Wegetarianom, pracownikom służby zdrowia,osobom starszym, wszystkim Romanom oraz wielbicielom ptaków, muzyki, zwierząt i innym obchodzącym swoje święto w tym tygodniu, Tygodnik „” życzy wszystkiego co najlepsze. 1 października Międzynarodowy Dzień Wegetarianizmu, Międzynarodowy Dzień Pracownika Ochrony Zdrowia, Międzynarodowy Dzień Osób Starszych, Światowy Dzień Ptaków, Międzynarodowy Dzień Muzyki, Międzynarodowy Dzień Walki z Wirusowym Zapaleniem Wątroby, Światowy Dzień Wegan, wspomnienie św. Romana Pieśniarza 2 października Międzynarodowy Dzień bez Przemocy, Dzień Anioła Stróża, Światowy Dzień Zwierząt Hodowlanych 3 października Dzień bez Kamizelki Kuloodpornej, Święto Zjednoczenia Niemiec 4 października Międzynarodowy Dzień Zwierząt, Międzynarodowy Dzień Arki Noego 5 października Międzynarodowy Dzień Belfra-Tępiciela 6 października Światowy Dzień Mieszkalnictwa 7 października Dzień Matki Bożej Różańcowej  

Redakcja Tygodnika „” otrzymała informacje od jednego ze swoich czytelników, a jednocześnie pracownika magistratu, iż egzemplarze naszej gazety, które są bezpłatnie pozostawiane na stolikach na korytarzach urzędu (za zgodą Prezydenta Miasta) są od razu i bezpardonowo wyrzucane do koszy na śmieci. Zatroskany czytelnik opisuje wręcz groteskowość sytuacji, kiedy to pracownicy urzędu „biegają nerwowo” po korytarzach, by uprzątnąć „7 dni” ze stolików. Jednocześnie zauważa, że inne wydawnictwa rozdawane w magistracie nie wzbudzają takiej „gorączki” i pozostają nietknięte. Cóż, redakcji Tygodnika „7 dni” pozostaje wierzyć, że to jedynie profesjonalizm, obiektywizm i merytoryka jaka przyświeca treściom publikowanym w tygodniku, wzbudza takie emocje. Mając na uwadze wolność słowa, wyboru oraz szacunek dla pracy innych, redakcja „7 dni” apeluje o nie wyrzucanie gazet do koszy (przynajmniej nie zaraz po wyjściu rozdawacza) i tym samym umożliwienie petentom odwiedzającym urząd o samodzielnym decydowaniu o tym, co powinni czytać, a czego niego. Zespół redakcyjny Tygodnika Regionalnego „7 dni”

7dniSzokująca opowieść pacjentki z Ośrodka w Parzymiechach Alkoholizm zwany „chorobą alkoholową” lub „uzależnieniem od alkoholu” – jak każda groźna choroba, nieleczona, prowadzi do śmierci, m.in. z powodu marskości wątroby. Ośrodki odwykowe, publiczne i prywatne, których nie brakuje w całym kraju mają za zadanie tak zwane usunięcie skutków zatrucia, a finalnie poprowadzenie pacjenta w kierunku trzeźwości.Ośrodek w podczęstochowskich Parzymiechach jest znany i w zasadzie z uznaną renomą. Tym bardziej zaskakuje opowieść jednej z pensjonariuszek Ośrodka Terapii Uzależnień w Parzymiechacch, która podzieliła się z naszą redakcją własnymi spostrzeżeniami z pobytu na odwyku. – Dlaczego chce pani o tym opowiedzieć…?– Uważam, że społeczeństwo powinno wiedzieć o tym, co dzieje się z publicznymi pieniędzmi. Osoby uzależnione natomiast muszą mieć świadomość, co ich czeka w Parzymiechach, by nie doznali szoku tak, jak ja. Rodziny chorych też powinny wiedzieć, gdzie wysyłają swoich bliskich. – Zacznijmy od początku, na pani przykładzie. Jak dostać się do takiego ośrodka?– Wystarczy przyjść do lekarza pierwszego kontaktu i przyznać, że jest się uzależnionym od alkoholu. Wtedy dostaje się skierowanie na leczenie w zamkniętym ośrodku. – Nie potrzeba żadnych badań?