Siatkarze Wkręt-Metu, zgodnie z przewidywaniami, przegrali z drużyną Jastrzębskiego Węgla 3:0. Tym samym Akademicy zajęli ostatnią pozycję w lidze, natomiast podopieczni Lorenzo Bernardiego dzięki wygranej uplasowali się na drugiej pozycji. Początek ostatniego, dla obu drużyn, meczu rundy zasadniczej rozpoczął się od wyrównanej gry. Częstochowianie taki stan rzeczy zawdzięczali bardzo dobrej skuteczności jaką legitymował się Grzegorz Bociek. Przewaga jastrzębian zaczęła się od pojawienia się w polu serwisowym Roba Bontje. Podczas pierwszej przerwy technicznej gospodarze mieli już cztery punkty przewagi. Po wznowieniu gry Jastrzębski Węgiel jeszcze zwiększył dystans do Wkręt-Metu. Przez niemal całego seta utrzymywała się pięciopunktowa przewaga gospodarzy. Siatkarze AZS-u zdobywali punkty głównie po błędach jastrzębian i mimo starań nie byli w stanie nawiązać walki. Pierwsza partia szybko padła łupem Jastrzębskiego Węgla, który ostatecznie zwiększył przewagę do ośmiu punktów. Drugi set miał początkowo przebieg podobny do poprzedniego. Tym razem AZS nie pozwolił szybko odskoczyć jastrzębianom. Bezpośrednio po pierwszej przewie technicznej częstochowianie nadal utrzymywali wynik, jednak przewaga gospodarzy zaczęła w późniejszej fazie seta szybko rosnąć. Jastrzębski Węgiel bardzo dobrze serwował i skutecznie blokował. Wyróżniającą się postacią był Krzysztof Gierczyński, który po meczu został wybrany MVP zawodów. Ostatecznie częstochowianie przegrali drugiego seta bardzo wysoko, aż 11 punktami.Wkręt-Met przyzwyczaił do nagłych zmian w swojej grze, nie inaczej było w trzecim secie. Nieoczekiwanie AZS na pierwszą przerwę techniczną schodził z trzypunktową przewagą. Od razu po wznowieniu gry jastrzębianie próbowali odrobić straty, jednak dobra postawa Miłosza Hebdy i Srecko Lisinaca pozwoliła utrzymać trzy oczka przewagi na drugiej przerwie technicznej. Jastrzębski Węgiel do końcówki seta przystąpił jednak niezwykle zdeterminowany, a o przegranej Wkręt-Metu zadecydowały atomowe zagrywki Mateusza Malinowskiego.Zgodnie z przewidywaniami Wkręt-Met AZS zakończył rundę zasadniczą na ostatniej pozycji. Częstochowianie rozegrają teraz mecze play-out, które mogą im zapewnić przedostatnie, dziewiąte miejsce na zakończenie tegorocznych rozgrywek PlusLigi. Ich przeciwnikiem będzie drużyna Indykpolu AZS-u Olsztyn.  Jastrzębski Węgiel – Wkręt-Met AZS Częstochowa 3:0 (25:17, 25:14, 25:21)Jastrzębski Węgiel: Tischer, Łasko, Gierczyński, Kubiak, Bontje, Holmes, Wojtaszek (libero) oraz Malinowski, Polański, Violas, Zbierski,Wkręt-Met AZS Częstochowa: Janusz, Bociek, Hebda, Murek, Lisianc, Hunek, Piechocki(libero) oraz Szlubowski, Kaczyński, Stelmach, MarcyniakMVP: Krzysztof Gierczyński

W najnowszym cyklu Tygodnika „” spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: kogo i za jaką cenę spośród radnych kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. MAŁGORZATA IŻYŃSKA (PO) Wiek: 37 lat.Wykształcenie: – Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego w Warszawie – Wydział Zarządzania i Marketingu (magister w zakresie bankowości i ubezpieczeń); Wyższa Szkoła Zarządzania i Marketingu w Warszawie – Wydział Zarządzania i Marketingu (licencjat w zakresie zarządzania finansami); EQUIS -Dyplom Europejskiego Systemu Doskonalenia Jakości decyzją Europejskiej Fundacji