Dzień Matki obchodzimy tradycyjnie 26 maja. To wyjątkowe i ważne święto dla wszystkich mam i ich dzieci. A skąd wzięła się ta tradycja? Święto pochodzi ze starożytnej Grecji i Rzymu. Wtedy czczono Matki-Boginie, opiekujące się światem, zapewniające urodzaj i płodność. W Anglii święto matek nazywano „niedzielą u matki” i było to raczej święto religijne. Matkom składano wizytę w kościele. Był to też dzień wolny od pracy. W znanej nam formie święto wróciło do Anglii po II wojnie światowej i teraz jest obchodzone w tym kraju zawsze w trzecią niedzielę marca. Co ciekawe, Brytyjczycy przywiązują do Dnia Matki znacznie większą wagę niż do Świąt Bożego Narodzenia.W USA o świętowanie dnia mam walczyły Ann Marie Reeves Jarvis i znana amerykańska abolicjonistka, Julia Ward Howe. Ostatecznie święto ustanowiono dzięki córce Ann Jarvis, która podjęła walkę rozpoczętą przez matkę. Od 1914 r. Dzień Matki jest w USA świętem narodowym. W Polsce Dzień Matki obchodzimy niezmiennie 26 maja, ale najpopularniejszym terminem święta na świecie jest druga niedziela maja. Kraje, które wtedy świętują to: Australia, Austria, Belgia, Brazylia, Kanada, Chile, Chiny, Kolumbia, Kuba, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Ekwador, Finlandia, Niemcy, Grecja, Hongkong, Indie, Japonia, Łotwa, Malta, Malezja, Holandia, Nowa Zelandia, Peru, Portoryko, Filipiny, Singapur, Słowacja, Republika Południowej Afryki, Szwajcaria, Republika Chińska, Turcja, Ukraina, Stany Zjednoczone, Włochy, Wenezuela. W Indonezji Święto Matki obchodzone jest 22 grudnia. Ale w wielu państwach ten dzień obchodzony jest razem z Międzynarodowym Dniem Kobiet, czyli 8 marca. W ponad 40 krajach, w tym w Polsce, święto wygląda podobnie – Mamy obdarowywane są kwiatami, drobnymi upominkami i odbierają życzenia, ale np. we Włoszech dzieci pieką wtedy Mamom ciastka w kształcie serc. W czasach PRL -u Polacy obdarowywali swoje Mamy wszechobecnymi goździkami i ewentualnie paczką rajstop.  Najważniejsza jest pamięć i życzenia składane prosto z serca. Bukiecik pachnących konwalii z pewnością będzie miłym dodatkiem.

Tradycyjnie, jak co roku publikujemy oświadczenia majątkowe radnych miasta Częstochowy. I chociaż tradycją nazwać podobno niczego nie można i nie można jej uchwałą specjalną zarządzić, ani ustanowić – to częstochowskim radnym udało się na stałe przyjąć zwyczaj lakonicznych i nieprecyzyjnych odpowiedzi w oświadczeniach majątkowych. Poziom niechlujstwa wypełnianych własnoręcznie przez radnych rubryk jest zatrważający, a to przecież narzędzie kontroli społecznej. A co jest powodem niestaranności? Wypełniający nie potrafią pisać czytelnie z racji wieku lub dlatego, że nie rozumieją, co mają wpisywać. Są też tacy, którzy bazgrząc jak kura pazurem liczą, że w ten sposób zatają część informacji o swoim stanie majątkowym. Osoba składająca oświadczenie majątkowe jest zobowiązana do zgodnego z prawdą, starannego i zupełnego wypełnienia każdej z rubryk wzoru formularza – czytamy w zaleceniach Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Wymagania CBA od lat nie są respektowane przez częstochowskich radnych, bo i same organy ścigania w jednym z raportów przyznają, że „Obowiązujący stan prawny wskazuje na wiele problemów natury prawnej, interpretacyjnej, a nawet technicznej. Do katalogu wadliwych elementów systemu oświadczeń majątkowych można zaliczyć m.in.: mnogość przepisów rozproszonych w kilkudziesięciu ustawach, 16 różnych wzorów formularzy, nieścisłe zapisy ustaw i rozporządzeń oraz ich niespójność, brak instrukcji do wypełniania oświadczeń, brak możliwości składania ich drogą elektroniczną, brak sankcji za niezłożenie oświadczenia na odejście ze stanowiska oraz wiele innych”. A przypomnijmy, że nie tylko radni mają obowiązek opowiedzenia się ze swojego majątku. Oświadczenia