Pisząc o historii, myślimy o współczesnym odbiorcy. Nie można  więc uniknąć  budowania analogii, w ten czy inny sposób odczytywanych przez Czytelnika. Piszemy o lipcowej tragedii w 1943 r w Gibraltarze, a w odbiorze „Liberator” zmienia się w „Tu-146”, zamiast fal morza mamy brzozy pod Smoleńskiem… Nie dziwmy się sporom i hipotezom „smoleńskim”; podobnie od blisko 70 lat dzielą nas dyskusje o przyczynach śmierci premiera generała Władysława Sikorskiego. Nie da się przeciąć sporu, który obrósł mitologią. Nie pomoże śledztwo IPN, tak jak nie pomogły liczne inne śledztwa i opracowania historyczne. Zainteresowanych mogę odesłać do literatury, w tym tak sugestywnej jak książki Davida Irvinga czy Tadeusza Kisielewskiego. Inni czerpać będą wiedzę z filmów, z artykułów prasowych, z tysięcy dyskusji na forach internetowych. Kto wierzy w zamach, znajdzie setki hipotez potwierdzających to przypuszczenie. Kto uznaje śmierć generała za nieszczęśliwy wypadek, też znajdzie potwierdzające dowody. Brzmi to absurdalnie, ale pierwsze  hipotezy o zamachu przestawiała propaganda Goebbelsa, chcąc świadomie podsycać spory emigracyjne. Potem o współudział w organizacji zamachu komunistyczne UB oskarżało skazanego w 1949 r. na śmierć działacza narodowego Adama Doboszyńskiego…Tragedia uwzniośla ofiarę, tworzy mit bohaterskiej śmierci. Nie łatwo przyjmujemy do wiadomości, że śmierć nie jest ukoronowaniem, że to życie nadaje sens śmierci, nigdy odwrotnie. Kult śmierci bohaterskiej może prowadzić do nieszczęść. Powtórzę to, co pisałem o Rydzu-Śmigłym – gdyby on jako Wódz Naczelny popełnił w Kutach samobójstwo, byłaby to nieodpowiedzialność. Nie jest też bohaterem, lecz raczej zbrodniarzem, dowódca wysyłający swoich żołnierzy na pewną śmierć, bez względu na to, jakie racje ideowe za tym przemawiają. Niestety, nasza kultura narodowa budowana jest na obrazach  bohaterskich zgonów: Żółkiewski pod Cecorą, Poniatowski pod Lipskiem, młodzieńczy Władysław Jagiellończyk pod Warną, Sowiński na Woli, Traugutt przed plutonem egzekucyjnym na Cytadeli, ks. Skorupko pod Radzyminem… Pisząc o Sikorskim, ręka nasza drży pod naporem narodowej tradycji; jak krytykować bohatera, który bohatersko  zginął… I od tego punktu zaczyna się myślenie mitologiczne: jakby nie zginął, zabity przez podstępnego wroga, to losy wojny dla Polski inaczej by się potoczyły. Otóż, nie! Tego nie da się udowodnić. Można z pewną, choć znikomą dozą prawdopodobieństwa  przyjąć tezę o zamachu w Gibraltarze. Wojna jest wojną, zamach na dowódcę wrogich wojsk mieści się w logice strategicznej. Zamach, choć wymagający wyjątkowego wysiłku organizacyjnego i finansowego, a przy tym nieprawdopodobnego szczęścia, był możliwy. Znacznie trudniej byłoby tak umiejętnie zatrzeć wszelkie ślady, by nawet po 70 latach nie ujawnił się żaden dowód, wskazujący sprawcę. Nie można jednak wykluczyć tej teorii. Ale ta śmierć, bez względu na przyczynę, nie mogła odwrócić tragicznych kolei polskiego losu.Bohaterami historii są ludzie, tak jak wszyscy obarczeni zaletami i wadami. Los postawił generała Sikorskiego w obliczu wyzwań, którym trudno byłoby sprostać największym geniuszom. W czasie I wojny światowej o losach naszego kraju zdecydowała zjednoczona wielkość wybitnych polityków: Piłsudskiego i Dmowskiego. Ale wątpliwym jest, by ten połączony potencjał przyniósł równie dobry efekt w czasie II wojny światowej.Generał Sikorski był niewątpliwie dobry żołnierzem, świetnym dowódcą liniowym i równie dobrym organizatorem-sztabowcem. Znacznie