Jeden z internautów napisał: „Jesteśmy biało-czerwoni”. I ma świętą rację. Wbrew pozorom nie jest to początek kolejnego tekstu o Polakach na Wyspach Brytyjskich, choć kolorystycznie mógłby być. Chodzi o futbol tym razem, w dodatku angielski, choć z niemieckim kontekstem. Jest groźnie, a może być jeszcze groźniej. 29 maja, czyli już za parę dni Anglicy zagrają na Wembley towarzyski mecz z Irlandią. Każde spotkanie zespołów z Wysp Brytyjskich jest niemal jak finał mistrzostw świata. Jest meczem o prestiż i honor. Nieważne, że najwyżej w klasyfikacji FIFA notowani są Anglicy, nieważne, że Walia, Szkocja, Irlandia czy Irlandia Północna nie odnosiły nigdy sukcesów na arenie międzynarodowej, a o sukcesach Anglików przeczytać można już wyłącznie w książkach historycznych. Walka i emocje w meczach wewnątrzbrytyjskich – gwarantowane. Futbolowe relacje między poszczególnymi krajami są intensywne i emocjonalnie, pełne najróżniejszych, głównie klubowych powiązań. Trzeba powiedzieć, że Anglicy, choć z tytułem mistrza świata sprzed niemal pół wieku, ciągle dumni, bo rankingowo i statystycznie są najlepsi na Wyspach, mają jednak wyraźny kompleks swoich najbliższych sąsiadów. Trudno, by nie mieli, skoro na przykład trenerem notorycznego mistrza Anglii, czyli Manchesteru United był przez ponad 26 lat Szkot Sir Alex Ferguson, a teraz, po odejściu Sir Alexa na emeryturę jego miejsce zajmie kolejny Szkot David Moyes. Najlepszym piłkarzem, jaki kiedykolwiek grał na Wyspach był – według powszechnej opinii – Irlandczyk George Best. Innym wielkim graczem był Szkot Dennis Law, a obecnie największą gwiazdą Premier League jest Walijczyk Gareth Bale. Oczywiście Anglicy nie byliby sobą, gdyby twórczo nie poradzili sobie z tym problemem. Każdego więc wielkiego futbolistę, który nie jest Anglikiem nazywają po prostu Brytyjczykiem, co jest zresztą zgodne z prawdą. Nadchodzący, towarzyski mecz Anglików z Irlandią będzie miał jednak nie tylko sportowe znaczenie. Będzie miał znaczenie społeczne, z akcentem międzynarodowym. Anglicy wystąpią bowiem w tym spotkaniu po raz pierwszy w nowych strojach, co się oczywiście od czasu do czasu zdarza wszystkim. Problem leży w koszulkach reprezentacyjnych i polega na tym, że są one, wypisz wymaluj, identyczne, jak koszulki reprezentacji Niemiec z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Jeden z internautów napisał wręcz: „Nowe koszulki są obrzydliwe. Myślałem, że jesteśmy Anglią, a nie Niemcami”. A inny dodał: „Kompletnie niemieckie. My jesteśmy biało-czerwoni”. Swój głos dorzucił sławny angielski piłkarz sprzed lat Gary Lineker: „Sprytne posunięcie Angielskiego Związku i Nike (to ta firma zdecydowała o takim wzorze koszulek – przyp. AK) wobec Niemców. Jeżeli nie można ich pokonać…”. Trzeba dodać, że dla Anglików to właśnie Niemcy są piłkarskim rywalem numer jeden i każde zwycięstwo nad nimi jest jak święto narodowe i pamiętane jest przez lata. Koniec maja będzie jednak dla Wyspiarzy czasem futbolowo najtrudniejszym, by nie powiedzieć upokarzającym. Nie dość, że w finale Ligi Mistrzów spotkają się 25 maja w Londynie na stadionie Wembley dwie drużyny niemieckie, to w dodatku, kilka dni później na tym samym obiekcie Anglicy wystąpić mają w towarzyskim meczu w koszulkach reprezentacji Niemiec. Trudno przewidzieć, jak się to wszystko skończy.

