Centralnym miejscem Częstochowy jest plac przed Ratuszem zwany dobrotliwie „bieganem” lub „bieganiakiem”. Formalnym patronem placu jest dr Władysław Biegański, choć jedyny budynek stojący przy placu nosi numerację 45 jako jeden z adresów przy Al. NMP. Nazwa jak nazwa, ale opowieść o niej bywa ilustracją zmian zachodzących w Polsce. Rynek św. Jakuba zmienia się w plac Magistracki Zrealizowany w latach 20. XIX w. projekt połączenia Częstochowy z Częstochówką nowo wyznaczoną ulicą Najświętszej Maryi Panny wyznaczył w tym miejscu rynek, jeden z trzech na linii alei. Rynek miał nosić nazwę św. Jakuba, od położonego przy placu kościoła. Kościół, ufundowany w XVII w. przez przeora Jasnej Góry O. Gołdunowskiego, chylił się ku upadkowi. Zgodnie ze zwyczajem (zlikwidowanym dopiero przepisami pruskiego zaborcy) teren przy świątyni służył jako cmentarz. Przy kościele funkcjonował szpital-hospicjum dla umierających częstochowian i punkt opieki nad pielgrzymami; zwiększało to zapotrzebowanie na miejsce grzebalne. Projektant Alei, inż. Bernhardt chciał z placu zrobić miejsce centralne nowego miasta. Z tego względu wyznaczono tu miejsce dla nowego Ratusza, oddanego w latach 30. XIX w. Budynek na swój sposób był ładny, ale miejsca specjalnie nie nobilitował. Po jednej stronie reprezentacyjnego gmachu powstał odwach, siedziba straży miejskiej i magazyn gospodarczy; po drugiej – areszt dla opilców i złodziejaszków. Areszt w 1930 r. zasłynął z ucieczki „króla kasiarzy” Szpicbródki; po takiej kompromitacji władze miejskie przyspieszyły budowę nowoczesnego więzienia nad Wartą. Z tyłu Ratusza były stajnie, szopy na siano i inne wielkowiejskie obiekty. Aleje do końca XIX w. przypominały wąską nitkę przez zielone pola; na południe i na północ od placu rozciągały się błonia, przecięte strumykami (wzdłuż obecnej al. Jana Pawła II i wzdłuż ul. Waszyngtona). Zagospodarowanie centrum nastąpiło dopiero w latach po roku 1899, gdy inż. Brandtner sporządził nowy plan regulacyjny. W 1901 r. wytyczono i wybrukowano ul. Cerkiewną i Szkolną (Kilińskiego i Dąbrowskiego), w 1904 ul. Centralną (Śląską) , połączoną ul. Żelazną (Kopernika) z dworcem kolejowym przy Teatralnej. Od Centralnej w kierunku Jasnej Góry wytyczono ul. Jasną. Teren na zapleczu Ratusza zagospodarowano budową elektrowni miejskiej, okrywającej sąsiednie domy pyłem ze spalanego węgla. Po drugiej stronie barokowy kościół został wyburzony, zastąpiła go neobizantyjska cerkiew prawosławna. Duchowieństwo prawosławne wybudowało także w 1875 na narożniku placu dom parafialnym, nazywany „popówką”. Naprzeciw cerkwi dawne domki s. Mariawitek przebudowano na pomieszczenia służące carskiemu wojsku Przed I wojną światową dawna dziura zaczęła przypominać miejski plac, nazywany już nie rynkiem św. Jakuba, lecz Magistrackim. Urok miejsca obniżały cuchnące rynsztoki i pyląca się podczas słonecznych dni szutrowa nawierzchnia.  Z placu Magistrackiego na ministerialny Odzyskaniu niepodległości towarzyszyły zmiany w topografii. Centralna przestałą być centralną, zyskała nazwę Śląska, by podkreślić udział częstochowian w walce o polskość górniczej krainy. Cerkiewną przemianowano na Kilińskiego, rzemieślnicy ufundowali z tej okazji tablicę pamiątkową. Podobna tablica, zawieszona na budynkach przejętych przez polskie wojsko, sygnalizowała przemianę Szkolnej w ulicę Jana Henryka Dąbrowskiego. Czwartej drogi nie było; wylot zabudowany został czynszowymi kamienicami, zyskującymi miano „blokady”; ulicą Nowowiejskiego nazwano trakt wśród ogrodniczych willi po drugiej