Stara gwardia zdradza tajemnice lewicy… Wygrana Matyjaszczyka w wyborach prezydenckich radykalnie zmieniła układ sił w częstochowskim SLD – młodzi bez skrupułów rozprawili się z dawnymi baronami. Starsze pokolenie wylądowało na śmietniku historii. Kto dziś pamięta Ewę Janik, Marka Lewandowskiego, Jacka Kasprzyka czy Wiesława Wiatraka? Swego czasu pełnili najwyższe funkcje w strukturach partii i to nie tylko na szczeblu lokalnym. Co sprawiło, że bez walki ustąpili miejsca swoim wychowankom? Gdzie dziś są i co robią? Specjalnie dla Tygodnika „7dni” przerywają milczenie. – Gdzie jest dziś, a gdzie był kiedyś Wiesław Wiatrak?– Ja dziś jestem wolny człowiek. Wolny ekonomicznie, wolny politycznie, ze swoimi problemami życiowymi, domowymi i innymi, tak jak każdy je ma. Wolność się przejawia właśnie w tym, że nie jestem od nikogo zależny. Ja w życiu przeżyłem trochę. W harcerstwie spędziłem 12 lat, od drużynowego po komendanta chorągwi. Potem trafiłem do partii. Gasiłem światło w tej partii. Ja wiem, jakie brudy trzeba było posprzątać po tych, którzy szybko stamtąd wyszli i ja to zrobiłem. I cóż… Póżniej mi zarzucano, że byłem w komitecie wojewódzkim partii, kierownikiem organizacyjnym. Chciałem, to byłem – na moją odpowiedzialność. Potem 12 lat spędziłem w Radzie Miasta. Proszę mi powiedzieć, co spieprzyłem? Jakoś się okazuje, że nikt nie jest w stanie mi tego powiedzieć. Jako przewodniczący Rady Miasta byłem ciągle w opozycji z prezydentem Wroną. Ciągle się spieraliśmy. Prezydent Wrona miał swoisty stosunek do mnie. Ha!ha! On taki był. To jego wada charakteru – zamiast ze mną rozmawiać, to on mnie unikał. Ale ja go cenię za to, co zrobił dla Częstochowy. – SLD nigdy nie było partią Wiesława Wiatraka…– Nie zapisywałem się nigdy do partii koniunkturalnie. Każda moja decyzja przystąpienia do partii była podyktowana logiką lub celem. A był taki boom, kiedy się wszyscy zapisywali do SLD, kilku kolegów – nawet ze stanowisk bardzo wysokich, chociaż w innych barwach startowali, np. wiceprezydent. To miano mi zawsze za złe, dlaczego się nie zapisałem do SLD. Ja byłem i jestem w Polskiej Partii Socjalistycznej – te wartości mnie interesują. Że ta partia jest może mała, że jej nie widać, ale ja jestem przekonany do tych zasad, które tam są. Natomiast nie dla błysku, nie dla robienia polityki o bezideowych lotach. – To może teraz czas na SLD?– Teraz rządzi ekipa, która powstała na Politechnice Częstochowskiej. Nie pamiętam, jak to się nazywa, zaczynali w ZSP [Zrzeszenie Studentów Polskich – red.]