Radni w Lublińcu wykryli i ujawnili poważne nadużycie władzy samorządowej. Władza nie ucierpiała, za to przeciw radnym wytoczono armaty oskarżeń, zniesławień, sankcji administracyjnych. Stali się ofiarami sterowanej nagonki, przez dziesięć lat walczyli o swoje dobre imię. Lubliniec jest pięknym miastem kojarzącym się ze śląskimi cnotami: uczciwością, pracowitością, rzetelnością, gospodarnością. Niestety, tak jak wszędzie, pod fasadą dobra znaleźć można ciemne plamy. I tak jak w wielu innych miastach jest „elita”, której ruszyć nie można. Kto ruszy, tego „zmieciem”, tego się wszystkimi środkami będzie niszczyło… Józef Masoń, Jan Springwald, Marek Karpe, Andrzej Pawełczyk i Gerard Burek ośmielili się wychylić. Rodzinna oczyszczalnia    W drugiej kadencji Rady Miasta (1994-1998) burmistrzem wybrano Józefa Widucha, byłego dyrektora WZIR (państwowej firmy budującej infrastrukturę na obszarach wiejskich). Burmistrz uchodził za wzór dobrego gospodarza; przybywały nowe drogi, telefonizowano miasto, zmodernizowano rynek. Był na tyle dobrym gospodarzem, że rada kolejnej kadencji zdecydowała o ponownym wyborze – w sumie rządził Lublińcem od 1994 do 2000 r. Burmistrz miał lewicowy rodowód, rada w większości była prawicowa, ale w imię dobra miasta współpracowano.Problem zrodził się, gdy burmistrz z pominięciem zarządu miasta i rady, a także z pominięciem procedury przetargowej, wybrał technologię modernizacji komunalnej oczyszczalni ścieków. Technologia była amerykańska (tzw system Lemna), nie sprawdzona w naszych warunkach klimatycznych.Tak się złożyło, że tę technologię wdrażała firma Hydro-Lemna, kierowana przez syna burmistrza. Wybór miał charakter rodzinny: miasto oprócz burmistrza reprezentował także drugi syn (dyrektor zakładu gospodarki komunalnej, przyszłego eksploatora oczyszczalni) oraz szwagier syna burmistrza Wojciech G (wówczas wiceburmistrz). W takim rodzinnym gronie wybrano ofertę syna burmistrza.Prawo nie wymagało wówczas przestrzegania procedury przetargowej. Rodzinny układ można było najwyżej nazwać nagannym. Wszystko byłoby dobrze, gdyby było dobrze. Niestety, technologia nie sprawdziła się w warunkach polskich. Wydano 5, 2 mln zł po to by otrzymać efekt ekologiczny gorszy niż przed modernizacją. Przed modernizacją Lubliniec płacił rocznie 4 tys. zł kar z tytułu zanieczyszczania środowiska przez przestarzałą oczyszczalnię. Po modernizacji kary wzrosły do 800 tys zł. W 2004 r miasto musiało wydać 850 tys. zł, na kolejną modernizację wprowadzającą sprawdzoną polską technologię. W sumie modernizacja oczyszczalni przyniosła straty sięgające 10 mln zł.Sprawa oczyszczalni ujawniona została w 1999 r przez Józefa Masłonia. Po przeprowadzeniu wstępnej kontroli członkowie zarządu: Jan Springwald, Marek Karpe, Andrzej Pawełczyk złożyli doniesienie do prokuratury. Prokuratura po kilku latach prowadzenia śledztwa umorzyła postępowanie.Kontr- doniesienie       Burmistrz Widuch poniósł odpowiedzialność polityczną – został odwołany ze stanowiska. Wkrótce potem radni z SLD skierowali inne doniesienie do prokuratury. Skarga dotyczyła niegospodarności, zarząd miasta miał sprzedać znacznie poniżej wartości rynkowej nieruchomość w centrum Lublińca.W 1999 r Rada Miasta upoważniła zarząd do sprzedaży gruntu przy kościele św. Krzyża. Teren w części był parkingiem zbudowanym ze starej trylinki, w