Niezadowolenie mieszkańców Częstochowy z rządów lewicy sięga zenitu. Tu i ówdzie słychać pogłoski o protestach, kolejnym referendum lub kampanii sił lewicowych przeciwko prezydentowi Matyjaszczykowi w ramach wewnętrznych nacisków. To co politykom wydaje się ważne, nie zaprząta głowy częstochowianina. Mieszkaniec ocenia władzę na podstawie dobrobytu własnego. Kowalski chce mieć pracę, godziwą pensję i święty spokój. Czy którykolwiek prezydent Częstochowy umiał nam to zapewnić? Jak częstochowianie oceniają wszystkich sześciu prezydentów? Sondaż zamyka dyskusję. 97 (spośród 100) mieszkańców, biorących udział w ankiecie nie darzy szacunkiem, w związku z pracą dla miasta – „żadnego” z prezydentów. Co sami mówią o sobie i o swoich poprzednikach bądź następcach?Tadeusz Wrona (Wspólnota Samorządowa)Sukcesy prezydentury– Przygotowanie projektów i załatwienie dużych środków Unii Europejskiej na budowę nowej linii tramwajowej, zakup siedmiu nowych tramwajów, modernizację filharmonii, budowę hali sportowej na 7 tysięcy miejsc, budowę węzłów komunikacyjnych: DK1 – Makuszyńskiego i DK1 – Jana Pawła II, przybudowę Al. NMP wraz z placem Biegańskiego, Centrum Kultury Młodych i inne, które powstają na naszych oczach.Porażki prezydentury– Nagonka i oszukanie mieszkańców przez referendarzy, prowadzące w konsekwencji do degradacji miasta.Co o Halinie Rozpondek?– Dwukrotnie doprowadziła do przejęcia władzy w mieście przez lewicę.Co o Ewie Janik?– Mocna osobowość, gorsze efekty.Co o Wiesławie Marasie?– Miasto tonęło w marazmie.Co o Piotrze Kurpiosie?– Źle się czuł w roli zarządzającego Częstochową. Nie radził sobie z problemami.Co o Krzysztofie Matyjaszczyku?– Nie liczy się z ludźmi, jakby sądził że będzie rządził wiecznie. O sobie dziś– Żyję… Janik Ewa (SLD)Sukcesy prezydentury– Uporządkowałam targowiska: przy ul Jagiellońskiej i na Promenadzie. Założyłam Towarzystwo Budownictwa Społecznego (TBS). Zakłady komunalne przekształciłam w spółki miastaPorażki prezydentury– Ja osobiście jestem niezadowolona z barier administracyjnych w magistracie i agendach urzędu. Jednostki samorządowe nie są przyjazne petentowi. I tu przyznaję się, nie udało mi się tego zmienić. Co o Tadeuszu Wronie?– Z Tadeuszem Wroną totalnie w niczym się nie zgadzam. Nie dlatego, że jest niekompetentny. Natomiast nigdy nie był prezydentem wszystkich częstochowian, wiem, że nie chciał być moim. Co o Halinie Rozpondek?– Pracowałyśmy razem i w wielu sprawach doskonale rozumiałyśmy się nawzajem. Nie przeszkadzały mi jej poglądy i mam nadzieję, że działało to w drugą stronę. Halinkę darzę dużym szacunkiem. Co o Wiesławie Marasie?– Był krótko. W wielu sprawach mamy podobne spojrzenie na świat. Zresztą myślę, że kontynuował moje dzieło. Co o Piotrze Kurpiosie?– Piotrka poznałam jako radnego. Potem, gdy pełnił funkcję prezydenta miasta Częstochowy myślę, że zdawał sobie sprawę, iż będzie to „krótka piłka”. On w zasadzie wyłącznie administrował miastem, a nie nim zarządzał. Co o Krzysztofie Matyjaszczyku?