. Tam się zresztą kilka razy farbowali. Na uczelni powstała grupa ludzi, którzy zajęli się przejęciem władzy w ZSP. Tam się sprawdzili, tam poćwiczyli, a potem przeszli do SLD. Potem się sprawdzili w „pożegnaniu” Marka Lewandowskiego, potem się sprawdzili w „pożegnaniu” Ewy Janik, bo teraz postanowili sobie przejąć władzę. No nauczyli się czegoś. I tu trzeba im przyznać, że są skuteczni. To, co sobie zaplanowali, to osiągnęli. Nie orientuję się jednostkowo, kto dzisiaj tam rządzi. Jak się sprawuje władzę, to się ponosi odpowiedzialność za decyzje. W ogóle ponosi się odpowiedzialność przed dniem dzisiejszym, przed mieszkańcami, także i historycznie. A z tego wielu nie zdaje sobie sprawy. Uważają, po pierwsze, że tak: są nieomylni; po drugie, że są wieczni, a po trzecie, że są właścicielami tego. Jak zostaje się radnym, prezydentem czy wice, to uważa się, że ja tu rządzę, bo to moje. I tu kończy się polska demokracja, a potem się wchodzi w układy. Przecież tylko niewidomy politycznie nie dostrzega, jakie są układy w Częstochowie: kto się z kim ułożył i na czym polega sprawowanie władzy . I dobrze, bo władza powinna być różnorodna. Tylko niedobrze, jeśli ci, którzy nawet nie przyznają się do tego, że współuczestniczą w tej władzy, mają trochę odmienne poglądy, robią tę spółkę tylko dla interesów, żeby być, żeby ich ludzie, znajomi byli zatrudnieni.– Krzysztof Matyjaszczyk – pierwsze skojarzenie…– Powiem to, co czuję. Krzysztof Matyjaszczyk to jest jeden z młodych ludzi, który przeszedł niesamowitą drogę edukacji politycznej i własnej. To jest człowiek, który się chciał i chce uczyć. Ja go obserwowałem od momentu, kiedy po raz pierwszy się pojawił. Najlepiej to Janikowa wie, zresztą opowiadała o tym. Potem w Radzie niejeden raz wypuszczono Matyjaszczyka w niektórych sprawach, które nie były oczywiste, a wręcz z góry przegrane. I on wtedy nadstawiał twarz do bicia, a z tyłu goście się śmiali: „Ale się dałeś!”. Tacy są ludzie. Tadeusz Wrona nie musiał z nim polemizować, bo to Krzysiu był wtedy, a nie prezydent Krzysztof. Ale wielki wysiłek włożył w to, aby się uczyć, dowiedzieć, rozpytać, rozpoznać. Nie jest leniem politycznym. Jest kulturalny w obyciu, w spotkaniach wśród ludzi. To też jest wielka cecha. Nie jest arogancki, tak jak jeden z jego zastępców. Jeden z jego zastępców nie nadaje się, psuje mu autorytet władzy w mieście. Jest bezczelny i wszystkowiedzący. Zastanawiałem się kiedyś, dlaczego nie wzięto do współpracy częstochowian, tylko spadochroniarzy. Czy to wynika z tego, że nie ma w Częstochowie ludzi mądrych, którzy by chcieli zrobić coś dla miasta? Czy uważano, że starsze pokolenie tylko czyha na stołki i dlatego nie chciano tej spółki młodych ze starymi? Czy po prostu było wygodniej mieć ludzi z zewnątrz, bo przychodzą bez układów, bez obciążeń, bez znajomości, a Częstochowa mimo wszystko jest miastem dużym, choć małym. Wszystko wszyscy wiedzą, każdy kogoś gdzieś zna lub ma. Ja co do merytorycznej strony nie mogę się wyrażać, bo nie znam, ale może to i łatwiej kierować takim zespołem. Oddzieliłbym prezydenta Krzysztofa Matyjaszczyka, do którego mam – jak młodzież mówi – szacun za to, że inżynier budowlaniec wchodzi w tę politykę rozsądnie, miękko, z wielkim taktem.    