majątkowe muszą składać: parlamentarzyści; sędziowie; prokuratorzy; żołnierze; policjanci; funkcjonariusze – ABW, AW, CBA, SKW, SWW, Straży Granicznej Państwowej Straży Pożarnej; pracownicy urzędów skarbowych; komornicy sądowi. Na szczeblu gminnym oświadczenie składa: radny, wójt, zastępca wójta, sekretarz, skarbnik, kierownik jednostki organizacyjnej oraz osoba zarządzająca i członek organu zarządzającego gminną osobą prawną. Podobnie sprawa wygląda na szczeblu miasta, powiatu, województwa. Oświadczenia składają też osoby wydające decyzje w imieniu wójta, prezydenta, starosty i marszałka. Skoro narzędzie w postaci oświadczeń majątkowych, którego zadaniem jest przeciwdziałać korupcji jest niedoskonałe, to i składający mają do wypełnianych przez siebie oświadczeń lekki stosunek – co widać w oświadczeniach majątkowych składanych przez częstochowskich radnych. Wstydzą się gdzie pracują… Nasz katalog wad rozpoczyna nagminny brak informacji ze strony radnych o ich miejscu zatrudnienia. Przyczyn zatajenia jest co najmniej kilka, bo m.in. praca w zamian za partyjną lojalność aż w oczy elektorat kole, a może konfitura wcale specjalną nie jest, więc i chwalić się nie ma czym.  * Pierwszy na naszej liście jest radny Łukasz Banaś (Platforma Obywatelska – Koalicja Obywatelska), który z przyjemnością przytula ponad 10 tysięcy złotych miesięcznie, ale najwyraźniej wolałby, aby mieszkańcy nie wiedzieli, że tak sowite wynagrodzenie otrzymuje jako dyrektor od windykacji w częstochowskim ZGM-ie. Zresztą radny Banaś fakt piastowania dyrektorskiego stanowiska w miejskiej spółce pominął także w rubryce „pełnione funkcje”. * Kolejny radny Tomasz Blukacz (Sojusz Lewicy Demokratycznej) nie przyznaje się publicznie do pracy w spółce Skarbu Państwa TAURON Dystrybucja, z której pobiera zasobne należności ze stosunku pracy. Radny Blukacz ma przed mieszkańcami więcej tajemnic. W oświadczeniu czytamy o sekretnej działalności wykonywanej osobiście. * Radna Barbara Gieroń (Platforma Obywatelska – Koalicja Obywatelska, nigdy do wylewnych – zwłaszcza na niewygodne politycznie tematy – nie należała (o czym pisaliśmy w 2012 roku). Przepytywana 10 lat temu przez 7 dni radna nie chwaliła się pracą w miejskiej spółce ZGM TBS, więc przyzwyczaiła nas i w oświadczeniu majątkowym za 2021 rok również miejsce zatrudnienia nie będzie. Pani Gieroń już w ZGM nie pracuje. Teraz wynagrodzenie pobiera z innej miejskiej spółki CzPK. * Tajemnicą powiało z oświadczenia radnej Małgorzaty Iżyńskiej (Sojusz Lewicy Demokratycznej), która nie ujawnia w swoim oświadczeniu majątkowych, skąd otrzymuje sute wynagrodzenie z umowy o pracę. Nie wiadomo też, gdzie praktykuje na umowę zlecenie. Miejsce pracy, do którego radna nie przyznaje się to miejska spółka – Oczyszczalnia Ścieków „WARTA” S.A. * Nie tylko radni zrzeszeni wokół obozu władzy w Częstochowie (koalicja SLD-PO) niechętnie piszą w oświadczeniach majątkowych o swoich karierach zawodowych. Radna Katarzyna Jastrzębska (Prawo i Sprawiedliwość) przyznaje się co prawda do dochodu ze stosunku pracy, ale jednocześnie milczy o tym, skąd uposażenie pobiera. A przecież to żadna ujma być nauczycielem w szkole podstawowej. * Największą tajemnicą okazał się radny Dariusz Kapinos (Sojusz Lewicy Demokratycznej). W oświadczeniu majątkowym wskazuje wynagrodzenie ze stosunku pracy oraz z działalności wykonywanej osobiście, ale nie wiadomo skąd radny otrzymuje pieniądze. Radny Kapinos tak bardzo wstydzi się miejsca pracy, że nawet środowisko, z którego się wywodzi jest zaskoczone „stosunkiem pracy” radnego. Wspominają niegdysiejszy sklep wędkarski, działalność radnego w licznych stowarzyszeniach i fundacjach, a nawet lokalnej prasie. * I na koniec radny Łukasz Kot (Sojusz Lewicy Demokratycznej), któremu tradycyjnie nie mieszczą się w oświadczeniu