ułomniejsze  były jego umiejętności polityczne; wojskowe cnoty, wydawanie lub wykonywanie rozkazów rzadko sprawdzają się w życiu politycznym. W dodatku generała cechowała typowa dla polityków  (tak przeszłych, jak i współczesnych) przywara egotyzmu, powodująca głębokie kompleksy niedowartościowania. Niewątpliwie stratą dla Polski było niewykorzystanie jego zdolności w służbie państwowej po maju 1926 r. To odsunięcie, zepchniecie na margines ambitnego człowieka, skutkowało jego postawą w latach wojny. Przejmując 30 września 1939 r. pełną władzę i pełną odpowiedzialność za los Rzeczpospolitej, nie tylko nie przezwyciężył swoich kompleksów, ale co gorsza – podporządkował im swoją politykę. Jako Premier RP, Naczelny Wódz dzierżący w jednej swojej ręce tekę ministra wojny, spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych, więcej swej uwagi  przykładał „walce z sanacją” niż wojnie z zagrożeniem niemieckim i sowieckim.Nawet dziś mamy poczucie niesmaku, czytając protokoły z posiedzeń rządu emigracyjnego. Obsesyjna nieufność wobec ludzi związanych z Piłsudskim, nawet jeśli wielokrotnie okazali dowody lojalności wobec osoby Sikorskiego (gen. Kazimierz Sosnowski, minister Edward Raczyński), a z drugiej bezkrytyczna wiara w podpowiedzi osób, tego typu jak agent sowiecki Stefan Litauer czy Józef Rettinger (ta barwna postać nie była agentem sowieckim, lecz komu on służył, to pewnie nawet on sam nie wiedział). W dodatku wyjątkowa drażliwość generała na punkcie własnego ego, nienawiść do krytyków, sięganie do wszelkich metod tłumienia opozycji. Pod tym względem  Sikorski był rzeczywistym epigonem Piłsudskiego. Nie na tym jednak polegał problem. Współczesne stosunki miedzy PO a PiS mogą mieć kształt bardziej lub mniej cywilizowany; w  niewielkim stopniu wpłynie to bezpieczeństwo zewnętrzne Polski. Po 1939 r. Rzeczpospolita walczyła o przeżycie, tu szczególną rolę odgrywała potrzeba jedności, rozumianej nie jako lojalność wobec tego czy innego rządu, lecz lojalność wobec wspólnie akceptowanej racji stanu. Cena za walkę z sanacją była wymierna, oznaczała osłabienie pozycji polskiego rządu wobec aliantów.Sikorski został premierem w wyniku swoistego zamachu stanu, przeprowadzonego z pomocą rządu francuskiego. Doprowadzono do internowania legalnych władz II RP w Rumunii; mianowanie Sikorskiego wynikało z ultimatywnego stanowiska, że rząd francuski nie uzna innej osoby. Ta forma już od początku sytuowała nowy rząd polski na pozycji ubezwłasnowolnionego satelity. Efektem tego był brak możliwości zadbania o interes polski w czasie kampanii niemiecko-francuskiej. Odtworzona armia polska została rozrzucona po różnych jednostkach francuskich, uniemożliwiono podporządkowanie jej jednolitemu dowództwu. Zmarnowano siły polskie, walcząc do końca za państwo, za które nie chcieli ginąć jego obywatele. Brytyjski Korpus Ewakuacyjny, widząc perspektywę przegranej, zdołano ewakuować z Dunkierki (339 tys. ludzi ze sprzętem wojskowym). Z blisko 100-tysięcznej armii polskiej ewakuowano jedynie 38 tys. żołnierzy.  Bezsensownie stracono Brygadę Strzelców Podhalańskich, sprawdzoną w bitwie o Narwik; zamiast 8 czerwca, po wycofaniu z Norwegii, (cztery dni po zakończeniu ewakuacji z Dunkierki) skierować ją  do portu angielskiego, wysłano ją do Bretanii. Spektakularną porażką była utrata polskiego złota z banku narodowego. Złoto – 8 ton wartości ówczesnych 87 mln. dolarów (ok 1 mld. współczesnych); cudem ocalałe, przewiezione przez Adama Koca i Ignacego Matuszewskiego do Francji; pozostało w rękach reżimu gen. Petaina (zbyt późno zdecydowano o dalszej ewakuacji, wywiezione je do fortu we francuskim Dakarze). Błędy popełnione przez gen. Sikorskiego były porównywalne przynajmniej do „niesławy” Rydza Śmigłego w kampanii 1939 r. To, że nie utracił stanowiska premiera i Naczelnego Wodza zawdzięczał generał osobistej interwencji Churchilla. Ale za