stronie „blokady”. Cerkiew stała się ponownie świątynią katolickim, zyskując status kościoła garnizonowego; „popówkę” przejęto na siedzibę sztabu dywizyjnego. Plac zyskał rangę miejsca centralnego; tu organizowano najważniejsze uroczystości miejskie, defilady wojskowe, wiece. Ponieważ zieleń wokół kościoła osłaniała przed wścibskimi oczyma; nie bacząc na sąsiedztwo użytkowano tę część placu na rozrywki pijackie. Miało to też swój polityczny wydźwięk, często po zakończeniu obrad Rady kibice partyjnych klubów (zwłaszcza socjaliści i związkowcy chadeccy) kończyli debaty za pomocą pięści, pałek i noży, w cieniu kościelnych drzew. Złą sławą cieszyła się też ul. Śląska. Mimo budowy przy niej reprezentacyjnych gmachów Banku Komunalnego i Poczty, po zmroku arteria ta była stanowiskiem tanich prostytutek i wulgarnych chuliganów. Niezbyt zachęcająco prezentował się też wylot w ul. Kilińskiego: postój dorożek raził zapachem końskiego nawozu, a szynk Biernackiego odorem kwaśnego piwa i kapusty. Elegancki salon Alei miał nie tego zaplecze, a rozwój motoryzacji łączącej się z kurzeniem nawierzchni zniechęcał do spacerów. Przełomem cywilizacyjnym była więc wymiana nawierzchni w początkach lat 30. Część placu zyskała pokrycie kostką granitową, na części położono asfalt. Wspomnieć tu należy z uznaniem, że po Warszawie byliśmy drugim miastem Polski decydującym się wykorzystać nawierzchnię asfaltową, zupełną wówczas nowość technologiczną. Wybudowano kanalizację, likwidując cuchnące rynsztoki. Na placu powstały nowoczesne, podziemne szalety miejskie. Pylącą elektrownię przeniesiono na Zawodzie, zastąpiła ją – też nowatorska – przeciwgruźlicza stacja rentgenowska. Plac Magistracki w 1934 zyskiwał już wygląd godny jednego z największych miast Polski. Być może rozważano nawet nobilitowanie go nową nazwą. Życie narzuciło własne rozwiązanie. 15 czerwca w Warszawie ukraiński nacjonalista zastrzelił ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego. Akt ten rządzący piłsudczycy odebrali jako świętokradztwo. Dekretem Prezydenta RP utworzono obóz koncentracyjny w Berezie Kartuskiej, gdzie najpierw osadzono polskich nacjonalistów, potem ukraińskich, następnie komunistów, aferzystów gospodarczych, a w końcu różnych takich, co to się władzy narazili. Morderstwo potępiono na wielu „spontanicznie” organizowanych przez starostwa wiecach. Przy okazji, chcąc sakralizować męczennika, w wielu miastach nadawano jego imię ulicom: w Warszawie tak nazwano ulicę Foksal, ulice Pierackiego zyskały Katowice, Sosnowiec, Lublin, Łomża… I tak też w Częstochowie uchwałą Rady Miasta z 19 czerwca 1934 plac Magistracki nazwano placem Pierackiego. Nie było to zbyt taktowne. Bronisław Pieracki w swym bogatym życiorysie nie miał żadnych związków z naszym miastem. Owszem, gdyby wcześniej w wypadku zginął gen. Gustaw Orlicz-Dreszer, nikt by się nie dziwił, że ten słynny piłsudczyk, ale także słynny częstochowiak, stał się patronem centralnego miejsca. Orlicz po swej śmierci dostał boczną uliczkę Ogrodową (i tak lepiej niż Curie-Skłodowska, której przyznano uliczkę wstydliwie ukrytą wśród slumsów); Pierackiego ulokowano zaś centralnie. Nietakt, tym większy, że największym klubem w Radzie była endecja; a młodych, częstochowskich endeków wysłano ekspresem do Berezy. Decyzja ta zemściła się, gdy po 1935 r. poszukiwano lokalizacji pod pomnik zmarłego Marszałka Piłsudskiego. O placu Pierackiego nawet mowy nie było, zamiast w miejscu centralnym wyznaczono najpierw Marszałkowi kwaterę nad cuchnącym rozlewiskiem przy ul. Jasnogórskiej; potem pozwolono mu pilnować nowej szkoły przy ul. Narutowicza. Hitlera zamieniono na Stalina. Pieracki nie przyjął się wśród Częstochowian, renomowany plac nazywano nadal zwyczajowo magistrackim. Nazwa przedwojenna była szanowana przez okupantów niemieckich do 1942 r. Wtedy uroczyście przemianowano Aleje Najświętszej Maryi Panny w Aleje Adolfa Hitlera, tegoż osobnika czyniąc także patronem nad placem. Była

