Jak wyglądają częstochowskie drogi każdy wie. Wiedzą o tym również samorządowcy, którzy przygotowują innowacyjny plan ich modernizacji. Innowacyjny, gdyż Częstochowa będzie pierwszym samorządem miejskim, który powierzy budowę i remont dróg  prywatnym firmom. Koszt budowy i remontu częstochowskich dróg to kwota 106 mln zł. Nie jest tajemnicą, że miasto tych pieniędzy nie ma i nic nie zapowiada, że w bliższej czy dalszej przyszłości będzie je miało. Ma jednak pomysł, jak rozwiązać ten problem. Otóż drogi budowane będą za pieniądze wykonawców. Władze prowadzą już rozmowy w tej sprawie. Firmą, która wyłoży pieniądze na nasze drogi miałoby być konsorcjum Strabag. Przygotowywany przez magistrat plan zakłada dwa warianty rozwiązań: utworzenie spółki, która będzie odpowiadała za budowę, modernizację i utrzymanie dróg lub powołanie spółki, która będzie je budowała i remontowała. W pierwszej opcji po zakończeniu prac, miasto otrzyma prawo do wykupu udziałów w spółce. Będzie też  mogło ustalić dogodne dla siebie warunki – ilość i wartość udziałów oraz termin ich wykupu. Ten ostatni może być rozciągnięty nawet na 25 lat. Dzięki temu miasto nie odczuje ogromnych wydatków, jakie na cen cel zostaną przeznaczone.  W przypadku drugiego rozwiązania Częstochowa płaciłaby spółce za prawo do korzystania z dróg przez okres zbliżony do terminu wykupu udziałów. Ta z kolei byłaby odpowiedzialna za ich utrzymanie i naprawy.Do końca tygodnia Miejski Zarząd Dróg i Transportu przygotuje wykaz planowanych inwestycji wraz z niezbędną dokumentacją, w tym pozwoleniami budowlanymi. Już teraz miasto zapowiada, że efekty nowych rozwiązań będą widoczne jeszcze w tym roku. Poczekamy – cenimy.

Policjanci z Częstochowy wspólnie z śląskimi funkcjonariuszami zatrzymali trzech mężczyzn, którzy uprowadzili i pozbawili wolności 48 – letniego częstochowianina, żądając zwrotu długu w kwocie 17 tys złotych. Jak podaje częstochowska prokuratura, uprowadzony mężczyzna zajmuje się handlem sprowadzanymi z Niemiec aut. Jednym z jego klientów był późniejszy porywacz. 48-latek zainkasował od niego 17 tys. na poczet pojazdu, ale  umowy się nie wywiązał. Porywacz nie zobaczył ani samochodu, ani gotówki.  W ubiegły wtorek „poszkodowany” zjawił się on wraz z dwoma innymi mężczyznami w domu nieuczciwego handlarza z zaproszeniem na posiłek, podczas którego mieli ustalić termin spłaty długu. Jednak zamiast do restauracji, zabrali 48-latka do domu w powiecie gliwickim. Porywacze pozwolili mężczyźnie skontaktować się z synem w celu zorganizowania pieniędzy. W przeciwnym razie ten miał już nie ujrzeć ojca. Przed północą syn uprowadzonego zawiadomił policję. Porywacze zostali zatrzymani na terenie powiatu gliwickiego. Uprowadzony mężczyzna został uwolniony przez policjantów z jednostki Antyterrorystycznej Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach39-letni Wojciech N. z Krakowa, 54-letni Józef W. – mieszkaniec powiatu łukowskiego oraz 31-letni Robert J. z Toszka (gdzie przetrzymywano mężczyznę) byli już znani policji. Żaden z nich nie przyznaje się do winy. Dwóch z porywaczy stanęło przed sądem w czwartek, trzeci w piątek. Za popełnione przestępstwo mogą spędzić za kratami nawet 10 lat.