Kto miałby ochotę pojechać do Turcji, Włoch, Chin, Rosji czy USA? Pewnie wielu częstochowian – niewielu jednak na to stać. Jest sposób! Wystarczy zostać wyższym rangą urzędnikiem miasta Częstochowy lub radnym. I niespodzianka… za wojaże zagraniczne zapłaci podatnik. 27 wyjazdów odbyli pracownicy magistratu i radni od lutego do listopada 2012. Ponad 230 tys. zł zapłacili podatnicy lokalni i unijni za przyjemność podróżowania po świecie naszych decydentów (35 proc. kosztów pokryli częstochowianie). Barcelona, Pekin, Ankara, Paryż, Moskwa, Bruksela – to tylko niektóre z zagranicznych wyjazdów naszych polityków i urzędników, a odbyli je w zaledwie dziewięć miesięcy. Gdzie jeszcze jeżdżą osoby z lokalnej sceny politycznej i jaki jest koszt tych wycieczek? I pytania najważniejsze: po co te wyjazdy i jakie są ich efekty?Żaden z urzędników czy radnych dziś nie chce wypowiadać się na temat swoich podróży. Nieoficjalnie przyznają zgodnie, że „wyjazdy były bardzo ciekawe i pouczające”. Samorządowcy twierdzą, że w ten sposób „budują pozytywną atmosferę wokół Częstochowy w dalekich krajach”. Nierzadko ubolewają, że wyjazdy trwały tylko dwa, trzy dni.Dokąd i za ile?Listę podróży zagranicznych rozpoczyna Aleksander Wierny (naczelnik Wydziału Kultury), który wyjechał na trzy dni do Niemiec, by uczestniczyć w tak zwanej „wizycie studyjnej” (koszt prawie 3 tys. zł).***Pod koniec lutego prezydent Matyjaszczyk wraz z Pawłem Klimkiem (dyrektor magistratu) i Aleksandrem Wiernym cztery dni przebywali w Oslo (Norwegia). Wizyta była „efektem współpracy Politechniki Częstochowskiej i Norweskiego Instytutu Badań Powietrza” (koszt prawie 10 tys. zł). ***Wiosenna listę wyjazdów otwiera Przemysław Koperski (zastępca prezydenta) wraz z Grzegorzem Sikorskim (kierownik Biura Funduszy Europejskich) pobytem w Vicenzy (Włochy). Panowie uczestniczyli „w posiedzeniu Komitetów Sterujących i Naukowych” (koszt nie jest znany – wyjazd podobno dofinansowany).***Kilka dni później Anna Potrzebowska (asystentka prezydenta), Patrycja Krawczyk-Kabała (pracownik Referatu Współpracy i Informacji) oraz Aneta Herbuś (pracownik Centrum Obsługi Inwestora) pojawiły się w Cannes (Francja) na Międzynarodowych Targach Inwestycyjnych. Przedstawicielki Częstochowy zaprezentowały ofertę dla potencjalnych inwestorów zagranicznych. (koszt 4.400 zł – 15 proc., resztę pokryły fundusze unijne).***W połowie marca Krzysztof Matyjaszczyk, Paweł Klimek oraz Janina Kulisiewicz (tłumacz) przebywali w Pforzheim (Niemcy). Podczas trzydniowej „wizyty roboczej omówiono współpracę pomiędzy klastrami z zakresie transferu technologii oraz współpracy między uczelniami” (koszt prawie 2 tys. zł).***Jeszcze tego samego miesiąca reprezentant Częstochowy ponownie odwiedził Pforzheim (Niemcy). W czasie trzydniowej wizyty Piotr Chrząstek (podinspektor w Wydziale Kultury) był obserwatorem Międzynarodowego Festiwalu Zespołów Szkolnych (koszt ponad 2 tys. zł).***Kwietniowe wojaże otwierają: Jarosław Marszałek (zastępca prezydenta), Aleksander Wierny i Stefan Nowak (doradca prezydenta) pobytem w Moskwie (Rosja). Panowie podczas dwóch dni uczestniczyli w Targach, na których przedstawili „ofertę inwestycyjno-gospodarczą miasta i innych podmiotów (Operator i RFG) potencjalnym inwestorom” (koszt ponad 2 tys. zł – 15 proc., resztę pokryły fundusze unijne).