Zarząd Okręgu Częstochowskiego Prawa i Sprawiedliwości zaprasza na spotkanie z Joachimem Brudzińskim. Poseł Joachim Brudziński jest przewodniczącym komitetu Wykonawczego Prawa i Sprawiedliwości posłem. Spotkanie z nim odbędzie się 12 marca 2013 r. (wtorek) godz. 15.30 w Domu Rzemiosła (ul. Kościuszki 6).

Krytycznie o spółdzielczości mieszkaniowej zapisano już więcej tomów niż mają dzieła Lenina. A jest o czym pisać. Źródłem tematów częściej są zarządy spółdzielń aniżeli sami członkowie. Przykładem niech będzie sprawa Benicjusza Łapota, którego 40 lat temu los związał ze Śródmiejską Spółdzielnią Mieszkaniową w Częstochowie. To niewiarygodne, czym zajmują się zarządy spółdzielń. Pracownicy Śródmiejskich zasobów mieszkaniowych najwyraźniej nie mają co robić, więc zabijają czas wzywaniem swoich członków przed oblicze sprawiedliwości. – Zabrałem głos na Walnym Zgromadzeniu i to nie spodobało się prezesom spółdzielni. Jest wiele spraw, które mi się nie podobają, ale oni nie chcą mnie wysłuchać. Oskarżyli mnie o zakłócanie porządku obrad. Podobno nie miałem prawa nic mówić, bo byłem nie w swojej grupie – twierdzi pan Benicjusz. O co z tymi grupami chodzi? Odpowiada radca prawny spółdzielni Renata Walichnowska: „Członkowie Spółdzielni mają zgodnie ze Statutem Spółdzielni prawo uczestniczenia w częściach Walnego Zgromadzenia, które jest najwyższym organem Spółdzielni”. Zarząd sprytnie wymyślił – zasłaniając się dużą frekwencją podczas zebrań – by Walne Zgromadzenie podzielić na cztery części. Każdy członek przypisany jest do jednej grupy. W innych aktywnie uczestniczyć mu nie wolno. Pan Benicjusz  zasiadł więc na ławie oskarżonych. W jednym z dokumentów procesowych czytamy: „Przewodnicząca obrad po kolejnych próbach zakłócania przez Pana B. Łapot porządku obrad poinformowała go, że nie może brać udziału w dyskusji, ponieważ nie jest członkiem II części Walnego Zgromadzenia. Po kolejnych zakłóceniach obrad r. pr. Renata Walichnowska pouczyła Pana B. Łapot, że jako członek IV grupy będzie mógł na niej zabrać głos”. W zasadzie nie wiadomo, czy śmiać się, czy płakać, bo przykład pana Łapota jest tak absurdalny, że komentować go nawet trudno. Po tym jak sprawę przeciwko Benicjuszowi Łapotowi zbadał I Komisariat Policji w Częstochowie, trafiła ona do Sądu Rejonowego, by ostatecznie zakończyć się w Sądzie Okręgowym wyrokiem uniewinniającym pana Benicjusza. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że nasz bohater to człowiek wiekowy – ma 83 lata. Śródmiejska Spółdzielnia Mieszkaniowa dała popis własnej bezsilności wobec staruszka i zamiast zwyczajnie go wysłuchać, wolała włóczyć się z nim po sądach. Zarząd zapytany o to, kto poniósł koszty procesów, odpowiada: „Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa”. A z pewnością były niemałe, bo obie strony spotykały się na kolejnych rozprawach przez 3 lata. Tygodnik „7 dni” zadaje pytanie i prosi o odpowiedź członków Śródmiejskiej Spółdzielni Mieszkaniowej: kto Pani/Pana zdaniem powinien ponieść koszty procesów sądowych trwających 3 lata?Odpowiedzi prosimy kierować na adres mailowy: redakcja7dni@interia.pl.

