StokrotkaKotka urodzona w maju br. Umaszczenie bure pręgowane (rdzawe). Trafiła do Schroniska niedawno, 08 września. Stokrotka to cudowna, ciekawska i energiczna kotka. Lubi głaskanie i kontakt z człowiekiem. Niecierpliwie czeka na nowy, kochający dom. Po adopcji konieczne będzie przeprowadzenie zabiegu sterylizacji oraz kolejnych szczepień. Kontakt w sprawie adopcji:Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Częstochowieul. Gilowa 44/4642-202 Częstochowatel. 34 361-65-66email: schronisko.czestochowa@gmail.com

Trudno precyzyjnie wyznaczyć datę powstania tej części garderoby. Już w starożytnej Grecji znane były długie skarpety noszone przez kobiety w trakcie prac domowych. Jednak uważa się, że to męskie rajtuzy noszone w XIV w. przeobraziły się w dwuczęściowy element garderoby, którego dolna część dała początek pończochom. Początkowo był to element wyłącznie męskiego stroju, lecz wkrótce kobiety w Europie również zaczęły nosić długie wełniane skarpety utrzymywane na nodze przy pomocy podwiązki w postaci tasiemki przewiązanej nieco powyżej kolana. W XVII w. królowa Elżbieta pierwszy raz zobaczyła ręcznie tkane czarne pończochy z jedwabiu i zyskały one jej sympatię do tego stopnia, że już nigdy nie włożyła pończoch wełnianych. Inna wzmianka o nich pochodzi z 1587 roku, kiedy to królowa Szkocji Maria szła na swoją egzekucję w parze wełnianych „skarpet”. Szukając nowych rozwiązań usprawnienia produkcji, w roku 1598 angielski duchowny William Lee skonstruował maszynę, która z powodzeniem wykorzystywana była do produkcji pończoch z jedwabiu. Przez kolejne wieki pończochy były stałym elementem ubioru zarówno mężczyzn, jak i kobiet – jednak tylko nieliczni mogli pozwolić sobie na wyroby jedwabne. Nowy rozdział w historii pończoch tworzy początkowo niezwiązana z przemysłem włókienniczym firma Du Pont, której fabryki w XIX w. rozpoczęły produkcję prochu strzelniczego. Po wielu latach dobrej passy, wraz z końcem stulecia Du Pont zaczęło podupadać i – jak się wydawało – jedynym wyjściem z ciężkiej sytuacji była sprzedaż firmy. Wtedy to kierownictwo przejęło trzech kuzynów Du Pont, którzy zrealizowali swoją śmiałą ideę przekształcenia największej firmy zbrojeniowej w Ameryce w giganta branży tekstylnej. By zapewnić firmie przetrwanie, nadal wytwarzano materiały używane w działaniach wojennych, dzięki czemu Du Pont pozyskiwał środki na finansowanie nowej działalności firmy, m.in. na wykupywanie mniejszych linii do wytwarzania sztucznej skóry czy farb. Wkrótce zainwestowano 40 mln dolarów w dział chemiczny firmy, co miało pozwolić na prace badawcze zespołu pod kierownictwem dr Wallace’a Hume’a Carothers’a nad wynalezieniem nowego syntetycznego włókna, które miało zrewolucjonizować branżę tekstylną. Po latach eksperymentów w roku 1939 na targach w Nowym Jorku została publicznie zaprezentowana nowa substancja – poliamid 6.6 nazwana nylonem, która według twórców miała zapewnić zrobionym z niej produktom (w szczególności pończochom) niezniszczalność.  Pierwsze pary pończoch nylonowych zostały sprzedane 15 maja 1940 r. i natychmiast stały się prawdziwym hitem. Już w pierwszym dniu sprzedano ponad 72 tysiące par, a w ciągu roku od wprowadzenia nylonów https://denier.pl/kategoria/37-ponczochy-nylonowe – 64 miliony par. Każda kobieta chciała mieć choć jedną parę nylonowych połyskujących, a przede wszystkim tańszych i bardziej trwałych niż te zrobione z jedwabiu, pończoch z charakterystycznym szwem z tyłu. Skąd wziął się ten tajemniczy szew biegnący od pięty do manszety (tak nazywa się górna, wzmocniona część pończochy, często ozdabiana, np. koronką)? We wczesnych latach 40. XX w. nie potrafiono jeszcze wyprodukować pończoch inaczej, jak tylko ręcznie je zszywając. Stąd pończochy zawsze miały szew oraz otwór w manszecie. Rewolucję w tej kwestii przyniósł rok 1954 i wynalezienie krosn rotacyjnych.  