***W połowie kwietnia Paryż (Francja) odwiedzili Krzysztof Matyjaszczyk i Jarosław Marszałek. Podczas dwóch dni pobytu „zapoznali się z nowoczesnymi technologiami stosowanymi w gospodarce odpadami” (koszt ponad 5 tys. zł). ***Gdy prezydenci bawili w Paryżu, radni: Łukasz Kot (SLD) i Jacek Krawczyk (PO) odbywali „wizytę studyjną w Parlamencie Europejskim” w Brukseli (Belgia, koszt prawie 1 tys. zł).***Lutowe spotkanie w Oslo (Norwegia) Krzysztof Matyjaszczyk ponowił w kwietniu, tym razem jednak w towarzystwie Anny Potrzebowskiej. Cel dwudniowej wizyty był ten sam, co dwa miesiące wcześniej (koszt 4 tys. zł).***Pod koniec kwietnia Krzysztof Matyjaszczyk przebywał w Cincinnati (USA) w towarzystwie asystenta (magistrat nie ujawnił, kto był tajemniczym towarzyszem podróży prezydenta). W czasie pięciodniowej wizyty Matyjaszczyk nawiązał m.in. „kontakty z Uniwersytetem Cincinnati i Xavier University, a także wziął udział w otwarciu wystawy poświęconej częstochowskim Żydom” (koszt ponad 8 tys. zł).***Ostatnia pozycja kwietnia zawiera wyjazd Sławomira Węglewskiego (p.o. kierownika Centrum Obsługi Inwestora) wraz z pracownicą Centrum Anetą Herbuś do Hanoweru (Niemcy). Celem były Międzynarodowe Targi Hannover Messe 2012 (koszt ponad 1 tys. zł – 15 proc., resztę pokryła UE). ***Czterodniowy pobyt w Rumunii Włodzimierza Tutaja (rzecznik prasowy UM i członek zarządu Związku Gmin Jurajskich) w pierwszych dniach maja miał na celu nawiązanie kontaktów z miastem Brasov (koszt 1.300 zł, pozostałą część dofinansował Związek Gmin Jurajskich).***W pierwszych dniach czerwca Krzysztof Matyjaszczyk i Aleksander Wierny odwiedzili Amsterdam (Holandia). Podczas dwóch dni pobytu uczestniczyli w Międzynarodowych Targach Inwestycyjnych Provada (koszt 1.350 zł – 15 proc., pozostała kwotę pokryły fundusze unijne).***W połowie czerwca miasto Berdyczów (Ukraina) odwiedzili częstochowscy radni: Maciej Wawrzkiewicz (PO), Ryszard Majer (PiS) i Łukasz Wabnic (SLD). Panowie uczestniczyli w trzydniowym święcie miasta – Dniach Berdyczowa (koszt prawie 3 tys. zł).***Kilka dni później radny Wawrzkiewicz (PO) ponownie odwiedził Ukrainę. Tym razem zawitał do Kamieńca Podolskiego. Zmienił też kompanów podróży na radnych: Dariusza Kapinosa (SLD) i Tomasza Blukacza (SLD). Reprezentanci Częstochowy uczestniczyli w lokalnych Dniach Kultury Polskiej (koszt prawie 2 tys. zł).***W lipcu, z uwagi na okres urlopowy, żadnych wyjazdów nie było, ale już pod koniec sierpnia Bożena Szecówka (zastępca naczelnika Wydziału Promocji Zatrudnienia i Spraw Społecznych) odwiedziła Nienburg (Niemcy). Trzydniowy „wyjazd studyjny był związany z realizacją projektu z zakresu ekonomii społecznej” (koszt 265 zł, pozostała kwota została dofinansowana).***Pierwsze koty za płoty, więc radni się rozjeździli… W pierwszych dnia września padło na Łotwę. Radni: Artur Gawroński (PiS) i Łukasz Wabnic (SLD) wpadli na trzy dni do Rezekne wraz z kierowcą. Tam udział wzięli w otwarciu Centrum Usług Twórczych Wschodniej Łotwy (koszt 2.300 zł).***Połowa września i kolejny wyjazd radnych. Na liście znów znalazł się radny Maciej Wawrzkiewicz (PO), tym razem z radnym Lechem Małagowskim (Wspólnota). Podczas trzydniowej wizyty w Winnicy (Ukraina) panowie udział wzięli w lokalnych uroczystościach miejskich (koszt 2.300 zł).