Dlaczego wyginęły dinozaury ? Proste: bo nie miały dzieci. Inszą sprawą są przyczyny tego stanu. Może zawinił meteoryt, może globalne ocieplenie, może antykoncepcja, a może moda na seks bez zobowiązań. Istotne jest to, że gatunek nie dochowujący się potomstwa, skazany jest na wymarcie i nie ochroni go nawet konwencja z Ramsau. Liczba mieszkańców Częstochowy spadła poniżej 230 tysięcy mieszkańców, a więc w ciągu ostatnich 15 lat ( licząc od końca 1997 r.) ubyło 30 tysięcy. Zniknęła zatem dzielnica wielkości blokowiska Północ. Ujemny przyrost naturalny jest tylko jedną z przyczyn. Jeśli potrafimy liczyć, to zróbmy to… By utrzymać demograficzny potencjał, średnio w każdej rodzinie powinna zostać wychowana dwójka dzieci. W tej statystyce Częstochowa niestety znajduje się na szarym końcu województwa śląskiego: współczynnik dzietności wynosi 1, 169. Nie może nas pocieszać dobre towarzystwo innych dużych miast: Dąbrowy Górniczej, Sosnowca, Gliwic czy Zabrza. Utrzymanie takiego poziomu jest gwarancją, że przed rokiem 2030 liczba częstochowian nie przekroczy 200 tysięcy. Może to i dobrze. Dzieci są nieodpowiedzialne, włażą na ulice, przeszkadzając w jeżdżeniu samochodem, emitują hałas i zanieczyszczenia, denerwują klientów na szopingu w galeriach. Z powodu dzieci musimy utrzymywać nauczycieli, pediatrów, opiekunów w przedszkolach i żłobkach, budować jakieś tam place zabaw, etc. Każde dziecko w sposób złośliwy utrudnia samorealizację dorosłych; przeszkadza tatusiom w oglądaniu meczu, a mamusiom w przyswajaniu równie pasjonującego serialu. Z młodymi rodzicami nie da się nawet pogadać o kulturze; na pytanie o wrażenia z lektury Żiżki odpowiadają ziewaniem, dając do zrozumienia, że zamiast postmodernizmem nocą zajmowali się wymianą pieluch. Ogólnie rzecz biorąc, nie ma co się dziwić, że dzieci działają na nerwy. Problem w tym, że ok. 2030 roku my już zdziecinniejemy i to nam trzeba będzie zmieniać pieluchy. W dodatku ktoś nas będzie musiał utrzymywać. Na państwo nie liczmy, ci, którzy dziś prezentują się jako Państwo Polskie (a nawet Jaśnie Państwo Polskie), będą cierpieć na schorzenia opisane przez Alzhaimera i nie przypomną sobie, gdzie są te pieniądze zbierane pod hasłem zabezpieczenia naszej starości. Oni, czyli ze starości niekumata ekswładza oraz my, starcze niemoty; i tak się będzie żyło, modląc się w duchu, by mocą ustawy o eutanazji skrócono nasze niedole. Dinozaury były nieodpowiedzialne, bo nie zadbały o potomstwo. Nic ich nie usprawiedliwia: kataklizm też mogły przewidzieć i wybudować dla swoich dzieci schrony przeciwatomowe. Nie obronią się przed zarzutem nieodpowiedzialności, bo nikt z nich nie jest w stanie powiedzieć coś na swoje usprawiedliwienie. Popatrzmy więc z pokorą na ich kości i pomyślmy, jak my za kilkadziesiąt lat tłumaczyć się będziemy ze swojej nieodpowiedzialności. Zresztą, kto by chciał słuchać naszego seplenienia… Emerytury, prawo do godnego życia… Walta się, dziadki, zafundowaliście sobie socjalizm i życie ponad stan, pozostawiliście po sobie tylko długi do płacenia. O co wam, k…, chodzi? I tak właśnie podzielimy los dinozaurów.