– Nie, nie potrzeba. Dostając skierowanie można od razu jechać do ośrodka, samemu albo z kimś z rodziny, w zależności w jakim jest się stanie, bo można być pod niewielkim wpływem alkoholu. Może okazać się, że nie ma wolnych miejsc w ośrodku. Zakład w Przymiechach pomieści maksymalnie 120 osób i czasami trzeba poczekać kilka dni. Na dobrą sprawę mogę nie być alkoholiczką i też wziąć sobie to skierowanie… dla niektórych to taki sposób na życie. – Co się dzieje z pacjentem, który trafi już do ośrodka?– Zaczyna się od detoksu. Detoks może trwać do dwóch tygodni i jest na oddziale zamkniętym – stamtąd nie ma wyjścia. Potem przechodzi się na terapię. Pacjent przyjmowany do ośrodka w Parzymiechach podpisuje zgodę albo tylko na detoks albo też na terapię. Jeżeli podpisuje na terapię, to wtedy zostaje w zakładzie jeszcze osiem tygodni, ale już na innym oddziale. – Jak wygląda terapia?– Ośrodek w Parzymiechach jest ośrodkiem otwartym, więc jest możliwość wyjścia. Pacjenci nie są legitymowani jak przekraczają bramę, mogą iść do sklepu, mogą nawet wyjechać. Ci, którzy chcą korzystać z życia aktywnego, to oni wiedzą o których godzinach są leki wydawane, o których godzinach jest sprawdzana trzeźwość itd. Tu pacjent pilnuje personelu, a nie personel pacjenta. W każdym razie nikt nie sprawdza, czy ktoś przyjeżdża w odwiedziny, czy ludzie sobie przyszli po prostu pozwiedzać, czy może szukać jakiejś przygody… Na wspólnych terapiach, gdzie są i kobiety i mężczyźni, zwłaszcza mężczyźni dowiadują się, które kobiety nie żyją z mężami, które są wolne, które mają poszarpane relacje w rodzinie, wiedzą również o stanie majątkowym. Tworzą się pary, które przejawiają chęć do pewnych zachowań w stosunku do siebie. – Ale przecież Ci ludzie powinni mieć czas zajęty terapiami…– Są zajęcia, od godziny 9 do 18 z przerwą w porze obiadowej, ale i na to jest sposób. Można się źle poczuć… pacjent zgłasza, że się źle czuje i zwalnia się z terapii. Umawia się z pacjentką, koledzy udostępniają mu pokój i tam dochodzi do kontaktów seksualnych. Pielęgniarki nie wiedzą, kto się u terapeutów zwalnia… – Pacjenci nie podpisują dokumentów zakazujących im takich praktyk, takich kontaktów?– Podpisują, ale co z tego… tam nie ma dyscypliny, tam jest pełny luz. Są dwa budynki – w pierwszym są dwa pawilony – jeden, gdzie jest detoks i drugi na parterze, gdzie są kobiety i mężczyźni – połowa pokoi zajmowanych jest przez kobiety, połowa przez mężczyzn. Drugi budynek to tak zwany „Zameczek” – tam są sami mężczyźni. Ale drzwi tych obiektów są całą noc otwarte. Detoks w teorii jest zamknięty, ale pod damskim prysznicem odbywa się… – Chyba pani przesadza…?– A gdzie tam… przeforsowała faceta pod prysznic… – Co to znaczy „przeforsowała”?– Jest korytarz w kształcie litery L. Personel jest na końcu korytarza, ale pielęgniarki mają też pokoik, w którym czasem przebywają. I wtedy kobieta przepuści do łazienki damskiej mężczyznę i pod prysznicem odbywa się seks. Wieczorami, po godzinie 21 też jest czas wolny, więc przemycają się, wychodzą przez ogrodzenie i wtedy już bez kontroli… Wiek niekiedy nie ma znaczenia. Jak taki 50-latek weźmie sobie dużo młodszą dziewczynę, to się dowartościuje. Dowiedziałam się, że ostatnio młoda pacjentka zadzwoniła po swoich kolegów, Ci przyjechali pod zakład, kilka dziewczyn wyszło z ośrodka, pojechały samochodem, najwyraźniej zarobiły… i wróciły. – Personel i dyrekcja nie widzą co się dzieje?