Ja, jak Krzychu został prezydentem, lojalnie poszedłem, powiedziałem: „Krzysztof, gratuluję Ci stary, będziesz kiedyś potrzebował mojej rady czy mojej pomocy, możesz w każdej chwili zadzwonić”.– Zadzwonił?– Nie, widocznie nie miał czasu. Ale to nie o to chodzi, że musi skorzystać. Zaproponowałem nienachalnie, zresztą jak wielu moich kolegów, z tej grupy dawnej lewicy. Bo nie potrzebuję stanowiska. Bo nie potrzebuję pracy dla żony lub innych członków rodziny. Nie potrzebuję czegoś za coś. Chciałem tylko bezinteresownie służyć jakąś radą. Ale stara ekipa niech sobie da luz, bo jeżeli była, to miała już szansę. – A Balt. Marek Balt…?– To jest

Inicjatywa Wolne Konopie Częstochowa coraz prężniej aktywuje się w naszym mieście. Dziś  organizuje spotkanie edukacyjno-rozrywkowe „W atmosferze Wolnego Dymu”. W programie m.in. projekcja filmu „Trawka – zielona gorączka”, krótkie szkolenie edukacyjne „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz – zażyj dawkę swoich praw” oraz koncerty muzyczne. Inicjatywa Wolne Konopie Częstochowa zainaugurowała swoją działalność w zeszłym miesiącu: najpierw na facebooku, potem akcją z tabliczkami na trawnikach z napisem „SZANUJ ZIELE”. Teraz organizuje imprezę o charakterze edukacyjno-kulturalnym.  W programie:– wyświetlanie filmów o tematyce konopnej,– rozdawanie wolnokonopnych gadżetów,– możliwość formalnego wstąpienia w szeregi Wolnych Konopi Częstochowa,– dowiesz się, co zrobić, kiedy zostaniesz pojmany przez system,– prezentacja lokalnych środowisk artystycznych, firm i marek zaangażowanych w nasze działania,– przewodnią muzyką będzie RAP i REGGAE. Rezydentem imprezy jest METROWY. Impreza odbędzie się już dzisiaj (14 czerwca) o godz. 19.00  w Galerii Teatr from Poland.Wydarzenie jest częścią ogólnopolskiej kampanii edukacyjnej na rzecz racjonalnej polityki narkotykowej. 

Remondis i Sita odwołały się od decyzji wyboru w drodze przetargu firmy odbierającej odpady komunalne. Niezależnie od decyzji Krajowej Izby Odwoławczej, konsorcjum Strach – na podstawie umowy wstępnej z CzPK – ostro przygotowuje się do obsługi miasta. Dziś Zarząd CzPK w Sobuczynie miał gości. Wprawdzie nie byli zapowiedziani, ale – jak przyznają pracownicy wysypiska – zaskoczenia nie było. Przedstawiciele dwóch firm (uczestnicy przetargu na obsługę wywozu śmieci od mieszkańców Częstochowy) złożyli odwołanie. Pierwsza z firm – Remondis, oskarża konsorcjum Strach i Sitę o stosowanie rażąco niskich cen. Drugie odwołanie złożyła Sita, której zdaniem – konsorcjum Strach niedopełniło warunków specyfikacji. Tym samym Sita kwestionuje potencjał techniczny Strachów.  Odwołania trafią do Krajowej Izby Odwoławczej. To ona podejmie decyzję o poprawności bądź nie przeprowadzonego w Częstochowie przetargu. By nie tracić czasu CzPK zamierza podpisać w konsorcjum Strach umowę wstępną. Promesa ma umożliwić wyłonionej firmie na działania przygotowawcze do obsługi miasta w odbiorze odpadów już od 1 lipca, niezależnie od toczącego się postępowania odwoławczego Remondisu i Sity.  