Doskonalenia Zarządzania.Stan cywilny: – Mężatka, mamy syna Macieja.Zawód małżonka: – Prawnik.Radna z okręgu: Mirów, Północ, Zawodzie-Dąbie, Wyczerpy-Aniołów.Miejsce zamieszkania: Mirów.Skąd zainteresowanie polityką? – Polityką interesowałam się od zawsze. Fascynowały mnie przemiany na arenie politycznej Polski , śledziłam światowe trendy. Polityka w zagadnieniu „policy” jest bardzo ciekawą materią. Cała historia świata to polityka. W domu ścierały się różne poglądy. Polecam „Księcia” Machiavelliego. Czy politykuję w Radzie Miasta? Raczej nie. Wyrażam jedynie swoje zdanie. Polityka to duże słowo. Zainteresowania: – Kocham książki. Od dzieciństwa profesjonalnie uprawiam klika sportów. Nie wyobrażam sobie życia bez jeździectwa, siatkówki i spacerów. Piszę teksty do piosenek. Niebawem nowe płyty z Markiem Jackowskim, Anną Marią Jopek. Jestem stałym gościem teatru i koncertów. Interesują mnie wszelkie nowości. Lubię, kiedy coś się dzieje. Uważam, że zainteresowania utrzymują człowieka w dobrej kondycji psychofizycznej. POZA RADĄ Gdyby nie była radną…: – Pracowałabym zawodowo jak to czynię od czasu studiów. Praca określa byt i świadomość. Utrzymuje życie w ryzach. Nadal szukałabym nowych dróg rozwoju, ciekawych ludzi, angażowałabym się w różne projekty i nadal pielęgnowałabym swoje pasje .Jestem cosmopolitką.Źródło utrzymania: – Zrezygnowałam z pracy w firmie rodzinnej i obecnie pracuję na stanowisku specjalisty do spraw promocji w CzPK, do tego pobieram dietę radnej.Dodatkowe dochody: – Tantiemy z działalności artystycznej.Organizacje pozarządowe: – Nie jestem członkiem żadnej organizacji , uczestniczę natomiast osobiście w akcjach organizowanych przez stowarzyszenia i fundacje. Czyściochy Lokalnych, Dar dla Najmniejszych, Bank Serc. Przekazuję bezpłatnie swoje prace na ich aukcje, z których wylicytowane pieniądze przekazywane są na szczytne cele.Awans zawodowy podczas kadencji: – Zawodowy raczej nie. Po wygranych wyborach musiałam zrezygnować z pracy zawodowej w Urzędzie Miasta, gdzie zajmowałam się sprzedażą gruntów gminy i skarbu państwa. Przez dwa lata pracowałam w firmie rodzinnej zajmującej się recyclingiem tworzyw sztucznych, której wcześniej byłam współwłaścicielką, także zawodowo jak Pani widzi awansów specjalnie raczej nie było. Awansem natomiast jest wybór mojej osoby na stanowisko radnej miejskiej. Jest to awans społeczny – bardzo ważny i bardzo odpowiedzialny.Języki obce: – Angielski biegle, niemiecki, rosyjski turystycznie;).Doświadczenie: – Zawodowe? W trakcie studiów prowadziłam własną działalność gospodarczą związaną z przetwórstwem tworzyw sztucznych. Potem pracowałam w ING Bank Śląski w dziale obsługi dużych firm i operacji zagranicznych. Następnie w Urzędzie Miasta w Wydziale Geodezji, Skarbu oraz Mienia i Nadzoru Właścicielskiego. Zawsze byłam czynna zawodowo, co nauczyło mnie gotowości do podejmowania nowych wyzwań, ciągłej edukacji i pracy nad sobą, odporności psychicznej, pracy w zespole i samodzielnego myślenia i co najważniejsze – niezniechęcania się. W RADZIE Kadencja: pierwsza (2010-2014).Członek komisji: Rozwoju Regionalnego i Gospodarki; Kultury, Sportu i Turystyki; Praworządności i Samorządu.Działania dla swojej dzielnicy: – Jestem mieszkanką Mirowa , natomiast okręg wyborczy, z którego startowałam, obejmuje jeszcze dzielnice