W najnowszym cyklu Tygodnika „” spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: kogo i za jaką cenę spośród radnych kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. KONRAD GŁĘBOCKI (WSPÓLNOTA SAMORZĄDOWA) Wiek: 40 lat. Wykształcenie: – Wyższe prawnicze, doktorat i habilitacja z zarządzania (nauki ekonomiczne).Stan cywilny: – Żonaty.Zawód małżonka: – Lekarz – nie pracuje w jednostkach miejskich.Radny z okręgu: – Lisiniec, Grabówka, dz. Podjasnogórska, Gnaszyn-Kawodrza, Stradom. Dźbów, Stare Błeszno.Miejsce zamieszkania: Częstochowa. Skąd zainteresowanie polityką? – Chcę działać dla dobra Częstochowian.Zainteresowania: – Siatkówka, piłka nożna, pływanie. POZA RADĄ Gdyby nie był radnym…: – Działalność w szkolnictwie wyższym, doradztwo w przygotowywaniu projektów o dofinansowanie z funduszy UE.Źródło utrzymania: – Zatrudnienie w Politechnice Częstochowskiej.Dodatkowe dochody: – Dieta radnego i dodatkowe wykłady.Organizacje pozarządowe: – Stowarzyszenie LOGiS, Lokalna Odnowa Gospodarcza i Samorządowa.Awans zawodowy, społeczny podczas kadencji: – Bez związku z działalnością w Radzie Miasta osiągnąłem stopień doktora habilitowanego z zarządzania w naukach ekonomicznych.Języki obce: – Biegle angielski i włoski, średniozaawansowany niemiecki.Doświadczenie: – Kierownik zespołów opracowujących wnioski o finansowanie z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej – największy opracowany projekt spowodował pozyskanie środków na remont i modernizację Biblioteki Głównej Politechniki Częstochowskiej (kierowany zespół miał charakter międzywydziałowy – członkowie pochodzili z kilku wydziałów Politechniki Częstochowskiej). Duże doświadczenie międzynarodowe: absolwent studiów podyplomowych z zakresu prawnych i ekonomicznych aspektów Unii Europejskiej na uniwersytecie Sussex w Brighton (Wielka Brytania) w 2001, w ramach stypendium rządu brytyjskiego. Studia obejmowały także praktyki w organach Unii Europejskiej oraz ministerstwach brytyjskich. W RADZIE Kadencja: trzecia (2002-2006, 2006-2010, 2010-2014).Członek komisji: Rozwoju Regionalnego i Gospodarki oraz Infrastruktury i Ochrony Środowiska.Działania dla swojej dzielnicy: – Różne interpelacje i zapytania w tym np. o brak realizacji inwestycji, które mają wykonane projekty jak np. modernizacja skrzyżowania Rocha i Ikara z chodnikiem na Ikara (obecne władze podjęły tylko budowę chodnika w części ulicy Ikara po dwóch latach błagań) czy też domaganie się budowy ulicy Gdańskiej, Noskowskiego, Mozarta, Wagnera i innych, popieranie wniosków budżetowych dot. głównie infrastruktury w dzielnicach peryferyjnych.Spotkania z mieszkańcami: – Każdy czwartek, godz. 14 w Urzędzie Miasta, pok. 110.Najważniejsze zadanie wyborcze radnego: – Domaganie się realizacji priorytetu gospodarczego w strategicznym rozwoju miasta – wskazałem ponad 20 kierunków, które powinny być moim zdaniem realizowane, aby w Częstochowie zaczęło przybywać miejsc pracy, a nie ubywać, jak to jest w tej chwili – w połowie zeszłego roku stopa bezrobocia w Częstochowie przekroczyła tę w całej Polsce (odkąd pamiętam, zawsze parę procent było u nas lepiej, choć nigdy nie było bardzo dobrze).Czego nie udało się zrobić?: – Zmusić prezydenta do dużego zaangażowania w tworzenie miejsc pracy oraz do inwestowania w dzielnicach peryferyjnych, gdzie nie dzieje się od dwóch lat prawie nic.Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Wadą jest to, że prezydent zwyczajnie nie przejmuje się fatalnym stanem częstochowskich dróg. Kolejna wada to lekka ręka w dokonywaniu dużych podwyżek kosztem mieszkańców – np. radykalna podwyżka cen biletów MPK, skokowe podwyższanie czynszów w blokach komunalnych, czy przedstawione projekty uchwał śmieciowych, zakładające drogi system z olbrzymim wzrostem opłat za odbiór śmieci. Wadą też są ciągłe zapędy likwidacyjne – ostatnio Młodzieżowy Dom Kultury padł ofiarą tych zapędów, choć stracimy przez to część subwencji oświatowej. Zamiast być likwidatorem, prezydent powinien być kreatorem rozwoju, ale z tym jest bardzo kiepsko…Koalicja, zależności, układy…: – Każdy, kto przyjdzie na sesję Rady Miasta łatwo zauważy, że jedynym klubem, który stanowi opozycję, jest klub Wspólnoty Samorządowej – setki dowodów w protokołach z sesji rady miasta i w głosowaniach, np. jesteśmy jedynym klubem, który nie głosuje za absolutorium dla prezydenta, ponieważ te rządy są bardzo słabe. Za swoją opozycyjność wiele razy spotykałem się z brutalnymi atakami ze strony SLD, szczytem były sesje, na których „omawiano” mój biuletyn wysłany do mieszkańców Północy i Tysiąclecia, co do zagrożenia wjazdu olbrzymiej liczby tirów po otwarciu łącznika z wiaduktem na Makuszyńskiego – żeby się o wszystkim przekonać wystarczy poczytać protokoły z sesji. Wolałbym, uniknąć takich ataków na mnie, jednak przy tak słabych rządach muszę podnosić wiele kwestii bez względu na konsekwencje. * Nasza współpraca z radnym Głębockim od początku nie układała się zbyt pomyślnie. Radny co chwilę zmieniał zdanie: raz godził się udzielać informacji, by niebawem odmówić.  Wtorek, godz.12:00– Czy to jest ten cykl co do tych radnych uzależnionych od prezydenta? A jaki jest tytuł, ciągle taki sam? Pani redaktor, jak ja mogę wystąpić w cyklu „Jak kupić radnego?”? Pani redaktor, ja poproszę przesłać na mojego maila pytania do tego cyklu i ja się zastanowię. Środa, godz. 11:00– Jednak nie mogę odnieść się do tych pytań w cyklu o tym tytule. Mnie nie można kupić. Radni lewicy, gdyby mogli, utopili by mnie w łyżce wody. Powtarzam, mnie się nie da kupić, jestem radnym opozycyjnym, co widać na każdej sesji.Godz. 14:30– Pani redaktor, ja jednak odpowiem na te pytania, ale teraz nie mam czasu, ponieważ jestem na uczelni. Prześlę odpowiedzi wieczorem.Godz. 15:00– Pani redaktor, już piszę do pani maila. Konrad Głębocki początkowo „strzelił focha”. Wszystko wskazywało na to, że będzie pierwszym radnym, który odmówi nam odpowiedzi na pytania, a tym samym pozbawi się własnej linii obrony,  zostawiając nam swobodę komentowania wedle redakcyjnego „widzimisię”. Ostatecznie Tygodnik „7dni” dostąpił zaszczytu opublikowania wypowiedzi radnego. Konrad Głębocki od zawsze kojarzony jest z częstochowską Wspólnotą Samorządową Tadeusza Wrony. Zresztą ten ostatni, po swojej rezygnacji z lokalnej działalności politycznej, namaścił go na szefa struktur Wspólnoty. Niestety, Głębocki nawet do pięt nie dorasta swojemu poprzednikowi. Bo choć z Tadeuszem Wroną można się nie zgadzać, to

Już po zakończeniu zeszłorocznych rozgrywek włodarze biało-zielonych oraz firma K.J.G. Company zapowiadali wzmocnienia składu. Bez wątpienia ten cel udało się zrealizować, a Włókniarz po kilku chudych latach powinien się liczyć w walce o najwyższe cele. Priorytetem zatrzymanie bohaterówOd początku okresu transferowego działacze podkreślali, że najważniejszym zadanie jest zachowanie bohaterów ostatniego spotkania z Unią Leszno. Włodarze rozpoczęli od mocnego uderzenia. Podczas wrześniowej konferencji prasowej podpisano list intencyjny z Grigorijem Łagutą. Poinformowano również o zatrzymaniu po Jasną Górą Rafała Szombierskiego. Była to najważniejsza informacja dla większości kibiców, którzy Lwów bez wyżej wymienionej dwójki po prostu sobie nie wyobrażali. Ostatecznie obaj związali się z Włókniarzem dwuletnimi kontraktami.Pozytywne informacje i niepokojąca ciszaPodczas konferencji przekazano wiele pozytywnych informacji, szczególnie na temat sytuacji finansowej klubu, które kibice przyjęli z bardzo dużymi nadziejami. Zapowiedziano