Wynalezienie pończoch nylonowych było prawdziwym świętem dla tysięcy kobiet. Niestety nie mogły się cieszyć długo, gdyż w latach wojny nylon w pierwszym rzędzie był przeznaczany na potrzeby wojska do produkcji spadochronów. Pończochy znowu stały się wyrobem drogim i trudno dostępnym, więc panie, które nie mogły sobie na nie pozwolić rysowały na łydkach kreski kredką do oczu, które miały udawać szew. Pończochy nylonowe były praktycznie nierozciągliwe. Początki odwrotu od pończoch nylonowych są związane z wynalezieniem włókna lycra. Nowa technologia pozwoliła na znaczne obniżenie kosztów produkcji. Wprowadzenie pończoch elastycznych znacznie ograniczyło konieczność produkowania aż tylu rozmiarów, ile było potrzebnych przy produkcji pończoch nylonowych.

Być może gdzieś na świecie są społeczności, które mogą powiedzieć: nasi politycy nie uprawiają „brudnej” polityki, nie znają: kłamstwa, przekupstwa, malwersacji, korupcji, nepotyzmu, oszustwa, bo nie dla własnej kariery, ale dla dobra wspólnego pracują. Po chwili zadumy…, wróćmy na ziemię, do Polski, do Częstochowy.„Bez wątpienia, jedną z przyczyn sukcesu wyborczego SLD i Krzysztofa Matyjaszczyka jest fakt, że Sojusz jest „w posiadaniu” lokalnej Platformy Obywatelskiej, którą wchłonął w 2014 roku przed wyborami samorządowymi” – tak w 2018 roku pisaliśmy na łamach Tygodnika , co nie do końca okazało się prawdą. Lewica nie może być w posiadaniu czegoś, co nie istnieje, bo PO w konfrontacji z silnymi osobowościami z SLD, po prostu zniknęła. Atuty Platformy nade wszystko przecenił prezydent Matyjaszczyk i elity lokalnego SLD.  Po wyborach samorządowych w 2018 roku okazało się, że na 28 radnych, SLD ma 13 (12 własnych + Krystynę Stefańską ze „Wspólnie dla Częstochowy”, komitetu będącego „dzieckiem” Krzysztofa Matyjaszczyka). Sojusz nie zdobył jednak większości w radzie miasta. 10 radnych wprowadził PiS, a 5 Koalicja Obywatelska, bazująca na częstochowskiej Platformie Obywatelskiej [KO w kraju to mariaż Platformy, Nowoczesnej i partii Zielonych]. 15-stu radnych to więcej niż 13-stu, którymi dysponował lewicowy Matyjaszczyk, więc istniało realne zagrożenie, że pomysły SLD nie będą głosowane na sesjach rady miasta, po myśli lewicy. Media wówczas pisały: „koalicja z PO daje prezydentowi 5 lat spokojnych rządów”. Zresztą nikogo w 2018 roku umowa koalicyjna pomiędzy SLD i PO nie dziwiła, bo była jedynie kontynuacją podobnej umowy z 2014 roku. Na łamach wielu mediów można było przeczytać, że „koalicjant SLD postawił warunki personalne i programowe”. Personalnie KO w ramach współsprawowania władzy zyskała jeden urząd wiceprezydenta oraz dwa stanowiska wiceprzewodniczącego rady miasta. Co jeszcze zawiera umowa koalicyjna, tak naprawdę nie wiadomo do dziś. Politycy Platformy pytani przez dziennikarzy o szczegóły porozumienia nigdy ich nie ujawnili, a prawie na pewno jest to ciekawa lektura. Na jednym z forów internetowych można przeczytać wpis, który rozwiewa wszelkie złudzenia: „kto nie rozumie, że koalicji nie zawiera się z miłości, a dla interesu, ten niech nie wypowiada się publicznie”. Aż strach zapytać: czyj to interes…?Polityczna emerytura Przez wiele lat częstochowska Platforma Obywatelska kojarzyła się mieszkańcom z nazwiskiem posłanki, a wcześniej prezydent miasta – Haliny Rozpondek. Niezależnie od oceny pracy pani Rozpondek, za jej rządów wiele w Platformie się działo, chociaż nie zawsze dobrze. Przeciwnicy posłanki wypominają jej niekoniecznie właściwy dobór wspólników. W tym miejscu często pada nazwisko Bogusława Chatysa, który dziś z tylnego rzędu składa deklaracje, że zostaje do końca: „ja to uruchomiłem [Platformę Obywatelską w Częstochowie] i ja ostatni zgaszę światło”. Pani Halina wycofała się z polityki i zapewne cieszy się z zasłużonej emerytury.Platforma w blasku fleszy Po Halinie Rozpondek, na gwiazdę lokalnej sceny politycznej wyrosła posłanka Izabela Leszczyna. Niestety, wybrała karierę na arenie krajowej – była wiceministrem finansów – co przerwało jej pasmo ewentualnych sukcesów lokalnych. Wśród wielu politycznych błędów, których dopuściła się Leszczyna, jeden zaważył na jej pozycji w częstochowskich strukturach: posłanka nigdy nie umiała zjednywać sobie ludzi. Gdy w 2014 roku pomiędzy posłankami Rozpondek a Leszczyną doszło do konfliktu, zakończył się on podziałem lokalnych struktur na dwa koła. Między innymi ten fakt, dodatkowo pogłębił kryzys lokalnej Platformy i osłabił pozycję PO wśród innych lokalnych partii. Mniej więcej od tego momentu częstochowska PO pikowała, by ostatecznie – z konieczności – połączyć się, jako „udziałowiec mniejszościowy” z SLD.  Posłanka Izabela Leszczyna uwielbia – co tak naprawdę nie jest niczym złym, przy zachowaniu właściwych proporcji – brylować na warszawskich salonach. Tematyka krajowa tak ją zaabsorbowała, że zupełnie zapomniała, skąd pochodzi jej suweren. Na 38 wystąpień sejmowych, 144 interpelacje i 15 zapytań poselskich na palcach można policzyć sprawy dotyczące Częstochowy i regionu. Jest natomiast aktywna, a jakże… m.in. w sprawie działań jakie podejmuje rząd w związku ze zmianą reguły wydatkowej; czy w sprawie unieważnienia przez wojewodę dolnośląskiego uchwały Rady Miasta Wałbrzycha ograniczającej zużycie plastiku. Błędnie się posłance wydaje, że jej rozpoznawalność w mediach krajowych, da jej głosy wyborców z Częstochowy. Jak mawiają sympatycy PO nie trzeba być odkrywcą, żeby zauważyć, że posłanka Leszczyna jest zainteresowana indywidualną karierą i „walczy o życie”. Złośliwcy twierdzą nawet, że uważa, iż ma „jedynkę” na listach do Sejmu dożywotnio. Wbrew uszczypliwym uwagom, posłanka potrafi też troszczyć się o drugiego człowieka. Na opiekę Leszczyny zawsze mogą liczyć: Marcin Biernat, zastępca dyrektora PUP Częstochowa i Łukasz Pabiś, który pracował u niej jako dyrektor biura, a teraz jest zastępcą dyrektora Muzeum Częstochowskiego.  W 2015 roku posłanka Izabela Leszczyna zapytana przez 7 dni o sprawy, którymi się zajmie, gdy ponownie zostanie wybrana do Sejmu, odpowiedziała:„Najważniejsze, więcej miejsc pracy w Częstochowie, żeby młodzi stąd nie uciekali – to w zasadzie zadanie samorządu, ale gdy jest tak źle, jak w Częstochowie, wszyscy, także parlamentarzyści, muszą podejmować wszelkie możliwe działania na rzecz rozwoju gospodarczego miasta. W tym celu mam zamiar ściśle współpracować z zarządzającymi mielecką i katowicką SSE oraz namawiać do zintensyfikowania działań w tych strefach.Poza tym wspieranie Akademii im. Jana Długosza w staraniach o uzyskanie statusu uniwersytetu, w sposób, który ułatwi władzom uczelni osiągnięcie tego sukcesu, tzn. poprzez pomoc w pozyskiwaniu środków na konieczne remonty, wyposażenie laboratoriów, doposażenie sal, itp. Przekształcenie Akademii w Uniwersytet z pewnością wpłynie na lepsze postrzeganie uczelni przez studentów i więcej osób będzie chciało podjąć