– Krzysztof był moim pracownikiem, mógłby być moim synem. Trudno więc mówić o jakiejś formie szacunku. Jeszcze wiele wysiłku przed nim i wiele pracy. O sobie dziś– Kiedyś nie wyobrażałam sobie, że przejdę na emeryturę, teraz, gdy na niej jestem, nie wyobrażam sobie innego życia. To prawdziwy komfort dla mnie, bo mogę nadrobić zaległości z lektury. Dużo korzystam też z internetu. Byleby tylko zdrowie dopisało. Wiesław Maras (SLD)Sukcesy prezydentury– Skąd ja mam pamiętać takie rzeczy… ha, ha. Przede wszystkim rozwój inwestycyjny miasta: Cmentarz Komunalny, drogi – al. Wyzwolenia, ul. Westerplatte. Poważnym sukcesem była współpraca europejska. Porażki prezydentury– Nie było. Zwracam jednocześnie uwagę, że urząd funkcjonował poprawnie, mimo znacznie mniejszej liczy pracowników.Co o Tadeuszu Wronie?– Spowodował, że wiele wydatków miasta było nietrafionych. Zbyt wysokie koszty ponosi miasto i niestety będzie się to za Częstochową ciągnęło jeszcze wiele lat. Co o Halinie Rozpondek?– Wielką zasługą Haliny Rozpondek jest rozpoczęcie procesu wprowadzania Częstochowy we współpracę europejską.Co o Ewie Janik?– Gdy Ewa Janik była prezydentem, ja w tym czasie byłem członkiem zarządu Miasta Częstochowy. Uważam, że jej prezydentura obyła się bez jakichkolwiek zgrzytów.Co o Piotrze Kurpiosie?– Cóż on mógł w ciągu roku…? Mogę jedynie powiedzieć, że był człowiekiem nie wyróżniającym się niczym. Co o Krzysztofie Matyjaszczyku?– Tu się dopiero zaczyna… W trudnym okresie objął prezydenturę. Efekty jego pracy zobaczymy w roku 2012. Uważam natomiast, że zbyt wolno idą reformy i przemiany w mieście.O sobie dziśJestem na emeryturze pracownika PKP. Poza tym zasiadam w sejmiku województwa śląskiego. Halina Rozpondek (PO)Sukcesy prezydentury– Prestiżowy sukces, to nagroda Rady Europy dla miasta Częstochowy. Byliśmy pierwszym miastem w Polsce, które otrzymało tak istotne  wyróżnienie. Do sukcesów należą również inwestycje: kanalizacja, gaz, wodociągi oraz rozpoczęte: Cmentarz Komunalny.Porażki prezydentury– Upadek województwa częstochowskiego, chociaż to nie z mojej winy. Bardzo, być może nawet za bardzo byłam zaangażowana w utrzymanie statusu Częstochowy jako miasta wojewódzkiego.Co o Tadeuszu Wronie?– Skuteczny, pracowity, z pomysłami. Nie umiejący jednak otworzyć się na ludzi, na społeczeństwo. Plany związane z Częstochową na pewno jednak miał.Co o Ewie Janik?– Była bardzo krótko. Myślę jednak, że wybrany przez nią kierunek był właściwy. Wszystko szło w dobrym kierunku. Co o Wiesławie Marasie?– Również na stanowisku prezydenta nie był zbyt długo, więc i nie miał spektakularnych sukcesów. Po prostu był.Co o Piotrze Kurpiosie?– Nie mógł rozwinąć skrzydeł. Musiał kontynuować plany Wrony, szczególnie pod względem pilnowanie inwestycji unijnych.Co o Krzysztofie Matyjaszczyku?– Jestem bardzo zawiedziona. Gdy zaczynał miał bardzo duże poparcie społeczne. Zapowiadał przecież pozytywne zmiany w zakresie gospodarki, nowych miejsc pracy. Na razie można go ocenić w aspekcie wielu nieprzyjemnych wrażeń, np. przyjmowanie ludzi spoza Częstochowy. Zresztą zobaczymy co jeszcze pokaże.O sobie dziś– Poseł na sejm. Jestem wykładowcą na AJD w Częstochowie, dzielę się ze studentami wiedzą z zarządzania w administracji publicznej. Piotr Kurpios (PO)Sukcesy prezydentury– Cieszy mnie fakt, że udało się podpisać wszystkie konieczne umowy i rozpocząć realizację zadania „Aleje”.Porażki prezydentury– Za sprawę nieudaną traktuję rozpad koalicji PO – PiS w Częstochowie Co o Tadeuszu Wronie?– A muszę…?Co o Ewie Janik?– Stanowcza kobieta… Ewa, to taka baba, która wiedziała czego chce. Co o Wiesławie Marasie?