Vegeta Natur to przyprawa dla smakoszy, którzy dbają o swoją sylwetkę i o zdrowie. Dla osób o wyrafinowanym guście kulinarnym publikujemy przepis i konkurs. Vegeta Natur zawiera wyłącznie naturalne, starannie wyselekcjonowane składniki – zioła, suszone warzywa oraz przyprawy. Mieszanka nie zawiera sztucznych dodatków, wzmacniaczy smaku ani szkodliwych konserwantów. Vegeta Natur to połączenie naturalnego aromatu warzyw, który nie dominuje potrawy, lecz wydobywa i uzupełnia jej własny smak. Łosoś teriyaki z ciecierzycą i szpinakiem Przepis na 2 porcje2 filety z łososia (po 120g)1 łyżka stołowa przyprawy Vegeta NaturSos:4 łyżki stołowe soku z mandarynek2 łyżki stołowe octu sherry1 łyżka sosu sojowego2 łyżki stołowe białego wina1 łyżeczka ziarna sezamowego do posypania 200 g świeżego szpinaku bez łodyżek1 łyżka stołowa oliwy1 opakowanie przyprawy Vegeta Natur do sałatek1 duży ząbek czosnku100 g ciecierzycy z puszki, opłukanej2 łyżki stołowe soku z cytryny Wykonanie:– W garnku wymieszać sok z mandarynek, ocet i wino. Doprowadzić do wrzenia i gotować 3 minuty, aż zgęstnieje. – Łososia przyprawić Vegetą Natur. Patelnię wyłożyć pergaminem i postawić na ogniu. Łososia skropić przygotowanym sosem i przełożyć na rozgrzany pergamin. Smażyć ok. 10 minut w zależności od grubości filetów– W rondelku rozgrzać oliwę i wrzucić pokrojony czosnek, smażyć chwilę, dodać ciecierzycę oraz opłukany szpinak. Gotować pod przykryciem na małym ogniu ok. 2-5 minuty. Doprawić Vegetą Natur do sałatek i sokiem z cytryny.– Przygotowany szpinak przełożyć do miski, ułożyć na nim kawałki łososia. Podawać na ciepło.Smacznego! Więcej na: http://www.vegeta.pl i https://www.facebook.com/SekretyMojejKuchni Konkurs!Podziel się z nami przepisem na wiosenną sałatkę. Najciekawsze przepisy opublikujemy i wyróżnimy zestawem nagród od firmy Podravka o wartości 30 zł. Przepisy podpisane imieniem, nazwiskiem oraz numerem telefonu prosimy przesyłać na adres konkurs7dni@gmail.com.

