Okazji do świętowania nie brakuje – i dobrze. Obchodzimy Dzień Lachona, Dzień Toalet,  Błyszczyków i Smakowitych Ust, a nawet – uwaga, trudne słowo – Aproksymacji Liczby Pi. Pomysłowość w tej mierze nie zna granic.  Jednak na karcie żadnego kalendarza nie znajdziemy… Dnia Kioskarza. Swoje święto posiada niemal każda profesja: hutnicy, elektrycy, listonosze, dziennikarze, sklepikarze  – wszyscy mogą się pochwalić wyjątkowym dniem, który należy wyłącznie do nich. Mimo usilnych prób poszukiwań, w żadnym kalendarium nie znalazło się miejsce dla kioskarza. A przecież to oni sprzedają nam rano świeżą prasę czy bilety, to do nich często kierujemy pierwsze, poranne „dzień dobry”. Kiosk to dziś mini dyskont, w którym nabyć możemy nie tylko coś dla ducha, ale i ciała: słodkości, napoje, środki czystości, a nawet rajstopy czy czapkę z daszkiem. Mimo to nikt jak dotychczas nie pomyślał o kioskarzu. Do dziś.Tygodnik Regionalny „7 dni” kładzie kres temu haniebnemu zaniedbaniu i ogłasza 13 czerwca Międzynarodowym Dniem Kioskarza. Warto wiedzieć że pierwsze w Polsce kioski zagościły już prawie 100 lat temu na początku XX wieku. Początkowo miały formę tak zwanych „trafik”, czyli niewielkich sklepików zlokalizowanych na dworcach, w których można było nabyć prasę, wyroby tytoniowe i inne drobiazgi. Przez lata zmieniał się asortyment, dostępne gazety, ale niewielkie budki na stałe zagościły w polskim krajobrazie. Na cześć Kioskarzy: hip hip hura…! O opinię na temat naszego pomysłu zapytaliśmy częstochowian:Ewa– Gratuluję pomysłu! Wszyscy mają swoje święto, dlaczego nie kioskarze? Jacek– Fajny pomysł. Tym bardziej, że i praca wątpliwie przyjemna. Siedzieć cały dzień w pomieszczeniu 2×2, bez toalety, czy klimatyzacji. Niech tam mają swoje święto. Marek– Szczerze mówiąc to nie rozumiem, po co to całe zamieszanie z jakimiś dziwacznymi świętami. Kioskarza to jeszcze rozumiem, ale Lachona czy Łapania za Biust? Magdalena– To mnie Państwo zaskoczyliście! Naprawdę nie ma Dnia Kioskarza? W takim układzie mogę jedynie przyklasnąć – zginęłabym bez codziennej prasy! Mam zaprzyjaźnionego pana kioskarza, na którego zawsze mogę liczyć – nawet jak wyjeżdżam, dba by moja teczka z prasą była kompletna. O to samo zapytaliśmy częstochowskich kioskarzy:Maria ze Śródmieścia– Co będę pani opowiadać, że to taka dobra praca. Robota, jak robota – przyjdzie się, zrobi swoje i do domu. Każdemu się wydaje, że to tak dobrze czytać przez cały dzień gazety. Ciekawe czy byłoby tak fajno, jak pęcherz nie dawałby spokoju, prażyło jak w ukropie, albo mróz dokuczał. Wiadomo, że taki Dzień Kioskarza tego nie zmieni, ale miło, że ktoś o nas pomyślał. Mirosław ze Stradomia– No super, cieszę się. Może częściej ktoś się uśmiechnie do okienka. Niby człowiek z ludźmi ma do czynienia, ale mało kto zamieni parę słów. Nie ma co się dziwić – każdy się spieszy. No ale jak będziemy mieli swój dzień, to może prześle ktoś czasem uśmiech albo miłe słowo.