Północ, Wyczerpy-Aniołów, Zawodzie-Dąbie, jako „moją dzielnicę” traktuję cały teren. Uczestniczę w spotkaniach z mieszkańcami i radami dzielnic. Obecność można sprawdzić na listach. Po każdym spotkaniu wszystkie prośby i żądania mieszkańców przekładam na interpelację do prezydenta miasta. Głównymi bolączkami to stan nawierzchni dróg i chodników, czystość , plany miejscowego zagospodarowania. W poprzednim budżecie znalazł się m.in. mój wniosek o odwodnienie ul. Mącznej, w tym remont Kopcowej. Oczekiwane inwestycje składam w formie wniosków budżetowych. Wiele jest również spraw, z którymi mieszkańcy zgłaszają się do mnie osobiście. Są to prośby o porady: gdzie i do kogo mają się zgłosić, aby załatwić swoją sprawę. Mam też zgłoszenia od mieszkańców z innych dzielnic, które również podejmuję.Spotkania z mieszkańcami: – Tak jak wspomniałam wcześniej – rady dzielnic. Dodatkowo w trakcie dyżurów w Urzędzie Miasta, natomiast jeżeli jest konieczność spotkania w innych godzinach, mój telefon jest dostępny w biurze rady i można się ze mną bez problemu skontaktować i spotkać.Priorytet budżetowy radnego: – Budowa i naprawa infrastruktury drogowo-rowerowej. Aktywizacja Częstochowy na mapie kulturalnej Polski. Tu mój wniosek o udział naszego miasta w ogólnopolskiej akcji „Pomaganie Jest Trendy”, który jest zarazem ogromną promocją miasta. Pomysł wprowadzenia dla Częstochowian Systemu Rowerów Miejskich. Opracowywanie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ze szczególnym naciskiem na tereny inwestycyjne. Dodatkowo szanse na rozwój upatruję w pozyskiwaniu środków zewnętrznych, stąd interpelacja o uczestnictwo Częstochowy w konkursie Gazela I, gdzie pula wynosi 80 ml. zł i zwrot inwestycji jest do 100% .Czego nie udało się zrobić?: – Wprowadzić do budżetu miasta wszystkich wniosków, z którymi zgłosili się do mnie mieszkańcy. Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Pan Prezydent jest młodym, energicznym człowiekiem. Podejmuje wiele nowych wyzwań. Natomiast oczekiwałabym od Pana Prezydenta, aby bardziej zwracał uwagę na jakość przygotowania nowatorskich działań zanim zostaną złożone pod obrady rady. Kadencja jest na półmetku. Miasto działa długofalowo. Wiele działań jest w procesie, zatem czy decyzje były dobre czy złe, dowiemy się dopiero w 2014r. Czego mi brakuje? Na początku kadencji powinien zostać przedstawiony harmonogram działań w mieście, czyli jasny kierunek postępowania w każdym sektorze . Same hasła nie wystarczą. Radni nie powinni być zaskakiwani. Każde działanie powinno być gruntownie przeanalizowane, ponieważ skutki działań widzimy dopiero po pewnym czasie. To jest rada na zaniechanie podejmowania

O suwerenność państwa walczą żołnierze, o losach suwerennego państwa decydują politycy, ale to, co w zwykłym życiu najistotniejsze, tj. warunki życia w suwerennym państwie – w tym zakres naszej wolności osobistej – zależy od prawników. Szkoda więc, że na lekcjach historii, wyliczając osiągnięcia II Rzeczypospolitej, nie mówi się jednym tchem o budowie Gdyni i budowaniu systemu prawnego przez Komisję Kodyfikacyjną. Jej prace były jak ożywczy strumień czystej wody, zmieniający ograniczony granicami administracyjnymi obszar w nowoczesne państwo, a złożone społeczności we wspólnotę obywatelską. Bez prawa nie ma państwa, jakość wprowadzanych rozwiązań prawnych jest