7dniW ostatni poniedziałek (19 maja) doszło do spotkania, którego celem miało być ustalenie stanowiska w sprawie aktualnej sytuacji oraz przyszłości pracowników ISD Huta Częstochowa. Niestety na spotkanie nie dotarli najważniejsi goście, w tym: minister gospodarki, minister pracy i polityki społecznej czy minister skarbu państwa. Co więcej, wystąpienia poszczególnych uczestników spotkania, w tym władz miasta i parlamentarzystów, w zasadzie niczego do sprawy nie wniosły. Wszyscy powtarzali niczym mantrę, że sytuacja zakładu jest trudna i należy jakieś działania podjąć. Zabrakło jednak konkretnych propozycji rozwiązania problemu. Na uwagę zasługują jedynie dwa wystąpienia: Konstantego Litwinowa oraz Mirosława Kowalika. Pierwszy z panów, prezes ISD Polska, w sposób rzetelny przedstawił obecną sytuacją Huty Częstochowa. Nie krył jednocześnie, że właściciel nie może dłużej dokładać do przynoszącego straty przedsiębiorstwa. A mówimy o kwocie 5-8 milionów dolarów strat miesięcznie. – Taka firma nie ma prawa bytu w żadnej logice biznesowej. Optymalnym rozwiązaniem jest uratować 1 500 miejsc pracy, bo 3 000 nie jesteśmy w stanie – mówi Litwinow. Zaskakujące wystąpienie zaprezentował też Przewodniczący Zarządu Regionu Częstochowskiego NSZZ Solidarność – Mirosław Kowalik. Wyjątkowo krytycznie odniósł się do postawy rządu, który nie dostrzega problemów huty. Dał do zrozumienia władzom miasta, iż zostały one zbagatelizowane przez wojewodę i ministerstwa. – A przecież tu i teraz Częstochowa potrzebuje ratunku – mówi Kowalik. Niestety, pozostałe osoby zabierające głos nie były przygotowane do wystąpień. Nie ma planu naprawczego, ani innych pomysłów na to, jak ewentualnie zagospodarować zwalnianych pracowników huty. Prezydent Matyjaszczyk od wielu dni prowadzi kampanię medialną o tym, że „widzi ratunek dla największego pracodawcy w Częstochowie, m.in. w znalezieniu dodatkowych zleceń dla huty”. W ten sposób prezydent daje hutnikom nadzieję uratowania zakładu, co być może jest powodem, że tak niewielu pracowników decyduje się na dobrowolne odejście. Matyjaszczyk chyba nie zdaje sobie sprawy z tego, że obietnic należy dotrzymywać. Miasto nie jest przygotowane na ewentualną upadłość huty. Nikt nie mówi o terminach – do kiedy inwestor jest w stanie udźwignąć ciężar dofinansowania: tydzień, miesiąc, a może rok? We wcześniejszych doniesieniach prasowych właściciel twierdził, że obecny stan rzeczy jest w stanie utrzymać tylko do czerwca. Jeśli nie zwolni się 1 500 osób, huta ogłosi upadłość, a więc pracę straci ponad 3 tysiące pracowników. Tym, którzy się zwolnią, Powiatowy Urząd Pracy proponuje m.in. założyć własną działalność gospodarczą przy dofinansowaniu unijnym. Działania PUP-u są jednak krótkofalowe, bo za kilka miesięcy byłemu hutnikowi w oczy zajrzy widmo bezrobocia. Kolejną bardzo ważną sprawą dla pracowników zakładu jest obawa, czy owych 16 pensji odprawy, w ogóle zdążyliby dostać. Żaden z przedstawicieli huty nie określił, w jakim terminie odprawa miałaby zostać wypłacona. W ten sposób znów powracamy do kwestii terminu, gdyż czas depcze po piętach już nie tylko właścicielowi, ale i pracownikom huty.