Po ponad rocznym śledztwie zakończył się proces Agaty G. i Alfredy P. – córki i matki oskarżonych o okrutne zabijanie psów i wytwarzania z nich smalcu. Oskarżyciel żądał kary 1 roku więzienia w zawieszeniu oraz wpłaty dla organizacje zajmującej się ochroną zwierząt. Przypomnijmy: sprawa wyszła na jaw w lipcu zeszłego roku. Powiadomieni przez ekologów z częstochowskiego oddziału Fundacji For Animals policjanci odkryli w gospodarstwie Agaty G. i jej matki Alfredy P. kilkadziesiąt pozostających w zamknięciu psów, zwierzęce szczątki oraz kilkanaście pojemników, słoików i butelek z nieustaloną zawartością. Po ekspertyzach okazało się, że niektóre zawierały tłuszcz świński z domieszką psiego. Pomimo zleconych aż czterech ekspertyz sądowych, nie udało się ustalić wieku smalcu. Znalezione w gospodarstwie szczątki zwierząt też nie mogły jednoznacznie świadczyć o tym, że to kobiety zabiły nieokreśloną liczbę psów. Prokuratura oskarżyła matkę i córkę o to, że wprowadzały do obrotu między październikiem 2006 a lutym 2009 środek szkodliwy dla zdrowia i życia w postaci tłuszczu zwierzęcego o nieznanym składzie. Kobiety handlowały smalcem na na rynku, na Zawodziu w Częstochowie. Produkt cieszył się sporym zainteresowaniem.Początkowo Agata G. przyznała w zeznaniach, że uśmiercała zwierzęta wieszając je na sznurku lub dotykając polanych wodą zwierząt prętem podłączonym do prądu. Później wszystko odwołała. W kolejnej wersji córka zeznała, że procederem wytwarzania psiego smalcu zajmowała się matka, lecz miały być to jedynie jej przypuszczenia, gdyż nigdy tego procederu nie widziała. Później Agata P. winą za uśmiercanie zwierząt próbowała obarczyć swojego zmarłego w 2006 r. ojca, Józefa P. Mężczyzna prowadził punkt rykarski i hodował psy, z których – na potrzeby własne – wytwarzał smalec. Po jego śmierci „interes” przejęła żona, Alfreda P. Kobieta przyznała się do handlu smalcem, sporządzonym przez męża. Stanowczo zaprzeczyła zabijaniu zwierząt. Kobieta przekonywała, że kocha zwierzęta, a do do handlu zmusiła ją trudna sytuacja finansowa. Pełnomocnik Agaty G. i Alfredy P. domagał się uniewinnienia kobiet, twierdząc, że akt oskarżenia oparty jest na spekulacjach, a nie rzeczowych dowodach. Te – zdaniem obrońcy – zostały przygotowane pod wpływem Fundacji For Animals. Ostatecznie sąd nieprawomocnym wyrokiem uniewinnił matkę i córkę. W uzasadnieniu zaznaczył, że żadna z przeprowadzonych przez biegłych ekspertyz nie wykazała w badanych próbkach psiego tłuszczu. Nie ma też dowodów na oskarżenie okrutnego znęcania się nad zwierzętami, gdyż jedyny świadek w tej sprawie nie żyje. Nie znaleziono też dowodów na uśmiercanie psów. Zdaniem sądu prokuratura nie dowiodła  również szkodliwości wprowadzanego do obiegu produktu. Nie ma też dowodu na to, że sprzedawany smalec pochodzi z okresu po śmierci Józefa P.