– Nie miałem z nim zbyt wielu styczności, więc niewiele mogę o nim powiedzieć. Ulica, która koło mnie powstała za jego czasów, nadal nie ma dziur. Co o Halinie Rozpondek?– Za jej kadencji można powiedzieć, że było to dobre gospodarowanie miastem. Poza tym pamiętam jej nadludzkie próby utrzymania przez Częstochowę statusu miasta wojewódzkiego.Co o Krzysztofie Matyjaszczyku?– Na razie wiele nie pokazał. Ten stary budżet, na którym pracował w tym roku, nie był do końca jego. Po prostu ubrany był w „cudze buty”. Zobaczymy co będzie w budżecie kolejnym. O sobie dziś–

Ponad cztery godziny częstochowscy radni wybierali w poniedziałek (21 listopada) nowego przewodniczącego, ale go nie wybrali. Sesja rady miasta została przerwana i przełożona na wtorek. Miejsce Marka Balta (aktualnie posła) zajmie partyjny kolega, Zdzisław Wolski. Do zmagań o stołek przewodniczącego miejskiej rady stanęli: Zdzisław Wolski (SLD), Bartłomiej Sabat(PO), Jerzy Nowakowski(PiS) i Konrad Głębocki (Wspólnota). Wygraną gwarantuje minimum 15 głosów radnych. Podczas głosowania kandydaci uzyskali odpowiednio 10, 9, 5  i 4 głosy. W związku z tym konieczne było przeprowadzenie drugiej tury wyborów. Ale i ta nie przyniosła rozstrzygnięcia. Wyłonieni w pierwszym głosowaniu Bartłomiej Sabat i Zdzisław Wolski otrzymali poparcie odpowiednio 13 i 11 radnych (4 wstrzymało się od głosu). W tej sytuacji zdecydowano o przerwaniu obrad i przeniesieniu ich na wtorek. Przerwa w obradach nie przyniosła jednak oczekiwanych konkretów. We wtorek sytuacja się powtórzyła. Kluby zgłosiły tych samych kandydatów. Do drugiej tury ponownie weszli radni Wolski i Sabat. W sumie nasi rajcy potrzebowali aż pięciu głosowań, by ostatecznie wyłonić nowego przewodniczącego. Został nim Zdzisław Wolski z SLD. A i to nie byłoby możliwe, gdyby nie rezygnacja kontrkandydata Bartłomieja Sabata z PO. – Dla dobra miasta – jak zaznaczył.

Na jednym z osiedli w Poczesnej, w śmietniku odkryto ciało noworodka owinięte szmatami. Policja zatrzymała 24-letnią kobietę, najprawdopodobniej matkę dziecka. Do zdarzenia doszło w sobotę (19 listopada). Podczas interwencji na jednym z osiedli w Kolonii Poczesna, policjanci znaleźli w śmietniku ciało dziewczynki. Dziecko mogło żyć kilka godzin. Matka wrzuciła ciało nowo narodzonej córeczki do kontenera przed dwupiętrowym blokiem przy ul. Szkolnej. Mieszkańcy Poczesnej są wstrząśnięci, mówią, że nie kojarzą młodej, ciężarnej kobiety. Jej tożsamość udało się ustalić dzięki informacji jednego z częstochowskich szpitali, do którego zgłosiła się młoda kobieta po porodzie, ale bez dziecka. 24-latka wymagał pomocy lekarskiej. Prawdopodobnie zdradziła lekarce, co się wydarzyło przed kilkoma godzinami. Szpital poinformował  o sprawie policję. Kobiety nie udało się dotychczas przesłuchać, nie pozwalają na to lekarze. 24-latka jest pod wpływem silnych leków. We wtorek odbyła się sekcja zwłok noworodka. Prokuratura nie zdradza szczegółów śledztwa. Wiadomo, że dziewczynka urodziła się żywa. – Ciąża była donoszona, a dziecko urodziło się żywe – informuje Romuald Basiński, rzecznik częstochowskiej prokuratury. Nie mówi natomiast jak doszło do śmierci noworodka i czy w sprawę są zamieszane osoby trzecie. Jedna z hipotez śledztwa zakłada, że ktoś pomagał podczas porodu i być może ta właśnie osoba wrzuciła dziecko do kontenera.

