowy. Zakładamy kaski i uprzęże, zapoznajemy się ze sprzętem: bloczek do zjazdu, do asekuracji – karabinki. – Cały czas masz być przypięta. Karabinki zapinaj przeciwstawnie – powtarzam w myślach. Szkolenie mija szybko. Teraz trzeba się zdecydować. – Szlak pomarańczowy jest średnio trudny. Ma 150 metrów i 17 przeszkód. Trasa czerwona jest nowością tego sezonu, to większe wyzwanie: 200 metrów do przejścia, o jedną przeszkodę mniej, ale więcej wysiłku fizycznego – informuje nas Krzysztof Kowacz, właściciel parku. Hmm… Nie szarżujmy, pomarańczowy – stwierdzamy zgodnie. Drabinka jest niestabilna, buja się. Zresztą jak cały tor. Huśtasz się, kiedy nie chcesz, mięśnie też drżą mimo woli. Liczy się technika i koordynacja ruchów, waga jest mało istotna, choć regulamin dopuszcza maksymalnie 120 kg. Przejście po linie i po drewnianych deseczkach to start, na którym można wymięknąć, nogi robią się jak z waty. Na tyrolkę, tj. zjazd po linie, trzeba sobie zapracować, pokonać kilka przeszkód. – A przecież można było wziąć 50-metrowy zjazd nad rzeką bez dodatkowych atrakcji – wypominam sobie w myślach. Trochę wysiłku to jednak kosztuje, pot wylewa się spod kasku, wysokość potęguje niepozorny strumyk pode mną. A dzieciaki swobodnie skaczą po linach – no tak, dla nich to bułka z masłem. Skoro one potrafią, to aż wstyd marudzić. Kolega został w tyle, na platformie mijają go 10-letnie dziewczynki. W pewnym momencie można sobie skrócić trasę, ale wybieram dodatkowe zjazdy. Wreszcie finałowa tyrolka. Nogi do góry, ręce mocno zaciśnięte na ląże Juhuuu! Zakręciło mną z lekka, będzie boczne zderzenie z poduchą. Co to, koniec? A można było wziąć dłuższą trasę… – myślę ze smutkiem, spoglądając na kolegę, który jest dopiero w połowie drogi i duma: zjechać, czy nie zjechać… Nogi drżą nadal, ale czuję, że radosna satysfakcja pobłyskuje mi w oczach. Ilona Matuszczak Foto: Wojciech Sambor OfertaJurajski Park Linowy w Złotym PotokuKontakt telefoniczny: 606 452-137, 664 450 692.Właściciele Jurajskiego Parku Linowego organizują również imprezy dla szkół i firm. Oferta obejmuje m.in. wspinaczki linowe po skałkach, podchody terenowe, marsze na orientację z przeszkodami, zjazdy linowe, strzelnice z broni pneumatycznej oraz paintball. Imprezy zwieńczone ogniskiem. W okolicyDolina Wiercicy, staw Amerykan, pałac Raczyńskich, dworek Krasińskich, rezerwaty przyrody (Parkowe, Ostrężnik, Kaliszak i Bukowa Kępa), ostańce (Brama Twardowskiego, Diabelskie Mosty), jaskinie (Grota Niedźwiedzia, Jaskinia Ostrężnicka), Pustynia Siedlecka, najstarsza pstrągarnia w Europie (założona ponad 130 lat temu!) – Pstrągarnia Raczyńskich. Konkurs!Wygraj podwójne zaproszenie do Jurajskiego Parku Linowego w Złotym Potoku! Wymień trzy dowolne elementy sprzętu wspinaczkowego. Prawidłowe odpowiedzi, podpisane imieniem, nazwiskiem i numerem kontaktowym prosimy wysyłać na adres: konkurs7dni@gmail.com.      

