Zbliża się 10. edycja festiwalu kultury polskiej i żydowskiej. 18 i 19 sierpnia na placu szkolnym przy ulicy Szczekocińskiej 41 rozgrywać się będą atrakcje muzyczne, fotograficzne, plastyczne, także kulinarne. Będzie to wyjątkowa szansa, aby bawić się przy muzyce klezmerskiej, skosztować gęsiego pipka czy śliwowicy lelowskiej. Gwiazdą imprezy będzie koncert Golca uOrkiestry! Zaprasza Gmina Lelów, Gminny Ośrodek Kultury w Lelowie oraz tygodnik „7dni”. Szczegółowy program imprezy:18 sierpnia (sobota)16:00 Uroczyste otwarcie imprezy 16:30 Występ zespołów z Gminnego Ośrodka Kultury w Lelowie16:45 Koncert Dzieciecej i Młodzieżowej Orkiestry Detej działającej przy Gminnym Ośrodku Kultury w Lelowie17:15 Występ Zespołu Folklorystycznego Ziemi Lelowskiej17:30 Koncert Zespołu Pieśni i Tańca „Żywczanie”19:45 Rozstrzygniecie konkursu plastycznego „Lelów miejsce spotkania kultur”20:00 Koncert Zespołu GOLEC uORKIESTRA22:00 Muzyka w tle19 sierpnia (niedziela)13:00 Uroczyste zapalenie menory oraz wystąpienia zaproszonych gości13:30 Występ zespołów z Gminnego Ośrodka Kultury w Lelowie13:45 Prezentacja uczestników warsztatów muzycznych i tanecznych14:00 Koncert laureatów III Dzieciecego i Młodzieżowego Konkursu Piosenki Żydowskiej w Lelowie14:30 Koncert zespołu klezmerskiego „CHMIELNIKERS”15:45 Warsztaty tańca żydowskiego16:15 Koncert zespołu „ACOUSTIC ACROBATS”17:45 Rozstrzygniecie III Konkursu Potraw Regionalnych18:00 Koncert piosenek i pieśni żydowskich Leopold Kozłowski i PrzyjacieleImprezy towarzyszące:• wystawy fotograficzne: Daniel Pach „Sąsiedzi, których już nie ma…” „Śladami cadyka Dawida Bidermana po chasydzkich drogach”• wystawy plastyczne: „Lelów miejsce spotkania kultur” „Wycinanka Żydowska”• pokaz wyrobów rękodzieła artystycznego z możliwością zakupu (rzeźby, obrazy, ceramika, witraże)• degustacja i sprzedaż potraw regionalnych i żydowskich: ciulimu, czulentu, raków, gęsiego pipka, gęsich pipek, śliwowicy lelowskiej, gęsiego smalcu.• oraz wiele innych atrakcji…

VII Festiwal Teatrów Ogródkowych rozpoczął się mocnym akcentem – „Jestem” to spektakl niezwykły i mocno zapadający w pamięć. Kobiecy kwartet ze Skierniewic zapewnił pomyślność tegorocznej edycji festiwalu na samym starcie – może nawet stał się jej wizytówką. Cztery młode kobiety w spektaklu o ciele i seksualności. Nie założyły lubieżnej bielizny, zrezygnowały z eleganckich koronek. Wybrały staromodne, proste w kroju, białe halki – strój niewinny, ale przecież kojarzący się ze sferą erotyczną. Ta niejednoznaczność, zasygnalizowana już w kostiumie, jest właściwie podstawową zasadą budowania dramaturgii spektaklu. W tym teatralnym eseju czasami można się pogubić, co jest wypowiedzią aktorską, a co osobistym, improwizowanym komentarzem – dziewczyny budują świat sceniczny, po czym ot tak go burzą, na chwilę, na rozmowę, na rozładowanie napięcia. I tak postaci w „Jestem” sobie dryfują od brzegu wzniosłości