Sąd Apelacyjny w Katowicach na wniosek prokuratury i obrony ponownie rozpatrzył sprawę ministranta, który w 2008 r. zamordował w Blachowni księdza. Damian M. za zabicie proboszcza został skazany na 25 lat pozbawiania wolności. Motywem zabójstwa był rabunek. Dawid M. już rok wcześniej okradał proboszcza. W 2007 r. wraz z innym ministrantem ukradli ze skrytki pancernej plebanii 20 tys. Ulubieniec proboszcza wiedział, że ten zostawia klucz w kurtce. Podczas mszy św. ministranci opóźnili sejf. Sprawa wyszła na jaw dopiero podczas śledztwa w sprawie morderstwa duchownego. 20 sierpnia 2008 r., czyli trzy dni przed swoimi 18- tymi urodzinami chłopak ponownie udał się do parafii Blachownia Błaszczyki w celach rabunkowych. Potrzebował pieniędzy na zorganizowanie imprezy urodzinowej. W tym czasie w parafii zbierano pieniądze na pomoc poszkodowanym w wyniku przejścia trąby powietrznej. Damian M. wiedział, że znajdzie tam pieniądze. Nastolatek planował jedynie ogłuszyć księdza i dokonać rozboju, ale gdy duchowny go rozpoznał, chłopak wystraszył się, uderzył proboszcza drzewcem flagi, a później zadał blisko 35 ciosów nożem myśliwskim. Następnie splądrował plebanię i z 600 zł uciekł do lasu, gdzie zostawił zakrwawione ubranie i nóż. Następnego dnia – jakby nic się nie stało – udał się z matką na zakupy. Miał wybrać garnitur na rozpoczęcie roku szkolnego. Początkowo chłopak przyznał się do zabójstwa. Później zmienił zeznanie. W toku śledztwa Dawid M. utrzymywał, że zbrodnia, której dokonał była zemstą za molestowanie seksualne, jakiego miał się dopuszczać wobec niego ksiądz. Sąd jednak odrzucił ten zarzut. W czwartek (17 listopada) odbyła się rozprawa przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach. Wczoraj (23 listopada) ogłoszono wyrok: 25, a nie 15 lat (taki wyrok wydał Sąd Okręgowy w Częstochowie) za zabójstwo księdza.

