Uwłaszczenie chłopów ukazem cara Aleksandra II w Królestwie Polskim nastąpiło w 1864 r. Nasza historiozofia ma cechy centralistyczne, dlatego przyjmujemy, że coś, co zdarzyło się w Warszawie i okolicy, dotyczy całej Polski. Pisząc poprzednio o uwłaszczeniu, wskazywałem, że w innych zaborach proces ten przebiegał w innym okresie i w inny sposób. Różnice gospodarcze, wynikające z rozwiązań prawnych, były widoczne po odzyskaniu niepodległości i scaleniu polskich. Dość powiedzieć, że wydajność z hektara ziemi rolników w Wielkopolsce była 3, a nawet 5-krotnie wyższa niż wydajność w dawnym Królestwie i Galicji. Na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim także mieliśmy dwie formy uwłaszczenia. Często o tym zapominamy lub pomijamy w rozważaniach: ale Królestwo Polskie (powstałe po kongresie w 1815 r.) i Rosja to były dwa odrębne państwa (choć trwale połączone unią), a więc istniały dwa różne systemy prawne. W państwie rosyjskim znajdowały się ziemie rdzennie polskie z takimi polskimi miastami jak Grodno i Wilno, a nawet z częścią okręgu białostockiego. Na tamtych terenach, wcielonych do Rosji, uwłaszczenie nastąpiło w 1861, według zupełnie innych zasad. Ponieważ konsekwencje tamtej rosyjskiej formy uwłaszczenia nie tylko widoczne były w II Rzeczpospolitej, ale i rzutowały na najnowszą historię Polski, warto się tej rzeczy przyjrzeć. W uwłaszczeniu „polskim” ( w 1864) chłop otrzymywał pełne prawo własności do uprawianej działki. Prawo to „kupował” od państwa, płacąc podatek gruntowy. Własność oznaczało prawo pełnego dysponowania: mógł ją sprzedać, przekazać dzieciom, przepić, zastawić pod kredyt. W uwłaszczeniu „rosyjskim” chłop nie otrzymywał prawa własności. Prawo to należało do wspólnoty wiejskiej, tzw „obszcziny”. Wspólnota dokonywała podziału i przydzielała chłopu działkę pod uprawę (z której miał utrzymać siebie i rodzinę). Miała także prawo działkę tę odebrać lub zamienić na inną. To była zasadnicza różnica. Porównać to możemy z dwoma formami prywatyzacji bloków mieszkalnych w likwidowanym PGR. W pierwszej lokator otrzymywał (kupował) własność swojego mieszkania; w drugiej blok przechodził na własność wspólnoty mieszkańców, a ta decydowała, które mieszkania przydzielać lokatorom (mogła także pozbawiać mieszkań uciążliwych lokatorów, bądź dokonywać zamiany, jeśli jakaś rodzina potrzebowała większego lokum). Można oczywiście udowodnić, że ta druga forma była społecznie sprawiedliwsza. Wspólnota decydowała demokratycznie, rozdzielając lokum według potrzeb: większa rodzina – większe mieszkanie. Wspólnota wymuszała także odpowiedzialność za dobro wspólne, wykluczając (wyrzucając z mieszkania) tych, którzy naruszają ustalone normy współżycia sąsiedzkiego.To być może sprawiedliwsze rozwiązanie skutkuje jednak szeregiem problemów. Kto będzie chciał inwestować w remont mieszkania, skoro wspólnota może je odebrać? Jaka jest gwarancja, że decyzje wspólnoty będą sprawiedliwe, a nie kumoterskie? Brak własności uniemożliwia także takie działania, jak zaciągniecie kredytu na hipotekę, by rozpocząć samodzielną działalność gospodarczą albo sprzedaż mieszkania, by zyskać kapitał na start w innym mieście. Człowiek jest wolny, gdy posiada i może dysponować swoją własnością. Po uwłaszczeniu „rosyjskim” chłop nie zyskiwał wolności, zmienił tylko pana: z poddanego szlachcicowi (ziemianinowi) stał się poddanym obszcziny. Prawo każdego kraju odpowiadać musi istniejącym tradycjom i wzorcom kulturowym. Własność prywatna jest zakorzeniona w tradycji europejskiej; jest to wyróżnik europejskiej cywilizacji. Ochronie własności prywatnej służył cały rozwój systemów prawnych – od fundamentalnego prawa rzymskiego. Własność w cywilizacji europejskiej miała indywidualnego, konkretnego posiadacza; nie istniało pojęcie własności wspólnej (różnej od rodzinnej), choć istniały wspólne powinności. Własność prywatna uznawana była za świętą; pozbawić jej można było tylko na mocy wyroku sądu (choć czasem i sędzią, i królem bywała ta sama osoba) jako karę za konkretną winę. Stosunek do własności prywatnej tworzył istotną różnicę miedzy Rosją a Europą. W Rosji, jak dowodził XIX-wieczny ideolog słowianofilstwa Aksakow „ziemia nie jest własnością, ale przedmiotem władania”, „ziemia należy do ludu rosyjskiego, a za jego pośrednictwem do państwa jako zewnętrznego reprezentanta ludu”. Ziemia jest własnością cara nie w sensie własności prywatnej, ale właśnie państwowej. Car, dysponując dobrami państwa, nadaje ziemię swoim poddanym według ich zasług, warunkując posiadanie służbą. Od średniowiecza były w Rosji dwie formy własności: „wotczina” (przetłumaczmy na: ojcowizna) i „posielienie” (nadanie). W pierwszym przypadku był to europejski rodzaj pełnej własności, dziedziczonej w rodzinie, którą posiadacz mógł dowolnie dysponować. W drugim przypadku – choć w praktyce dobra ziemskie były normalnie dziedziczone, a nawet odsprzedawane – car miał prawo odebrać własność, jeśli uznał, że posiadacz nie wywiązuje się z powinności służby. Ta różnica wynikała z odmiennych doświadczeń historycznych: Zachód budowano na tradycji Rzymu, Wschód czerpał wzory z Bizancjum. Istotnym też dla Rosji doświadczeniem była zależność od Tatarów; która zdaniem wielu publicystów ukształtowała „duszę rosyjską”. Pisał o tym markiz de Custine w swojej słynnej relacji z podróży do Rosji (1839 r): „Bezgraniczny despotyzm, jaki rządzi Rosją, kształtował się w oczach, gdy w pozostałych krajach Europy znoszono już poddaństwo. Inwazja Mongołów sprawiła, iż Słowianie, będący niegdyś jednym z najbardziej wolnych narodów świata, stali się niewolnikami zwycięskich najeźdźców, a później swych własnych książąt. Poddaństwo stało się wówczas nie tylko faktem, ale i jedną z podstawowych zasad rządzących życiem społecznym”.Doświadczenie historyczne kształtowało różnicę, ale ta nie była nieprzezwyciężalna. Wiele innych państw, o różnych doświadczeniach historycznych, dopiero w XIX w. przyjęło europejskie normy dotyczące własności i prawa rzymskiego. Rosja w czasach Piotra I otwarła się na Europę, możliwa i otwarta była droga dalszej ewolucji, czyniącej z tego państwa normalny kraj europejski. Nie blokowały tego ani różnice religijne (Europę dzieliły większe waśnie między katolicyzmem a protestantyzmem), ani formą rządu (zakres samowładztwa Napoleona I był podobny jak u Aleksandra I). Do europeizacji wzywali wpływowi myśliciele z kręgu tzw „zapadników”. Można też zauważyć, że większość reform wprowadzonych po wojnie krymskiej przez Aleksandra II była formą europeizacji Rosji. Wtedy ostatecznie zniesiono własność z nadania, przyznając ziemianom pełne prawo własności posiadanych majątków. Niestety, ta reforma nie