do wulgarnego wybrzeża, ze spektaklu w próbę, z niewinności w wyuzdanie, z łagodności w drapieżność, z liryki w naturalizm. Ale więcej tu profanum niż sacrum – artystki nie przypadkiem wybrały poezję Rafała Wojaczka oraz Mirona Białoszewskiego, „wiersze kobiece autorstwa mężczyzn” – jak zapowiadała Frakcja Żeńska przed premierą „Jestem”. Mylił się ten, kto uważał, że interpretacja poezji na scenie jest nudna. Zresztą nie słowa są tutaj najważniejsze. Tym, co widz zapamiętuje najlepiej, to ruchome, luźno ze sobą powiązane obrazy, których ani czas, ani miejsce nie są określone. Wszystkie jednak sceny budowane są wokół wątku głównego – kobiecego ciała, jego wieloznaczności, seksualności i indywidualności. W spektaklu „Jestem” marnotrawstwem czasu byłoby szukanie tezy czy fabuły. Obrazy tego scenicznego szkicu łączone są ze sobą raczej na zasadzie skojarzeniowej niż przyczynowo-logicznej. Regułą przedstawienia jest również prostota oraz funkcjonalność rekwizytów – na scenie nie ma rzeczy zbędnych, niewykorzystanych. Mają one wymiar symboliczny, a odnoszą się do rzeczywistości prozaicznej, czasem brutalnej, innym razem orgiastycznej. Nastrój buduje przede wszystkim oświetlenie (Piotr Magdziarz): zmienne, znaczące, ale również pozbawione kolorowych fajerwerków i udziwnień. Największym i niepodważalnym atutem spektaklu jest gra aktorska – Frakcja Żeńska (w składzie: Anka Sadowska, Iwona Konecka, Kasia Chojecka i Kasia Pągowska) działa naturalnie i widać, że utwór jest dziełem reżyserii zbiorowej. Czuć współodpowiedzialność artystyczną za dzieło, swobodę gry aktorskiej oraz po prostu przekonanie. Jest urokliwy w swojej prostocie. Ujmuje naturalnością gry aktorskiej. Angażuje niejednoznacznością i dramaturgią przeciwstawnych nastrojów oraz sensów. „Jestem” w wykonaniu Teatru Realistycznego Frakcji Żeńskiej bezsprzecznie warto zobaczyć.    Kolejne spektakle VII Festiwalu Teatrów Ogródkowych w każdą niedzielę sierpnia o godzinie 19.00 w Teatrze From Poland. *12 sierpnia: „Contr-act-or not to be, czyli jak być artystą – w czterech odsłonach”, Teatr STUDIO SonDa (Kalisz), reż. Dariusz Sosiński.  Wegług tekstów Szekspira, Tuwima oraz własnych powstał spektakl składający się z czterech części, w którym widzimy aktora, muzyka, malarza i estradowca. Niektóre obrazy są interaktywne, a kolejne zachowują czwartą ścianę. Jest to zabawa konwencją i publicznością, ukazująca pozycję i kondycję artysty we współczesnym konsumpcyjnym społeczeństwie, na poły śmiesznąna poły tragiczną. *19 sierpnia:„Agata szuka pracy”, Grupa Teatralna Politechniki Częstochowskiej „Trybik” (Częstochowa), reż. Marian Florek. Spektakl studenckiej grupy teatralnej “Trybik” działającej przy Akademickim Centrum Kultury i Sportu w Częstochowie. Autorem sztuki jest Dana Łukasińska. Jest to historia relacji pomiędzy matką a córką, pomiędzy idealizmem i pragmatyzmem. Szukanie pracy to tylko pretekst. 