Miała Anglia swoja „Chwalebną rewolucję” (Glorious Revolution) na przełomie listopada i grudnia 1688 r. Bez przemocy parlament usunął z tronu złego króla Jakuba II Stuarta i powierzył monarchię Wilhelmowi Orańskiemu. Efektem tego było nadanie przez nowego króla Deklaracji Praw, zmieniających ustrój angielski w monarchię parlamentarną, do dziś aktualną w Wielkiej Brytanii. Miała i Polska swoją Chwalebną Rewolucję, gdy bez przemocy zmieniono ustrój, wprowadzając demokratyczne państwo prawa, gdy bez przemocy odzyskano wolność obywateli i suwerenność państwa. Datą symbolizującą naszą Chwalebną Rewolucję jest 4 czerwca 1989 r. Układ „okrągłego stołu” pozwolił ludziom – po raz pierwszy po 1945 roku – wypowiedzieć się o kształcie naszego państwa. Półdemokratyczne wybory zmieniły się w plebiscyt, za pomocą kartki wyborczej przekreślono ograniczone formy liberalizacji ustroju wpisane w umowę „okrągłego stołu”. Historia przyspieszyła, uruchomiony został mechanizm odsyłający do lamusa dominację ZSRR i panowanie sowieckiego komunizmu. Nasza Chwalebna Rewolucja wpłynęła na losy świata w zakresie podobnym jak 200 lat wcześniej Rewolucja Francuska. Dlaczego więc z taką nieśmiałością i niechęcią świętujemy rocznicę tego wydarzenia? Dlaczego z większym pietyzmem obchodzimy rocznicę krwawych klęsk miast rocznice bezkrwawych zwycięstw? Jak mi to wytłumaczył pewien człowiek: „Bo mnie ta cała demokracja nic nie dała albo jeszcze gorzej”. Nie mogłem go pocieszać, że i w Anglii Chwalebna Rewolucja nie od razu przyniosła dobre plony. Najpierw był czas „walpolizmu”, gdy normą rodzącej się demokracji była korupcja i partyjniactwo, przy których nasze współczesne partyjniactwo wygląda jak przyzwoitość z opowieści przedszkolanki. Nie mogłem się do tego odwołać, bo ten przykład guzik go obchodził. On żyje tu i teraz i tyle go interesuje… Trwałym zakodowanym w głowach mechanizmem jest traktowanie demokracji jako swoistej „umowy społecznej”. My wybieramy „onych”, zapewniając im władzę, posady, apanaże i konfitury. Oni w zamian też muszą nam coś dać. Nie nazywamy tego, broń nas Boże w kraju katolickim, korupcją polityczną. W praktyce jednak tak to się powinno nazwać. Kupowanie przez polityków głosów górników w zamian za utrzymanie przywilejów emerytalnych niczym się nie różni od kupowania przez „przedsiębiorczych” dobrych zleceń od sprzedajnych decydentów. Tolerowanie, a nawet więcej, przyzwolenie na korupcję polityczną, to drobiazg. Gorzej, gdy nie dostrzegamy, że są wartości ważniejsze niż ta „swojska” umowa społeczna. Jest Polska i są Polacy nie dlatego, że Polska daje coś konkretnego Polakowi (gwarancję pracy, godziwą płacę, opiekę medyczną, emeryturę itd). Bo, gdyby Polska zbankrutowała, została zniszczona wojną czy kataklizmem, to co? To przestaniemy być Polakami? Coś tu chyba nie tak z tym wszystkim, a może właśnie z nami. Może właśnie dlatego z większym pietyzmem odnosimy się do rocznic wydarzeń, gdy traciliśmy Państwo i odpowiedzialność za nie. Bohaterska śmierć, zwłaszcza cudza, zwalnia od odpowiedzialności; życie – niestety – wręcz przeciwnie: odpowiedzialność pcha nam na plecy. I na co nam to?  