Dzieciaki z gminy Rędziny dostały prezenty… Były żarty, pytania i mnóstwo radości, gdy przedszkolaki oraz uczniowie młodszych klas rędzińskich szkół otrzymali książeczkę pod tytułem „Przygody Dadzika, który nie wiedział, gdzie wrzucać papierki po batonikach”. Książeczka w formie bajki – opowiadania, przedstawia przygody chłopca o imieniu Dadzik, który wychodząc ze szkoły wyrzuca na chodnik papierek po wcześniej zjedzonym batoniku. Jego niechlubny czyn jest początkiem całej serii przykrych zdarzeń. Papierek o imieniu Oski ożywa i w rewanżu za porzucenie tworzy gang „śmieciowy”, którego aspiracją jest opanowanie przez odpady całego świata. I tak się dzieje. Zmartwione sytuacją dzieci, w tym Dadzik postanawiają pozbierać wszystkie śmieci, ale rozdzielając – segregując je do odpowiednich kontenerów. Szklane butelki trafiły do kontenerów ze szkłem, papierki do papierów, a plastikowe śmieci do kontenerów z plastikiem. Morał bajki jest oczywisty i aż podwójny: świat powinien być czysty i zależy to od nas oraz śmieci „lubią być w swoim towarzystwie”. Papierek Oski znalazł ujście nadmiernej energii w zabawie z innymi papierkami, czego nie mógł zrobić ze szklaną butelką czy metalową puszką po napoju.Nie tylko zabawaRealizacja projektu nie była dla jego twórcy – Fundacji 7 dni prosta, przede wszystkim dlatego, że adresatami były dzieci od lat 3 do 9, które zupełnie inaczej rozumieją pojęcie segregacji śmieci. W przedsięwzięciu chodziło o skuteczne wpływanie na świadomość ekologiczną najmłodszego pokolenia. Dodatkowymi atutami książeczki było – poniekąd – wymuszenie na dziecku aktywności w jej wypełnieniu i rozwiązaniu konkursów umożliwiających otrzymanie Certyfikatu Strażnika Przyrody. Stąd książeczka oprócz edukacyjnego wymiaru ekologicznego nabrała znaczenia pamiątki rodzinnej. Jednym z elementów projektu było zaangażowanie placówek oświatowych a także samorządowych, również nauczycieli i rodziców. W ten jakże prosty, ale i oczywisty sposób dziecko wpłynęło na dorosłych „przywołując ich do porządku”, co w globalnym rozrachunku – wyedukowani młodzi i starsi – ma znaczenie na stan środowiska naturalnego. Książeczka „Przygody Dadzika, który nie wiedział, gdzie wrzucać papierki po batonikach” nie mogła by powstać, gdyby nie Fundacja CEMEX  Budujemy Przyszłość. Przedsięwzięcie „Dzieci rozdzielają śmieci” realizowane było w ramach projektu grantowego finansowanego przez Fundację CEMEX Budujemy Przyszłość.

Okazji do świętowania nie brakuje – i dobrze. Obchodzimy Dzień Lachona, Dzień Toalet,  Błyszczyków i Smakowitych Ust, a nawet – uwaga, trudne słowo – Aproksymacji Liczby Pi. Pomysłowość w tej mierze nie zna granic.  Jednak na karcie żadnego kalendarza nie znajdziemy… Dnia Kioskarza. Swoje święto posiada niemal każda profesja: hutnicy, elektrycy, listonosze, dziennikarze, sklepikarze  – wszyscy mogą się pochwalić wyjątkowym dniem, który należy wyłącznie do nich. Mimo usilnych prób poszukiwań, w żadnym kalendarium nie znalazło się miejsce dla kioskarza. A przecież to oni sprzedają nam rano świeżą prasę czy bilety, to do nich często kierujemy pierwsze, poranne „dzień dobry”. Kiosk to dziś mini dyskont, w którym nabyć możemy nie tylko coś dla ducha, ale i ciała: słodkości, napoje, środki czystości, a nawet rajstopy czy czapkę z daszkiem. Mimo to nikt jak dotychczas nie pomyślał o kioskarzu. Do dziś.Tygodnik Regionalny „7 dni” kładzie kres temu haniebnemu zaniedbaniu i ogłasza 13 czerwca Międzynarodowym Dniem Kioskarza. Warto wiedzieć że pierwsze w Polsce kioski zagościły już prawie 100 lat temu na początku XX wieku. Początkowo miały formę tak zwanych „trafik”, czyli niewielkich sklepików zlokalizowanych na dworcach, w których można było nabyć prasę, wyroby tytoniowe i inne drobiazgi. Przez lata zmieniał się asortyment, dostępne gazety, ale niewielkie budki na stałe zagościły w polskim krajobrazie. Na cześć Kioskarzy: hip hip hura…! O opinię na temat naszego pomysłu zapytaliśmy częstochowian:Ewa– Gratuluję pomysłu! Wszyscy mają swoje święto, dlaczego nie kioskarze? Jacek– Fajny pomysł. Tym bardziej, że i praca wątpliwie przyjemna. Siedzieć cały dzień w pomieszczeniu 2×2, bez toalety, czy klimatyzacji. Niech tam mają swoje święto. Marek– Szczerze mówiąc to nie rozumiem, po co to całe zamieszanie z jakimiś dziwacznymi świętami. Kioskarza to jeszcze rozumiem, ale Lachona czy Łapania za Biust? Magdalena– To mnie Państwo zaskoczyliście! Naprawdę nie