Grecy chcieli poprzez referendum decydować, czy przyjmują warunki narzucone przez inne państwa UE. Szybko sprowadzono ich na ziemię. Ponieważ też się możemy znaleźć w greckiej sytuacji, więc i u nas ukazało się szereg współczujących głosów, mówiących o deficycie europejskiej demokracji. Manifestujących Greków lubimy bardziej niż bankierów i niemiecko-francuskich polityków.  Ogólnie nie lubimy jak ktoś coś komuś narzuca. A do tego z takim cynizmem lekceważy się głos obywatelski; pozbawienie kogoś prawa współdecydowania w referendum o rozwiązaniach dotyczących jego istotnych spraw, to przecież chamstwo, gwałt i okupacja… Tak i owszem, ale…Przyznajmy, że świat zwariował. Ludzie brali kredyty świadomi, że nie mogą ich spłacić, dawane przez banki przekonane, że ewentualne ich straty pokryje podatnik, a to gwarantowały państwa zadłużające się bez ograniczeń w tych bankach. Tak to wyglądało, więc nie mówmy, że tylko bankierzy są winni. Pożyczki, zarówno przez zwykłych ludzi jak i wybrane przez nich demokratycznie władze, zaciągane były dobrowolnie. Zyski bankierów nie były tylko zyskami bankierów, lecz wypadkową chęci wielu milionów ludzi, inwestujących swoje oszczędności, tam , gdzie przynosiły  największy profit. Kto gra, czasem musi przegrać, nie ma wolności ( także gospodarczej), bez odpowiedzialności.Czasem się bankrutuje, a to najczęściej oznacza, że zostaje się bez dochodów pozwalających normalnie, godnie żyć. Każdy z nas może się znaleźć w takiej sytuacji (choroba, strata pracy, a czasem lekkomyślnie popełniony błąd). Jeśli staramy się o pomoc publiczną, godzimy się na warunki ograniczające naszą  suwerenność. Pracownik MOPS każe nam sprzedać samochód czy telewizor, pracownik PUP wysyła do nieprzyjemnej i trudnej pracy interwencyjnej. My się możemy buntować, robić w tej sprawie głosowanie w rodzinie. Pozbawienie biednej rodziny komputera oznacza ograniczenie edukacji dzieci, konieczność sprzedaży samochodu, ogranicza szanse znalezienia zarobku. Ja to wiem, my to wiemy, ale prawo jest innego zdania. A człowiek proszący o pomoc nie ma możliwości decydowania o sobie, nie ma prywatnej suwerenności.Dokładnie to samo dotyczy bankrutującej firmy i bankrutującego państwa. Firma ratując się musi się zgodzić na wszelkie warunki postępowania układowego; właściciel oddaje część swojej suwerenności. Państwo podobnie. Zadłużone państwo, zwłaszcza w stopniu przekraczającym możliwości spłaty, nie jest suwerenne. W zamian za uzyskane pieniądze oddało część swojej suwerenności. Oczywiście takie państwo ma prawo podjąć decyzję (legitymowaną demokratyczną zgodą społeczeństwa), że nie będzie płacić bankom. Ja też mogę podjąć taką decyzję (skrzętnie wcześniej ukrywając majątek przed komornikiem). Tylko, że w efekcie tak ja jak i wspomniane państwo trafimy do „rejestru niewypłacalnych dłużników” i dopiero będzie przekichane. Niewypłacalne państwo wypada z globalnego obiegu finansowo-handlowego, rozpoczyna spiralną podróż w dół.Chcesz być suwerenny. Prosta sprawa. Pisał o tym Dickens w „Klubie Pickwicka”: :Człowiek, który jest w stanie oszczędzić miesięcznie przynajmniej jeden pens, ma szansę być bogatym; kto wydaje jeden pens więcej niż zarabia, ten trafi do więzienia za długi”. Chcesz być suwerenny, wydawaj przynajmniej złotówkę mniej niż zarabiasz… Ta prawda dotyczy także Pana Premiera…