***Czas na panie radne. W pierwszych dniach października radna Elżbieta Kunicka (SLD) i radna Barbara Gieroń (PO) odwiedziły Pińsk (Białoruś). Na trzydniowe uroczystości święta miasta panie dowiózł kierowca (koszt 1.400 zł).***W połowie października reprezentanci Częstochowy ponownie wzięli udział w Międzynarodowych Targach, tym razem Nieruchomości i Inwestycji Expo Real 2012. Monachium (Niemcy) odwiedzili: Anna Potrzebowska, Marcin Kozak (doradca prezydenta) oraz Aneta Herbuś. Targi trwały trzy dni (koszt prawie 9 tys. zł – 15 proc., resztę dopłaciła Unia).***Również w październiku wyjazd zagraniczny zaliczyła inna grupa urzędników: Przemysław Koperski, Adrian Staroniek (naczelnik Wydziału Promocji Zatrudnienia i Spraw Społecznych) oraz Grzegorz Sikorski. Ponownie częstochowianie znaleźli się w Pforzheim (Niemcy). Panowie odbyli czterodniową „wizytę roboczą celem zapoznania się z funkcjonowaniem niemieckiego systemu pomocy społecznej” (koszt prawie 3 tys. zł).***Październik miesiącem obfitości w wyjazdach zagranicznych. Krajów

Święta Bożego Narodzenia rozpoczynają się na Wyspach następnego dnia po zakończeniu Halloween, czyli na samym początku listopada. Oczywiście nie dokładnie same święta, ale nastrój świąteczny, czy też budowanie tego nastroju. A trzeba powiedzieć, że Brytyjczycy są w tym mistrzami. To w ogóle ciekawa sprawa. Sami nie są przesadnie religijni, do kościoła raczej nie chodzą, ale święta Bożego Narodzenia (podobnie zresztą jak i Wielkanoc) potrafią celebrować jak nikt inny. Na wesoło, radośnie, hałaśliwie, ale z wdziękiem. Już więc w pierwszych dniach listopada witryny sklepów, ich wystrój – wewnątrz i na zewnątrz – przypominają o nadchodzących świętach, zmienia się asortyment na świąteczny, pojawia się świąteczna muzyka. O ile listopad nazwać można właściwie wstępem, to już w grudniu zaczyna się prawdziwe szaleństwo. Przystrajane są świątecznie domy, ulice, w  każdym w zasadzie programie telewizyjnym dominują filmy i programy świąteczne, w tym rzecz jasna, podobnie jak i w Polsce, nieśmiertelny Kevin, ale i większość prawdopodobnie z nakręconych dotąd filmów o świętym Mikołaju. Tradycyjnie prezentowane są zestawienia ulubionych piosenek świątecznych, a każdy szanujący się artysta musi mieć w swoim dorobku przynajmniej jedną taką piosenkę. Ten festiwal trwa praktycznie cały grudzień, w telewizjach i radiach nie ma w tym czasie w zasadzie innej muzyki. Raczej nie słyszy się kolęd poza „Cichą nocą”, ale to przecież wszechświatowy utwór, trzeba za to przyznać, że Wyspiarze mają w czym wybierać, bo ilość piosenek poświęconym świętom jest przeogromna. Obok tak znanych piosenek klasyków już jak „Thanks God It’s Christmas” zespołu Queen, „So This Is Christmas” Johna Lennona czy „Last Christmas” duetu Wham są i mnie znane w Polsce, a warte poznania, jak „Lonely This Christmas” zespołu Mud czy bardzo radosna, softrockowa piosenka Kim Wilde „Rocking Around Christmas Tree”. Najpopularniejszą jednak świąteczną piosenką wśród Brytyjczyków jest „Merry X-Mas Everybody” grupy Slade, a ja osobiście chciałbym zarekomendować fantastyczny utwór wykonywany przez Irlandzkich wykonawców: zespół Pogues i Kirsty MacColl – „Fairytale Of New York”. Posłuchajcie! Same święta na Wyspach to właściwie jeden dzień – 25 grudnia. Można odnieść wrażenie, że świat stanął w miejscu, a czas się w tym dniu zatrzymał. Nie kursują pociągi ani autobusy (poza bardzo nielicznymi, niezbędnymi wyjątkami), wszystkie sklepy są pozamykane, podobnie jak puby i restauracje, nieczynne są kina