również sprowadzenie na Arenę Częstochowa zawodnika światowej klasy, który po starszym z braci Łagutów miałby być drugim motorem napędowym drużyny. Wśród fanów biało-zielonych rozpoczęła się giełda nazwisk. Najczęściej padały trzy – Nicki Pedersen, Jarosław Hampel oraz Emil Sajfutdinow. Mimo wrzącej wśród kibiców dyskusji który z nich byłby najlepszy, nie były znane żadne konkrety, natomiast fanów zaniepokoiły plotki o odejściu Daniela Nermarka. Sprawa wprawiła w konsternację większość kibiców, bowiem klub wcześniej oficjalnie ogłosił zatrzymanie Szweda. Ostatecznie Nermark postanowił przenieść się do Stali Gorzów. Działacze Włókniarza podziękowali mu za dwa lata współpracy, choć nie kryli rozczarowania. Wszystko wskazywało na to że miejsce Szweda zajmie Kenneth Bjerre. Z umiarkowanym entuzjazmem przyjęto natomiast wieść o przedłużeniu kontraktu z Mirosławem Jabłońskim. Burza wokół CKM-u cichła i coraz większa liczba kibiców poddawała w wątpliwość zapowiedzi o wielkich transferach. Prezes Paweł Mizgalski tonował nastroje i zapowiedział odkrycie kart po pierwszym grudnia gdy okienko transferowe zostanie otwarte.Powrót na stare śmieciPrzez długi czas szeptano plotki o powrocie Rune Holty. Zostało to potwierdzone przez klub piątego grudnia. Będzie to ósmy sezon Norwega w biało-zielonych barwach. W ostatnich dwóch sezonach reprezentował barwy Torunia i Zielonej Góry, w obu klubach spisywał się znacznie poniżej oczekiwań. Słynny stał się problem z nadgarstkami. Jak podkreślają włodarze Holta przechodzi w Norwegii specjalistyczne zbiegi mające na celu poprawić ich stan. Wszyscy w Częstochowie liczą na jego dobre występy, to właśnie pod Jasną Górą imponował on formą.Dziadek Mróz na MikołajaPrawdziwy hit transferowy działacze przygotowali na szóstego grudnia. W tym dniu oficjalnie zostały potwierdzone przenosiny Emila Sajfutdinowa do Częstochowy. Od początku swych startów w polskiej lidze wiele klubów próbowało kusić Rosjanina wysokimi kontraktami. Ten jednak pozostawał wierny barwom bydgoskiej Polonii. Sajfutdinow postanowił zmienić otoczenie z czego bardzo zadowolony był Łaguta, który gorąco nawiał kolegę z reprezentacji do zmiany. Bez wątpienia sprowadzenie Rosjanina to największe ze wzmocnień Włókniarza, a ku radości kibiców działacze zapowiedzieli kolejne transfery.Stawiamy na młodychKiedy większość kibiców jeszcze nie ochłonęła po informacji o transferze Sajfutdinowa podano informację o sprowadzeniu Michela Jepsena Jensena. Indywidualny Mistrz Świata Juniorów zdaniem wielu ekspertów powinien w najbliższych latach stać się czołowym jeźdźcem globu, a nawet stanąć na najwyższym stopniu podium cyklu Grand Prix. Ten transfer ostatecznie zamknął możliwość startów w biało-zielonych barwach Kennethowi Bjerre. Działaczom udało się również odmłodzić skład, co było kolejnym założeniem przy jego budowaniu na sezon 2013. To koniec?Najprawdopodobniej nie bowiem do Włókniarza dołączy jeszcze Adam Strzelec. Młodzieżowiec wypożyczony z Zielonej Góry miałby zwiększyć konkurencyjność wśród kadry juniorskiej. Aktualnie dogrywane są ostatnie szczegóły umowy, jednak wszystkie zainteresowane strony wyrażają chęć jej podpisania. Warto dodać, że Strzelec bardzo dobrze radzi sobie na Arenie Częstochowa.Wszystkich zawodników Włókniarza kibice będą mogli zobaczyć już w najbliższy piątek, podczas oficjalnej prezentacji drużyny. Odbędzie się ona na nowej hali sportowej na Zawodziu, początek jest planowany na 18. Prezentacja rozpocznie się od godzinnego występu zespołu Weekend, a gościem specjalnym będzie Andrzej Gołota. Kadra Włókniarza:    Grigorij ŁagutaEmil SajfutdinowMichel Jepsen JensenRune HoltaMirosław JabłońskiRafał SzombierskiArtur CzajaRafał MalczewskiHubert ŁęgowikAdam Strzelec (?)