części „dzikim” wysypiskiem śmieci. Zagospodarowanie było więc wymogiem chwili. Burmistrz, co można było zauważyć w przypadku opisanej oczyszczalni, decyzje lubił podejmować samodzielnie. Nie informował zarządu, że ktokolwiek interesował się działką. Zlecona została wycena, wg biegłego rzeczoznawcyteren wart był 503 tys. zł. Zarząd wyraził zgodę na sprzedaż za cenę dwukrotnie wyższą od operatu, uzyskano dla miasta 1 mln zł. Sprzedaży dokonano w drodze otwartego przetargu. Pół roku później nabywca, pan Ryszard B, sprzedał nieruchomość za 3 miliony firmie „Aral” pod budowę stacji benzynowej. Pan B. taniej kupił, drożej sprzedał. W takich wypadkach opinia publiczna zwykle podejrzewa przekręt. Na tej podstawie radni SLD złożyli doniesienie do prokuratury. Burmistrz Józef Widuch był już odwołany. Ostrze doniesienia uderzało więc w aktywnych, nadal w zarządzie miasta, działaczy samorządowych. Po śmierci Józefa Widucha zarzuty kierowano tylko w tych działaczy. Złożony przez prokuraturę akt oskarżenia brzmiał poważnie. Oskarżono Andrzeja Pawełczyka, Marka Karpe, Gerarda Burka i Jana Springwalda, że „w okresie od 26 sierpnia 1999 do 10 kwietnia 2000 r w Lublińcu działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru jako członkowie Zarządu Miasta Lubliniec, (…) wyrządzili Miastu Lubliniec szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w wysokości 1 974 300 zł”.A więc osoby, które wykryły niegospodarność przy modernizacji oczyszczalni ścieków, same zostały oskarżone o niegospodarność. O ile w przypadku oczyszczalni media, szanując dorobek Józefa Widucha, zachowały oszczędny umiar w słowach, tak w przypadku tych radnych umiaru brakło. Dziennik Zachodni, lokalna „Gazeta Wyborcza, telewizja Polsat (program „Interwencje”) epatowały odbiorców informacjami o dużej aferze. Świadczą o tym tytuły: „Przekręt z dystrybutora”, „Nadużycie na działkach”, „Straciła gmina”, „Zarząd przed sądem”, „Nie pilnowali”, „Złamali prawo”, „Wreszcie oskarżeni”… Był to medialny lincz, popełniony z inspiracji prokuratury.Wymienione media do dziś nie wspomniały o zakończeniu sprawy. Informujemy zatem, że Sąd Rejonowy w Częstochowie wyrokiem z 4 czerwca 2009 r, a następnie w II instancji Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z 5 lutego 2010 r uznał wymienionych w akcie oskarżenia za niewinnych zarzucanych im czynów. W uzasadnieniu czytamy: „…oskarżeni nie wyczerpali znamion omawianego przestępstwa, ani w typie kwalifikowanym, ani też w podstawowym, gdyż nie wyrządzili Miastu Lubliniec szkody w wielkich rozmiarach, ani nawet najmniejszej szkody. Stwierdzić należy, że oskarżeni Andrzej Pawełczyk, Gerard Burek, Jan Springwald i Marek Karpe ciążące na nich obowiązki wypełniali uczciwie, sumiennie, w trosce o dobro Miasta, w którego sprawy byli wyjątkowo zaangażowani i w żaden sposób nie nadużyli swoich uprawnień. Zajmując się sprawami majątkowymi Miasta sprzedali teren (…) za cenę dla Miasta korzystną, prawie dwukrotnie wyższą, niż wynikało z operatu szacunkowego, pod inwestycję zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego…”Dziesięć lat trwało nim radni odzyskali wyrokiem sądu swoje dobre imię. Szkoda tylko, że koledzy dziennikarze, którzy tak pochopnie rzucanymi w tekstach oskarżeniami im to dobre imię odebrali, teraz nie opublikowali nawet krótkiej notatki o wyroku sądu.Wdeptać