24 i 25 maja w 16 polskich miastach, także w Częstochowie, odbędzie się akcja rejestracji potencjalnych dawców szpiku kostnego. Częstochowianka Anna Iskierka już dawno podjęła decyzję o gotowości pomocy osobom chorym na białaczkę. Na dzień, w którym będzie mogła oddać szpik kostny, czekała 1135 dni. W tym wydarzeniu towarzyszyła jej siostra bliźniaczka. Dzięki temu, co zrobiła, częstochowianka zyskała kolejną siostrę bliźniaczkę – tym razem genetyczną. Teraz pani Ania dzieli się swoim doświadczeniem z Czytelnikami „7 Dni”. – Byłam wolontariuszką na oddziale hematologii i transplantologii Akademii Medycznej w Gdańsku, gdzie miałam kontakt z potencjalnymi biorcami szpiku kostnego. Kiedy więc zobaczyłam plakat o organizowanym Dniu Dawcy, nie zastanawiałam się długo. W celu rejestracji pobrano ode mnie 4 ml krwi. Był listopad 2009 roku. Po ponad trzech latach dostałam długo oczekiwaną wiadomość elektroniczną o tym, że jest pacjent, któremu mogę pomóc. Cały miesiąc kręcił się wokół tego: typizacja, wyjazd do kliniki w Dreźnie na badania kwalifikacyjne, a potem na pobranie. Biorcą mojego szpiku kostnego została 48-letnia Amerykanka. Jeszcze nie mam odpowiedzi, czy wszystko się udało. Jeśli tak, to po dwóch latach od przeszczepu będziemy mogły się spotkać, pytanie tylko – gdzie? Najlepiej byłoby gdzieś w Europie. Na razie mogę jedynie wysłać jej list lub prezent, ale wszystko musi przejść przez cenzurę fundacji, przez którą byłam rejestrowana – opowiada z entuzjazmem pani Ania. Pobranie szpiku kostnego kojarzy się ludziom z bólem. Wynika to przede wszystkim z niewiedzy. Aby zarejestrować się w bazie potencjalnych dawców wystarczy pobrać wymaz z wewnętrznej strony policzka. Pobranie szpiku kostnego odbywa się natomiast dwoma metodami: z talerza biodrowego (co wiąże się z narkozą) lub aferezą. Pani Ania wybrała tą drugą opcję, która polega na pobraniu z krwi obwodowej komórek macierzystych szpiku. Przedtem musiała jednak przyjmować przez 5 dni czynnik wzrostu w postaci zastrzyków. – Wywoływało to u mnie objawy grypopodobne, ale zwykła tabletka paracetamolu pomogła. Ja przyjmowałam zastrzyki samodzielnie, ale można w tym celu udać się do przychodni – relacjonuje częstochowianka. Oddawanie szpiku kostnego w Polsce jest coraz bardziej popularne, jednak w porównaniu z państwami zachodnioeuropejskimi nadal niskie. – W klinice w Dreźnie na osiem stanowisk byłam jedyną Polką, reszta to Niemcy. Ja czekałam na tą możliwość z niecierpliwością. Po wszystkim mogę stwierdzić, że podjęłam słuszną decyzję. To nie boli, nic nie kosztuje, a można komuś uratować życie. W dodatku dawcy otaczani są kompleksową opieką organizacji pośredniczących. Nawet po oddaniu szpiku moja koordynatorka skierowała mnie na badania kontrolne, których wyniki okazały się w dodatku lepsze niż przed pobraniem. Po dwóch latach wrócę do gry i będę gotowa ponownie oddać szpik kostny osobie potrzebującej. Narodowość w tym kontekście jest nieistotna, bo zdrowie jest międzynarodowe – stwierdza z przekonaniem. Akcja rejestracji potencjalnych dawców szpiku kostnego odbędzie się w Częstochowie 24 i 25 maja w godzinach 10.00-17.00 w RE/MAX Trend Nieruchomości (ul. Daszyńskiego 12).