studia właśnie w Częstochowie. Jeśli znajdą tu pracę, zostaną, a ich podatki zasilą budżet miasta. To z kolei pozwoli władzom samorządu na inwestycje podnoszące jakość życia częstochowian.” Nie sposób tych słów skomentować, chyba że zrobi to… poseł Szymon Giżyński (PiS). Kto ma słomę w butach? Bacznym obserwatorom lokalnej sceny politycznej z całą pewnością nie umknął fakt, że po odejściu Andrzeja Szewińskiego (został posłem), fotel zastępcy prezydenta Częstochowy przejął Bartłomiej Sabat. Na usta ciśnie się pytanie: czyżby pani Leszczyna nagle „pokochała” pana Sabata, chociaż przez lata miłością do siebie nie pałali, a przecież bez jej zgody tej funkcji by nie objął? I tu wracamy do umowy koalicyjnej SLD-PO, która – gdyby była – precyzowałaby warunki przyznawania stanowisk, powiązane z dynamiką kampanii wyborczej. Czas na wywołanego do tablicy Bartłomieja Sabata, o którym w ostatnich latach nad wyraz cicho było, co nie oznacza, że o nim zapomniano. Pamiętna

– Nie wiem, jak nazwać osobę, która wymyśliła – odnośnie handlu – godziny dla seniorów. Mam mały, osiedlowy sklepik w pobliżu dzielnicy Parkitka w Częstochowie, wśród nowych zabudowań. W pobliżu wybudowano nowe osiedle bloków wielorodzinnych, jest też duże skupisko domów jednorodzinnych. W przeważającej większości mieszkają w nich młodzi ludzie z dziećmi. Niestety, między godziną 10 a 12 nikt nie robi w moim sklepie zakupów, bo w okolicy nie ma ludzi starszych. Uważam, że Państwo Polskie powinno mi wypłacić, za dwie godziny każdego dnia, odszkodowanie za ustawowe zamknięcie mojej działalności – mówi właścicielka sklepu z Częstochowy. Godziny dla seniorów miały pomóc starszym ludziom robić zakupy bez konieczności spotykania tłumów, a tym samym miały być formą zapobiegania rozprzestrzenianiu się koronawirusa. Praktyka okazała się zgoła inna, bo wprowadzony system często dezorganizuje sprzedaż i działania sklepów, które między godziną 10 a 12 borykają się z całkowitym brakiem klientów. Co więcej, sklepikarze zauważają, że młodsi klienci przyzwyczajeni do godzin dla seniorów, przestali odwiedzać sklepy także rano, przed godziną 10. – W zasadzie to zastanawiam się, czy nie otwierać sklepu dopiero od godziny 12, bo młodzi klienci wolą przychodzić później. Ta sytuacja spowodowała, że mam o 30, a w niektóre dni nawet o 50 procent mniejszy utarg w ciągu dnia, niż przed wprowadzeniem godzin dla seniorów – stwierdza właścicielka sklepu.   Niestety – co zaobserwowały duże sieci marketów – godziny dla seniorów nie spowodowały, że seniorzy robią zakupy tylko w wyznaczonym czasie, są za to zmorą dla sklepów i innych klientów, którzy zakupy muszą planować albo przed godziną 10 albo po 12, nawet jeśli dotyczą one produktów spożywanych na śniadanie.Kierownicy częstochowskich marketów zaobserwowali inne, niebezpieczne z uwagi na pandemię, zjawisko. Nawet w weekendy, kiedy godziny dla seniorów nie obowiązują, między 9 a 10 są tłumy klientów. Ponieważ nie wszyscy mogą wejść na raz z uwagi na ograniczenia w liczbie klientów, ludzie tłoczą się przed sklepem, nie zawsze zachowując zalecane obostrzenia, chociażby odległości między sobą. Tak więc, system który miał chronić przed rozprzestrzenianiem się wirusa, niekoniecznie spełnia swoją rolę.  Nowe rozporządzenie w sprawie obostrzeń z powodu COVID-19 podtrzymuje obowiązywanie godzin dla seniorów. Wprowadzono jednak zmianę dotyczącą Wigilii. W czwartek 24 grudnia godziny dla seniorów mają być zniesione. Powodem jest skrócony czas pracy w Wigilię, obowiązujący we wszystkich sklepach. Handel działać będzie do godziny 14.