PO ma problem. I bynajmniej nie chodzi o kurczących się zwolenników, lecz o członków na samym szczycie lokalnej piramidy. Częstochowska PO boryka się z konfliktami personalnymi wewnątrz własnego ugrupowania. Przykładem są radni Platformy, którzy zachowują się, jakby ze sobą rywalizowali. Szefowie klubów: Halina Rozpondek i Grzegorz Sztolcman nie potrafią wyegzekwować od swoich członków posłuszeństwa względem partii. Każdy robi, co uważa, bez pytania o zdanie kolegów. Niesubordynacja byłaby rajcom wybaczona, gdyby działali w interesie miasta, a nie swoim własnym. Rozliczeniem z pewnością zajmą się liderzy, bo przecież wybory tuż, tuż… Układne uchwały Nie trzeba być specjalnie bystrym, by zauważyć, że radni Platformy Obywatelskiej dogadali się z radnymi SLD. I tu radni PO wymyślili szczwany mechanizm – dwóch lub trzech radnych Platformy wychodzi podczas głosowania, dwóch lub trzech wstrzymuje się od głosu – i tak głosowanie robi się po myśli SLD. Nie ma potrzeby daleko szukać. 28 lutego podczas głosowania nad projektem uchwały złożonej przez radnego Biernata (PO), trzech jego kolegów było nieobecnych na sali (Krawczyk, Wawrzkiewicz, Zając), a koleżanka Iżyńska nie miała w tej sprawie zdania i wstrzymała się od głosu. Zapytani o powód nieobecności radni Wawrzkiewicz i Krawczyk (Zając przebywał w ten dzień w USA) tłumaczą się, że na głosowaniu wprawdzie byli, ale nie zadziałało urządzenia do liczenia głosów. – To jest mój błąd. Może za słabo nacisnąłem przycisk. Maszynka nie zaliczyła ani mojego głosu, ani kolegi Krawczyka – mówi radny Wawrzkiewicz. Złośliwość przedmiotów martwych w stosunku do dwóch radnych „opozycyjnych”, zalatuje kolaboracją maszynki do liczenia głosów. Co za pech… Zważywszy na wagę uchwały, o którą chodziło. Projekt radnego Biernata przewidywał ograniczenie władzy prezydenta w sprawie miejskich spółek. Ta uchwała miała zmienić niefortunną decyzję radnych sprzed roku. Wówczas to radni oddali prezydentowi pełnię władzy nad spółkami. Nasza publikacja “Matyjaszczyk tłumaczyć się nie musi” plus sporne posunięcia prezydenta z mieniem miejskim, skłoniły radnych do głębokiej refleksji nad sensem istnienia Rady bez kompetencji. Doszli więc do wniosku, że chcą jednak kontrolować miejskie spółki, a to wymaga zmiany uchwały, stąd projekt radnego Biernata (PO). Niestety, platformiani koledzy zawiedli i uchwała nie przeszła. Oliwy do ognia podczas sesji dodało niespodziewane wystąpienie posła Marka Balta (SLD) przed głosowaniem nad uchwałą. To nic, że nie na temat… Balt personalnie zaatakował autora projektu uchwały radnego Biernata, wypominając mu grzechy sprzed lat. Żenująca wypowiedź posła miała chyba na celu zastraszenie prawicy. To taki pokaz siły: my tu rządzimy i mamy na was haki, których nie zawahamy się użyć. Poseł Balt słynie – już nie tylko w Częstochowie, ale i w kraju – z nietrafionych pomysłów, braku wyczucia sytuacji i dobrych manier. Zresztą potwierdza to „pokazówka” na sesji. Los uchwały o spółkach miejskich jest dziś przesądzony, w dużej mierze za sprawą słabiutkiej Platformy Obywatelskiej, której członkowie zapomnieli o tym, co sprawiło, że fotele radnych grzeją (prócz elektoratu, rzecz jasna). I chociaż SLD nie jest dobrym przykładem w ogóle, to w kwestii jednomyślności podczas głosowań, spójnego działania dla dobra własnego i poczucia wspólnoty na sali sesyjnej, jak i poza nią, prawica lewicy może pozazdrościć.