– Na dyżurze zawsze jest jeden psychiatra, na detoksie trzy albo cztery pielęgniarki. Ale np. leki wydawane są o określonych godzinach w określonych pomieszczeniach, więc wie pani… Poza tym alkoholicy to manipulanci, na tych terapiach tak kłamią, że nagle mężczyźni stają się bossami, a kobiety jak nie mają pieniędzy, to mają interes, choćby na paczkę papierosów zarobić. Personel może i wie, ale nabrał wody w usta. Każdy chce pracować, a ma być pełne obłożenie ośrodka, po prostu muszą być pacjenci. Nie jest zatem w interesie personelu, żeby ktokolwiek z zewnątrz dowiedział się o tym, co się tam wyprawia, bo wtedy nie byłoby takiego obłożenia. – A co z rodzinami, które odwiedzają pacjentów? Oni też nic nie wiedzą?– Jak przyjeżdża ktoś z rodziny, to wtedy pacjenci porozumiewają się komórkami, żeby dana osoba się nie wychylała, żeby nikt jej nie zapamiętał. Wszystko jest anonimowo. Nawet jakby kobieta dowiedziała się, że jej mąż miał kochankę, to w życiu nie dowie się nazwiska tej kobiety. Panuje pełna dyskrecja. – Ale chyba nie wszyscy, którzy trafiają do Ośrodka w Parzymiechach szukają tego typu przygód? W końcu to ośrodek leczenia uzależnień…– Większość osób zaraz po wyjściu pije. Oni nie mają interesu, żeby być trzeźwym. Oni się nawet skrzykują na wspólny pobyt w ośrodku, to lepsze niż sanatorium, bo nie czeka się trzy lata. A teraz nie trzeba się wstydzić, że ma się chorobę alkoholową, a jak ktoś jeszcze się leczy, to jest dobrze postrzegany przez ogół społeczeństwa, a wręcz uznawany za bohatera. Osoby pracujące mają wypisywane L4, czyli płacone za tą chorobę. Wie pani, dla niektórych to dobry sposób na życie, szczególnie dla osób bezrobotnych, bez prawa do zasiłku. – Co się powinno zmienić?– Przede wszystkim

Stanowisko Regionalnego Funduszu Gospodarczego w sprawie strajku w “Amicisie”: 1. Spółka pracownicza Kucelin złożona z pracowników Amicusa w Częstochowie oraz związki zawodowe działające w Przychodni Amicus chcą nabyć majątek Przychodni Amicus. W tym celu Renata Materka – prezes zarządu Amicusa rozpoczęła sprzedaż  medycznej działalności Przychodni Amicus. W czasie trwania tej sprzedaży, zaczęli pojawiać się inni – poza spółką pracowniczą – inwestorzy branżowi zainteresowani nabyciem Przychodni Amicus. Na organizację  sprzedaży Amicusa, w tym na przygotowanie dokumentacji, prezes Materka wydała około 70 tys. złotych z pieniędzy Amicusa, po czym odwołała procedurę sprzedaży. 2. Renata Materka samodzielnie przerwała procedurę sprzedaży Przychodni Amicus, albowiem spółka pracownicza Kucelin bała się, iż zostanie przelicytowana i Przychodnię Amicus kupi ktoś inny, a nie pracownicy, co powiedziała wprost Bożena Plucińska, przedstawiciel związku zawodowego pracowników Centrum Medycznego Amicus Sp. z o.o. 3. Regionalny Fundusz Gospodarczy S.A. (RFG) nie prowadził w 2015 roku żadnej procedury sprzedaży Przychodni Amicus ani jej udziałów. 4. Spółka pracownicza Kucelin nigdy nie złożyła wiążącej oferty nabycia Przychodni Amicus. 5. Prezes Renata Materka nie ujawnia posiadanej wyceny Przychodni opiewającej na ponad 400 000 zł. Wycena, za którą chciała sprzedać przychodnię, opiewała na sumę 170 000 zł. Rynek wycenia Przychodnię Amicus na kwotę w granicach 800 000 zł. RFG również posiada wycenę Przychodni Amicus, która jest znacznie wyższa od rekomendowanej do sprzedaży przez Renatę Materkę. Spółka pracownicza Kucelin pierwotnie zamierzała nabyć Przychodnię Amicus za kwotę około 170 000 zł. 6. W efekcie zdarzeń i faktów opisanych wyżej Tomasz Ziółkowski ze związku zawodowego „Solidarność” działającego w Przychodni Amicus zwalcza Panią Agnieszkę Celińską – Prezes Zarządu RFG naruszając w sposób bezpardonowy jej dobra osobiste. 