W prawdziwej zimowej atmosferze, bo przy -10 C nad zalewem w Poraju stawiło się 44 zawodników, by rozegrać Podlodowe Mistrzostwa Koła Okoń przy I.S.D. Huta Częstochowa. Zawody zostały rozegrane w dwóch turach, każda trwała 2,5 godziny (suma miejsc zajętych w poszczególnych turach dawała ostateczny wynik). Przed zawodami oznakowano taśmą strefę I-szej i II-giej tury. Każdy z zawodników wybierał sobie miejsce do wędkowania w wyznaczonym terenie. Po skończeniu pierwszej organizator zaserwował gorącą fasolkę po bretońsku, którą ze smakiem spałaszowali zmarznięci wędkarze. Ryby po zważeniu zostały wpuszczone z powrotem do zalewu (były w doskonałej kondycji, bo każdy zawodnik miał duże wiadro do przetrzymywania złowionych ryb w wodzie). Przeważającą rybą w połowach były jazgarze, nieliczni trafili okonie i to pokaźnych rozmiarów, złowiono tylko jedną płoć. Zwycięzca pierwszej tury i całych zawodów złowił 5 okoni w ciągu 40 minut i ani jednego jazgarza, a w drugiej turze 33 jazgarze i jednego okonia. Wysokie 14 miejsce wywalczył junior Piotr Kokot. Wyniki zawodów:Zbigniew Sobierajski – 3 pkt. Robert Zasuń – 5 pkt.  Dariusz Kapinos – 8 pkt. Zdzisław Grabny – 9 pkt. Andrzej Smok – 13 pkt. Arkadius Caban – 16 pkt. Marcin Bujak – 22 pkt. Radosław Wojnowski – 27 pkt. Seweryn Potempski – 28 pkt. Sebastian Kmiecik – 29 pkt.

Już tysiące ludzi skorzystało z porad blogującego aspiranta Fortuny, który o pieniądzach wie prawie wszystko. Czytaj kolejne porady. Zdobądź sprawność finansową z Fortuną! Uwaga Konkurs! Wycinaj z gazety i zbieraj znaczki sprawności finansowych, aby wziąć udział w konkursie i wygrać dla siebie lub dla wskazanej osoby w wieku 16-19 lat wyjazd na obóz naukowy Akademii Leona Koźmińskiego, realizowany na licencji amerykańskiego Camp Millionaire. Więcej informacji na stronach: http://fortunaradzi.pl/index.php/zdobywajcie-ze-mna-sprawnosc-finansowa/ oraz  http://gazetylokalne.pl/

9 maja 1873 r mieszkańcom Europy niebo zawaliło się na głowę. Nastąpił krach na giełdzie wiedeńskiej. „Tysiące ludzi, którzy się przed niedawnym czasem mienili bogatymi, od razu zubożało, bo papiery stanowiące dawniej bogactwo  ich ręku w jednej chwili straciły swą wartość, której też nigdy odzyskać nie zdołają” – opisywał to warszawski  tygodnik „Nadwiślanin”. Podobne kryzysy giełdowe zdarzały się wcześniej i później; przypominamy sobie o tym, analizując aktualną sytuację gospodarczą. Dwukrotnie jednak – w 1873 i w 1929 r –  załamanie giełdowe doprowadziło do wszechogarniających przemian społecznych, których skutki nie tylko dyktowały historię polityczną XX w, lecz odczuwalne są do dziś. Najdziwniejsze jest to, że mechanizm giełdowego krachu jest prosty jak cep; dlatego wciąż na nowo uczymy się go, odkrywając dawno odkryte prawdy.Enterprajzerzy i grynderzyKapitalizm XIX w. budowali enterprajzerzy – tak z cudzoziemska nazywano w Królestwie Kongresowych przedsiębiorców. Kapitalizm, tu konieczne jest przywrócenie pierwotnego znaczenia  słowa, to mechanizm możliwy do powszechnego stosowania w warunkach wolnego rynku. Zebrany kapitał (pieniądze oraz inne zasoby materialne i ludzkie) inwestuje się w wybrane