ma Dnia Kioskarza? W takim układzie mogę jedynie przyklasnąć – zginęłabym bez codziennej prasy! Mam zaprzyjaźnionego pana kioskarza, na którego zawsze mogę liczyć – nawet jak wyjeżdżam, dba by moja teczka z prasą była kompletna. O to samo zapytaliśmy częstochowskich kioskarzy:Maria ze Śródmieścia– Co będę pani opowiadać, że to taka dobra praca. Robota, jak robota – przyjdzie się, zrobi swoje i do domu. Każdemu się wydaje, że to tak dobrze czytać przez cały dzień gazety. Ciekawe czy byłoby tak fajno, jak pęcherz nie dawałby spokoju, prażyło jak w ukropie, albo mróz dokuczał. Wiadomo, że taki Dzień Kioskarza tego nie zmieni, ale miło, że ktoś o nas pomyślał. Mirosław ze Stradomia– No super, cieszę się. Może częściej ktoś się uśmiechnie do okienka. Niby człowiek z ludźmi ma do czynienia, ale mało kto zamieni parę słów. Nie ma co się dziwić – każdy się spieszy. No ale jak będziemy mieli swój dzień, to może prześle ktoś czasem uśmiech albo miłe słowo.

Rzeka Warta w gminie Kłomnice opuściła swe dotychczasowe koryto. Zamiast płynąć  malowniczymi meandrami, w okolicach Śliwakowa (gmina Kłomnice) wykorzystała wyrwę, jaka powstała podczas ubiegłorocznej powodzi i skierowała swe wody do kanału Młynówka. Płynie nim ponad 2,5 km, aż do powiatu radomszczańskiego i dopiero tam wraca w swe stare koryto. Opuszczone przez rzekę koryto na odcinku od Śliwakowa do Zawady wysycha, co grozi obumarciem tamtejszej flory i fauny. Zagrożony jest także staw rybny w Zawadzie, który był zasilany przez wodę z Warty. Poziom zbiornika  niebezpiecznie się obniża. Niewielka początkowo wyrwa (w lutym br. jej wielkość szacowano na ok.40 mkw) z tygodnia na tydzień powiększała się. Wójt gminy Kłomnice Adam Zając już kilka miesięcy temu występował do Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach oraz do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu o usunięcie wyrwy. 18 lutego br. starosta częstochowski Andrzej Kwapisz poprzez Centrum Zarządzania Kryzysowego Wojewody Śląskiego poinformował wojewodę o zaistniałej sytuacji oraz zwrócił uwagę na niebezpieczeństwo całkowitego rozmycia grobli i zalania okolicznych zabudowań. W wyniku powyższej interwencji 1 marca br. przedstawiciel wojewody w obecności pracowników częstochowskiego starostwa i Urzędu Gminy w Kłomnicach dokonał oględzin i stwierdził, że wyrwa ma już ok. 150 mkw.W poniedziałek, 23 maja Miejsko-Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego w Częstochowie otrzymało z gminy Kłomnice informację o zmianie koryta rzeki. W środę 25 maja starosta Kwapisz skierował do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego informację o zaistniałej sytuacji z prośbą o podjęcie działań zmierzających do usunięcia wyrwy i umocnienia w tym miejscu brzegu, co spowoduje powrót rzeki w stare koryto. Pisma w tej sprawie wysłał także do Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach oraz do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu.W poniedziałek (30 maja br.) z inicjatywy starosty Kwapisza w Kłomnicach odbyło się spotkanie urzędników gminy, wojewody, meliorantów i administratora rzeki. Wójt Zając ocenia, że koszt usunięcia wyrwy może wynieść nawet kilka milionów złotych. Pytanie – kto powinien tę kwotę wydać. Za bieg rzeki odpowiada Regionalny Zarządzie Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Obecny na spotkaniu dyrektor Jerzy Szewczyk uważa, że odpowiedzialność za zaistniałą sytuację jest podzielona. Problemem tkwi bowiem nie tylko uszkodzenie linii brzegowej, ale również betonowego wpustu do Młynówki, którym Regionalny Zarządzie Gospodarki Wodnej nie zarządza. Szewczyk uważa, że gdyby wpust był utrzymywany tak jak należy, powstrzymałby część wody tak, by nie dostawała się w całości do kanału. Wiadomo też, że podczas powodzi w 2007 r. wpust został celowo uszkodzony, by do kanału dostała się część wód z Warty. Teraz należy ustalić, kto jest odpowiedzialny za jego budowę i utrzymanie. Ostatecznie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej zgodził się na sfinansowanie inwestycji, ale przy wsparciu finansowym starostwa powiatowego, gdyż usterka znajduje się na terenie skarbu państwa, a tymi zarządza starostwo. W najbliższych dniach władze Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej podejmą ostateczną w sprawie finansowania inwestycji. Zdaniem mieszkańców i wędkarzy urzędnicze działania przedłużą trwający stan, co może być katastrofalne w skutkach.