7. Tomasz Ziółkowski przewodniczący „Solidarności” w Amicusie narusza przepisy dotyczące sporów zbiorowych i faktycznie nie poprawia sytuacji w Przychodni Amicus. Nie wykonuje ustaleń dotyczących zakończenia akcji protestacyjnej. 8. Oddanie spółce pracowniczej Kucelin Przychodni Amicus za ok. 170 000 zł. byłoby działaniem na szkodę: Amicus, RFG i Skarbu Państwa. Być może dlatego Renata Materka, prezes Amicusa nie podejmie żadnych działań w celu sprzedaży  Przychodni Amicus, a rozpoczęte w tym roku, po prostu przerwała. 9. Pani Materka, prezes Amicusa powinna niezwłocznie zrezygnować ze swojej funkcji i wrócić na stanowisko pielęgniarki, ma bowiem obecnie w Amicusie dwie obowiązujące umowy o pracę. Powinna to uczynić choćby z tego powodu, że nie radzi sobie z zarządzaniem, doprowadzając do zapaści finansowej Przychodnię Amicus. 10. Kierowana przez Tomasza Ziółkowskiego, członka „Solidarności” w Przychodni Amicus, nagonka na Panią Agnieszkę Celińską – Prezes RFG  spowodowana jest tym, iż prezes Celińska nie podjęła działań zmierzających do sprzedaży Przychodni Amicus po zaniżonej cenie ze szkodą dla Skarbu Państwa i nie uległa również bezprawnym naciskom. Bezpardonowy atak personalny i pomówienia kierowane pod adresem Zarządu RFG znajdą swój finał w sądzie. 11. Do RFG wpływają skargi kontrahentów i dzierżawców powierzchni w budynku, w którym mieści się Przychodnia Amicus, na sytuację panującą w budynku, stwarzającą duże utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej i medycznej. Organizatorzy protestu w osobach: Renata Materka – prezes Amicusa i Tomasz Ziółkowski – szef „Solidarności”, wywieszają na budynku Przychodni obraźliwe napisy, klepsydry, wystawiają kukły i „trumny”. Dzierżawcy, kontrahenci RFG oraz Amicusa, osoby odwiedzające budynek, twierdzą: „nie mam możliwości normalnego funkcjonowania i zapraszania kontrahentów do siedziby firmy”, „sytuacja panująca w budynku przychodni Amicus jest niedopuszczalna (…) negatywnie oddziałuje na wizerunek firm mających siedzibę w budynku Amicusa i jest bulwersująca”, „aktualna sytuacja i terror wprowadzony przez protestujących powodują znaczne szkody na wizerunku”, „pacjentami są niepełnosprawne dzieci, które wymagają terapii z powodu wcześniejszych traumatycznych przeżyć (…) widok trupa w taczce i klepsydr na ścianach to okoliczności niedopuszczalne (…) uważam za niedopuszczalne stworzenie atmosfery nekropolii na korytarzach budynku”.Występuje ryzyko rozwiązania umów z dzierżawcami i ewentualnych roszczeń odszkodowawczych kierowanych do Amicus, które nie pozostaną bez wpływu na i tak bardzo złą sytuacje finansową spółki. Stroną umowy z tym dzierżawcą, właścicielem nieruchomości, jest Przychodnia Amicus. 12. Pracownicy RFG boją się przychodzić do pracy. Są zastraszani i nękani przez pracowników Przychodni Amicus. Żądają od zarządu RFG zmiany siedziby. 13. Odnośnie rzekomych nieprawidłowości w spółkach Vena i Delite, które to oskarżenie od czasu do czasu pojawiają się przy różnego rodzaju akcjach politycznych, Zarząd RFG zachęca osoby zainteresowane do kontaktu z władzami tych spółek, albowiem nie RFG zarządzał tymi spółkami, lecz osoby wchodzące w skład ich zarządów i rad nadzorczych. Materiał na życzenie.