Olimpijski ogień powoli zbliża się do Londynu. W miniony wtorek pochodnia z ogniem dotarła do hrabstwa Berkshire, najbardziej królewskiego z angielskich hrabstw. Kilka dni wcześniej radio BBC Berkshire podało informację, która wciska w fotel: przez ten jeden dzień, kiedy uczestnicy sztafety z olimpijskim ogniem przemierzać będą ulice takich miast,  jak m.in. Maidenhead, Slough, Eton, Windsor czy Ascot, lokalne władze przewidują zyski  w wysokości 3 milionów funtów! Niemożliwe? Przeciwnie! Odpowiedź na pytanie: „jak to zrobić?” nie wydaje się nawet zbytnio skomplikowana. W sumie to przecież nic wielkiego. Wystarczy tylko zorganizować igrzyska olimpijskie – puścić w ruch maszynerię pod tytułem „sztafeta olimpijska”, która przemierzy Zjednoczone Królestwo wzdłuż i wszerz. Przydatny byłby zamek w Windsorze, królowa z dworem, paru lordów, jakieś dwie setki osób znanych powszechnie na całym świecie i w zasadzie to wszystko. Nie brakuje głosów, niby żartobliwych, ale odnoszących się do całkiem konkretnych faktów, że sztafeta z ogniem z greckiego Olimpu może okazać się bardziej dochodową imprezą niż same igrzyska. Coś w tym jest, skoro parę miast z nie największego angielskiego hrabstwa spodziewa się w ciągu tylko jednego dnia 3 mln funtów zysków, to w skali całego kraju ten zysk z pewnością może być imponująco wielki. Anglicy uwielbiają robić zakupy. I każdy powód jest dobry, by wejść do sklepu. Zwłaszcza, że na większości wystaw sklepowych w całej Anglii znajduje się stała informacja o wyprzedaży. Na sztafetę z ogniem ludzie czekają godzinami i ten czas oczekiwania trzeba czymś wypełnić: coś zjeść, coś wypić, coś kupić. A kto nie przyjdzie obejrzeć olimpijskiego ognia w pięknej pochodni, kiedy niosą go (niektórzy biegną) takie sławy, jak były piłkarz Gary Lineker, piosenkarze Robbie Williams czy Will.I.Am? W Windsorze, przed zamkiem, na sztafetę czekała królowa Elżbieta II z małżonkiem oraz przewodniczącym komitetu organizacyjnego igrzysk Lordem Coe (były wybitny biegacz). A ulicami miasta z pochodnią biegł jeden z najbardziej przed laty rozpoznawalnych piłkarzy świata (głównie z uwagi na fryzurę, choć przecież nie tylko), Kolumbijczyk Carlos Valderrama. A wszystko wśród dziesiątków tysięcy widzów, pragnących zobaczyć i królową, i znanych uczestników sztafety. Kto nie chciałby uczestniczyć w wydarzeniu, które zdarza się tylko raz w życiu? I kto nie wydałby przy tej okazji więcej pieniędzy niż zwykle? Zastanawiam się, czy cokolwiek z tego, co wymieniłem, ze szczególnym uwzględnieniem ostatniego elementu, czyli kasy, dałoby się jakoś przenieść na częstochowski grunt. No tak, nie mamy igrzysk, nie mamy królowej, nie mamy zamku jak ten w Windsorze. Ale mamy parę innych walorów. I parę milionów ludzi odwiedzających co roku nasze miasto. Gdyby jeszcze tylko znalazł się ktoś, kto wiedziałby, jak to przełożyć na porządne pieniądze. To nie takie trudne. Jeśli się wie, jak.