przedsięwzięcie, licząc na dochód umożliwiający zwrot nakładów i czysty zysk będący nagrodą za aktywność. Enterprajzerów w latach 20-30. XIX w. można porównać do hiszpańskich konkwistadorów, podbijających nieznane lądy Ameryk; tak jak oni ryzykowali swoim i pożyczonym majątkiem, wyruszając nieznanym szlakiem nowych technologii, marząc o zdobyciu krainy złota, El-Dorado. Innowacyjność była rzeczywistym narzędziem rozwoju, bo mózgi ludzkie nie krępowały programy pomocowe UE ani tym bardziej teorie wypracowane na Wydziałach Zarządzania. Chodziło po prostu o to, by wyczuć niewyartykułowane potrzeby konsumentów i zaspokoić je możliwie tanio, tak, by podaż pobudziła popyt. Tak, to nie pomyłka: podaż miała pobudzić popyt, a nie odwrotnie. Gdyby kierowano się współczesnym przekonaniem, nikt nie wymyśliłby lokomotywy, bo żadne badanie rynkowe nie wykazałoby popytu na tak trudno wyobrażalną  machinę.Enterprajzerstwo to ryzyko; bankructwo było ceną za pomyłkę, płaconą nawet przez najwybitniejszych. Przypomnijmy tu naszego ziomka Piotra Steinkellera, którego genialny pomysł budowy kolei żelaznej z Warszawy do Sosnowca trafił w zły czas, rujnując przemysłowca i tych, którzy zawierzyli w jego umiejętności. Enterprajzer musiał umieć łączyć przeciwstawne cechy; powinien być wiarygodnym hazardzistą. Najpierw musiał zebrać kapitał, przekonać konkretnych ludzi, by powierzyli mu swój majątek, zebrane oszczędności, posiadane nieruchomości, wkład własnej pracy. Zebrawszy pulę, należało podjąć ryzyko, by obstawiając aktywność na rynku, trafić w odpowiednim czasie i miejscu w nierozpoznane potrzeby odbiorców. W kapitalizmie enterprajzerskim odczuwalna była osobista odpowiedzialność. Bo to działało tak: przychodzi do Ciebie facet i tłumaczy, że ma pomysł na samopodgrzewającą się szklankę. Ty zaś przekonany jego sugestywnością, wyjmujesz z „pończochy” uciułane oszczędności i dajesz mu je w nadziei na nagrodę w postaci zysku. Pomyliłeś się – twoja strata; obstawiłeś dobrze – Twój sukces. To działało. Rzeczywiście, zgodnie z teorią Saya, podaż nakręcała popyt, większość inwestycji kończyła się sukcesem, a więc kto ryzykował inwestowanie, zarabiał na spokojną starość i posag dla córek. W ślad za eterprajzerami powstała i rosła klasa społeczna rentierów; tj. ludzi, których dochód pochodził z zainwestowanego kapitału. Rentierstwo we Francji w połowie XIX w. było źródłem dochodów ponad połowy rodzin. Nawet chłop czy robotnik, wiedząc, że musi mieć  oszczędności na wypadek choroby czy starości, owe uciułane ubezpieczenie inwestował w różnorodne akcje i obligacje. Niektórzy, jak nasz poeta Juliusz Słowacki, dzięki szczęśliwej ręce do inwestycji, zyskali spory majątek, pozwalający im spełniać się w kulturze. Przezorny rentier trzymał się  zasady dywersyfikacji, czyli rozpraszał inwestowany kapitał. Jedna pomyłka rekompensowana była pozostałymi sukcesami. Wzrost liczny rentierów i rozproszenie ich kapitału powodowało zanik osobistych więzi  między enterprajzerem a inwestorem-akcjonariuszem. Rolę pośrednika w zbieraniu kapitału przejęły banki inwestycyjne; od słowa „grunder” („fundator”) nazywane „grynderskimi”.Lata 70. XIX w. to