i teatry, nawet samochodów na ulicach niewiele, a autostrady święcą pustkami. Brytyjczycy nie świętują natomiast Wigilii ani drugiego dnia świąt. Ale to właśnie ten dzień, 26 grudnia, czyli Boxing Day ma znaczenie szczególne, bo rozpoczyna się wówczas narodowe szaleństwo zakupów pod znakiem przeceny. To, co dzieje się przed świętami, jest doprawdy niczym w porównaniu z Boxing Day. Od najtańszych sklepów, typu Primark, po najdroższe, jak Harrods, trwa oblężenie! Warto wspomnieć, że Brytyjczycy są najbardziej zadłużonym w bankach społeczeństwem na świecie. Ale co tam! Warto jeszcze wspomnieć, że w okresie między świętami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem życie płynie na Wyspach bardzo leniwie. W zasadzie wszyscy mają wolne, mało kto pracuje. Czynne są rzecz jasna wszystkie puby, no i – nie może być inaczej – sklepy i banki. Ale to chyba zrozumiałe. Wesołych Świąt i wszystkiego czego dusza zapragnie w Nowym Roku!Andrzej Kawka

W najnowszym cyklu Tygodnika „” odpowiemy na pytanie: kogo i za jaką cenę (spośród radnych) kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego.   Artur Gawroński (Prawo i Sprawiedliwość) Wiek: 41.Wykształcenie: – Technik ekonomista o specjalności gospodarka mieszkaniowa. Stan cywilny: – Żonaty.Zawód małżonka: – Żona w żadnym stopniu nie jest powiązana z magistratem i służbami miejskimi. Prowadzi firmę. Radny z okręgu: Mirów, Północ, Wyczerpy-Aniołów, Zawodzie-Dąbie.  Miejsce zamieszkania: Północ.Skąd zainteresowanie polityką? – Moje zainteresowanie wynika, że tak jak wielu nie zgadzam się z absurdalnymi decyzjami. Nieważne, kto je wydaje. Czy Unia Europejska, parlament, sejmik czy rada miasta. Uważam, że powinniśmy bronić interesów mieszkańców przeciw złym decyzjom władzy. Na przykład nie zgadzam się na to, by ktoś w moim imieniu decydował o tym, jak ma być zakrzywiony banan czy ogórek, co jest w rozporządzeniach unijnych, a także, w tym momencie, uważam, że polityka ma wpływ na nasze portfele. Zainteresowania: – Historia, a dokładniej okres międzywojenny, zbieram wydawnictwa i czasopisma z tamtego okresu. Zajmuję się też sprawami spółdzielczymi, mieszkaniowymi. Przeglądam prasę dotyczącą różnych ustaw, te, które wchodzą na bieżąco. Interesuję się też piłką nożną, żużlem. POZA RADĄ  Gdyby nie był radnym…: – To znaczy prowadziłbym firmę razem z żoną i zajmowałbym się tym, co obecnie, czyli problematyką spółdzielczą i wspieraniem inicjatyw lokalnych, działalnością w stowarzyszeniach. Źródło utrzymania: – Brak.Dodatkowe dochody:  – Dieta radnego.Organizacje pozarządowe: Krajowy Związek Lokatorów i Spółdzielców, jestem członkiem Stowarzyszenia „Wieczny Raków”, klubu „Gazety Polskiej”, Stowarzyszenia „Solidarność i Niezawisłość” i wspieram inne organizacje, które zwracają się o różne potrzeby.  Z tego co mi wiadomo, to chyba po środki miasta sięga Wieczny Raków, ale ja w tym nie uczestniczę. Awans zawodowy podczas kadencji: Zgadzam się, że bycie radnym to awans społeczny, bo to wielki zaszczyt i odpowiedzialność. Dzięki temu można wyrazić opinię mieszkańców, którzy nie zawsze mają czas na udział w obradach Rady Miasta. Ja sam, nie będąc jeszcze kiedyś radnym, próbowałem zabrać głos na sesji, ale ponieważ trzeba zapisać się na początku sesji, po wielu godzinach oczekiwania przewodniczący zamknął sesję i w ogóle nie mogłem zabrać głosu. Dlatego uważam, że radny to jest głos mieszkańców na Radzie Miasta. Języki obce: rosyjski.Doświadczenie: – No to powiem tak… W samorządzie jak w życiu – człowiek się