Jak co roku wiosną nad częstochowskimi zbiornikami przeprowadzono prace porządkowe. Największe akcje tego typu są organizowane z inicjatywy Pana Dariusza Kapinosa Prezesa koła „Okoń”, które zrzesza najwięcej członków w Okręgu Częstochowskim. Nie inaczej było w tym roku, bo do sprzątania dwóch akwenów: Michaliny i zbiorników „Elsnen” wędkarzom z pomocą przyszła ponad setka dzieci z częstochowskich szkół. W pracach porządkowych nad glinianką Michalina wzięli udział członkowie koła „Okoń” oraz dzieci z Szkoły Podstawowej Nr 20 im. Bohaterów 6. Pułku Piechoty mieszczącej się na ul. Łukasińskiego 70/74, które przybyły wraz z paniami nauczycielkami: Aliną Tatarkiewicz, Emilią Blachnicką, Grażyną Belec, Izabelą Sztekler i Katarzyną Kowalik. Natomiast Panie Nauczycielki: Małgorzata Lasota, Małgorzata Powąska, Alicja Panek i Magdalena Cykowska przyprowadziły swoich uczniów z Szkoły Podstawowej Nr.26 im. T. Kościuszki mieszczącej się na ul. Rakowskiej 42 nad zbiorniki „Elsen”, gdzie służyły one pomocą członkom kół: „Okoń” i Hutmar Art.-Fish. Podczas obu akcji wędkarze w zamian za pomoc przygotowali dzieciom parę atrakcji: nad zbiornikiem „Michalina” mogły one uczestniczyć w zarybieniu akwenu a nad zbiornikami „Elsen” miały możliwość przejechania się na koniach Hamish i Bonzo, które pełnią służbę w częstochowskiej policji (panowie z Policji Konnej sierżanci sztabowi: Grzegorz Wypchlak i Marek Kulik czuwali nad przebiegiem całej akcji). Nad wodą zjawili się przedstawiciele firmy „Elsen”: Dariusz Żółtowski – prezes Zarządu i Tadeusz Ogórek – szef Służb Energetycznych, by osobiście podziękować uczestnikom za pracę. Podczas obydwu czynów społecznych oczywiście musiały być ogniska, nad którymi każdy uczestnik mógł upiec sobie kiełbaskę ufundowaną przez Okręg PZW w Częstochowie. Po za tym Okręgowa Komisja Młodzieżowa ufundowała dla każdego uczestnika pamiątkową smycz do telefonu. Okręg PZW w Częstochowie bardzo dziękuje szkołom Nr 26 i 20 oraz Komendzie Miejskiej Policji w Częstochowie za udzieloną pomoc. OGŁOSZENIEOKS przy ZO PZW Częstochowa informuje, że w dniu 26.05.2013 roku organizuje zawody z okazji Dnia Dziecka na zbiorniku „zimnym” Elsen w dwóch kategoriach wiekowych: od 7 do 10 lat i od 11 do 14 lat. Zapisy zawodników od 8.00 do 8.30. Prawo startu w zawodach mają dzieci z opiekunem (dzieci powinny mieć przy sobie legitymację szkolną). Nad imprezą Patronat Honorowy objął Prezydent Miasta Częstochowy Pan Krzysztof Matyjaszczyk. Natomiast Patronat Medialny objął Tygodnik Regionalny “7 Dni”.