więc świadectwem jakości państwa. Chcąc ocenić poziom rozwoju cywilizacyjnego wybranego kraju, nie ograniczamy się do podziwiania zachowanych artefaktów, lecz wgłębiamy się także w lekturę obowiązujących w tym państwie kodeksów. Polska w 1918 r. powstała z połączenia obszarów będących pod władzą różnych zaborców. Ponad 120 lat braku suwerenności – a był to czas poważnych zmian cywilizacyjnych – powodował, że nie można było odwoływać się do ciągłości systemu prawnego, np. restytuując Kodeks Zamojskiego i Konstytucję 3 maja. Formalnie, w początkach II Rzeczpospolitej, obowiązywały odziedziczone po zaborcach systemy prawne: pruski w Wielkopolsce, austriacki w Galicji, rosyjski z oparciem na francuskim Kodeksie Napoleona w dawnym Królestwie Kongresowym, rosyjski (bez elementów francuskich) na Wileńszczyźnie. Do tego jeszcze na obrzeżach: inny niż galicyjski system prawny na Śląsku Cieszyńskim i system węgierski na Spiżu i Orawie. Wyobraźmy sobie dziś, że inne przepisy prawne regulują nasze sprawy w Częstochowie, inne w Katowicach, a jeszcze inne w Trzebini; a my się musimy borykać z łączącymi te miasta sprawami spadkowymi. Albo też wyobraźmy sobie doradztwo prawnicze złodziei kieszonkowych badające, w którym z miast jest niższy wyrok za „dolinę”. Budowanie wspólnego systemu prawnego wymagało szczególnej pracy i umiejętności legislatywy. Sejm był zaś, jaki był; Sejm zawsze jest odzwierciedleniem społeczności. Z pełnym szacunkiem dla przodków, ale znaczna część posłów lepiej opanowała umiejętność bójki na pięści niż podstawy logicznego myślenia i artykułowania poglądów. Uznanie należy im się za to, że ograniczyli wrodzoną każdemu politykowi pychę, dostrzegli własny brak kompetencji i przekazali kwestię tworzenia prawa w ręce fachowców. Dziś, gdy mówimy o przepisach prawnych uchwalanych przez Sejm, przemilczamy autorstwo. Trudno bowiem jest jest je określić. Projekt ustawy trafia do Sejmu, tam jest przedmiotem prac w komisjach, w podkomisjach, są zmiany wprowadzane w pierwszym czy drugim czytaniu; efekt jest czasem diametralnie różny od treści projektu. Sukces legislacyjny ma wielu ojców, bubel prawny jest sierotą. Każdy współczesny poseł jest tak przywiązany do dobrego zdania o sobie, że bez kompleksów traktuje doświadczenie i wiedzę specjalistów. W czasach przedwojennych szczęśliwie panował kult ekspertów. Przyjmowano, że nie każdy może projektować mosty, nie każdy może leczyć ludzi i nie każdy jest zdolny tworzyć prawo. Dzięki temu powstał wzorcowy wręcz system legislacji. Pisanie podstawowych kodeksów prawnych powierzono specjalistom – Komisji Kodyfikacyjnej. Tam podział na odpowiednie specjalizacje (prawo cywilne, handlowe, karne) wymuszał tworzenie autorskich zespołów. Kodeks miał więc konkretnych autorów, ponoszących odpowiedzialność za każde słowo, kropkę i przecinek. Gotowy wytwór nabierał sankcji w formie dekretu Prezydenta RP; Sejm nie miał możliwości wnoszenia cząstkowych zmian, mógł jedynie dany kodeks odrzucić w całości. Imienna odpowiedzialność autorów powodowała, że prawo nie było anonimowe. Do dziś mówimy o kodeksie Dolińskiego (kodeks handlowy), ustawie Zolla (o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) czy o kodeksie Makarewicza (kodeks karny). Kodeks karny Makarewicza z 1932 r. jest takim wzorcowym przykładem jakości stanowionego