już czas „grynderów”. Banki, obiecując wysokie zyski z odsetek, zbierały oszczędności, lokując je w wybranych przedsięwzięciach. Kto ma pieniądze – ma władze, bankierzy decydowali w co inwestować, a więc jakie branże rozwijać. Skończył się czas ryzyka wynalazców; banki tuczyły tylko kury znoszące złote jajka, inny drób szedł na rosół.Być może czytający ten skrócony opis dostrzegą analogię miedzy przeszłością a teraźniejszością. Zobaczą identyczne mechanizmy, które i nas doprowadziły do kryzysu globalnych finansów.  Wielki krachKręciło się to jak szalona karuzela. Świat przeżywał okres rozwoju gospodarczego, inwestycje przynosiły dochód przekraczający 20% zainwestowanego kapitału rocznie. Banki grynderskie, prześcigając się w przyciąganiu kapitału, obiecywały odsetki od wkładów nie mniejsze niż 10%. A wszystko to bez  strat inflacyjnych, bo szanowane waluty oparte były na kruszcu. Było byczo, więc… dolano jeszcze oliwy do ognia. Po wygranej wojnie Prus z Francją w 1870 r. Bismarck nałożył na pokonanych kontrybucje w wysokości  5 mld franków w złocie (dziś to ok 150 mld dol.). Część pozyskanych pieniędzy puścił na rynek, wykupując tzw. subskrypcję wojenną. Dzięki temu liczba banków grynderskich w Niemczech wzrosła z 30 o kapitale 400 mln marek do 107 dysponujących kapitałem 700 mln marek. Na giełdzie berlińskiej podwoiła się liczba spółek, sięgając liczby 900. W podobnym tempie rozwijał się obrót kapitału w sąsiedniej Austrii, gdzie liczba notowanych na wiedeńskiej giełdzie spółek wzrosła w trzy lata z 154 do 367. Wtedy właśnie  padły historyczne słowa : „państwo nie może przeszkadzać głupcom w pozbywaniu się ich pieniędzy”. Ta wypowiedź, przypisywana szefowi Kancelarii Rzeszy Niemieckiej, powinna być mottem wyrytym na frontonie Europejskiego Banku Centralnego.W tle niemieckiej gorączki złota nie słabła spekulacja we Francji. Najwięksi bankierzy Europy bracia Rotszyldowie stworzyli genialny system inżynierii finansowej, umożliwiający państwu francuskiemu spłatę ogromnej kontrybucji bez jednoczesnego zmniejszenia obrotu pieniądza na rynku. Będące gwarantem wymienialności franka zasoby złota zostały wywiezione do Niemiec, siła franka została oparta na skomplikowanych fundamentach obligacji państwowych, akcji przedsiębiorstw, gwarancjach bankowych. Przyspieszenie obrotu finansowego nabrało charakteru globalnego: po wojnie secesyjnej nastąpiło ożywienie gospodarcze Stanów, otwarte zostały rynki Chin i Japonii, rozpoczęła się modernizacja przemysłu rosyjskiego. Się kręciło… 6 maja 1873 r. obsługujący spółki z wiedeńskiej giełdy mały bank z Budapesztu ogłosił, że nie jest w stanie wypłacić obiecanych 12,5% procentów. To pozornie drobne bankructwo małego banku uruchomiło lawinę. Nastał „czarny piątek” 9 maja: rentierzy, panicznie wycofując oszczędności z grynderskich banków, pogrążyli  wiedeńska giełdę. Upadłość ogłosiło 20 banków, a policja siłą musiała usuwać z gmachu giełdy zdesperowanych inwestorów.  W ciągu kolejnych dni zbankrutowało 55 banków, a krach przeniósł się na giełdę berlińską. Potem był Paryż, Londyn i wrześniowa panika