majątkowym jego zasoby majątkowe w postaci nieruchomości. Jemu jedynemu się nie mieszczą, bo na przykład radny Ryszard Szczuka wpisuje w oświadczenie wszystko, choć jest majętniejszy. Kot co roku dodaje do oświadczenia osobny załącznik. Równie zagadkowe – co sens załącznika – są miejsca pracy radnego Kota. W oświadczeniu majątkowym ujawnia dwie umowy o pracę. Teraz na pewno radny pracuje w miejskiej jednostce jako naczelnik Centrum Usług Komunalnych w Częstochowie. Znamienny dla przedstawianych w pierwszej części naszego cyklu oświadczeń majątkowych jest fakt, że wszyscy prezentowani radni pracują w instytucjach publicznych – krajowych lub miejskich. Żaden z radnych nie utrzymuje się z pracy na rzecz podmiotu prywatnego czy własnej działalności gospodarczej. Nasuwa się pytanie: czy gdyby nie zależności partyjne i polityczne układy, dany radny – na przykład Kot, ale i pozostali radni – prace w miejskich spółkach i państwowych instytucjach w ogóle by otrzymali? Rada nadzorcza mile widziana Prócz stałego źródła dochodu – pewnego póki „swoi” rządzą – dwóch spośród dziewięciu prezentowanych przez nas radnych „dorabia” w radach nadzorczych miejskich spółek. * Tomasz Blukacz (Sojusz Lewicy Demokratycznej) pełni funkcję członka rady nadzorczej w Zakładzie Oczyszczania Miasta Sp. z o.o. Mysłowice.* Łukasz Kot (Sojusz Lewicy Demokratycznej) – członek rady nadzorczej w Szpitalu Miejskim Sp. z o.o. w Siemianowicach Śląskich. I znowu mamy zagwozdkę – żaden z panów nie zasiada w radzie nadzorczej częstochowskich spółek, a w podmiotach ze śląska. Ciekawe dlaczego…? Polityka równa się pieniądze Dziś wielu mieszkańcom Częstochowy coraz trudniej związać koniec z końcem. Wszystko drożeje w zastraszającym tempie, niewspółmiernie do wynagrodzeń. Na dziewięciu prezentowanych przez nas radnych aż ośmiu zarabia powyżej 10 tysięcy

Miejski Zarząd Dróg w Częstochowie poinformował, że do czasu wyłonienia wykonawcy przebudowy pozostałego zakresu al. Wojska Polskiego w Częstochowie (DK-91) i późniejszego przekazania placu budowy, w jego obrębie zostanie wprowadzonych szereg zmian mających na celu ułatwienie poruszania się podróżującym. W związku z tym, do końca tego tygodnia zostaną udrożnione prawoskręty: * z ul. Krakowskiej w al. Wojska Polskiego * z al. Wojska Polskiego w ul. Rejtana * z ul. Rejtana w al. Wojska Polskiego * z al. Wojska Polskiego w ul. Krakowską W przyszłym tygodniu natomiast na zlecenie MZD mają zostać udrożnione wszystkie lewoskręty w obrębie przebudowywanego skrzyżowania w miejscu starej estakady czyli u zbiegu al. Wojska Polskiego/Jagiellońskiej i al. Pokoju. Kierowcy winni pamiętać, że o obowiązywaniu danego rozwiązania w organizacji ruchu decydują znaki pionowe i poziome. Nie jedźmy zatem na pamięć i zachowajmy ostrożność w obrębie placu budowy.

Do 16 czerwca br. trwa w powiecie częstochowskim kwalifikacja wojskowa. W jej trakcie zakwalifikowanych zostanie 706 osób. W ramach kwalifikacji wojskowej wykonuje się czynności związane ze: – sprawdzeniem tożsamości osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej; – ustaleniem zdolności do czynnej służby wojskowej osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej; – wstępnym przeznaczeniem osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej do poszczególnych form powszechnego obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz przyjęciem wniosków o przeznaczenie do służby zastępczej; – założeniem lub aktualizacją ewidencji wojskowej i przetwarzaniem danych gromadzonych w tej ewidencji; – wydaniem wojskowych dokumentów osobistych; – przeniesieniem osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej do rezerwy i wydaniem zaświadczeń o uregulowanym stosunku do służby wojskowej; – przygotowaniem rekrutacji wojskowej do ochotniczych form służby wojskowej.