Karawan krąży po Częstochowie, karawan zwany „Radnibusem – PO”. Wiezie ten karawan trupa partii politycznej nazywającej siebie Obywatelską. Trup jak to trup, stanu swego nie przyjmuje do wiadomości; myśli, że żyje. A my, kiwając ze smutkiem głową, mijamy go z daleka, by uniknąć niezręczności. Krępuje sytuacja wynikająca z konwenansu: o zmarłych albo dobrze, albo wcale. Przez grzeczność nie wypada trupowi robić przykrości. Gdyby jeszcze był to ktoś bliski, może by człek łezkę uronił. A tak kłopot: jak trupowi uświadomić, że nie żyje, skoro wszystkie wieści odbijają się od martwej obojętności. Stan zgonu partii następuje zazwyczaj, gdy politycy mówią do narodu, a naród im nie odpowiada. Politycy mogą się denerwować, mogą próbować zmienić naród, uczynić go bardziej odpowiedzialnym. Ale gdy to nic nie daje: trudno. Naród (głoszą romantycy) jest nieśmiertelny. Polityk nie słuchany (słyszalny) jest ciałem zbędnym, a zatem martwym.Radni partyjni są ciałem z członków złożonym w jedność klubu. Jeżeli ktoś mas wolę, siły i cierpliwość obserwować nasze lokalne życie polityczne, ten i tak nie orientuje się, czy coś nazywanego Klubem Radnych PO składa się z członków, czy też członków i wykluczonych. Czy jest to jedność, czy może dwa, trzy, cztery podkluby; każdy z innymi priorytetami, inną strategia i taktyką działań. Cóż to za Klub, gdy do projektu budżetu każdy klubowicz składa własne wnioski, a z tej setki przebojów, „koncertu życzeń” nie potrafi się wybrać, tych godnych poparcia. Cóż to za klub, którego członki konkurują dwoma projektami opłat za śmieci? Tu nawet nie ma co wspominać słabości. Rzecz, która nie da się naprawić, jest niezepsuta (teoria Alfa) albo martwa (prawidło Hipokratesa). Niestety, wszystko wskazuje na aktualność tego drugiego stanu.Piszę tu o partii dość mi sympatycznej i bliskiej. Identyczne uwagi mógłbym kierować wobec innych. Problem ma bowiem charakter ogólny, sprawdzający się w każdym mieście i w prawie każdym kraju. Partia żyje, kwitnie i rozwija się, gdy kroczy po władzę. Ma wtedy najlepsze programy, zna odpowiedzi na wszystkie pytania, jej członkostwo po oczach bije społecznym zaangażowaniem. Potem następuje etap drugi: po zwycięstwie walczący aktyw nagradza się zdobytymi łupami (posadami, apanażami). Ponieważ zwycięstwo potwierdza materialna wartość zaangażowania, partia obrasta chmarą nowych aktywistów żądnych społecznego awansu. Jest partią władzy. I tu pojawia się zanik: brak odpowiedzi na podstawowy problem: po co nam władza? Indywidualnie można mieć z władzy korzyści; ale dla zbiorowości (społeczeństwa, narodu) istotniejsze jest: co wy z tę władzą zrobicie? Partia, która nie wiem, po co rządzi, jest czymś w rodzaju tasiemca: żywi się treścią żołądkową podatnika, sama nic dla niego nie wnosząc. Lider partii, aby doprowadzić swoje owieczki na pastwisko, trwa teraz w obawie przed nienasyconym apetytem trzódki. Zapomina, że to nie apetyt owieczek jest najważniejszy, lecz łakomstwo wilków zerkających na wypasione bydełko za drzew lasu… Partia władzy, która nie wie, po co rządzi, jest martwa, choć o tym nie wie. Może jedynie obwozić swoje truchło karawanem, zniesmaczając swoim widokiem przechodniów.Requiem in pacem.

Do przetargu na odbiór i transport odpadów komunalnych w Częstochowie zgłosiły się cztery firmy: Waldemara Stracha, Remondis, Sita i konsorcjum złożone z firm Wiesława Stracha i Zbigniewa Stracha. Najniższą cenę przedstawiła ta ostatnia. To jednak nie ona była faworytem miasta. Czy w związku z tym przetarg zostanie unieważniony? Koperty oferentów zostały otwarte w poniedziałek. Zwykle najważniejszym kryterium w wyłonieniu zwyciezcy jest cena, więc wszystko powinno być jasne. Oferta konsorcjum firm Wiesława i Zbigniewa Strach opiewa na niewiele ponad 16 mln zł. Sita zaproponowała prawie 18,5 mln zł. W zestawieniu z tymi cenami, niezrozumiale wysokie są stawki wysunięte przez Waldemara Stracha (25,9 mln zł) oraz Remondis (ponad 26 mln zł). Chociaż liczby mówią same za siebie, miasto jeszcze nie rozstrzygnęło przetargu – komisja przetargowa zwleka z ogłoszeniem wyników, analizując oferty pod względem formalnym. Wśród niektórych samorządowców budzi to podejrzenie, że miasto – chcąc przeforsować ofertę Sity – przygotowuje się do unieważnienia przetargu. – Analiza dokumentów trwa. Trudno stwierdzić, kiedy może zostać zakończona. Czas procedury przetargowej jest uzależniony od stopnia komplikacji. Bywa, że trwa nawet miesiąc – tłumaczy biuro prasowe Urzędu Miasta.  Wszyscy są zaskoczeni przebiegiem przetargu i złożonymi ofertami. W firmach trwają tajne rozmowy i narady. Kontakt z nimi na ten moment jest niemożliwy. – Ani prezes, ani wiceprezes nie mogą teraz rozmawiać. To trudne dni dla firmy – usłyszeliśmy od Sity. Niektórzy radni zadają niewygodne pytania, bo jeśli koszty wywozu śmieci będą tańsze niż miasto zakładało, to czy stawka opłat za system śmieciowy zostanie obniżona?  