stałą się wzorem dla uwłaszczenia. Tu decydującym okazał się nurt słowianofilski. Historyk Karamzin, a w ślad za nim kolejni myśliciele, stworzyli tezę o wyjątkowości Rosji. Było w niej romantyczne odniesienie do mesjanizmu: zachowanie przez Rosję starożytnych, słowiańskich tradycji, nie zniszczonych europejskim indywidualizmem i racjonalizmem, tworzy siłę państwa, rodząc nadzieję na nowe odrodzenie całej Europy. Jednym z tych starożytnych wyróżników była kwestia własności. Ideolog słowianofilstwa Kiriejewski dowodził: „w ustroju społeczeństwa rosyjskiego osoba jest zasadą podstawową, prawo własności zaś jedynie jej przypadkowym stosunkiem. Ziemia należy do wspólnoty dlatego, że wspólnotę tworzą rodziny składające się z osób mających tę ziemię uprawiać. (…) Jednym słowem bezwarunkowość własności ziemi mogła zdarzyć

Dla naszych Czytelników mamy do rozdania cztery tiulowe bieżniki. Aby je zdobyć, wystarczy wysłać e-mail o treści „Fabryka Firanek i Koronek ‘HAFT’ S.A.” na adres: konkurs7dni@gmail.com. Prosimy o podpisanie wiadomości imieniem, nazwiskiem oraz numerem telefonu.

Winston Churchill nigdy nie należał do moich ulubionych polityków ani pisarzy (dostał nawet w 1953 roku literacką nagrodę Nobla). Powodem, dla którego wspominam jednak tego polityka jest jedno mądre zdanie, które kiedyś powiedział. Zapytał go dziennikarz o coś, podpierając się statystyką. Mniejsza z tym o co pytał, to bez znaczenia. Churchill odparł był, iż w rzeczy samej statystyki nie kłamią, ale często kłamią ci, którzy przygotowują statystyki. P Przypomniało mi się to zdanie po lekturze niedawnego tekstu o Polakach w Wielkiej Brytanii, a ściślej – o tym, jak nas, Polaków postrzegają Brytyjczycy. Podobno. Szeroko informowały o tym polskie media, nie ma sensu tego tutaj  powtarzać, przypomnieć za to trzeba główne wnioski. Otóż jesteśmy jakoby brudasami, śmierdzimy i nieustannie marudzimy. Jeśli dołożymy do tego źródła tych narodowych cech, czyli mniej więcej to, o czym pisał jakiś miesiąc temu o Łodzi inny angielski dziennikarz, to będziemy mieli mniej więcej kompletny wizerunek kraju nad Wisłą i jego przedstawicieli na Wyspach Brytyjskich. Oczywiście nie chodzi wyłącznie o Łodź, bo jest to jedynie skrót myślowy. Polska jest opustoszała, nędzna, śmierdząca, ludzie łażą bez sensu po brudnych ulicach i jedyne o czym myślą, to jak wyjechać do Zjednoczonego Królestwa, by trochę tej innej cywilizacji zaszczepić w dumnych synach i córkach Albionu. Otóż pozwolę sobie stanowczo zaprotestować przeciwko tej mętnej ideologii zniechęcania Brytyjczyków do Polaków. Wiem, nie ten adres, ale tylko pozornie nie ten. W Anglii takie teksty są naprawdę sporadyczne i w gruncie rzeczy nic z nich nie wynika, choćby z prostego faktu, że Anglicy, czy szerzej – Brytyjczycy mają naprawdę głęboko w d… absolutnie wszystko co dzieje się gdziekolwiek na świecie i co ich bezpośrednio nie dotyczy. Co innego w Polsce. Te wszystkie teksty są bowiem znacznie szerzej i gwałtowniej komentowane w kraju niż na Wyspach. Ci, którzy piszą chcą zaistnieć, ci którzy komentują mają temat na parę dni. Cóż w ogóle wynika z tych przebrzydłych tekstów, ukazujących się sporadycznie na Wyspach, dla Polaków w kraju? Wynika niestety dużo i to wniosków mało przyjemnych. Maluje się rodaków w czarnych, najczarniejszych barwach. Ale tylko w Polsce! Brytyjczycy