W klasie minivanów panuje coraz większy ścisk. Do rywalizacji o miano najlepszego koreański producent wystawia model ix20. Czy Hyundai ma szanse na fotel lidera? Odpowiedź w jedynym regionalnym teście ix20. StylistykaHyundai od momentu zaprezentowania serii i zdecydowanie może się podobać. ix20 podobnie jak pozostałe modele w ofercie nie jest pojazdem wyjątkowo oryginalnym czy ekscytującym. Oczywiście spora grupa kupujących właśnie te cechy ceni najwyżej. W nowym dziecku Hyundaia nie zwrócimy uwagi na ulicy, ale mieszkańcy Częstochowy zapytani o zdanie określili ix20 ładnym oraz eleganckim. To właśnie w stronę klasycznych, „niemieckich” linii poszła stylistyka nowych pojazdów koreańskiego producenta, co spoglądając na wyniki sprzedaży spodobało się klientom w Europie. Jeśli nie lubimy ściągać spojrzeń i cenimy stonowany design salon Hyundaia jest miejscem, które należy odwiedzić.WnętrzeTo co zastajemy w środku ix20 odpowiada wyglądowi zewnętrznemu. Brakuje ekstrawaganckich fajerwerków, ale jest przejrzyście i elegancko. Najważniejsze, że nauka obsługi wszystkich urządzeń trwa maksymalnie pięć minut, przyciski są pod ręką, a już po pokonaniu kilku kilometrów pokrętła będziemy obsługiwać bez odrywania oczu od drogi. Dodatkowo Hyundai wyraźnie stawia na jakość. Plastiki są przyjemne w dotyku i dobrze spasowane. Ponadto podobnie jak w testowanym kilka tygodni temu i30 całość wydaje się bardzo wytrzymała, niemal pancerna. Duży plus, szczególnie w upalne dni, ix20 zdobywa za wyjątkowo wydajną klimatyzację.Miejsca zarówno z przodu jak i z tyłu nie brakuje nawet dla bardzo wysokich pasażerów. Kanapa jest dzielona w stosunku 60/40, a każdą z części można przesuwać niezależnie zwiększając lub zmniejszając przestrzeń bagażową.Silnik/SpalanieW testowanym egzemplarzu zamontowano benzynową jednostkę 1.4 o mocy 90 KM. Silnik zdecydowanie nie jest przeznaczony dla kierowców lubiących dynamiczną jazdę. Przy wyprzedzaniu brakuje mocy napędowej, ale w normalnej codziennej jeździe okazuje się zupełnie wystarczająca. Jak na jednostkę wolnossącą przyzwoicie rozpędza samochód nawet w niższym zakresie obrotów i nie wymaga kręcenia do skali obrotomierza. Na pochwałę zasługuje kultura pracy silnika. Choć pasek zastąpiono łańcuchem rozrządu jednostki we wnętrzu zupełnie nie słychać i łatwo pomyśleć, że w ogóle nie pracuje.Spalanie utrzymano na przyzwoitym poziomie. Podczas testu wyniosło 7,5 litra w cyklu miejskim, więc niewiele więcej od deklarowanego przez producenta.Do przeniesienia napędu posłużyła pięciobiegowa skrzynia manualna. Przekładnia pracuje bardzo precyzyjnie, biegi wchodzą pewnie, a do ich zmiany nie potrzeba używać siły. Dodatkowo z mocniejszą jednostką benzynową dostępna jest skrzynia automatyczna.Zawieszenie/Układ kierowniczyHyundai podobnie jak w testowanym modelu i30 postawił na zdrowy kompromis między prowadzeniem, a komfortem. Nadwozie nie przechyla się na boki, zachowanie na drodze jest bardzo przewidywalne. Niestety dotyczy to jedynie równych nawierzchni, gdy pojawiają się nierówności, o które w Częstochowie nietrudno, auto wymaga pilnowania i korygowania toru