Stara gwardia zdradza tajemnice lewicy… Wygrana Matyjaszczyka w wyborach prezydenckich radykalnie zmieniła układ sił w częstochowskim SLD – młodzi bez skrupułów rozprawili się z dawnymi baronami. Starsze pokolenie wylądowało na śmietniku historii. Kto dziś pamięta Ewę Janik, Marka Lewandowskiego, Jacka Kasprzyka czy Wiesława Wiatraka? Swego czasu pełnili najwyższe funkcje w strukturach partii i to nie tylko na szczeblu lokalnym. Co sprawiło, że bez walki ustąpili miejsca swoim wychowankom? Gdzie dziś są i co robią? Specjalnie dla Tygodnika „7dni” przerywają milczenie. – Gdzie jest dziś jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy dawnej lewicy częstochowskiej?– Wreszcie jest sytuacja, o której marzyłem, czyli robię to, co jest moim hobby, a nie moim zawodem czy zajęciem. Oczywiście Marek Lewandowski jest zawsze ten sam, zawsze lewicowy. Cieszę się sukcesami, a martwię porażkami. Swego czasu ogłosiłem swój testament – powiedziałem wówczas, że wycofuję się z polityki, a przekonały mnie do tego wyniki ostatnich wyborów.Obecnie pracuję w dużym koncernie. Jestem dyrektorem. Życzyłby każdemu takiej pracy. – Zatrzymajmy się na chwilę na owym „testamencie”, mniej lub bardziej dobrowolnym. Czyżby Marka Lewandowskiego zmarginalizowano? – To naturalny proces. Ja należę do ludzi, których nie można zmarginalizować na siłę, nie można pokonać. Nie odniosłem żadnych obrażeń – mnie można co najwyżej zabić – ale nie widzę, by nowi ludzie na lewicy mnie poranili. Dziś patrzę na lokalną politykę zupełnie inaczej, bo nie mam marzeń czy tęsknot związanych z pełnieniem ważnych funkcji. Założyliśmy w gronie znajomych klub o nazwie Loża. Są wśród nas byli wojewodowie, parlamentarzyści, są też ludzie z tytułami naukowymi. Rzeczywiście był taki moment, gdy mieliśmy wizję stworzenia czegoś na wzór ciała doradczego dla częstochowskiej lewicy. Nie było zainteresowania, doszliśmy więc do wniosku, że nasze towarzystwo nam wystarczy. Taką postawę naszych młodszych kolegów oceniam jako chorobę dziecięcości. Ale to minie, oni z tego wyrosną. Posag, który im pozostawiliśmy, dziś procentuje – są u władzy. Chociaż rzeczywiście są inni niż my. – Krzysztof Matyjaszczyk – pierwsze skojarzenie…– Dobry, przepełniony troską o ludzi, o mieszkańców i o demokratyczne wartości. Zaprzeczenie Tadeusza Wrony. Częstochowa kiedyś to miasto kominów przemysłowych, a dzisiaj kościołów, hipermarketów – to trochę za mało. I to jest wyzwanie dla nowego prezydenta. Ja wiem, jest to dość powszechna opinia, że jakoby należy się dzielić stanowiskami, gdy zdobędzie się władzę. Ale torcik jest maleńki, każdy kto się tam dopycha, zmniejsza porcje dla tych ważniejszych. Jestem ortodoksyjnym liberałem i mówię: „bierze się dobrych”. To jest miasto, to jest „firma” i trzeba dobrze tu zarządzać. I jeszcze jedna uwaga – Krzysztof Matyjaszczyk nie ma konkurencji, bo kogo? Tego, co zaproponował budowę plastikowego papieża? – Marek Balt…– To jest człowiek na te czasy, może nie jest koncyliacyjny [pojednawczy, polubowny – przyp. red.], może niezbyt zgrabny w tych swoich odruchach politycznych. Z całą pewnością jednak Marek Balt to autentyczne zwierzę polityczne – przyszłościowy, prawy, szczery do bólu. Ja żałuję, że nie był moim asystentem. Myślę, że zaszczepiłbym w nim kilka zasad, których ma braki. Chociaż w ostatnim czasie widać, że i tak jest już lepiej. Sądzę, że trochę ma zbyt mało pokory w stosunku do wyborców także. Być może wydaje mu się, że PR i marketing załatwią wszystko. Z czasem jednak nabierze ogłady i pokory. Polityk lewicy musi pachnieć chlebem – od czasu do czasu dobrym alkoholem, ale przede wszystkim chlebem – nie cygarem, i nie kawiorem. Wtedy ludzie będą garnąć się do niego i stanie się naturalnym liderem, a nie dlatego, że ogłasza: „jestem znakomity, jestem liderem”. – Innymi słowy: ostry polityk – dobry polityk…– Ja pamiętam, kiedyś była taka moda, że co pewien czas bojówki KPN-u przychodziły pod biuro i próbowały agresywnie traktować ludzi przychodzących na tak zwana ścianę płaczu. Byli naprawdę agresywni. Wyszedłem do nich i powiedziałem, „że im jaja odstrzelę”… Tylko, czy to jest w mojej naturze odstrzeliwać cokolwiek, chociaż im się to należało? Zaraz zrobili donos do prokuratury, postępowanie karne, no… potem zostało umorzone. I wówczas większość ludzi z mojego otoczenia twierdziło, że dobrze, bo wreszcie ktoś na nich warknął. Nie można pewnych norm przekraczać, a oni przekroczyli. Dziś, rzecz jasna, są inne realia. Ma się pretensje do Balta, że jest ostry, taki bezkompromisowy i rzeczywiście są to trochę odruchy egoistyczne, i dobrze. – Zbliżają się wybory samorządowe, zdaniem Marka Lewandowskiego, kto je wygra?– Polska to biedny kraj, Częstochowa to biedne miasto – nie oczekujmy zbyt wiele. Polacy to konserwatywny i prawicowy wyborca. Jeżeli 20 proc. ludzi ma skłonności lewicowe, to… daj Boże. – Czy to znaczy, że lewica nigdy nie będzie rządzić?– Prognozy są niekorzystne. Chociaż tak na koniec przyznam się, że nie wiem, jaki będzie scenariusz. Na co dzień uciekam od lokalnych spraw, także od polityki. – Ponawiam pytanie: kto wygra w Częstochowie?– Matyjaszczyk, bo nie ma przeciwnika.– Ale do wyborów mamy jeszcze trochę czasu, może się ktoś pojawi…– Nie pojawi się, nie łatwo rodzi się lider, nie łatwo. To już teraz, w tej chwili musiałyby pewne kręgi, pewne grupy mieszkańców podjąć działania. Partie polityczne u nas w mieście to weterani, raczej bez szans. Dobry ruch zrobił Matyjaszczyk, że przestał być liderem partii. Niech partia żyje swoim życiem, bez udziału prezydenta. Teraz musi pokazać, że jest prezydentem wszystkich częstochowian, musi przeprowadzić własne, autorskie inicjatywy. – Dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Renata R. Kluczna Marek Lewandowski – urodzony w Ciechocinku. W PRL-u był milicjantem w stopniu majora, służył m.in. w ZOMO. W 1978 r. ukończył studia w Akademii Spraw Wewnętrznych. Jako członek PZPR był pierwszym sekretarzem Komitetu Miejskiego w Częstochowie. Następnie był jednym z założycieli Socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej. Był posłem ziemi częstochowskiej II i III kadencji. Do Sejmu  dostał się z listy SLD. Przed kolejnymi wyborami nie został wpisany na listę wyborczą. Później pracował w MSWiA. Był także radnym sejmiku śląskiego przez część I kadencji. W 2005 roku bez powodzenia próbował powrócić do parlamentu jako kandydat SLD do Senatu. Obecnie pracuje w firmie Złomrex i prowadzi własną firmę doradczą. Często popadał w konflikty z kościołem. Gdy w 1995 roku przeor klasztoru paulinów oznajmił, że bramy sanktuarium są zamknięte „dla ludzi spod znaku sierpa i młota, choćby sięgali po najwyższe godności”, wydał oświadczenie: „Ja, Marek Lewandowski, poseł ziemi częstochowskiej, agnostyk, a więc

Kilka dni temu niektóre firmy zabrały częstochowianom pojemniki na śmieci. Czy miały do tego prawo? W tej sprawie Wojewoda Śląski Zygmunt Łukaszczyk wystosował dziś pismo do prokuratury rejonowej. Od tygodnia w Częstochowie trwa śmieciowe zamieszanie – niepokorne firmy zabrały swoim klientom pojemniki na odpady. Oburzenie i bezradność ludzi odbiły się echem w województwie śląskim. Tą sytuacją zaniepokoił się sam wojewoda i w efekcie złożył pismo w prokuraturze. Obawia się, że brak pojemników na śmieci może ściągnąć przed częstochowskie posesje szczury, a tym samym – niebezpieczeństwo epidemiologiczne. Wojewoda prosi prokuraturę o wyjaśnienie sprawy pod względem zgodności z prawem, ale na razie nie wnosi zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.