wcale nas tak nie postrzegają! Oglądam codziennie wszystkie wiadomości w głównych telewizjach, od BBC przez ITV po Sky. O Polakach było ostatnio ze dwa miesiące temu, kiedy podano do publicznej wiadomości wyniku spisu powszechnego na Wyspach z 2011 roku, z którego wynika, że jesteśmy drugą, po Hindusach najliczniejszą grupą etniczną w Wielkiej Brytanii. No i że język polski jest już prawie na całych Wyspach drugim, po angielskim (Hindusi na ogół też używają angielskiego), najczęściej używanym językiem. Mam mnóstwo znajomych z całego świata, głównie Anglików i nigdy jeszcze nie spotkałem się z jakimikolwiek przejawem niechęci wobec Polaków, czy też postrzeganiem nas tak, jak od czasu do czasu robi to jakiś nawiedzony żurnalista. Owszem, widuję naszych chłopaków na ulicach z puszką piwa w ręce i przekleństwami na ustach. Ale to margines. Wskazywanie ich palcem jako reprezentatywnej „próbki” jest nadużyciem. A robienie z nich jedynych bohaterów tak ochoczo czytanych w Polsce tekstów jest już zwykłym, statystycznym oszustwem. Trzeba więc pamiętać, że nawet jeśli statystyki nie kłamią, to ludzie je przygotowujący jak najbardziej tak.

Po naszej publikacji „Wsad do oczyszczalni” na temat budowy szaletów miejskich przez Oczyszczalnię Ścieków „Warta”, otrzymaliśmy od prezesa spółki, Rafała Lewandowskiego, pismo, w którym wyraża niezadowolenie z treści artykułu. Nic dziwnego, nam też te fakty nie odpowiadają. Uważamy bowiem, że budowaniem szaletów powinien zająć się magistrat poprzez wyłonienie wykonawcy na drodze przetargu. Zamiast tego to spółka miejska jest obarczona zadaniami, do których nie została powołana. W piśmie od Prezesa czytamy: -Nieprawdą jest, że Spółka nie ma własnych potrzeb finansowych i nie inwestuje w swój rozwój. Dowodem na to są permanentnie czynione nakłady inwestycyjne i modernizacyjne oczyszczalni w zakresie zarówno infrastruktury jak i technologii. Szkoda, że Prezes nie wyczytał ironii i przekory zawartych w artykule. Redakcja ma świadomość  mnogości zadań i dużych potrzeb finansowych spółki. Tym bardziej dziwi, że swoim postępowaniem sugeruje mieszkańcom, że ma nadmiar pieniędzy, bo przejmuje na siebie czyjeś zadania i w dodatku sama za nie płaci. Dlaczego „Warta” z dbałości o „wsad do oczyszczalni” nie zacznie budować restauracji albo supermarketów? Przykład szaletów miejskich to nie jedyna „dodatkowa” działalność spółki. Jak czytamy w piśmie od prezesa, oczyszczalnia buduje także betonowe drogi – może one nas poprowadzą do toalet na placu Biegańskiego? – Nowoczesność i innowacyjność są w Spółce nie tylko hasłami, ale za ich wdrażanie otrzymuje liczne wyróżnienia i nagrody zarówno krajowe jak i zagraniczne. I tak przy współpracy z Politechniką Częstochowską opracowano nową technologię budowy dróg betonowych z wykorzystaniem stałych odpadów ze ścieków surowych. Poddany obróbce odpad stanowi uzupełnienie kruszywa drobnego w produkcji mieszanki betonowej. Na koniec Prezes dodaje: – Zadanie reorganizacji systemu szaletów miejskich nie jest, jak to Pani sugeruje, prezentem dla magistratu tylko podjęciem trudnego tematu nie rozwiązywalnego od wieloleci.Zgadzamy się, że brak szaletów jest poważnym problemem miasta. Szkoda jednak, że Prezes nie wytłumaczył mieszkańcom, dlaczego akurat „Warta” ma go rozwiązać. To taka drobna zapowiedź polemiki.