Kto żyw szuka ochłody – a nie będzie lepiej. Synoptycy zapowiadają na najbliższe dni kolejną falę upałów. Czerwiec będzie miesiącem, w którym słupki rtęci przekroczą znacznie 25 stopni Celsjusza w cieniu. Dziś w Częstochowie i w okolicach nie wolno kąpać się nigdzie, oprócz oczywiście miejskich basenów. Amatorzy kąpieli muszą liczyć się z tym, że w bieżącym roku mogą z wypoczynku nad wodą i zanurzeniem ciała w zimnej cieczy, nie skorzystać w ogóle. Jeśli badania wody okażą się szczęśliwe dla kąpielisk w Pająku i miejskiego akwenu Adriatyk na Lisińcu, od lipca tam tylko pozostanie nam szukać ochłody. Bakterie w cenieSezon wodny tuż, tuż… Według rozporządzeń urzędowych zaczyna się 15 czerwca, choć dla niektórych dopiero po św. Janie (24 czerwca). Niezależnie od oficjalnego otwarcia, amatorów szybkiego schłodzenia ciała podczas upałów nie brakuje już dziś, a wody do kąpieli nie ma. To za sprawą nowego prawa wodnego, które zmieniło zasady dbania o czystość wody w kąpieliskach. Nowe przepisy obowiązujące od marca bieżącego roku nakładają na administratorów oraz właścicieli terenów wodnych dodatkowe obowiązki. – Należy nam przedstawić wyniki badań wody. Na ich podstawie wydajemy orzeczenie o przydatności do kąpieli. Do dnia dzisiejszego na terenie miasta Częstochowy oraz powiatu częstochowskiego nie wydaliśmy ani jednego takiego orzeczenia – mówi Edyta Kapelka, rzecznik prasowy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Częstochowie. Innymi słowy, nie ma w Częstochowie ani w okolicach kąpieliska, z którego dziś wolno korzystać. Wody w Pająku oraz akweny w dzielnicy Lisiniec czekają na ekspertyzy laboratoryjne. Dziś nie mają jeszcze pozytywnych orzeczeń sanepidu, więc jak na razie też kąpać się nie wolno. Zbiorniki wodne w okolicach Częstochowy również takowych orzeczeń nie posiadają. W powiecie myszkowskim od lipca będziemy mogli pluskać się w Żarkach Letnisko, na krytej pływalni MOSiR-u w Myszkowie oraz na basenie w Jastrzębiu.– Od tego roku sanepid zwolniony jest z obowiązkowych badań przed rozpoczęciem sezonu. Właściciele i administratorzy kąpielisk na własny koszt wykonują próby wody – mówi rzecznik sanepidu. Urzędnicy, włącznie z Ministerstwami Zdrowia i Środowiska przyznają, że obciążenie kosztami właścicieli kąpielisk może spowodować zmniejszenie ich liczby. A o jakich pieniądzach mówimy? Koszty pobrania próby wody wraz z badaniami laboratoryjnymi wynoszą około 400 złotych. Wyniki analiz znane są po kilku tygodniach.  Nie wolno, a jednak…Miejsc do kąpieli w Częstochowie i okolicach nie brakuje, ale niby skąd zwykły „plażowicz” ma wiedzieć, czy może się kąpać, czy woda nie zawiera niebezpiecznych bakterii, a zbiornik jest dopuszczony przez sanepid? Zdaniem Staży Miejskiej w Częstochowie obowiązkiem organizatora miejsca wykorzystywanego do kąpieli jest jego oznakowanie. – Mając na uwadze kontrole z poprzednich lat strażnicy miejscy będą przeprowadzać rozmowy dyscyplinujące z właścicielami zbiorników wodnych wskazując im obowiązek odpowiedniego oznakowania kwestii korzystania z akwenów wodnych – mówi Artur Kucharski ze Straży Miejskiej. Mundurowi uspakajają jednocześnie, iż z uwagi na początek okresu wakacyjnego do przepisów podchodzić będą wychowawczo, starając się w pierwszej kolejności ograniczyć do pouczeń.A co, gdy kąpiemy się w miejscu niedozwolonym? – Zgodnie z art. 55 Kodeksu Wykroczeń „Kto kąpie się w miejscu, w którym jest to zabronione podlega karze grzywny do 250 zł albo karze nagany”. W nadchodzącym okresie letnim funkcjonariusze sprawdzać będą czy osoby pływają w miejscach wykorzystywanych do kąpieli. W Częstochowie miejscem udostępnionym od 15 czerwca do 31 sierpnia będzie zbiornik „Adriatyk”. W pozostałych akwenach wodnych Parku Wypoczynkowego Lisiniec zgodnie z regulaminem