Kraje Unii Europejskiej podzielą między sobą 120 tysięcy uchodźców. Pierwszą „partię” – 66 tysięcy – w 2016 roku, a resztę – 54 tysiące –  jeszcze nie wiadomo kiedy, decyzja ma zapaść mniej więcej za rok. Polska przyjmie dodatkowo około 5 tysięcy syryjskich emigrantów (w lipcu zgodziła się na przyjęcie 2 tys.). Do naszego kraju trafi zatem łącznie ok. 7 tysięcy uchodźców – takie są najnowsze, wiążące unijne ustalenia. W głosowaniu, które odbyło się we wtorek wieczorem (22 września) na szczeblu Rady Unii Europejskiej, przeciwne relokacji uchodźców były Czechy, Węgry, Rumunia i Słowacja, ale zostały przegłosowane, między innymi przez Polskę, która zagłosowała „za”. Najostrzejszy był sprzeciw Słowaków, którzy „tupnęli nogą” i powiedzieli, że nie mają zamiaru stosować się do decyzji Rady UE. Rozlokowanie 120 tysięcy uchodźców nie rozwiązuje jednak wszystkich kłopotów. Tylko w Turcji w specjalnych obozach rozmieszczonych jest blisko 2 miliony Syryjczyków. Kraje UE głowią się co zrobić, by wyhamować ich wędrówkę na północ. Szacuje się, że w tym roku przez Morze Śródziemne do Unii dotarło nawet 450 tys. ludzi. Ponad połowa to Syryjczycy. Problem uchodźców to ostatnio „gorący” temat i to nie tylko dla polityków, ale dla całej opinii publicznej. Polskie społeczeństwo jest podzielone, na forach toczą się burzliwe dyskusje, a my – Tygodnik „7 dni” – sprawdziliśmy, jak na syryjskich emigrantów zapatrują się częstochowianie. Zapytaliśmy dorosłych mieszkańców naszego miasta m.in. o to czy Częstochowa powinna przyjąć uchodźców, a jeśli tak, to ilu, kogo, kto powinien za nich płacić, a także kto jest gotowy przyjąć uchodźcę… do własnego domu. Badanie przeprowadzono na reprezentacyjnej grupie dwustu pełnoletnich mieszkańców Częstochowy. Czy Polska to tolerancyjny kraj? Zdania częstochowian są mocno podzielone (patrz wykres obok). Podobnie jest w kwestii pomocy Polski, jako państwa, uchodźcom (45% na nie, 41% na tak, 14% nie ma zdania). Z osób, które nie chcą w Polsce syryjskich emigrantów, na pytanie dlaczego, zdecydowana większość wskazuje na to, że nasz kraj jest za biedny i na strach przed terrorystami. Tylko nieliczni za problematyczne uważają różnice kulturowe. Raczej nie ma wśród nas rasistów – tylko jedna z ankietowanych osób powiedziała, że „inny” kolor skóry stanowi dla niej problem. Częstochowianie są niechętni ugoszczeniu Syryjczyków w naszym mieście (63% ankietowanych na „nie”). Wśród tych, którzy są „za” (37%), przeważają głosy, że jesteśmy gotowi na przyjęcie maksymalnie stu osób (43%) albo 100-500 (35%). 54% ankietowanych uważa, że powinniśmy przyjąć tylko kobiety, dzieci i osoby starsze, 10% jest zdania, że powinni być to katolicy, a 36% opowiada się za przyjęciem wszystkich, bez żadnych podziałów ze względu na płeć, wiek, wykształcenie czy wyznanie. Mieszkańcy Częstochowy nie mają większych wątpliwości kto powinien płacić na utrzymanie uchodźców – zdaniem 60% ankietowanych powinna to robić Unia Europejska, 20% jest za tym, by Syryjczycy żyli za swoje. Opcjonalnie ma za nich płacić Polska jako kraj (10%) lub Częstochowa jako miasto (10%). Częstochowianie potwierdzają zatem ogólnopolskie tendencje. Przypomnijmy, większość – 63 procent – nie widzi miejsca dla Syryjczyków w naszym mieście.