Częstochowscy radni po raz kolejny dali popis swojej bezmyślności. Poganiani przez służby Matyjaszczyka przegłosowali kontrowersyjną uchwałę, która po pierwsze budzi wątpliwości prawne, a po drugie – rodzi niepokojące konsekwencje. Mianowicie: radni powierzyli administrowanie halą widowisko-sportową na Zawodziu spółce miejskiej. Tym samym rozdali karty anonimowym graczom, bo skład kierownictwa spółki do dziś nie jest pewny, a jeszcze przed chwilą nie był nawet skompletowany. Wśród pięknych miejsc, którymi chwalą się częstochowianie przed obcymi, ostatnio wymieniamy halę sportową na Zawodziu. Okazała, nowoczesna, wielofunkcyjna budowla powstała dzięki wysiłkowi miasta i funduszom unijnym. Prócz walorów estetycznych i użytkowych, które dostrzega każdy mieszkaniec, funkcjonowanie hali to gąszcz obwarowań prawnych. Prosząc o środki unijne – za pośrednictwem Urzędu Marszałkowskiego w Katowicach – zobowiązaliśmy się do realizacji  konkretnych zadań, np. w ciągu najbliższych lat musimy rokrocznie zorganizować przynajmniej cztery międzynarodowe imprezy kulturalne/sportowe oraz osiągnąć wskaźnik dotyczący min. 250 tys. osób korzystających z obiektu rocznie. Jeden z punktów naszego zobowiązania mówi o tym, że hala zarządzana będzie przez podmiot zewnętrzny, a nie przez służby miasta. Magistrat ogłosił więc przetarg na operatora, czyli firmę, która podejmie się administrowania halą od 1 lutego br. do końca 2018 r. Rzecz jasna nie robiłaby tego za darmo, w budżecie miasta zarezerwowano na ten cel 11 milionów złotych, z czego 3,5 na rok bieżący. Do pierwszych dwóch przetargów nikt się jednak nie zgłosił. Zapowiedziano więc kolejny. By nie pozostawić losu hali przypadkowi, a – nie daj Boże! – bez rozstrzygnięcia, podobnie jak podczas pierwszych dwóch przetargów, władze miasta wpadły na pomysł wykorzystania do tego celu nieaktywnej spółki miejskiej. Wystarczyło jedynie zmienić jej statut i nazwę na „Hala Sportowa Częstochowa Sp.z o.o.”, aby mogła startować w przetargu. W międzyczasie jednak z 3,5 miliona złotych przeznaczonych na zapłatę dla administratora hali (na pierwszy rok funkcjonowania) “pożyczono” sobie 2 miliony na budowę sali gimnastycznej przy Gimnazjum nr 7 i gdy przyszło do kolejnego przetargu w kasie miasta było zaledwie 1,5 miliona złotych. Nic by się nie stało, gdyby nie fakt, że do trzeciego przetargu, prócz przekształconej spółki miejskiej, zgłosiła się – ni stąd, ni zowąd – firma zewnętrzna z Cielętnik (Skup i sprzedaż metali kolorowych „VAT”). Zaskoczenie służb Krzysztofa Matyjaszczyka było tak duże, że jednym z pierwszych argumentów przeciw oferentowi był brak doświadczenia podmiotu z Cielętnik. Wbrew temu skąd firma pochodzi, jej właściciel sroce spod ogona nie wypadł i jako prezesa odpowiedzialnego za administrowanie halą wskazał Lecha Małagowskiego, naszego radnego i wieloletniego działacza, menadżera klubu żużlowego CKM Włókniarz. Gdy otwarto koperty oferentów startujących w przetargu, okazało się, że cena zaproponowana przez firmę z Cielętnik jest niższa od oferty spółki miejskiej, jednak niemal dwukrotnie wyższa niż fundusze, jakie miastu ostały się na ten cel. Cały przetarg więc unieważniono, o czym zwycięzca przetargu został powiadomiony e-mailem z Urzędu Miasta.  