Na czas trwania igrzysk olimpijskich telewizja BBC uruchomiła 22 dodatkowe kanały. Obejrzeć można absolutnie wszystko, co dzieje się na którejkolwiek z wielu sportowych aren. Teoretycznie – jest perfekcyjnie. W praktyce – znacznie gorzej. Dodatkowe kanały dostępne są tylko na platformach satelitarnych Sky i Virgin oraz na stronie internetowej BBC. Nie ma ich natomiast na Freeview, czyli brytyjskiej kablówce. Nawiasem mówiąc, Freeview to ciekawy wynalazek. W Wielkiej Brytanii nie ma, jak w Polsce, setek, może tysięcy telewizji  kablowych, w każdym mieście i na każdym osiedlu, ale jest jedna,  ogólnobrytyjska, dla wszystkich, w każdym zakątku Wysp. I jest bezpłatna. Tak więc przeciętny widz, mający do dyspozycji Freeview, może obejrzeć olimpijskie zmagania na kilku kanałach. Jeśli jest Brytyjczykiem – nie ma problemu. Zobaczyć może każdy występ, w każdej konkurencji,  sportowców Teamu GB, czyli Drużyny Wielkiej Brytanii. I praktycznie… wyłącznie Teamu GB. Cała reszta jest jakimś tam dodatkiem do Olimpiady. Aby nie być gołosłownym: mecz polskich siatkarzy z Argentyną oglądałem na stronie internetowej BBC, ale bez żadnego komentarza. Suchy przekaz. Zmagania miotaczy młotem, dla nas ciekawe, bo startował Szymon Ziółkowski, BBC pokazała w 30 sekund (!). Zamiast tego można było zobaczyć Brytyjczyka, który „fantastycznie” rzucił młotem, co zapewniło mu „wspaniałe” 12. miejsce oraz Węgra, który prowadził po dwóch czy trzech kolejkach. O tym, że trwa ceremonia wręczania medali kulomiotom, w tym mistrzowi olimpijskiemu Tomaszowi Majewskiemu, dowiedziałem się przypadkiem. W trakcie „interesującej” gadaniny o kolejnych sukcesach Teamu GB w tle słyszalny był polski hymn. I tak dalej, i tak dalej. Wszystko kręci się wokół Brytyjczyków. A trzeba przyznać, że spisują się wyśmienicie. W chwili, gdy piszę ten tekst, tj. w niedzielny wieczór, po fantastycznym triumfie Usaina Bolta na „setkę”, Wyspiarze mają już na koncie 14 złotych medali! I sporo szans na kolejne. Wielka w tym zasługa sir Paula McCartneya. Brytyjczycy żartobliwie uznali, że olimpijskie złoto podąża śladem legendarnego Beatlesa. Był na trybunach toru kolarskiego – Wyspiarze zdobyli najcenniejszy krążek. Pojawił się na stadionie olimpijskim – Team GB w niespełna godzinę wywalczył trzy złote medale. To oczywiście szczęśliwy przypadek, ale… wkład Paula w olimpiadę jednak jest. Przed igrzyskami McCartney, na wieść, że w składzie reprezentacji piłkarskiej zabrakło miejsca dla Davida Beckhama, nazwał idiotami tych, którzy tak zdecydowali. Teraz, po odpadnięciu piłkarskiego Teamu GB z turnieju, Brytyjczycy mówią: „Paul miał rację”. Swój udział w olimpiadę ma też córka Paula, Stella McCartney, która zaprojektowała stroje Brytyjskich olimpijczyków. I na koniec jeszcze jedna ciekawostka olimpijsko-muzyczna, także związana z Paulem McCartneyem. Jak wiadomo, artysta dał krótki koncert na zakończenie ceremonii otwarcia igrzysk. Wszyscy występujący wcześniej wykonawcy otrzymali stosowne (tzn. wysokie) honoraria. Kiedy organizatorzy zaoferowali Paulowi określoną (niemałą) kwotę, ten odparł, że to nie pokryje jego rachunków. Zapytany, ile chce za występ, odpowiedział, że może być… 1 funt. I za tyle zagrał.