prawa. Urodzony w Samborze w 1872 r. Juliusz Makarewicz już przed I wojną światową cieszył się renomą dobrego praktyka (sędziego) i teoretyka prawa (profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i Lwowskiego). W poglądach konserwatywny, był przez pewien okres czasu posłem stronnictwa chrześcijańskiego, a potem BBWR. W zespole pracującym nad kodeksem karnym współpracował z Makarewiczem Wacław Makowski (profesor Uniwersytetu Warszawskiego, piłsudczyk i wolnomularz, minister sprawiedliwości w kilku rządach RP , poseł i marszałek Sejmu z ramienia sanacji) oraz Emil Rappaport (doktor prawa żydowskiego pochodzenia, w okresie II RP sędzia Sądu Najwyższego, związany z lewicującą Wolną Wszechnicą Polską). Trzej ludzie, doskonali teoretycy, każdy z nich związany z inną tradycją i środowiskiem, różniący się światopoglądem i sympatiami politycznymi; dzięki takiemu składowi zespołu kodeks karny stał się wyrazem mądrego kompromisu. O jakości prawa świadczy nie tylko jego spójność i logika. Prawa nie tworzy się w pustce, w warunkach czystej abstrakcji. Prawo nie może lekceważyć zakorzenionych zwyczajów i tradycji, musi odpowiadać poziomowi świadomości społecznej i rzeczywistym społecznym potrzebom. Kodeks karny musi być jednocześnie zachowawczy w obronie tradycyjnych wartości i otwarty na zachodzące w świecie zmiany; ogranicza władzę sędziego, precyzując zakres odpowiedzialności obwinionych i granice nakładanych sankcji. Równocześnie umacnia on autorytet sędziowski, przyznając mu prawo wyrokowania nie tylko według litery prawa, ale i według własnego rozpoznania oraz doświadczenia. Kodeks karny powinien bronić dobro przed złem, społeczność przed przestępcami, ale równocześnie musi gwarantować niezbywalne prawa ludzkie nawet najgorszemu przestępcy. Każde prawo, a w szczególności kodeks karny, musi być swoistym kompromisem godzącym wiele racji. W przypadku przepisów karnych jest to dodatkowo trudne, bo każde przestępstwo budzi emocje, a takowe bywają drogowskazem prowadzącym na manowce. Kodeks jest świadectwem określonych czasów. Nie można, w oderwaniu od kontekstu, ganić pewnych rozwiązań, abstrahując od ówczesnego stanu świadomości. My dziś przyjmujemy za rzecz oczywistą zakaz kary śmierci (choć za stosowaniem takowej opowiada się większość społeczeństwa); ale w latach 30. XX w. propozycja takiego zakazu budziłaby nie tyle oburzenie, co zdziwienie. Podobnie nie może nas dziwić inne niż współczesne traktowanie przestępstw czy wykroczeń na tle obyczajowym. Pamiętajmy także o stopniu demoralizacji społecznej, będącej skutkiem I wojny światowej i wcześniejszych lat zaborów, o niskiej wartości życia ludzkiego, o wszechobecnej przemocy, o analfabetyzmie i związanym z tym brakiem podstawowej kultury społecznej, o szeregu innych ułomności występujących w okresie międzywojennym. Na tym tle kodeks Makarewicza był wyrazem mądrego postępu, bez jednoczesnej ambicji inżynierii społecznej. Precyzyjne zdefiniowanie, co jest winą umyślną, przy odstąpieniu od uznania za przestępstwo czynu nieumyślnego, było zasadniczą zmianą w traktowaniu podmiotowości ludzi. Podobnie ważkie wydaje się precyzyjne określenie odpowiedzialności osób nieletnich czy osób o zaburzeniach psychicznych. Kodeks nie szukał rozwiązań w odstraszającym działaniu wysokich; kara śmierci i dożywocia traktowane były jako kary wyjątkowe, dotyczące określonej, wąskiej grupy zbrodniarzy. W zwykłych wypadkach przestępstw górną granicą kary więzienia było 15 lat. Nadzwyczajność kary śmierci podkreślał Makarewicz