W naszym cyklu spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: kogo i za jaką cenę spośród radnych kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego.   Zdzisław Wolski – Sojusz Lewicy Demokratycznej Przewodniczący Rady Miasta Częstochowa Wiek: 57 lat. Wykształcenie: – Wyższe. Jestem lekarzem-internistą, absolwentem Śląskiej Akademii Medycznej.Stan cywilny: – Żonaty. Zawód małżonka: – Nie ma żadnych powiązań z miastem.Radny z okręgu: Częstochówka-Parkitka, Kiedrzyn, Tysiąclecie. Miejsce zamieszkania: dzielnica Północ.Skąd zainteresowanie polityką?: – Od zawsze. W zasadzie to już od podstawówki, bo wówczas byłem bardzo aktywny w harcerstwie. Byłem też szachistą i odnosiłem poważne sukcesy. Nigdy nie wystarczała mi sama nauka. Potem związałem się z Socjalistycznym Związkiem Studentów Polskich.  Zainteresowania: – Mam ich mnóstwo, tylko żałuję, że wciąż brakuje mi na nie czasu. Uwielbiam czytać książki kryminalno-psychologiczne, nie lubię książek modnych dzisiaj, z upiorami, wampirami. W szachy już nie grywam, ale za to grywam w brydża. Raz w roku staram się chociaż przez kilka dni popływać na jachcie. W tym roku też zamierzam pożeglować na Zawiszy Czarnym. POZA RADĄ Gdyby nie był radnym…: – Uwielbiam pracę z ludźmi. Pracę lekarza, którą wybrałem, niezmiernie lubię, a moja jest szczególnie ciekawa, gdyż jestem lekarzem pierwszego kontaktu. Natomiast myślę, że gdybym nie był radnym, to i tak bym sobie znalazł jakąś inną dziedzinę, w której mógłbym działać. Źródło utrzymania: – Pensja lekarza w przychodni, nie mam własnego gabinetu lekarskiego, dieta radnego i jestem współwłaścicielem rodzinnej firmy budowlanej. Awans społeczny: – Oczywiście, jak najbardziej jest to awans społeczny. Gdy byłem początkującym radnym, to wtedy postrzegałem to jako ogromny prestiż. W tej chwili nie patrzę w kategorii zaszczytu, bo wymaga to sporo pracy i dużo czasu. Dziś mam poczucie, że dzięki tej funkcji o wiele więcej mogę dla miasta zrobić.   W RADZIE Kadencja: piąta. Członek komisji: Komisja Skarbu.Działania dla swojej dzielnicy: – Nie chciałbym się chwalić i przebijać osiągnięciami z innymi radnymi. Natomiast gołym okiem widać poczynione nakłady w dzielnicy Tysiąclecie, ale trzeba pamiętać, że nie są to tylko moje osiągnięcia. Nie chcę sobie przypisywać wszystkich zasług. Wielu radnych jest takich, którzy mają pomysł, ale żeby go zrealizować, musi być grupa. Ja mieszkam teraz na Północy, ale młodość spędziłem na Tysiącleciu. Pracuję też w przychodni na Tysiącleciu i siłą rzeczy te kontakty z mieszkańcami mam niemałe. Nawet śpiesząc się do pani redaktor, jeszcze dwie rozmowy, takie chodnikowe, musiałem przeprowadzić. Priorytety radnego: – Zdecydowanie namawiam radnych do wspólnego działania w temacie poprawy jakości dróg w naszym mieście, żeby jak najwięcej środków finansowych przeznaczyć nie na bieżące utrzymanie dróg, ale żebyśmy robili jak najwięcej nakładek, a nie łatali tylko dziury. Problemem jest znalezienie środków. Bardzo bym sobie także życzył, żeby się skończył kryzys światowy i krajowy i żeby się wreszcie pojawili inwestorzy w Częstochowie. Ubolewam, że czas prosperity, który się skończył w Częstochowie kilka lat temu, został w znacznej części przespany przez władze miasta. Było dużo pieniędzy na rynku, dużo inwestorów z tzw. optymizmem, gdzie była spora łatwość ściągnięcia do Częstochowy inwestorów. A teraz prezydentowi Matyjaszczykowi przyszło działać w sytuacji znacznie trudniejszej.  Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Dobra wola i tendencja oraz szukanie mądrych ludzi, którzy realizują dobre cele dla miasta. Miasto jest zbyt trudnym organizmem, by rządzić nim jednoosobowo. Powinien próbować się czasami osobiście mniej ważnymi sprawami nie zajmować. Powinien starać się oddzielać bieżące wydarzenia od wydarzeń bardziej istotnych. Mam nadzieję, że dojdzie do sytuacji takiej, iż prezydent Matyjaszczyk będzie miał czas dla siebie.  Koalicja, zależności, układy…: – Nasz klub SLD może się jedynie cieszyć, że sprawy ważne dla miasta dostrzegają nasi radni ponad podziałami politycznymi. Takie są zasady demokracji.  **Zdzisław Wolski, tak trochę, nie pasuje do tej nowej ekipy SLD. To raczej człowiek „starej gwardii”. Od wielu lat doskonale odnajduje się w świecie polityki i tak jak kiedyś pisały o nim media „mierny, ale wierny”, tak dziś lata doświadczeń procentują na jego korzyść. Na tle słabej rady prezentuje się całkiem, całkiem. Nie znaczy to, rzecz jasna, że jest krystaliczny. Nie tak dawno media wywlekły mu powiązania biznesowo-polityczne i związane z nimi niebotyczne przychody dla firmy PAN-GAZ. W przypadku radnego Wolskiego raczej nie ma mowy o przekupstwie. Przez lewicę nabyty został już wiele lat temu. Teraz to raczej on wspiera swoich młodszych kolegów, finansowo i nie tylko, podczas kampanii wyborczych. Na biednego nie trafiło: prawie 100 tysięcy złotych dochodu rocznie (jak wynika z oświadczenia majątkowego) oraz ponad 600 tysięcy złotych oszczędności, głównie w papierach wartościowych. Radny Wolski nie uczy się jednak na błędach swojej grupy „starogwardzistów”, która została odsunięta od władzy i partii. Rola sponsora i filuta szybko dobiega końca.

W niedzielne popołudnie Włókniarz podejmował na SGP Arena Częstochowa beniaminka Enea Ekstraligi – Start Gniezno. Zarówno gospodarze, jak i goście przystąpili do  spotkania w najmocniejszych składach. Do częstochowskiego zespołu powrócił nieobecnych w dwóch ostatnich spotkaniach lider cyklu GP – Emil Sajfutdinow. Mecz rozpoczął się pechowo dla Rune Holty. Tuż przed startem do pierwszego wyścigu zgasł jego motocykl i mimo prób nie udało się go uruchomić. Holta został wykluczony za przekroczenie czasu dwóch minut, a osamotniony Jensen nie sprostał rywalom. W 4 wyścigu po dobrze rozegranym pierwszym łuku przez parę częstochowską, Emil Sajfutdinow do końca asekurował Artura Czaję, dzięki czemu Włókniarz doprowadził do remisu 12:12. W kolejnym biegu upadek zanotował Rafał Szombierski, a osamotniony Grigorij Łaguta musiał uznać wyższość Mateja Zagara. Po 7 wyścigu wygranym podwójnie przez parę Holta-Jensen Włókniarz objął pierwsze prowadzenie w tym spotkaniu, którego nie oddał aż do końca. Gnieźnianie stawiali mocny opór, a Częstochowianie nie potrafili zwiększyć przewagi. Jedną z lepszych okazji był wyścig 11, w którym to Hubert Łęgowik świetnie rozegrał pierwszy łuk, dzięki czemu dołączył do niego Grisza Łaguta. Niestety, mimo starań Rosjanina nie udało mu się „doholować” do mety młodszego kolegi, których przedzielił Słoweniec Zagar. Przed wyścigami nominowanymi było 41:37 dla Włókniarza i lepsza perspektywa w