Od 1 grudnia wznowiły działalność placówki biblioteczne w Częstochowie. W Wigilię książek na święta nie wypożyczymy – Biblioteka będzie nieczynna. Pracownicy proszą też, aby nie dezynfekować książek na własną rękę – po zwrocie wszystkie są kierowane na kwarantannę.  Od wtorku ponownie działają: Wypożyczalnia Główna, Oddział dla Dzieci i Młodzieży, Muzoteka, Filie nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 13, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 23, 24 i 25.  Biblioteki będą pracować wyłącznie w zakresie wypożyczania i zwrotów zbiorów (także gier planszowych). Możliwe jest dokonywanie rezerwacji na dostępne zbiory przez system biblioteczny SOWA, a także mailowo i telefonicznie, kontaktując się z poszczególnymi placówkami. Żeby skorzystać z Czytelni Głównej (Al. NMP 22) należy zadzwonić lub napisać, by zarezerwować materiały i umówić termin indywidualnej wizyty – tel. 34/ 360-61-13; e-mail: dib@biblioteka.czest.pl lub 34/ 360-61-1; e-mail: czyt@biblioteka.czest.pl, czyt_nauk@biblioteka.czest.pl. Czytelnicy są zobowiązani do przychodzenia do biblioteki w rękawiczkach, maskach lub przyłbicach; będą też mieli do dyspozycji płyn do odkażania rąk. Obsługa czytelników odbywać się będzie z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa. Pracownicy będą zaopatrzeni w rękawice ochronne, maski lub przyłbice. Książki i audiobooki będzie podawała bibliotekarka na jednym lub dwu stanowiskach obsługi (zza lady), w zależności od możliwości placówki.  W zależności od punktu bibliotecznego będzie mogło w nim przebywać od 1 do 2 osób. Jednocześnie nie więcej niż 1 osoba na 15 m2 powierzchni pomieszczenia, z wyłączeniem pracowników. Pozostali czytelnicy powinni czekać przy wejściu, w odległości przynajmniej 2 m od siebie. W przypadku obsługi w systemie SOWA, czytelnik zwracane książki będzie przekazywał bibliotekarzowi, który zdejmie je po kolei z konta, następnie oznaczy je w systemie jako „kwarantanna”, tak aby zbiory te nie były widoczne w katalogu on-line. – Prosimy, by czytelnicy nie dezynfekowali wypożyczonych zbiorów preparatami dezynfekcyjnymi opartymi na detergentach i alkoholu – mówi Beata Grzanka, dyrektor Biblioteki Publicznej im. dr. Wł. Biegańskiego. – Zwracane zbiory odnoszone są w miejsce kwarantanny. W każdej placówce jest wyznaczone miejsce do przechowywania oddawanych zbiorów. Jest wydzielone, zabezpieczone i odpowiednio oznaczone. Kwarantanna zwracanych przez czytelników książek oraz innych materiałów bibliotecznych trwa minimum 3 dni. W miejscach kwarantanny wielokrotnie w ciągu dnia wietrzy się pomieszczenia. Po upływie wyznaczonego czasu kwarantanny zbiory zostają ponownie włączone do księgozbioru i obiegu czytelniczego.  Stanowiska komputerowe oraz katalogi kartkowe będą niedostępne dla użytkowników do odwołania. Do odwołania jest nadal wstrzymana działalność kulturalno-edukacyjna. Wszelkie tego typu propozycje, jeśli będą organizowane, to wyłącznie w formie on-line. Wyłącza się też z użytkowania szatnię w Bibliotece Głównej. Biblioteki będą nieczynne w Wigilię, 24 grudnia.