Po trzech nieudanych przetargach magistrat sam wybrał na operatora spółkę miejską, a więc wnioskodawcę, który przetarg przegrał. Na tym jednak nie koniec szokujących działań. Apogeum absurdu władze miasta osiągnęły podczas styczniowej sesji radnych. Podjęto wówczas uchwałę o wyrównaniu brakującej (wcześniej pożyczonej) kwoty z nawiązką – 9 mln zł (zaplanowane do 2018 r.)rozrosło się do ponad 16. Na tej samej sesji podjęto uchwałę o przekazaniu spółce miejskiej zarządzanie halą, płacąc za to dużo więcej niż początkowo miasto zamierzało. O zdanie nie zapytano firmy, która – gdyby nie unieważnienie przetargu – zarządzałaby halą. Przeciwnicy prezydenta słusznie zauważają, że jego służby zachowały się niczym słonie w składzie porcelany. Od początku zakładano przekazać halę spółce miejskiej, dlatego konkurenta do tego zadania usunięto kategorycznie i mało elegancko. Zakończenie historii z firmą z Cielętnik niekoniecznie nastąpiło, bowiem właściciel firmy zainteresowany jest dociekaniem swoich racji w instancjach wyższych, w tym w Urzędzie Zamówień Publicznych. Kolejną niewiadomą jest sama uchwała, w której radni powierzyli opiekę nad halą miejskiej spółce. Magistrat zapewnia, że po konsultacjach uzyskał zgodę Marszałka Województwa na pozaprzetargowe przekazanie obiektu oraz na to, aby zewnętrznym operatorem hali była spółka miejska. – Cały dzień szukaliśmy dokumentów. Niestety nie ma żadnego zapytania w tej sprawie od Urzędu Miasta Częstochowy. Nie mamy niczego na piśmie – mówi Biuro Prasowe Urzędu Marszałkowskiego. Przed głosowaniem w sprawie spółki żaden z radnych nie zainteresował się, czy rzeczywiście Marszałek wyraził zgodę, na ile spółka jest przygotowana do zarządzania halą i jakim doświadczeniem dysponuje zarząd oraz pracownicy. A szkoda, bo uchwałą zgodzili się, że od 31 stycznia halą już zarządza wciąż nieuformowana spółka. W ciągu dwóch tygodni kilkakrotnie zmienili się członkowie Rady Nadzorczej, a skład Zarządu także stoi pod znakiem zapytania [więcej na ten temat w publikacji: „Ludzie za burtą” – red.]. W całej tej sprawie zadziwia najbardziej to, że władze miasta podejmują decyzje na granicy prawa, a już na pewno dobrego smaku. Brakuje bojaźni i przezorności urzędników, które to hamowałyby podejmowanie pochopnych działań, narażających miasto na straty. Gdyby szczerze i bez uprzedzeń przeanalizować decyzje urzędników Krzysztofa Matyjaszczyka, a szczególnie posługując się przykładem opisanej spółki miejskiej, można dojść do wniosku, że nie wynikają one ze złej woli, lecz z obojętności i braku identyfikacji decydentów z lokalną społecznością. Jak na dłoni widać, że traktują Częstochowę jako laboratorium władzy i „przelotny romans” w drodze do krajowej kariery.