Debiutujący w tym sezonie w Rajdowych Samochodowych Mistrzostwach Polski Łukasz Pieniążek i Jakub Gerber z LP Rally Team, podczas Rajdu Nadwiślańskiego odnieśli pierwsze w karierze zwycięstwo w swojej klasie. Częstochowianin, który 19 września obchodził 25 urodziny, sprawił sobie tym samym wymarzony prezent. Rywalizacja w okolicach Puław (18-20 września) obfitowała w emocje, a mokra trasa sprawiała sporo kłopotów zawodnikom. W tych warunkach od pierwszych metrów znakomicie radziła sobie częstochowsko-poznańska para. Załoga LP Rally Team liderowała po pierwszym dniu, za to w drugim praktycznie co oes zmieniali się prowadzący. Na przedostatnim odcinku specjalnym na fotel lidera wskoczyli Pieniążek z Gerberem i pozostali na nim już do końca rajdu. O tym jak wyrównana była walka o zwycięstwo niech świadczy ledwie sekundowa różnica między pierwszym, a drugim miejscem. – Jesteśmy przeszczęśliwi. Walczyliśmy o ten triumf do ostatnich metrów. Udało nam się go osiągnąć dzięki szybkiej i bezkompromisowej jeździe. Dziękuję Darkowi [Polońskiemu, który uplasował się na drugiej lokacie – przyp. red.] za wspaniałą walkę. Podziękowania należą się oczywiście także całemu naszemu zespołowi, który perfekcyjnie przygotował samochód oraz Jakubowi Gerberowi [pilotowi – przyp. red.], który jak zwykle wykonał świetną pracę – cieszy się Łukasz Pieniążek. Częstochowianin przygodę z rajdami rozpoczął niespełna trzy lata temu. Pierwszy poważny sukces odniósł w marcu ubiegłego roku, kiedy to jako debiutant triumfował w jednym z najstarszych rajdów w Polsce, czterdziestej edycji Rajdu Monte Karlino. Jako debiutant sięgnął także po tytuł Mistrza Śląska. Był najlepszy spośród ponad osiemdziesięciu sklasyfikowanych załóg. Do swojego dorobku może dorzucić także m.in. nagrodę specjalną imienia tragicznie zmarłego Janusza Kuliga, za najlepszy czas na próbie sportowej w Rajdzie Ziemi Bocheńskiej. W sezonie 2015 Pieniążek zdecydował się na duży krok w swojej karierze – rozpoczął starty w Rajdowych Mistrzostwach Europy Juniorów. Najlepszy wynik osiągnął w czeskim rajdzie Barum, gdzie zajął piąte miejsce. Załoga LP Rally Team wystartowała łącznie w pięciu rajdach tego cyklu, odwiedzając Łotwę, Wielką Brytanię, Portugalię, Belgię oraz na zakończenie Czechy. Pilotem Pieniążka jest pochodzący z Poznania, doświadczony Jakub Gerber, który ma za sobą starty z takimi kierowcami jak Tomasz Kuchar czy Robert Kubica. Częstochowsko-poznańska para startuje obecnie samochodem Peugeot 208 R2.