Już 272 milionerów mieszka na terenie subregionu częstochowskiego, czyli w mieście Częstochowa, w powiatach: częstochowskim, lublinieckim, kłobuckim i myszkowskim. O 25 osób wzrosła liczba najbogatszych mieszkańców regionu w porównaniu z rokiem wcześniejszym (rozliczenie za 2010 – 247 osób). Dane pochodzą z analiz zeznań podatkowych za rok 2011. W całym województwie śląskim, podatników deklarujących dochody powyżej 1 miliona złotych mamy 1.598. Ich liczba z roku na rok wzrasta. W rozliczeniu za 2010 rok „wysokie” zeznania złożyło 1.384 podatników. Najbogatsi częstochowianie w 2011 roku zarobili ponad 600 milionów złotych, o 50 milionów więcej w porównaniu z rokiem 2010. Największą grupę stanowią osoby prowadzące działalność gospodarczą i rozliczają się 19 proc. liniową stawką podatku (262 osoby). 9 milionerów częstochowskich rozlicza się z fiskusem, składając PIT-38 (przychody ze sprzedaży papierów wartościowych oraz innych instrumentów finansowych). Tylko 1 osoba wykazała dochód powyżej 1 miliona złotych, osiągając go w ramach wynagrodzenia za pracę. Skąd się bierze fenomen częstochowskich milionerów? Obserwując rynek lokalny nie sposób przejść obojętnie wobec ogromnego bezrobocia (powiat – 18 proc., Częstochowa – 12 proc.). Do tego dochodzą problemy finansowe większości firm lokalnych, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw. Pracownicy urzędów skarbowych, zarówno rodzimych, jak i śląskich, sukces 272 podatników upatrują w historycznych korzeniach naszego regionu. Od zawsze mała wytwórczość rzemieślnicza wiodła prym w regionie częstochowskim. Izba Skarbowa w Katowicach twierdzi wręcz, że częstochowianie są – bardziej niż mieszkańcy innych regionów – kreatywni i wytrwali, stąd łatwiej im osiągnąć powodzenie w biznesie. Ogólne spojrzenie na nasz region to coraz bardziej widoczne dysproporcje: spora grupa bardzo bogatych ludzi i niestety znacznie większa, bardzo biednych. Porównanie liczby osób w województwie śląskim, wykazujących dochód do opodatkowania przekraczający 1 milion złotych:– w 2006 r. – 903 „milionerów”– w 2007 r. – 1.281 „milionerów”– w 2008 r. – 1.501 „milionerów”– w 2009 r. – 1.323 „milionerów”– w 2010 r. – 1.384 „milionerów”– w 2011 r. – 1.598 „milionerów” Liczba „milionerów” w urzędach skarbowych na terenie województwa śląskiego w rozliczeniu za rok 2011:US BĘDZIN – 58 osóbUS BIELSKO-BIAŁA I – 72 osobyUS BIELSKO-BIAŁA II – 73 osobyUS BYTOM – 37 osóbUS CHORZÓW – 48 osóbUS CIESZYN – 56 osóbUS CZECHOWICE-DZIEDZICE – 27 osóbUS CZĘSTOCHOWA I – 93 osobyUS CZĘSTOCHOWA II – 70 osóbUS DĄBROWA GÓRNICZA – 44 osobyUS GLIWICE I – 47 osóbUS GLIWICE II – 49 osóbUS JASTRZĘBIE-ZDRÓJ – 12 osóbUS JAWORZNO – 25 osóbUS KATOWICE I – 90 osóbUS KATOWICE II – 95 osóbUS KŁOBUCK – 46 osóbUS LUBLINIEC – 32 osobyUS MIKOŁÓW – 42 osobyUS MYSŁOWICE – 29 osóbUS MYSZKÓW – 31 osóbUS PIEKARY ŚLĄSKIE – 15 osóbUS PSZCZYNA – 51 osóbUS RACIBÓRZ – 23 osobyUS RUDA ŚLĄSKA – 30 osóbUS RYBNIK – 68 osóbUS SIEMIANOWICE ŚLĄSKIE – 16 osóbUS SOSNOWIEC – 29 osóbUS TARNOWSKIE GÓRY – 48 osóbUS TYCHY – 72 osobyUS WODZISŁAW ŚLĄSKI – 34 osobyUS ZABRZE – 49 osóbUS ZAWIERCIE – 38 osóbUS ŻORY – 15 osóbUS ŻYWIEC – 34 osobySuma wszystkich „milionerów” w województwie śląskim – 1.598