Nie od dziś wiadomo, że Biuro Inicjatyw Lokalnych i Konsultacji Społecznych namiętnie wyszukuje pretekstu do marnowania pieniędzy podatnika. Po nieudanych konsultacjach społecznych w sprawie metody naliczania opłat za śmieci, których wyniki zdaniem niektórych zostały zmanipulowane, magistrat zafundował częstochowianom konsultacje w sprawie III Alei. Służby Matyjaszczyka pytają nas, czy powinna być ona otwarta dla samochodów. Czy i tym razem magistrat zna odpowiedź na zadane pytanie? – Uważasz, że III Aleja NMP powinna zostać udostępniona dla samochodów czy jesteś za ograniczeniem ruchu w tym miejscu? – pyta mieszkańców magistrat, nie biorąc pod uwagę tego, że mieszkańcy chcieliby dopuścić do ruchu także autobusy lub całkowicie zakazać pojazdom wjazdu na ten teren. Przypomnijmy, do 2005 roku Aleje NMP były ogólnodostępne, zarówno dla samochodów, jak i autobusów. Sytuację zmienił projekt rewitalizacji ścisłego centrum Częstochowy wraz z Alejami. Po przebudowie III Alei co i rusz zmieniano tam zasady ruchu kołowego, wprawiając kierowców w niemałe zakłopotanie. A to zezwalano samochodom na jazdę, ale tylko po południowej nitce, innym razem dopuszczano ruch dwukierunkowy, ale tylko jesienią i zimą. W sumie kierowcy byli już tak zdezorientowani tymi zmianami, że już sami nie wiedzieli, czy mogą skręcać w III Aleję, czy nie. Ostatecznie miasto zniosło wszelkie ograniczenia i samochody jeżdżą obiema nitkami przez cały rok. Taka decyzja po prostu zapadła i wówczas ani magistrat, ani MZDiT nie pytali mieszkańców o zdanie. Jak tłumaczył Urząd Miasta, takie rozwiązanie zostało przyjęte „w związku z trwającymi w II Alei pracami remontowymi”. Ale otwarcie III Alei nie wszystkim się spodobało. Dopiero teraz magistrat organizuje konsultacje. Czyżby w ten sposób chciał wykazać słuszność swojej zeszłorocznej decyzji? – To ważny temat, dotyczący zarówno poruszających się po III Alei częstochowian, jak i przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność w tamtym miejscu. Dlatego zależy nam, by każdy mógł się wypowiedzieć i zaproponować najlepsze rozwiązanie – mówił podczas konferencji prasowej prezydent. Kiedy służby Matyjaszczyka próbowały przeforsować metodę naliczania opłaty za śmieci w zależności od zużytej wody, wyniki konsultacji społecznych pokazały, że mieszkańcy życzą sobie właśnie takiej metody – ku zdziwieniu samych mieszkańców. Dopiero głośne protesty częstochowian spowodowały, że miasto wycofało się z planu wprowadzenia takiego rozwiązania, którego podobno chciała „większość”. Czy w przypadku III Alei mieszkańcy również będą opowiadać się po myśli prezydenta? Niewątpliwie inwestor, który wybuduje w Alei 49 obiekt usługowo-handlowy, też by sobie tego życzył…