Stara gwardia zdradza tajemnice lewicy… Wygrana Matyjaszczyka w wyborach prezydenckich radykalnie zmieniła układ sił w częstochowskim SLD – młodzi bez skrupułów rozprawili się z dawnymi baronami. Starsze pokolenie wylądowało na śmietniku historii. Kto dziś pamięta Ewę Janik, Marka Lewandowskiego, Jacka Kasprzyka czy Wiesława Wiatraka? Swego czasu pełnili najwyższe funkcje w strukturach partii i to nie tylko na szczeblu lokalnym. Co sprawiło, że bez walki ustąpili miejsca swoim wychowankom? Gdzie dziś są i co robią? Specjalnie dla Tygodnika „7dni” przerywają milczenie. – Czy Wiesław Maras, były prezydent Częstochowy, czuje się dziś odsunięty od władzy?– No… Ja się bynajmniej nie czuję odsunięty. Mogę powiedzieć wprost – to, co mam robić i tak robię, ale jako działacz i radny Sejmiku Województwa Śląskiego i nie oczekuję jakiś innych zachowań, zwłaszcza od „młodych”, w stosunku do mojej osoby. – Czym się zajmuje Wiesław Maras oprócz funkcji radnego?– Jestem radnym sejmiku województwa śląskiego i przewodniczącym Komisji Rewizyjnej i z tego tytułu mam dość dużo zajęć. A poza tym jestem na kolejowej emeryturze zasłużonej po 40 latach pracy. – Krzysztof Matyjaszczyk – pierwsze skojarzenie…– Prezydent miasta. – A w relacjach z Panem?– Noo… Kolega. – Dobry? Taki na całe życie?– Dlatego powiedziałem ‘kolega’.– Kolejne skojarzenie: Marek Balt…– Yyyy… Nooo… Też kolega.– Jakie widzi Pan różnice w rządzeniu miastem kiedyś i dziś?– No przede wszystkim różnica polega na tym, że kiedyś, bynajmniej za moich czasów, dostęp do prezydenta był dużo większy, a przede wszystkim dostęp znajomych, kolegów czy przyjaciół był łatwy, a dziś nie dla wszystkich jest możliwy. – A jak Pan ocenia sposób rządzenia Częstochową?– Oczekiwania mieszkańców, podejrzewam, są dużo większe. Przede wszystkim w dziedzinie drogownictwa. Bieżące utrzymanie dróg widać, jakie jest i pozostawia wiele do życzenia. Natomiast perspektywa, jeżeli chodzi o układy komunikacyjne, no… bynajmniej ja nie zauważam jakiegoś dążenia do poprawy sytuacji. Między innymi mam na myśli obwodnicę południową Częstochowy. Natomiast prócz dróg ważne są też inne sprawy dla miasta. Najpoważniejszym wyzwaniem dla władz samorządowych jest walka z bezrobociem. Dla przykładu, za moich czasów Hutę udało się uratować. Część osób w tamtym czasie też straciła pracę, ale część nadal pracowała.  A teraz sytuacja jest jeszcze gorsza. Jeśli rzeczywiście dojdzie do takiej sytuacji, o której Huta mówi, no to będzie dramat nie tylko dla pracowników, ale dla Częstochowy też. Zawsze władze lokalne i samorządowe miały pewnego rodzaju instrumenty, które powodowały, że albo jest zainteresowanie inwestorów, albo go nie ma. Przecież za moich czasów została wybudowana pewna grupa zakładów, która dała zatrudnienie sporej części mieszkańców miasta. Poza tym te zakłady miały być gdzie indziej, w rejonie Piotrkowa, jednak udało ich się zatrzymać w Częstochowie. Przykładem może być huta szkła.   – Dlaczego nie wspieracie swoich wychowanków, którzy dziś są przy władzy?– W wielu wypadkach różnie można słuchać. Jak ktoś nie chce słuchać, to się nic nie wymyśli. Bo nie zawsze wcale konieczna jest pomoc. Wystarczy rozmowa szczera, spotkanie, podczas którego jest możliwość wymiany zdań, informacji między członkami SLD. – Kto wygra najbliższe wybory samorządowe? – Aaa.. to zdecydowanie trzeba zapytać większej grupy mieszkańców. Ale jako obserwator mogę powiedzieć… Na dzień dzisiejszy nie ma jakiegoś zdecydowanego faworyta, który by odbiegał znacząco od innych i można by go było wyróżnić. Ja przynajmniej takiego nie zauważyłem. – Dziękuję za rozmowę. Wiesław Maras – inżynier mechanik, absolwent Politechniki Częstochowskiej, przez lata związany zawodowo z PKP, a politycznie z SLD. W 2000 roku, po rezygnacji Ewy Janik z urzędu prezydenta, został powołany na jej miejsce. Po zakończeniu kadencji nie startował w wyborach miejskich. Radny sejmiku śląskiego II i III kadencji, a w latach 2002-2006 członek Zarządu Województwa Śląskiego.

20 maja na parkingu przed budynkiem Urzędu Miasta Częstochowa doszło do ataku na Mirosława Anioła – zastępcę naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich (nadzór nad rejestracją pojazdów). Prezydent Matyjaszczyk wyznaczył 5 000 zł nagrody dla osoby, która wskaże sprawców pobicia. – Do ataku doszło kilka minut przed 7.30 na parkingu przed budynkiem Urzędu Miasta przy ul. Waszyngtona 5. Dwóch nieznanych sprawców dotkliwie pobiło urzędnika, którego potem przewieziono do szpitala. Wszystko wskazuje na to, że napad miał związek z pełnioną przez niego funkcją. To oburzające, że taka agresja dosięgła osoby, która szła do pracy, a jej powodem mogły być wykonywane przez nią służbowe obowiązki – pisze w specjalnym oświadczeniu prezydent miasta Matyjaszczyka. – Nie pozwolimy i nie damy się zastraszyć. Zrobimy wszystko, by sprawcy brutalnego ataku zostali ujęci i postawieni przed sądem. Nie mogą pozostać bezkarni! Wyznaczam 5 tysięcy złotych nagrody dla osoby, która wskaże sprawców! Liczę na wsparcie mieszkańców, by tego typu zło wyplenić z Częstochowy. Współczuję pobitemu urzędnikowi i jego rodzinie. Deklaruję swoją solidarność i pomoc. Urzędnik Anioł przebywał w szpitalu, ale nie odniósł poważnego uszczerbku na zdrowiu. Obecnie przebywa na urlopie zdrowotnym. 5 tys zł nagrody pochodzi z puli samorządowej – z rezerwy budżetowej Urzędu Miasta na wydatki nieprzewidziane.