wyścigach nominowanych. W tych najpierw para Holta-Jensen pokonała Watta i zablokowanego przez niego Lindbaecka, a następnie para rosyjskich torped pokonała Zagara i Świderskiego. Zwycięstwo 50:40 było trzecim odniesionym w tym sezonie. Jak do tej pory, Włókniarz – startując w pełnym składzie – jeszcze nie przegrał. Wśród częstochowian świetnie spisał się Sajfutdinow, który nie przegrał z żadnym rywalem, zdobywając 14 punktów i bonus. Gnieźnianie nie mieli lidera, a cała drużyna pojechała na równym poziomie. W pozostałych spotkaniach Enea Ekstraligi w derbach lubuskich drużyna Stali Gorzów okazała się lepsza od Stelmet Falubazu Zielona Góra, również zwyciężając 50:40. Liderujący Unibax Toruń pokonał osłabiony zespół z Rzeszowa 54:36, a Unia Tarnów rozgromiła skladywęgla.pl Polonię Bydgoszcz w tym samym stosunku. Do niespodzianki doszło w Lesznie, gdzie miejscowa Fogo Unia przegrała z Betard Spartą Wrocław 43:47. Kolejne spotkanie Włókniarz rozegra 26 maja we Wrocławiu. Początek zaplanowany jest na godzinę 16. Natomiast 30 maja na SGP Arena Częstochowa częstochowianie rozegrają zaległy mecz ze Stalą Gorzów. Wyniki: Lechma Start Gniezno – 401. Matej Zagar – 7+1 (2*,3,0,2,0)2. Piotr Świderski – 9 (3,1,2,2,1)3. Antonio Lindbaeck – 6+1 (0,2,3,1*,0)4. Davey Watt – 8+2 (3,1*,1,1*,2)5. Sebastian Ułamek – 6 (1,1,2,2)6. Oskar Fajfer – 3 (3,d,0)7. Wojciech Lisiecki – 1+1 (0,0,1*)Dospel Włókniarz Częstochowa – 509. Rune Holta – 8+1 (w,2*,2,3,1)10. Michael Jepsen Jensen – 7 (1,3,d,0,3)11. Grigorij Łaguta – 13 (2,2,3,3,3)12. Rafał Szombierski – 1+1 (1*,w,0,-)13. Emil Sajfutdinow – 14+1 (3,3,3,3,2*)14. Hubert Łęgowik – 3 (2,0,1)15. Artur Czaja – 4+2 (1*,2*,1,0) Bieg po biegu:1. Świderski, Zagar, Jepsen Jensen, Holta (w/2min.) 1:52. Fajfer, Łęgowik, Czaja, Lisiecki 3:3 (4:8)3. Watt, Łaguta, Szombierski, Lindbaeck 3:3 (7:11)4. Sajfutdinow, Czaja, Ułamek, Lisiecki 5:1 (12:12)5. Zagar, Łaguta, Świderski, Szombierski (w/u) 2:4 (14:16)6. Sajfutdinow, Lindbaeck, Watt, Łęgowik 3:3 (17:19)7. Jepsen Jensen, Holta, Ułamek, Fajfer (d2) 5:1 (22:20)8. Sajfutdinow, Świderski, Czaja, Zagar 4:2 (26:22)9. Lindbaeck, Holta, Watt, Jepsen Jensen (d4) 2:4 (28:26)10. Łaguta, Ułamek, Lisiecki, Szombierski 3:3 (31:29)11. Sajfutdinow, Świderski, Lindbaeck, Jepsen Jensen 3:3 (34:32)12. Łaguta, Zagar, Łęgowik, Fajfer 4:2 (38:34)13. Holta, Ułamek, Watt, Czaja 3:3 (41:37)14. Jepsen Jensen, Watt, Holta, Lindbaeck 4:2 (45:39)15. Łaguta, Sajfutdinow, Świderski, Zagar 5:1 (50:40)

O tym, że powinienem dostać nagrodę za promowanie Polski w szerokim świecie, to mi się nawet już nie chce mówić, bo powtarzam to bez końca, a jakoś nie widać, by ktoś się tym specjalnie przejął. Trudno. Swoje i tak robił będę, z nagrodą czy bez. Telewizja BBC robi najlepsze seriale na świecie, o czym wie każde dziecko. Seriale zarówno fabularne, jak i dokumentalne, te drugie lepsze od pierwszych. Parę dni temu BBC pokazała film niezwykły, pod tytułem „The Genius of Marie Curie – The Woman Who Lit up the World”, czyli po naszemu: „Geniusz Marii Curie – kobiety, która rozświetliła świat”. Tytuł oryginalny podaję w celach praktycznych, bo gdyby ktoś chciał go obejrzeć, to na stronie internetowej BBC, w zakładce „iPlayer”, może go odnaleźć. Ani o filmie, ani o Marii Skłodowskiej pisać nie zamierzam, bo w kraju nad Wisłą, Wartą