jazdy.Układ kierowniczy daje dobre wyczucie zachowania pojazdu, a siła wspomagania została dobrana z głową. Na parkingu nie zmęczymy się kręcąc kierownicą, a podczas szybszej jazdy cały czas mamy poczucie kontroli i panowania nad samochodem.Podsumowanie/CenaNowego ix20 można nabyć już za 43 400 złotych, a testowany egzemplarz w wersji Classic Plus został wyceniony przez salon na niecałe 50 tysięcy. Za tą kwotę otrzymujemy między innymi klimatyzację, cztery poduszki powietrzne oraz radio CD/Mp3.Opisując jakiegokolwiek Hyundaia nie sposób nie wspomnieć o systemie gwarancyjnym. U koreańskiego producenta otrzymujemy bezkonkurencyjne na dziś dzień pięć lat bez limitu kilometrów. Warto wspomnieć o planowanym na najbliższe miesiące wprowadzeniu do sprzedaży samochodów z fabryczną instalacją gazową, które będą objęte taką samą gwarancją.Ostatnie modele Hyundaia pokazują ambicje producenta. Samochody z Korei są coraz lepsze, a wskaźniki sprzedaży ciągle rosną. Hyundai już nie chce być w czołówce, to dla firmy za mało, plan jest prosty zdobyć rynek i fotel lidera w Europie. Zadanie wydaje się wykonalne, wystarczy spojrzeć na ix20. Być może w żadnej z dziedzin nie jest wybitny, ale zarówno silnik, wykonanie czy prowadzenie stoją na bardzo wysokim poziomie. Jeśli dodać do tego bardzo ciekawą ofertę leasingu, świetną gwarancję i chyba najważniejsze – niską cenę, otrzymujemy ofertę, która może spędzić sen z powiek całej konkurencji. Za użyczenie samochodu do testu redakcja dziękuje firmie:Hyundai Szymański42-200 Częstochowaul. Warszawska 311tel. 34 360 11 33   www.hyundai-szymanski.pl

Od września zmienią się stawki opłat za czesne w żłobkach. Dotychczas stawka była taka sama dla wszystkich. Teraz ulegnie zróżnicowaniu. Od nowego roku szkolnego rodzice, którzy zarabiają więcej, odpowiednio więcej zapłacą za pobyt swojego dziecka w żłobku. Zmiana ta jest konsekwencją uchwały Rady Miasta. Zgodnie z jej zapisami rodziny, w których dochód netto nie przekroczy 700 zł na jednego członka rodziny zapłacą 140 zł miesięcznie, o dochodzie od 700,01 zł do 1000 zł – 170 zł, od 100,01 zł do 1300 zł – 200 zł, od 130,01 zł do 1600 zł – 300 zł, powyżej 1600,01 zł – 400 złotych.Podstawą do określenia miesięcznego dochodu netto na członka rodziny będzie przedłożenie dokumentów potwierdzających osiągane przez opiekunów dziecka dochody. W przypadku nieprzedłożenia tych dokumentów, będzie naliczana opłata w wysokości 400 zł miesięczna. Ustawa określa również wysokość dodatkowej opłaty za pobyt dziecka w żłobku ponad 10-godzinny dzienny wymiar opieki. Będzie to 20 zł na każdą rozpoczętą godzinę. Zdaniem większości rodziców stawka ta jest zbyt wygórowana. Jest to jednak celowy zabieg, którego zadaniem jest zdyscyplinowanie rodziców. Pracownicy żłobków narzekają bowiem na sytuacje, w których muszą zostawać z maluchami „po godzinach”, gdyż opiekunowie musieli na przykład dłużej zostać w pracy. W skrajnych przypadkach zdarza się, że rodzice świadomie opóźniają odbiór dziecka z placówki, by w tym czasie zrobić zakupy czy załatwić inne prywatne sprawy. Od września zapłacą za tą przyjemność 20 zł za godzinę.