Szwecja – Vilhemina Prawie 10 miesięcy planowaliśmy tę wyprawę z docelowym łowieniem w Norwegii, jednak organizatorzy tego wyjazdu zaproponowali dodatkowe polowanie na lipienie i pstrągi w Szwecji. Po 20-godzinnej podróży promem oraz prawie 800 km przez Szwecję, dotarliśmy na kemping w Vilhelminie. Rano wyprawa nad wodę i niemiła niespodzianka – wysoki stan wody w rzece zaprzepaścił nasze nadzieje na zmierzenie się ze szwedzkimi lipieniami. Zadecydowaliśmy, że w takim razie spróbujemy się ze szczupakami i okoniami poniżej lipieniowego odcinka rzeki. Nie wszyscy byliśmy przygotowani na łowienie szczupaków, ale stalek wystarczyło, żeby złowić kilkanaście tych ryb. Ryby są tu pięknie wybarwione i nie gardzą zarówno gumami, jak i żelaznymi przynętami. Brak lipieni wynagrodziły piękne widoki skandynawskiej przyrody i kontakt z dużymi okoniami oraz szczupakami. Po dwóch dniach pobytu wyruszyliśmy na dalszą część wyprawy i zapakowaliśmy się do samochodów, podążając przez Laponię do Norwegii, gdzie w małym porcie Stokkvagen spędziliśmy 14 godzin czekając na prom, który zawiózł nas na wyspę Indre Kavroy. Po drodze zaskoczyła nas zima, która jeszcze się nie poddała między Szwecją, a Norwegią. Śnieg leżał przy drodze, zamarznięte jeziora. Dziwny widok, szczególnie dla kogoś, kto wyjechał z Polski na początku lata. Szwecja żegnała nas łosiami i stadami reniferów pasących się przy drodze, ale i tak każdy z nas miał w głowie jak najszybsze dotarcie do portu, zatankowanie łodzi i wyjazd na morze, żeby zapolować na norweskie dorsze, czarniaki i halibuty. cdn.

Tym razem do naszego regionalnego testu trafił pojazd wyjątkowy. Reprezentuje on mało popularny w naszym kraju typ buggy. W jedynym regionalnym teście – PGO Bugxter. StylistykaPojazdy typu buggy początkowo powstawały jako przerobione samochody drogowe. Szczególną popularnością cieszył się Volkswagen Garbus dzięki silnikowi umieszczonemu z tyłu i dużej dostępności części zamiennych. Z czasem firmy motoryzacyjne rozpoczęły produkcję buggy od podstaw. Właśnie takim pojazdem jest PGO Bugxter. Cechami rozpoznawczymi są otwarte nadwozie, odsłonięty, umieszczony z tyłu, silnik i wytrzymałe zawieszenie. Tego typu budowa siłą rzeczy spycha na drugi plan rozwiązania stylistyczne. Szczególnie, że konstruktorzy nie stawiają przed sobą specjalnych ograniczeń. Rozmiary buggy wahają się od tych zbliżonych do quada, aż po wymiary przeciętnego sedana, często z potężnymi silnikami V8. Testowany PGO Bugxter należy do mniejszych w swojej grupie. Z pewnością nie jest to najpiękniejsza z konstrukcji stworzonych przez człowieka, jednak jeśli chcemy zwrócić na siebie uwagę „Rurak” z pewnością nam to zapewni. Dzięki pełnej homologacji można nim się poruszać po drogach i trzeba przyznać, że wywołuje poważne poruszenie wśród przechodniów i innych kierowców. WnętrzeO wnętrzu Bugxtera można powiedzieć bardzo niewiele, w końcu w klasycznym tego słowa znaczeniu wnętrza właściwie nie ma, podobnie jak drzwi czy okien. Tym niemniej znajdziemy dwa dobrze wyprofilowane siedzenia, czteropunktowe pasy bezpieczeństwa, niewielką kierownicę… i to w sumie tyle. Mikroskopijnych rozmiarów deska rozdzielcza mieści właściwie tylko włącznik świateł, kierunkowskazów oraz awaryjnych. SilnikDo napędu służy niewielka jednostka o pojemności 150 centymetrów sześciennych. Ta teoretycznie bardzo mała pojemność wystarcza do całkiem żwawego przemieszczania się po ulicach. Jest to zasługa niewielkiej masy, gotowy do jazdy Bugxter bez kierowcy waży niewiele ponad 250 kilogramów. Na prostej drodze rozpędzimy PGO do ponad 80 km/h, jednak w tego typu pojazdach ważniejsza jest sprawność w terenie, a