Jedna krótka informacja na onecie – w dodatku żywcem przepisana z jednej z angielskich stron internetowych – to trochę za mało. Tym bardziej, że została napisana (a raczej przepisana) bez żadnego odniesienia, bez – choćby minimalnej – znajomości tematu. Na Wyspach była to informacja świeża, relacjonowana na gorąco, w związku z czym wszystkie gazety i portale internetowe informowały szeroko i z należnym szacunkiem o śmierci Rega Presleya. Zmarł Reg Presley, lider, wokalista i kompozytor bardzo popularnego w latach sześćdziesiątych zespołu Troggs. Naprawdę nazywał się Reginald Maurice Ball. Drugie imię dostał od rodziców na cześć wielkiego francuskiego pieśniarza i aktora Maurice’a Chevalliera, nazwisko artysta „pożyczył” od Elvisa, kiedy założył grupę Troggs. Miał niebywały talent do komponowania chwytliwych melodii, co łatwo stwierdzić, słuchając piosenek zespołu. Uwielbiał Elvisa, a jego z kolei uwielbiali w zasadzie wszyscy najwięksi artyści lat sześćdziesiątych i późniejszych. Wywarł ogromny wpływ na muzykę tamtych lat. Do atrakcyjnych, wpadających w ucho melodii dokładał ostry, szorstki, bardzo dynamiczny, energetyczny wokal. Wystarczy posłuchać utworu „Wild Thing”, by zorientować się, o czym mowa. Nawiasem mówiąc, ten właśnie utwór był pierwszym kawałkiem zespołu Troggs, jaki dostał się na listę najlepiej sprzedawanych płyt (choć nie na pierwsze miejsce). Bardziej popularny był w Stanach i pewnie los tak chciał, bo dzięki temu nikomu jeszcze nieznany wówczas gitarzysta Jimi Hendrix tak bardzo się nim zachwycił, że po przylocie do Anglii grał „Wild Thing” gdzie się dało, robiąc z niego wielki, światowy przebój. Popularności przysporzyła zespołowi Troggs następna płyta z piosenką „With A Girl Like You” (Z dziewczyną taką jak ty), ale największym przebojem okazał się utwór „Love Is All Around”, fantastycznie zaśpiewany przez Rega Presleya i równie dobrze przez szkocki zespół Wet, Wet, Wet. Szkoci nagrali ten kawałek do filmu „Cztery wesela i pogrzeb” i osiągnęli światowy sukces. Tylko w UK piosenka w ich wykonaniu gościła na pierwszym miejscu przez 15 tygodni! Reg Presley i jego Troggs uznawani są za ojców chrzestnych muzyki punk. Zachwytu nimi nigdy nie krył Iggy Pop, a Bob Dylan obdarował zespół swoją prywatną nagrodą za wkład w rozwój muzyki. Zespół był także bardzo popularny w Polsce, o czym pewnie niewiele już osób pamięta. Zwłaszcza dzięki piosence „When I’m With You I Can’t Control Myself” (Kiedy jestem z tobą nie potrafię się kontrolować). Piosenka jest bardzo dynamiczna, zaczyna się od efektownego wrzasku „Oh, no!”, po czym następuje cała reszta. Chodziło wówczas i o ten wrzask, i o wymowny tytuł, dający się jak najbardziej zastosować w różnych sytuacjach. Nie wspominając o edukacyjnym charakterze piosenki, bo tytuł, choć dość długi, to jednak stosunkowo łatwy do zapamiętania. I wszyscy pamiętali, nieświadomie ucząc się  angielskiego. Tak było jako żywo, o czym doskonale pamięta niżej podpisany. Aż dziw bierze, że odejście takiego artysty potraktowane zostało przez polskie media tak bardzo zdawkowo. Może nie ma już u nas dziennikarzy orientujących się w muzyce?