Parku kąpiel jest zabroniona! – informuje Artur Kucharski. Niestety władze Częstochowy nie bardzo lubią wodę, nie są też orędownikami aktywnego wypoczynku na łanie natury. Już wiemy, co czeka nas w zbliżające się upały i tradycyjne o tej porze roku lato i wakacje. Wyboru miejsca kąpieli za wiele mieć nie będziemy, a jeśli wybierzemy miejsce niedozwolone, będzie to najdroższa kąpiel w życiu za 250 złotych. Nie pozostaje nam nic innego, jak ustawić własny basen na balkonie lub w upalny weekend wyjechać w inny region Polski. Na razie nie wolno się kąpać nigdzie, nawet na bardzo znanych i lubianych przez częstochowian miejscach wodnych: * Poraj* Blachownia* Żarki* Złoty Potok* Zawady * Ostrowy* Dzibice* w gliniankach i w rzekach – Warta, Liswarta, Stradomka, Kucelinka* absolutnym zakazem kąpieli objęte są wszystkie fontanny.

Okazji do świętowania nie brakuje – i dobrze. Obchodzimy Dzień Lachona, Dzień Toalet,  Błyszczyków i Smakowitych Ust, a nawet – uwaga, trudne słowo – Aproksymacji Liczby Pi. Pomysłowość w tej mierze nie zna granic.  Jednak na karcie żadnego kalendarza nie znajdziemy… Dnia Kioskarza. Swoje święto posiada niemal każda profesja: hutnicy, elektrycy, listonosze, dziennikarze, sklepikarze  – wszyscy mogą się pochwalić wyjątkowym dniem, który należy wyłącznie do nich. Mimo usilnych prób poszukiwań, w żadnym kalendarium nie znalazło się miejsce dla kioskarza. A przecież to oni sprzedają nam rano świeżą prasę czy bilety, to do nich często kierujemy pierwsze, poranne „dzień dobry”. Kiosk to dziś mini dyskont, w którym nabyć możemy nie tylko coś dla ducha, ale i ciała: słodkości, napoje, środki czystości, a nawet rajstopy czy czapkę z daszkiem. Mimo to nikt jak dotychczas nie pomyślał o kioskarzu. Do dziś.Tygodnik Regionalny „7 dni” kładzie kres temu haniebnemu zaniedbaniu i ogłasza 13 czerwca Międzynarodowym Dniem Kioskarza. Warto wiedzieć że pierwsze w Polsce kioski zagościły już prawie 100 lat temu na początku XX wieku. Początkowo miały formę tak zwanych „trafik”, czyli niewielkich sklepików zlokalizowanych na dworcach, w których można było nabyć prasę, wyroby tytoniowe i inne drobiazgi. Przez lata zmieniał się asortyment, dostępne gazety, ale niewielkie budki na stałe zagościły w polskim krajobrazie. Na cześć Kioskarzy: hip hip hura…! O opinię na temat naszego pomysłu zapytaliśmy częstochowian:Ewa– Gratuluję pomysłu! Wszyscy mają swoje święto, dlaczego nie kioskarze? Jacek– Fajny pomysł. Tym bardziej, że i praca wątpliwie przyjemna. Siedzieć cały dzień w pomieszczeniu 2×2, bez toalety, czy klimatyzacji. Niech tam mają swoje święto. Marek– Szczerze mówiąc to nie rozumiem, po co to całe zamieszanie z jakimiś dziwacznymi świętami. Kioskarza to jeszcze rozumiem, ale Lachona czy Łapania za Biust? Magdalena– To mnie Państwo zaskoczyliście! Naprawdę nie ma Dnia Kioskarza? W takim układzie mogę jedynie przyklasnąć – zginęłabym bez codziennej prasy! Mam zaprzyjaźnionego pana kioskarza, na którego zawsze mogę liczyć – nawet jak wyjeżdżam, dba by moja teczka z prasą była kompletna. O to samo zapytaliśmy częstochowskich kioskarzy:Maria ze Śródmieścia– Co będę pani opowiadać, że to taka dobra praca. Robota, jak robota – przyjdzie się, zrobi swoje i do domu. Każdemu się wydaje, że to tak dobrze czytać przez cały dzień gazety. Ciekawe czy byłoby tak fajno, jak pęcherz nie dawałby spokoju, prażyło jak w ukropie, albo mróz dokuczał. Wiadomo, że taki Dzień Kioskarza tego nie zmieni, ale miło, że ktoś o nas pomyślał. Mirosław ze Stradomia– No super, cieszę się. Może częściej ktoś się uśmiechnie do okienka. Niby człowiek z ludźmi ma do czynienia, ale mało kto zamieni parę słów. Nie ma co się dziwić – każdy się spieszy. No ale jak będziemy mieli swój dzień, to może prześle ktoś czasem uśmiech albo miłe słowo.