w ziemię   Sprawa oczyszczalni ścieków (podejrzenie o niegospodarność kosztującą Lubliniec 10 mln zł) została umorzona w 2002 r. Sprawa niegospodarności przy sprzedaży działki stała się przedmiotem aktu oskarżenia i procesu sądowego. Czy w pierwszej ze spraw prokurator miał tak słabe dowody, czy może przy drugiej tak mocne? Pierwsza ze spraw nie przeszkodziła w kontynuowaniu kariery przez podejrzanych o niegospodarność. Jeden z odpowiedzialnych za błędne decyzje został starostą, a obecnie pracownikiem NIK. Drugiego wybrano radnym. Media w ich przypadku zachowały przyzwoitą wstrzemięźliwość.O potraktowaniu oskarżonych w drugiej sprawie świadczą inne historie.Ojca Marka Karpe w 2006 r. publicznie na forum nazwano „utrwalaczem władzy ludowej, donosicielem i sympatykiem nazizmu…”. Słowami znieważono człowieka, któremu mieszkańcy

Suchany (gm. Miedźno)Artykuł, który ukazał się w poprzednim numerze dotyczący Małej Elektrowni Wodnej mającej powstać na odcinku Liswarty w Suchanach, wywołał odzew ze strony Polskiego Związku Wędkarskiego.  – Przede wszystkim od strony prawnej PZW jest Użytkownikiem Rybackim rzek, które dzierżawione są od Skarbu Państwa i jesteśmy stroną we wszystkich postępowaniach – wyjaśnia Artur Wachecki, dyrektor biura częstochowskiego oddziału PZW. Środowisko wędkarskie w zdecydowanej większości ma jasno sprecyzowane poglądy na temat budowy jakichkolwiek urządzeń spiętrzających poziom rzecznej wody. Wędkarze argumentują, że elektrownie, zwane MEW-kami, są nieopłacalne i niszczą ekosystem. – Energii uzyskanej z nich nie można w żadnym razie nazwać czystą, jak w przypadku energii słonecznej z kolektorów. Wpływ na ichtiofaunę, czyli na ogół gatunków zamieszkujących dane środowisko wodne, jest negatywny. Obowiązkowe okresowe płukanie na takiej instalacji powoduje spływ rumoszu uniemożliwia migrację ryb w górę rzeki na tarło, który w efekcie zabija wiele gatunków. Ikra jest bezbronna – mówi Artur Wachecki, będący również ichtiologiem.Ekonomiczne uzasadnienie dla tej inwestycji także jest poddawane w wątpliwość. MEW-a o mocy 180 kW wytwarzałaby prąd dla zaledwie kilku gospodarstw. W porównaniu do kosztów budowy i konsekwencji dla środowiska nie byłoby to ekologicznie rozsądne. Korzyści dla mieszkańców nie będzie jeśli chodzi o pracę, ponieważ do obsługi wystarczy dorywczo jedna osoba, a wiele z nich jest bezobsługowa. Gmina też z tego nic nie będzie mieć, bo ten inwestor zarejestrowany jest w Katowicach. Wartość gruntów i działek w pobliżu również spadnie. Poza tym umiejscowienie MEW-ki na tym fragmencie Liswarty wydaje się zupełnym nieporozumieniem. – Występuje tam zaledwie bystrotok, a nie spiętrzenie. Nie jest tak, jak na zbiorniku Poraj, gdzie funkcjonuje taka MEW-a. Tam już środowisku nie można bardziej zaszkodzić. Liswartę, naszą najpiękniejszą rzekę w regionie w ten sposób po prostu się zabije – przekonuje Wachecki.Zainteresowane strony inaczej interpretują fakty, więc trudno się spodziewać przy takich rozbieżnościach kompromisu. Być może wyjaśnią coś regulacje prawne odnośnie stworzenia bardziej przejrzystych zasad tworzenia projektów tego typu w całym kraju. Wydane przez Ministerstwo Środowiska w zeszłym roku oficjalne stanowisko w tej sprawie jest obiecujące, lecz od spełnienia zapowiedzi zależy czy sporna elektrownia ostatecznie powstanie, czy też nie.