Jak usłyszałem od przyjaciółki, że Ziut napisał wspomnienia, natychmiast chciałem je mieć, bo dobre pismo nosem wyczuwam z daleka. Może tu przesadziłem, skąd mogłem czuć dobre pismo, skoro znam Gralaka z trąbienia, a nie pisania. Wyszło jednakże na moje, bo piórem włada muzyk lepiej niż Longinus mieczem… Dla mnie ta lektura była sprawą osobistą. Wszystkim jednak polecam: chcecie coś wiedzieć o Częstochowie z końca czasów PRL, o jej klimacie i ludziach, którzy nie chcieli w nim ześmierdnąć? Chcecie zrozumieć, co to jest wolność poszukiwania własnej drogi do szczęścia? Chcecie uwierzyć, że bunt w muzyce to nie tylko rymowanki hip-hopu…? To upolujcie wspomnienia Antoniego Józefa Gralaka, urodzonego w 1955 r., w podławej dzielnicy podjasnogórskiej, muzyka, który odbył podróż od prób rockowych akordów na domowym ustrojstwie gitary elektrycznej, do maestrii rządzenia blachą na scenie free-jazzowej. Wkodujmy sobie w głowę: nie może być dobrym częstochowiakiem ten, kto nie chce pamiętać triumfów AZS, zwycięstw „Włókniarza” i znaczenia Tie Breaku w świecie polskiej muzyki. Z obowiązku to dzieci „Panem Tadeuszem” torturują. Książkę Ziuta czyta się jak deser, z wielką przyjemnością. Ma on talent dobrej bajery, iskrzy opowiadaniem przygód niewiarygodnych, acz prawdziwych. Kto rozszyfruje występujące postacie, ten doceni umiejętność szpil wkładanych z gracją. O Yaninie, że „nie czuł bluesa”, a jak palił, to się nie zaciągał, o radykalnym prawicowcu ze św. Barbary, co koncertował Fidelowi na Kubie, o Cześku (szkoda, że go nie ma i już nie przeczyta), który rozwiązał autorytatywnie Tie Break, zanim zespół powstał. Jest także o biurokracji PSJ, o domorosłych nieudacznikach organizatorach koncertów, a nawet (jak się nie cieszyć) o harcerskiej amatorszczyźnie kiełkującej w Cz-wie opozycji prawie-politycznej. Już pierwszy rozdział rzuca na kolana: opowieść o „Górce”, wyjątkowo porąbanej dzielnicy Częstochowy (jestem z Alei, więc wiem co mówię, nawet Zawodzie i Dźbów przy Górce miękło). Ledwie się czytelnik oswoi z opisem żulerii i zapachem kwachów, to kolejna opowieść wciąga go w  narodziny naszych dzieci-kwiatów wykarmianych makiwerą. Było bowiem i tak pod Jasną Górą, choć nie piszą o tym specjaliści z IPN i metodycy nauczania regionalnego.  Ta lekkość książki może się okazać pułapką dla młodszych odbiorców. Bywa tak, że człowiek odkrywa wartość życia, a następnie, z wielkim wysiłkiem, robi wszystko, by je zmarnować. Czas PRL była szarzyzną i glajszachtowaniem istot żywych. Istota nadmiernie żywa szukała namiastek wolności, nie był to często dobry wybór. Ziut przetrwał, stał się wielki, nie dzięki, ale pomimo swych ucieczek od rzeczywistości. To nie jest tak, że lepiej tworzy się „na haju”, muzyka niektórym daje siłę, by odlecieć „od haju” i uratować siebie. Był więc czas Jaruzelskiego, sknocony stan wojenny, wódka od 13.00, „Wańka” nad ponurym betonem placu… Był klub „Wakans” przypominający norę. I tam Ziut, Yanina, Krzysztof Majchrzak, Czesiek Łęk, bracia Pospieszalscy, stworzyli muzykę, jakiej jeszcze nikt nie grał. I to jest najważniejsze w tej opowieści.  Polować na książkę należy za pośrednictwem internetu, ponieważ jako „dziaders” nie wiem jak, to i Wam nie poradzę. Ale warto się pomęczyć, bo to jedna z najlepszych książek o Częstochowie.

„Czas zacząć życie, jakie sobie wymarzyłeś.”Henry James