Oczyszczalnia Ścieków „Warta” buduje w Częstochowie szalety miejskie. Jeśli ktoś myśli, że to niemożliwe, bo kompetencje spółki wykluczają takie przedsięwzięcie – jest w błędzie. Zmieniony w ubiegłym roku statut spółki zezwala nie tylko na inwestycje w szalety, ale także umożliwia jej działalność w zaskakujących obszarach. Oczyszczalnia „Warta” może zajmować się transportem drogowym. Może też sprzedawać części i akcesoria do pojazdów samochodowych, może sprawdzać jakość żywności, a także wynajmować i dzierżawić urządzenia budowlane. Wychodzi na to, że budowa szaletów miejskich wcale nie jest tak bardzo nie na miejscu. Zresztą prezes spółki, Rafał Lewandowski przyznaje, że w interesie firmy jest dbanie o „wsad do oczyszczalni”.To nie pierwsza tego typu praktyka zastosowana przez Krzysztofa Matyjaszczyka względem spółek miejskich. Obiektywnie stwierdzając, podmioty nadzorowane przez prezydenta wykonują zadania, które wcześniej do nich nie należały i należeć nie powinny. Tym razem trafiło na Oczyszczalnię Ścieków „Warta”. Władze miasta nakazały jej budowę szaletów miejskich, których koszt pokryje spółka. Złośliwcy mogliby doszukać się w tych praktykach wyprowadzania pieniędzy, w tym zysków spółek. Zadanie, za które powinno zapłacić miasto, płaci „Warta”.O szaletach miejskich, a w zasadzie ich braku, władze Częstochowy mówią od lat. Podobno tym razem słowa zamienią się w czyny. Zdaniem zarządu Oczyszczalni Ścieków do wakacji stanie pierwszy szalet miejski, zlokalizowany w okolicach Placu Biegańskiego (w północnej jego części, w pobliżu kościoła św. Jakuba). Kolejne miejsce dla szaletów to Plac Daszyńskiego i Promenada na Północy. Obecnie inwestor wystąpił o warunki zabudowy i lada moment zamierza rozpocząć inwestycję.Przekazanie zadania budowy publicznych szaletów miejskiej spółce przez prezydenta Częstochowy jest zgodne z prawem. Budzi natomiast całą serię wątpliwości. Na budowę miejskiej toalety na placu Biegańskiego „Warta” wydać zamierza pół miliona złotych. Niestety nie dowiemy się, co by było, gdyby miasto ogłosiło przetarg na budowę tego obiektu. Czy byłoby taniej? Dowiemy się natomiast, czy w nadmiarze statutowych uprawnień spółki, O.Ś. „Warta” znajdzie fundusze i pracowników do utrzymania szaletów w czystości. Wniosek nasuwa się oczywisty – częstochowskie spółki miejskie są bardzo majętne, nie mają własnych potrzeb finansowych i nie chcę inwestować w swój rozwój. Zamiast tego robią prezenty magistratowi, finansując zadania należące do prezydenta Częstochowy.