8 lutego 2013 roku na terenie hipermarketu Auchan w Poczesnej odbył się event „Strefa Aktywności Młodych” dla „Fundacji Auchan na Rzecz Młodzieży”. Popołudniem osoby realizujące projekt „SAM” z Fundacji Świętego Barnaby w Częstochowie wraz z jego uczestnikami – dziećmi i młodzieżą – prezentowały efekty kilkunastomiesięcznych działań. Scena Eventu została ustawiona na terenie galerii handlowej naprzeciwko jednych z głównych wejść do hipermarketu, dzięki czemu wiele osób mogło nas oglądać. Na bocznych ścianach sceny wywieszone zostały wybrane fotografie wykonane przez dzieci uczestniczące w warsztatach fotograficznych (prowadzący Kamil Pawlik) oraz prace wykonane przez uczestników warsztatów rękodzieła (Elżbieta Plisiecka). Za sceną umiejscowione zostało mini studio fotograficzne, w którym prowadzący warsztaty fotograficzne gratisowo robił zdjęcia chętnym dzieciom i ich rodzicom. Zdjęcia były od razu obrabiane i drukowane, co cieszyło fotografowanych. Dalej, za mini studiem, przy ustawionych stołach, dzieci uczestniczące w projekcie „SAM” wraz z innymi dziećmi rysowały i malowały. Panie prowadzące inne warsztaty – rękodzieła i muzyczne – malowały dzieciom buzie.Spotkanie prowadziła koordynatorka projektu Magdalena Sawicka. Zaprezentowała idee, cele i osiągnięte efekty zrealizowanego projektu. Podziękowała „Fundacji Auchan na Rzecz Młodzieży” za udzielone roczne wsparcie finansowe w wysokości 22 200 euro dla dzieci i młodzieży – uczestników „SAM”.Dzieci zaprezentowały próbkę nabytych umiejętności na warsztatach z języka angielskiego (Bogusia Gebler) oraz muzycznych (Monika Kaśkosz). Odegrały scenkę w języku angielskim oraz zagrały kilka piosenek na dzwonkach. O warsztatach doradztwa zawodowego i wycieczce do hipermarketu Auchan opowiedziała prowadząca – Dagmara Ściubis-Szota. Podkreślała, że dzięki spotkaniom z ludźmi reprezentującymi różne zawody dzieci o pracy i pracowaniu uczą się najszybciej i najwięcej.W podsumowaniu wydarzenia zaproszono wszystkich chętnych do obejrzenia premiery czterech króciutkich filmów animowanych, które zostały stworzone przez małych reżyserów. Sami wykonali postacie, rekwizyty i scenografię. Następnie poprzez robienie zdjęć (technika poklatkowa) i montaż przy pomocy prowadzącej (Anna Konieczny) powstał zaskakujący rezultat – niesamowity filmik każdego z nich.W trakcie Eventu dzieci otrzymały od Dyrektora Auchan Jerzego Jagusiaka słodki poczęstunek – pyszne pączki z piekarni Auchan oraz napoje. Całość wydarzenia dokumentował Marcin Jędryka (filmiki i zdjęcia dostępne są na www.barnaba.org.pl). Na koniec spotkania wiele razy padało słowo: „dziękujemy!” – za tym wyrazem wdzięczności kryła się podzięka za możliwość integracji, rozwijania  talentów, poznawania świata i ludzi; za stworzenie miejsca, do którego chce się wracać. Dziękować trzeba nie tylko za wsparcie finansowe, ale i wszelką pomoc od Auchan – od Dyrektora Auchan Częstochowa Jerzego Jagusiaka, seniora menadżera zasobów ludzkich Tomasza Kukuły oraz wielu innych ludzi, którzy zostaną w sercach organizatorów i dzieci jako ci, którzy podzielili się z nami swoim czasem, serdecznością, radością. Wielkie podziękowania dla pracowników-wolontariuszy i dyrektorów z Auchan.„SAM” dalej trwa! Zapraszamy chętnych – dzieci, młodzież oraz wolontariuszy – na ul. Ogrodową 24/44 w Częstochowie.