Przez ponad dwa latach, 1980-1982, najmądrzejsi politolodzy łamali swoje głowy, szukając odpowiedzi na pytanie: czy żyje Breżniew. W polityce śmierć nie jest tym samym, co w biologii. Stalin umarł jednocześnie fizycznie i politycznie, jego następca Chruszczow żył biologicznie jeszcze długo po politycznej śmierci. Breżniew w 1981 r. wyglądał na fizycznego trupa, taką zakonserwowaną mumię poruszaną ukrytym mechanizmem, ale politycznie był nadal dyktatorem najniebezpieczniejszego imperium świata. Nie są to tylko gdybania historyczne. Nie życząc nikomu śmierci w sensie biologicznym, mam powody – jako poddany Jaśnie Państwu Polskiemu, by wiedzieć, czy – uchodzący za dyktatora – pan Kaczyński – nie jest, przypadkiem, politycznym trupem. Z trupami zwykle tak jest, że się jako ostatni dowiadują o swym zgonie. Bytują sobie sądząc, że żyją w dobrostanie, a tu już najbliżsi kupują trumnę i niecierpliwie szukają testamentu. Moje pokolenie pamięta jeszcze szokowe zdumienie pana Gomułki i pana Gierka, gdy przypadkiem dowiedzieli się, od sprzątaczek i kierowców, że nie są już tymi, za których się uważali, lecz tylko niepochowanymi zwłokami.  Pozycja Kaczyńskiego wynikała z mitu „wszystkomożności”, miał on mieć nieograniczoną prawem władzę decyzyjną nad wszelkimi instytucjami państwa i egzekwował to silną ręką. Ten mit posypał się. Była „5 dla zwierząt” mająca być tekstem rozdzielającym dobrych od złych, pomysł, dla którego „dyktator” nie potrafił wymusić poparcia nawet we własnej partii. Było orzeczenie TK w sprawie aborcji wydane w, co najmniej, niefortunnym momencie, orzeczenie, za które spadła odpowiedzialność na „kontrolera” TK. Była rekonstrukcja rządu, która zmieniła się w publiczną kłótnię złodziei o podział łupów. Polityka tak krajowa jak i zagraniczna stała się nieprzewidywalnym chaosem, nie wiadomo, kto i za co ponosi odpowiedzialność. Nie istnieje Rada Ministrów, jej prezes nie panuje nad szefami resortów. Klub parlamentarny PiS zmienił się w szlachecki sejmik, gdzie liczy się siła szabel frakcji. W tym chaosie mówienie o decyzyjności Prezesa-Wicepremiera, brzmi jak zaklinanie rzeczywistości.Jest już trupem, wyjmowanym czasami z trumny, by któraś z frakcji mogła się wesprzeć symbolem. Jest już trupem, którego przemowy wysłuchiwane są przez najbliższe, polityczne otoczenie z minami: pleć, pleciugo, byle długo… Jeszcze zwyczaj nakazuje pielgrzymowanie na Nowogrodzką, ale to już tylko formalne gesty okazywania szacunku zwłokom. Kiedyś straszył, dziś śmieszy… Jego pohukiwania z sejmowej mównicy brzmią frustracją bezsilnego, wkurzonego własną niemocą, staruszka. Najbliżsi nie mogą mu ograniczyć wolności, nie mogą zabronić dziwactw „ojczulkowi”, dyskretnie kryją zażenowanie. Jakieś wezwania do tworzenia bojówek „w obronie Kościoła”, jakieś grożenie opozycji więzieniem, zapowiedzi toczenia wojny z UE w obronie zagrożonej, ponoć, niepodległości… To nie kabaret, to smutny widok owej starczej frustracji, która nie pozwala się pogodzić z faktem swej politycznej śmierci.  Można jedynie delikatnie podpowiedzieć rządzącej kamaryli: pochowajcie już tego pana, z przysługującymi honorami, bo niepogrzebane zwłoki psują klimat.