uczy cały czas. W zasadzie kieruję się zasadą ograniczonego zaufania do urzędników, przez to staram się, w tym momencie, zarówno wnikać w różnego rodzaju ustawy i projekty uchwał innych miast, dzięki temu z roku na rok moje doświadczenie rośnie w temacie bieżących spraw w samorządzie. Ponadto przykładam dość… takiego zainteresowania tym, co się dzieje ogólnie w sprawach związanych z nowelizacją ustaw. A dzięki temu też, interesując się tym, co planuje nam podjąć parlament, staram się dostrzec to, jak realizacja wpłynie na decyzje później w samorządzie.  W RADZIE Kadencja: druga (2006-2010, 2010-2014).Członek komisji: Komisja Infrastruktury i Ochrony Środowiska, Komisja Kultury, Sportu i Turystyki, Komisja Skarbu, Komisja Mieszkaniowa i Zespół ds Planów Przestrzennych.Działania dla swojej dzielnicy: – Moja dzielnica to nie tylko okręg wyborczy Północ, ale także, w tym momencie, no jest to okręg trochę szerszy. To jest: Wyczerpy-Aniołów, Zawodzie-Dąbie i Mirów. Każda dzielnica ma inną problematykę i tutaj by trzeba było jakby spojrzeć pod kątem każdej dzielnicy, więc tak… Na przykład w dzielnicy Mirów od lat mieszkańcy walczyli o miejscowy plan i zmianę studium. To jest w trakcie prac, trwa już to prawie półtora roku w tej chwili, ale jest to jedna z ważniejszych spraw związanych no jakby z działaniami dla mieszkańców. Remont ulicy Czecha u siebie na dzielnicy, na Zawodziu na przykład ostatnio moja interpelacja w sprawie remontu odcinka ulicy Legionów od Faraday do ulicy Olsztyńskiej, gdzie nawet napisałem, żeby trzeba było ten odcinek wyłączyć w ogóle z ruchu dla samochodów osobowych, ponieważ no… jest tyle dziur. Także staram się jako radny swoich dzielnic realizować projekty mieszkańców, którzy się do mnie zwracają w tej sprawie. Tych projektów może nie jest za dużo zrealizowanych, ale, no wiadomo, jako radny opozycyjny nie mam takich możliwości.   Spotkania z mieszkańcami: – Na początku, kiedy zostałem wybrany radnym, wynajmowałem od spółdzielni mieszkaniowej „Północ” lokal na spotkania. Ze względu na to, że zainteresowanie było dość nikłe, w tej chwili na stronie internetowej Urzędu Miasta znajduje się mój numer i każdy mieszkaniec, który do mnie zadzwoni, może się umówić. Co dwa-trzy dni jestem w Urzędzie Miasta, także te spotkania odbywają się na bieżąco. Oprócz tego uczestniczę w spotkaniach organizowanych przez rady dzielnic, nie tylko zawsze z własnego okręgu wyborczego. Często też podejmuję pewne działania wyjazdowe, by na miejscu zapoznać się z problemami i później ewentualnie wnioskować pewne wnioski do budżetu. Priorytet budżetowy radnego: – Znaczy tutaj trzeba też rozgraniczyć… Składam projekty lokalne, czyli dotyczące dzielnic, z których zostałem wybrany, jak i rozwiązania dla całego miasta. Także w trakcie roku staram się zainteresować prezydenta i jego służby sprawami związanymi z polityką różnych rozwiązań. Na pewno układ drogowy w Częstochowie, ponieważ wiem, że nie mamy dobrze skomunikowanego miasta. Ruszyliśmy z projektem Aleje, a tymczasem powinniśmy zacząć na przykład od połączenia innych ulic z DK-1, a w drugiej kolejności, w tym momencie, realizację projektu Alej. Na pewno komunikacja miejska i dostosowanie rozkładów jazdy do potrzeb mieszkańców, na pewno miejscowe plany, a podstawą wszystkiego powinno być ściąganie inwestorów i dbanie o tych, którzy obecnie prowadzą działalność. Także wnioski, które składam, odzwierciedlają te projekty małe i te projekty duże. Później jest taki pomysł, który