Czy Polska zastąpi Wielką Brytanię wśród decydentów Unii czy nie zastąpi to sprawa absolutnie drugorzędna. Istota sprawy polega na tym, że ewentualne wystąpienie Wlk. Brytanii z UE w jakiś sposób mogłoby zmienić sytuację Polaków na Wyspach. I o tym warto napisać. Ale, rzecz jasna, o tym ani słowa – o kryzysie w publicystyce pisze nasz korespondent z Anglii. O tym, że internet zmienił i zmienia nasze życie właściwie każdego dnia, nie ma nawet co mówić, bo to oczywiste. Jeśli dopadnie nas nagłe zaćmienie umysłowe, wystarczy przecież jedno kliknięcie i do dyspozycji mamy całą wiedzę tego świata, w dodatku w najróżniejszych językach. Do wyboru, do koloru. Nie wiem, być może ten łatwy dostęp do wszystkiego sprawia, że zdecydowana większość polskich dziennikarzy i polityków zachowuje się jak dzieci, które dostały właśnie atrakcyjną zabawkę i dalejże z nią harcować! Czytanie wiadomości w internecie zastępuje powoli, ale skutecznie poranne czytanie gazet. Dawniej, po lekturze prasy mniej więcej wiadomo było, co się dzieje i gdzie, zarówno w warstwie informacyjnej, jak i rozszerzonej, wzbogaconej intelektualnie, publicystycznej. Teraz nie. Już nie. Teraz zamiast wiadomości dostajemy pytania. Przykłady można mnożyć. Jakaś celebrytka założyła zieloną sukienkę i już mnie pytają: „Czy ładnie jej w zielonym?”. A co mnie do tego, cholera z nią! Zespół muzyki popularnej, wszystko jedno jaki, nagrał nową płytę i już dziennikarze dociekają: „Będzie nowy hit?”. Zwisa mi to.  Są także, niestety, sprawy większego kalibru niż kolor czyjegoś odzienia czy spekulacje na temat przyszłych przebojów. Wydawałoby się, że przynajmniej w tej materii jakiś rozsądniejszy żurnalista potraktuje sprawę z należną powagą. Ale gdzie tam! „Wielka Brytania wystąpi z Unii?” – krzyczy do mnie pytanie z całego polskiego internetu, ale odpowiedzi brak, bo za informacją, jakościowo – dodajmy – mierną, nie idzie żaden logiczny, publicystyczny tekst, choćby wyłącznie ograniczony do spekulacji, ale rzeczowych. I do jednego pytania dziennikarskiego dochodzi zaraz następne – polityczne, bo wyartykułowane przez jakiegoś tak zwanego polityka i ochoczo podchwycone przez media: „Polska zastąpi Wlk. Brytanię wśród unijnych decydentów?”. Nie przesadzam, tak stało jak wół napisane w jednym z portali internetowych, którego nazwy nie będę wymieniał, ale i tak wszyscy pewnie wiedzą, o co chodzi. To pytanie jest żenujące. Czy Polska zastąpi Wielką Brytanię wśród decydentów Unii czy nie zastąpi to sprawa absolutnie drugorzędna. Istota sprawy polega na tym, że ewentualne wystąpienie Wlk. Brytanii z UE w jakiś sposób mogłoby zmienić sytuację Polaków na Wyspach. I o tym warto napisać. Ale, rzecz jasna, o tym ani słowa. Zamiast tego, jakiś dureń, podkręcony z rana wytycznymi partyjnymi, wyrywa się przed szereg i oznajmia światu swoje przemyślenia, jakiś inny dureń skrzętnie notuje wypowiedź pierwszego durnia i po sekundzie błyskotliwy news jest już w internecie. Jakież to piękne i mocarstwowe: Polacy zamiast Wyspiarzy będą decydować o losie Europy. Ej, łza się w oku kręci. Ileż to możliwości się otwiera, ekonomicznych, politycznych i oczywiście historycznych, aż doczekać się nie mogę na kolejne rewelacje na ten temat.