Kto z nas nie próbuje to tu, to tam, w sklepie, na rynku… urwać paru złotych? Czasy ciężkie, człowiek liczy każdy grosz, szuka gdzie się da oszczędności. Złotówka czy dwie – nieważne. Pieniądz jest pieniądz. A już 700 zł to niemały grosz. Taką różnicę w cenie na zabieg wstawienia implantu zęba wynegocjował (jak mu się wydawało) rolnik spod Częstochowy. Pani doktor implant wstawiła, pacjenta skierowała do kasy, a tam czekała na niego niespodzianka, która znalazła finał w sądzie. W grudniu ubiegłego roku panu Krzysztofowi pękła „jedynka”. – Na początku pomyślałem o kronie. Implant to już grubsza sprawa i zdecydowanie większe pieniądze – tłumaczy.  Mężczyzna zasięgnął jednak opinii znajomych, poszperał w internecie i ostatecznie postanowił zainwestować w droższą opcję. – Wszyscy mówili, że to lepsze rozwiązanie. Niby więcej kosztuje, ale już będę miał spokój na lata – wyjaśnia. Mężczyzna znalazł w sieci kilka gabinetów, świadczących usługę wprowadzenia implantu, m.in. w Warszawie i Poznaniu. Zdecydował się jednak na częstochowską placówkę. – Owszem, można było zrobić to taniej. Ale przecież oprócz zabiegu dochodzą jeszcze konsultacje, wizyty kontrolne. Nie daj Boże coś poszłoby nie tak i człowiek musiałby jeździć za pomocą po całej Polsce. A tak wszystko było na miejscu – tłumaczy pan Krzysztof.. Po dostarczeniu zdjęć rentgenowskich okazało się, że nie ma żadnych przeciwwskazań do wykonania zabiegu, a pan Krzysztof jest idealnym pacjentem. W tej sytuacji do omówienia pozostała jedynie kwestia finansowa. – Pani doktor powiedziała, że wstawienie implantu będzie kosztowało 3 tys. zł plus koszt odbudowy kości, czyli dodatkowo 1,5 tys. zł – 2 tys. zł. Oczywiście próbowałem negocjować. Pani doktor odpowiedziała, że nie ma dużego pola manewru, i że może opuścić najwyżej 200 zł. W sumie umówiliśmy się na 4300 – wyjaśnia pan Krzysztof. Termin zabiegu ustalono na 15 stycznia 2011 r.  Wprowadzenie implantu przebiegło bez problemów. Te zaczęły się dopiero, gdy przyszło do płacenia. Po zabiegu pani doktor odesłała pacjenta do asystentki, która miała przyjąć należność za zabieg. I tu pan Krzysztof usłyszał, że ma do uregulowania 5 tys. zł. – Zaniemówiłem z wrażenia. Stałem z tamponem w ustach, zupełnie zdezorientowany. Wyjaśniłem, na jaką kwotę umawialiśmy się z panią doktor, ale asystentka powiedziała, że dostała takie polecenie, i że powinienem to wyjaśnić na najbliższej wizycie kontrolnej. Miałem przy sobie 3 tys. zł i tyle zapłaciłem. Zażądałem też rachunku, ale go nie otrzymałem – żali się pan Krzysztof. Trzy dni później, 18 stycznia pacjent udał się na wizytę kontrolną, na której jednak nic nie wskórał. Ostatecznie sprawa znalazła finał w sądzie.Sprawę wytoczyła właścicielka gabinetu w osobie pani doktor, która asystowała przy zabiegu. Kobieta tłumaczyła w sądzie, że nie udzieliła pacjentowi zniżki. Nie spisali też umowy z kwotą zabiegu, gdyż nie gabinet nie praktykuje takich działań. Wątpliwość sądu wzbudziła karta zlecenia zabiegu, którą wręczono pacjentowi. Pacjent otrzymał pustą kartę (bez jakichkolwiek kwot) z prośbą o uzupełnienie danych osobowych i podpis in blanco, czego nie uczynił. Odmówiono mu też wystawienia rachunku czy potwierdzenia wpłaty. Dlatego zażądał, by napisać na karcie zabiegu jej wysokość i jedynie pod tą informacją złożył podpis. Jednocześnie odmówił uiszczenia pozostałych 2 tys. zł.Ponieważ dla sądu liczą się dowody, to sprawa pana Krzysztofa z góry wydawała się przegrana. I tak też orzekł sąd.  Trudno w tym przypadku mówić o winie gabinetu, bo nie ma na nią dowodu. Jest jednak puenta – umowa słowna dla sądu nie ma mocy prawnej. Kiedy w grę wchodzą pieniądze, bez względu jakiej branży dotyczy transakcja, dowodem będzie jedynie kartka papieru z podpisem obu stron.