Dzieciaki z gminy Rędziny dostały prezenty… Były żarty, pytania i mnóstwo radości, gdy przedszkolaki oraz uczniowie młodszych klas rędzińskich szkół otrzymali książeczkę pod tytułem „Przygody Dadzika, który nie wiedział, gdzie wrzucać papierki po batonikach”. Książeczka w formie bajki – opowiadania, przedstawia przygody chłopca o imieniu Dadzik, który wychodząc ze szkoły wyrzuca na chodnik papierek po wcześniej zjedzonym batoniku. Jego niechlubny czyn jest początkiem całej serii przykrych zdarzeń. Papierek o imieniu Oski ożywa i w rewanżu za porzucenie tworzy gang „śmieciowy”, którego aspiracją jest opanowanie przez odpady całego świata. I tak się dzieje. Zmartwione sytuacją dzieci, w tym Dadzik postanawiają pozbierać wszystkie śmieci, ale rozdzielając – segregując je do odpowiednich kontenerów. Szklane butelki trafiły do kontenerów ze szkłem, papierki do papierów, a plastikowe śmieci do kontenerów z plastikiem. Morał bajki jest oczywisty i aż podwójny: świat powinien być czysty i zależy to od nas oraz śmieci „lubią być w swoim towarzystwie”. Papierek Oski znalazł ujście nadmiernej energii w zabawie z innymi papierkami, czego nie mógł zrobić ze szklaną butelką czy metalową puszką po napoju.Nie tylko zabawaRealizacja projektu nie była dla jego twórcy – Fundacji 7 dni prosta, przede wszystkim dlatego, że adresatami były dzieci od lat 3 do 9, które zupełnie inaczej rozumieją pojęcie segregacji śmieci. W przedsięwzięciu chodziło o skuteczne wpływanie na świadomość ekologiczną najmłodszego pokolenia. Dodatkowymi atutami książeczki było – poniekąd – wymuszenie na dziecku aktywności w jej wypełnieniu i rozwiązaniu konkursów umożliwiających otrzymanie Certyfikatu Strażnika Przyrody. Stąd książeczka oprócz edukacyjnego wymiaru ekologicznego nabrała znaczenia pamiątki rodzinnej. Jednym z elementów projektu było zaangażowanie placówek oświatowych a także samorządowych, również nauczycieli i rodziców. W ten jakże prosty, ale i oczywisty sposób dziecko wpłynęło na dorosłych „przywołując ich do porządku”, co w globalnym rozrachunku – wyedukowani młodzi i starsi – ma znaczenie na stan środowiska naturalnego. Książeczka „Przygody Dadzika, który nie wiedział, gdzie wrzucać papierki po batonikach” nie mogła by powstać, gdyby nie Fundacja CEMEX  Budujemy Przyszłość. Przedsięwzięcie „Dzieci rozdzielają śmieci” realizowane było w ramach projektu grantowego finansowanego przez Fundację CEMEX Budujemy Przyszłość.