i Kucelinką wiedza o uczonej jest powszechna, a jak znaleźć film – już wyjaśniłem. O filmie dowiedziałem się od mojego kolegi Victora, który mówiąc mi o nim, miał niemal łzy w oczach i już wyjaśniam dlaczego. Victora znam jakieś dwa lata. Ma on dwie przypadłości, którymi od wielu innych znajomych mocno się wyróżnia. Po pierwsze jest Kanadyjczykiem, co samo w sobie nie jest żadnym ewenementem, to natomiast, że od paru lat mieszka i pracuje w Anglii ewenementem już jest, bo Kanadyjczycy to naród mało ruchliwy, nie rozłażą się po świecie, jak Hindusi czy Chińczycy, za chlebem emigrować nie muszą, bo gospodarczo stoją tak, że wszyscy im zazdroszczą. Victor mieszka w Anglii dla fantazji, bo tak mu się zachciało. Drugą wyróżniającą go cechą jest solidna wiedza. Na tym też tle zawarliśmy znajomość. Leciała gdzieś muzyka, śpiewał ten nudziarz Michael Buble, a Victor mówi, że to Kanadyjczyk. Rozśmieszył mnie. Później, co za złośliwy los, z radia dał się słyszeć Bryan Adams, a Victor swoje, że on też Kanadyjczyk. Trzeba trafu, przypomniało mi się zaraz, bo tak mam niestety, paru wykonawców, o których wiedziałem bez pomocy Victora, że są z kraju mlekiem i miodem płynącego. I mówię do Victora, że niech mu będzie, Paul Anka, Celine Dion, The Band, Robbie Robertson i tak dalej. A on mi na to ze śmiechem,  że wszyscy są Kanadyjczykami. Nawet Neil Young, czego nie wiedziałem. Wkurzył mnie, ale twórczo, bo rzuciłem mu hasło Leonard Cohen. Victor myślał, że triumfuje, bo prawie wykrzyczał z radości, że on też z Kanady. A ja mu na to, zgodnie z prawdą, że i owszem, ale polskiego pochodzenia. Trochę zbaraniał, ale nie dałem mu czasu na ochłonięcie, przechodząc płynnie do sportu narodowego w Kanadzie, czyli hokeja na lodzie, którym Victor interesuje się bardzo. Więc mówię mu: Wayne Gretzky, a Victor się rozmarzył na wspomnienie legendarnego, najlepszego zawodnika w historii tej dyscypliny. Powiedziałem,  że dziadek Gretzky’ego pochodził z Polski, co Victorem wstrząsnęło. Później, niby od niechcenia, pytam go o futbol, jak tam narodowa reprezentacja Klonowego Liścia sobie radzi, choć wiem, że radzi sobie tak, jak nasza reprezentacja, czyli beznadziejnie. Victor posmutniał, ale najgorsze było przed nim, bo pytam go o najlepszego zawodnika ich zespołu narodowego, podsuwając nazwisko Tomasz Radziński. Oczywiście zna doskonale, pamięta, jak gra. No to ja mu na to, że Radziński też jest Polakiem, nawet urodził się w Polsce, a po polsku mówi tak, jak Victor po angielsku. Zaproponował podział świata: połowa ludzi to Kanadyjczycy, połowa Polacy. Zgodziłem się, ale pod warunkiem, że uzna, iż ta pierwsza połowa ma w większości polskie korzenie. I kazałem mu szukać wszystkiego, co polskie. No i oglądając telewizję, zobaczył zapowiedź filmu o Marii Skłodowskiej, o czym mnie ze łzami w oczach ze wzruszenia poinformował. Mam takich znajomych Victorów wielu, z całego niemal świata. Wiedzą, że żartów nie ma i jak już mamy o czymś gadać, to Polska w tle pojawić się musi. Promuję nasz kraj gdzie się da, ochotniczo i bez wsparcia. Gdybym miał choć jeden procent tego, co Polska wydaje na tzw. promocję poza granicami kraju, byłbym bogaty, jak ci, którzy promować powinni. Być może wtedy by mi się nie chciało, tak, jak im się nie chce. A film o Marii Skłodowskiej Curie polecam gorąco.