„Życie po życiu – domowy recykling” to najnowszy projekt ekologiczny realizowany przez Fundację dzięki finansowemu wsparciu Fundacji CEMEX „Budujemy przyszłość”. Dzieci z gminy Rędziny i z Mstowa udowodniły, że ze starych gazet, kabli czy rur wentylacyjnych mogą powstać małe dzieła sztuki lub przedmioty codziennego użytku. Kwiaty z butelek, węże z wyblakłych krawatów, mozaiki ścienne z kapsli czy stojaki z połamanych wieszaków – to tylko skromne przykłady romansu recyklingu ze sztuką, fachowo nazywanego re-artem. Czy można w kreatywny sposób zmniejszyć ilość produkowanych przez nas śmieci? Zajęcia warsztatowe przeprowadzone z uczniami szkół z gminy Rędziny i z Mstowa udowodniły, że jest to możliwe. W listopadzie 2012 roku, pod fachowym okiem instruktorów, dzieci tworzyły z zużytych przedmiotów instalacje artystyczne, zaskakujące tak pod względem estetyki, jak oryginalnego zastosowania. –Nasze zajęcia były połączeniem twórczej zabawy, refleksji ekologicznej z rzemiosłem artystycznym. Wspólnie udowodniliśmy, że inspirację można czerpać nawet z tego, co z pozoru wydaje się już tylko do śmieci. Wszystko zależy od przyjętej perspektywy. My wskrzesiliśmy „zużyte” przedmioty i nadaliśmy im nowy sens istnienia – relacjonuje jeden z animatorów projektu. Re-art, czyli tworzenie czegoś z niczego, to krok w kierunku budowania społeczeństwa obywatelskiego. Fundacja 7 dni dziękuje uczestnikom warsztatów i instruktorom za entuzjazm, zaangażowanie oraz udaną współpracę.

Święty Mikołaj zarobił w tym roku na zbiórce elektroodpadów i telefonów komórkowych. Dzięki temu zyskali też wychowankowie Domu Dziecka w Chorzenicach – dostali energooszczędny sprzęt AGD. Grudniowa wizyta Świętego Mikołaja wzbogaciła chorzenicki Dom Dziecka o dwa nowe urządzenia: pralkę oraz zmywarkę. Tym przedświątecznym darczyńcom był CEMEX Polska, który we wrześniu zorganizował zbiórkę odpadów elektrycznych oraz telefonów komórkowych i z uzyskanych środków zakupił energooszczędny sprzęt AGD.  Przedstawiciele CEMEX Polska przyjechali do podczęstochowskiej placówki nie tylko z prezentami. Spotkanie zostało także uatrakcyjnione specjalnie przygotowanymi warsztatami ekologicznymi. Pracownicy Zespołu Ochrony Środowiska CEMEX Polska przeprowadzili warsztaty i konkursy dla 48 wychowanków placówki. Wszystkie dzieci aktywnie uczestniczyły w zabawach i konkursach, z entuzjazmem rozwiązując krzyżówki, rebusy i ekoquizy. W nagrodę dzieci otrzymały atrakcyjne upominki w postaci ekologicznych zestawów edukacyjnych, gier planszowych, książeczek i przyborów szkolnych, przygotowane przez Dyrekcję Cementowni Rudniki, Fundację „Budujemy przyszłość” oraz Fundację Nasza Ziemia.– Cieszy mnie świadomość ekologiczna dzieci, które podczas quizów wykazywały się dużą wiedzą z zakresu ochrony środowiska. Postawa młodzieży oraz ich zaangażowanie i uśmiechy były dla organizatorów tej akcji wspaniałym mikołajkowym prezentem – mówi Bożena Cieślik z Cementowni Rudniki.– Dzięki przeprowadzonym przez CEMEX działaniom osiągnęliśmy idealne połączenie korzyści dla środowiska z korzyściami dla lokalnej społeczności, realizując strategię zrównoważonego rozwoju firmy – przyznaje Monika Wosik, Dyrektor ds. Ochrony Środowiska. – Ograniczyliśmy zagrożenia wynikające z niewłaściwego zagospodarowania elektroodpadów, zmniejszyliśmy zużycie energii w Domu Dziecka, a tym samym jej koszty, przekazaliśmy dzieciom wiedzę na temat ochrony środowiska, a przede wszystkim – co dla nas szczególnie ważne – przynieśliśmy im dużo radości i uśmiechu – podsumowuje.