W trosce o klientów, którzy padają ofiarą nieuczciwych praktyk handlowców niektórych operatorów, Orange Polska rozpoczęło kampanię informacyjną, dzięki której klienci dowiedzą się jak postępować w przypadku próby oszustwa i gdzie uzyskać pomoc. Do ich dyspozycji jest już bezpłatna infolinia 800-500-005. – Oszuści dotychczas podszywali się pod naszych handlowców lub informowali klientów, że  zlikwidowano Telekomunikację Polską. Po zmianie marki TP na Orange, twierdzili, że Telekomunikacja Polska przestała istnieć i teraz oni przejmują wszystkich jej klientów. To oczywiście nieprawda i celowe działanie na szkodę klientów. W związku z rozszerzeniem marki Orange na usługi stacjonarne TP nie trzeba podpisywać żadnych nowych umów – mówi Maciej Witucki, Prezes Orange Polska. Praktyki oszustów dotykają najczęściej osoby starsze. Wykorzystując ich łatwowierność podsuwają do podpisu rezygnację z usług TP oraz nową umowę. Często nie pozostawiają żadnego potwierdzenia podpisanych dokumentów. Zdarza się, że po fakcie klient nie ma pojęcia z kim naprawdę podpisał umowę.Dla klientów, którzy padli ofiarą oszustów bądź chcą się dowiedzieć o zasadach zmiany operatora, Telekomunikacja Polska uruchomiła bezpłatną infolinię 800-500-005 (czynną od poniedziałku do piątku w godzinach 8-20, w sobotę 8-16). Każdy klient może zgłosić nadużycie i pisemnie upoważnić TP do reprezentowania go przy wyjaśnianiu konkretnych spraw z operatorami. Bez takiego upoważnienia Telekomunikacja Polska nie może podjąć żadnych kroków w imieniu klienta. TP składa również zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do prokuratury. Skala zjawiska jest znacząca. Pracownicy infolinii otrzymują tygodniowo setki telefonów z różnymi pytaniami i wątpliwościami na temat podszywania się innych operatorów pod sprzedawców TP. Większość klientów poprzestaje na rozmowie i wyjaśnieniach konsultanta. Jednak rośnie liczba klientów, którzy decydują się upoważnić TP do podjęcia kroków wyjaśniających u innych operatorów, jak również do podjęcia w ich imieniu kroków prawnych. Część z poszkodowanych kierowanych jest do rzeczników konsumentów, delegatur UKE czy UOKiK.Każdy klient zawierający umowę poza siedzibą firmy ma prawo do odstąpienia od umowy w ciągu 10 dni bez podania przyczyny i bez żadnych konsekwencji. Musi jednak posiadać dokument umowy sprzedaży i może to zrobić wyłącznie u operatora,  z którym podpisał umowę, nie w Telekomunikacji Polskiej. Sprawę można załatwić także pisemnie, wysyłając listem poleconym oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Do TP wpływają także wystąpienia bezpośrednio z ww. urzędów i instytucji, które proszą o pomoc w wyjaśnieniu sprawy. Należy pamiętać aby zawsze czytać umowę, sprawdzić dokładnie nazwę firmy, która widnieje na umowie. Powinniśmy bezwzględnie żądać jednego egzemplarza umowy i pamiętać, że na każdej umowie znajduję się nazwa i logo Orange.

Pod salonem sukni ślubnych „Wanda” od strony Starego Rynku widnieją dziwne brązowe „koperty” parkingowe. Powód? Zakaz. Właściciele „Wandy” dostali polecenie zlikwidowania parkingu, dlatego został on roboczo zamalowany. Jednak właściciele mają nadzieję, że to tylko tymczasowe. – Jesteśmy udziałowcami, ten parking nam się należy – mówią. – Jakiś człowiek niespełna rozumu wnosił bezpodstawne skargi do prezydenta miasta i teraz my na tym ucierpimy – skarżą się. Rzeczywiście, na Starym Rynku nie ma zbyt wielu miejsc parkingowych, a wolnych – ze świecą można szukać. Dlatego właściciele „Wandy” nie zamierzają odpuścić. Jak twierdzą, już dwie kancelarie prawne podjęły się wyjaśniania tej sprawy.