Przychodzi facet do lekarza, z czerwonym nosem i trzęsącymi się rękami. – Czy ma pan problem z alkoholem? – dopytuje się lekarz. A pytany odpowiada: – Problem ? Nie, nie mam problemu, wszędzie go mogę kupić. Identycznie zabrzmieć może odpowiedź na pytanie o problem z  antysemityzmem. – Problem? Nie mam problemu, wszędzie ich widzę… Co się dzieje, gdy jedna pani drugą panią nazwie krową? Jest to niewątpliwie brzydkie i bolesne dla nazwanej. Nikt nie lubi być porównywany z krową, nawet jeżeli lubi mleko. Znieważona pani ma prawo wystąpić do sądu z powództwem, chroniąc w ten sposób swoje dobra (a takim dobrem jest dobre imię). Może także skorzystać z kodeksu karnego, gdzie przewiduje się kary dla znieważających. Osobiście doradzam to pierwsze; wysokie odszkodowanie, jakie wypłacić nam może oszczerca, nie tylko łagodzi poczucie naszej krzywdy, ale realnie uczy go powściągliwości  językowej. Gdyby więc w naszym kraju działały sądy i inne instytucje wymiaru sprawiedliwości, siłą przymusu prawnego wprowadzona by została pewna kultura we wzajemnym komunikowaniu się. Ale tak dobrze nie ma…Co jednak się dzieje, gdy jedna pani drugą panią nazwie „francuską (katolicką lub ateistyczną; albo czarną lub żółtą) krową”. Z dodawaniem przymiotników trzeba uważać, bo obrońcy tolerancji mogą wówczas uruchomić prokuratora, zarzucając naruszenie art 257 kk (zniewaga z pobudek etnicznych, rasowych lub wyznaniowych); a wtedy oszczercy w miejsce grzywny grozi 3 lata odsiadki.Ten artykuł jest ponoć formą profilaktyki antyfaszystowskiej. Z tego względu, sięgając po antyfaszystowski argument, siepacze z Ruchu Palikota chcą skazać na tiurmę posłankę z gangu Kaczyńskiego. Muszą jeszcze tylko uzasadnić, że nazwanie pewnej pani „osobą z twarzą boksera” jest zniewagą z pobudek rasowych. Trudne to jest, bo zwykle sądy odganiają się od pyskówek; w normalnym trybie nie ma szans na uzyskanie zadośćuczynienia, gdy ktoś publicznie wytknie nam krzywe nogi czy bokserską szczękę. Trudne, aczkolwiek nie niemożliwe, bo prawnicy w sądzie mogą prawie wszystko. Jest w tym jednak problem poważniejszy. Czy takie rozróżnienie rodzaju zniewag nie narusza  konstytucyjnej zasady równości praw? Dlaczego w naszym kraju moralnie podeptana na portalu „wiocha” dziewczyna nie ma żadnych praw do obrony? Bo prokurator uzna, że nie doszło tam do przestępstwa faszystowskiego (została nazwana zwykłą dziwką, a nie np. czarną dziwką), więc nie może uruchomić aparatu ścigania dla identyfikacji danych „anonimowego” internetowego łobuza. Sama poszkodowana nie może legalnie namierzyć sprawcy, bo tego łajdaka broni ochrona danych osobowych. Na tle tej bezsilności prawnej wobec zwykłych, lecz równie bolesnych zniewag trudno nie dostrzec naruszenia zasady równości przepisem art 257 kk. Więcej: na tym tle nadzwyczajne emocjonowanie się i wymyślanie nadzwyczajnych środków, by chronić godność polityków przed mową nienawiści, jest podłe, głupie, egoistyczne, a więc  niemoralne. Jest to też dowód na upowszechnienie się postaw faszystowskich: po prostu politycy uznają siebie za rasę panów, która musi korzystać z innych, „wyższych” praw niż ogół ludowego plejzuństwa.