w nim „Rurak” radzi sobie świetnie. Podczas jazdy nie musimy zaprzątać sobie głowy zmianą biegów o którą zadba bezstopniowy automat.Bugxter nie zrujnuje nas kosztami paliwa, na sto kilometrów spala tylko cztery litry benzyny.Prowadzenie„Rurak” w prowadzeniu mocno przypomina gokarta. Brak wspomagania zapewnia doskonałe wyczucie tego co dzieje się z przednimi kołami. Dzięki napędowi na tył na szutrowej nawierzchni łatwo wprowadzić PGO w kontrolowany poślizg. Choć Bugxter może poruszać się po drogach, prawdziwa zabawa zaczyna się w terenie. Ciężko opisać wrażenia z jazdy w otwartym nadwoziu. Już samo obserwowanie pracy zawieszenia, które widać z foteli doskonale, jest czymś niezwykłym. Zupełnie inne jest też podejście do osiąganych prędkości. 20 – 30 km/h, śmieszna prędkość w każdym osobowym samochodzie wydaje się zawrotna gdy nie mamy karoserii, a jedynie sploty rur wokół siebie. W PGO nawet w lekkim terenie, przy małych prędkościach można się poczuć jak w sportowym bolidzie. Skoki adrenaliny potęguje hałas wydobywający z nie wyciszanego w żaden sposób silnika oraz wydechu, serwującego rasowe wystrzały z wydechu przy ujmowaniu gazu. Jedno jest pewne każdy wielbiciel motoryzacji będzie się świetnie bawił przez każdą sekundę obcowania z pojazdem tego typu.Podsumowanie/CenaCiężko jednoznacznie określić ile kosztować nas będzie wymarzony buggy. Dużo zależy od naszych potrzeb i możliwości. Wśród osób posiadających garaż i choćby niewielkie umiejętności z dziedziny mechaniki popularne jest przerabianie innych pojazdów we własnym zakresie. Najczęściej jako baza wykorzystuje się Fiaty 126p. Jeśli chcemy mieć pojazd od podstaw budowany jako buggy musimy uzbroić się w minimum 10 tysięcy złotych. Ceny kończą się na kwotach kilkukrotnie wyższych za największe i najmocniejsze modele. Na szczęście aby poczuć wyjątkowość pojazdów tego typu nie potrzeba tak zasobnego portfela. Buggy można wypożyczyć i za niewielki ułamek kwoty zakupu bardzo dobrze się bawić. Szukać osób zajmujących się użyczaniem takich pojazdów nie trzeba długo, zresztą testowanym PGO Bugxterem może pojeździć każdy dzięki firmie rurak.pl. Wystarczy zadzwonić, aby móc doświadczyć czegoś zupełnie innego niż wszystko z czym mieliśmy do tej pory styczność.  foto: Marek Dziurkowski Za użyczenie pojazdu do testu redakcja dziękuje firmie:rurak.pltel. 600 299 899www.rurak.pl

Już w najbliższą niedzielę na stadion przy Olsztyńskiej zawita najtrudniejszy z rywali w Enea Ekstralidze – lider tabeli z Tarnowa. Zawodnicy Tauronu Azotów Tarnów przystępowali do sezonu z jasnym celem jakim jest zdobycie tytułu Drużynowych Mistrzów Polski. Jak na razie wywiązują się z tego zadania w stu procentach. Transfery Grega Hancocka, Janusza Kołodzieja czy Macieja Janowskiego zdały egzamin i po piętnastu meczach Jaskółki mają na swoim koncie 28 punktów.Z zupełnie innymi celami do sezonu startował Dospel Włókniarz, który aktualnie zajmuje przedostatnie miejsce w tabeli. Lwy do niedzielnego spotkania przystąpią po bardzo przekonywującej wygranej nad Lotosem Wybrzeże Gdańsk. W momencie oddania tego numeru do druku nie jest jeszcze znany pełny skład częstochowian. Wydaje się że po dobrych ostatnich występach miejsce zapewnił sobie Rafał Szombierski. Niewiadomą pozostaje kto z dwójki Jabłoński – Zengota wystąpi w niedzielnym pojedynku.Niezależnie od ostatecznego składu zawodnicy zapowiadają walkę o zwycięstwo. Choć zadanie wydaje się bardzo trudne dwa duże punkty zdecydowanie poprawiłyby sytuację Włókniarza w tabeli. Bez względu na końcowy wynik niedzielne spotkanie zapowiada się niezwykle emocjonująco. Początek zmagań zaplanowano na 18:45. foto: Marek Dziurkowski