Wancerzów, gm. MstówW trakcie prac konserwatorskich zespołu klasztornego w Wancerzowie odnaleziono relikty porzedniego kościoła. Właśnie trwają prace archeologiczne. Niecodziennego odkrycia dokonali konserwatorzy, kórzy od kilku tygodni prowadzą prace przy odwilgacaniu i izolacji zabytkowego zespołu klasztornego w Wancerzowie. Okazało się, że pod obiektem zachowały się fundamenty poprzedniego kościoła. Na razie trwają badania archeologów.  Delegatura Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Częstochowie podchodzi do sprawy ostrożnie i studzi entuzjazm. – Nie można jeszcze orzec, czy to relikwie poprzedniego kościoła. Pozostałości murów nie są dobrze rozpoznawalne – mówi jeden z konserwatorów.Obecny klasztor kanoników regularnych w Wancerzowie pochodzi z przełomu XIV i XV wieku, jednak- jak podają kroniki historyczne – jest to już trzeci kościół w tym miejscu. Odkrycie fundamentów potwierdza te informacje. W swojej kronice Jan Długosz zapisał, że pierwszy klasztor powstał w I połowie XII wieku, a jego fundatorem był Piotr Włast. Pierwszy zakon kanoników regularnych sprowadział sie tutaj jeszcze przed wybudowaniem Jasnej Góry. Dzięki niemu i jego bogatej historii Mstów stał się w XIII i XIV wieku znany w całej Europie. Zapis z 1220 roku w jednym z przywilejów szlacheckich mówi, że zakonowi w Mstowie należała się dziesięcina od wsi Częstochowa. Klasztor odwiedził m.in. Władysław ??okietek, Bolesław Wstydliwy. W 1266 roku  budowla przetrwała najazd wojsk tatarskich. – Na renowację kościoła pomogliśmy uzyskać naszemu zakonowi 150.000 z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wykopaliska poniekąd pokrzyżowały jednak plany zakonowi, staramy się, żeby uzyskać więcej środków pieniężnych na konserwację  – mówi wójt Mstowa Zbigniew Wawrzyniak. Fundamenty porzedniego kościoła wskazują na to, że miał inny kształt i usytuowanie. Podobno spłonął w pożarze.

Dwunastu rowerzystów z Wielunia wróciło już z wyprawy pod Grunwald. Promocyjny rajd trwał 6 dni. Cykliści pokonali trasę ponad 500 km i wzięli udział w obchodach 600-lecia zwycięstwa króla Władysława Jagiełły nad Krzyżakami. Ich droga wiodła przez Poniatów k. Piotrkowa, Rawę Mazowiecką, ??owicz, Płońsk i Działdowo. Nie jest to jednak najkrótsza droga pomiędzy Wieluniem a Grunwaldem.Rowerzyści jechali bowiem trasą, jaką przed wiekami kroczyło rycerstwo polskie, dlatego była ona nieco dłuższa.   – Unikaliśmy raczej głównych dróg i wybieraliśmy te mniej uczęszczane, ale ciekawsze historycznie. Po drodze dokuczał nam trochę upał. Momentami jechało się ciężko, bo asfalt dosłownie się topił – relacjonuje Bogusław Abramek, prezes Stowarzyszenia Polski Szlak Bursztynowy, które zorganizowało rajd.­Palące słońce nie stanęło jednak na przeszkodzie uczestnikom rajdu i po kilku dniach podróży wjechali z chorągwią powiatu wieluńskiego na pola grunwaldzkie. Ubrani w jednakowe stroje wzbudzali nie mniejsze zainteresowanie niż grupy rycerzy. – Nie mogło nas zabraknąć pod Grunwaldem. W najważniejszych momentach historii ziemia wieluńska miała swoich reprezentantów. Wypełniliśmy zatem nasze zobowiązanie wobec przodków, którzy 600-lat temu walczyli u boku króla Władysława Jagiełły – podsumowuje wicestarosta Janusz Antczak, komandor rajdu. – Rajd to jedna z lepszych form promocji powiatu wieluńskiego i samego królewskiego miasta Wielunia. To też doskonała lekcja historii dla jego uczestników. Po raz kolejny też mogliśmy się przekonać o wyższości roweru nad samochodem. Kierowcy musieli stać w kilometrowych korkach, podczas gdy rowerzyści nie mieli problemów, by wydostać się z pola bitwy. 

Niedzielne popołudnie upłynęło w Kruszynie pod znakiem muzyki klasycznej. Dla licznie zgromadzonej publiczności w Kościele św. Macieja Apostoła wspaniale zagrali i zaśpiewali młodzi, utalentowani muzycy, laureaci konkursów oraz stypendyści. Wystąpili w ramach projektu Akademia Pana Chopina, realizowanego przez OPK „Gaude Mater” oraz Jurajskie Stowarzyszenie Twórców Ludowych. Pięknymi pieśniami najwybitniejszego polskiego kompozytora, Fryderyka Chopina, ugościli nas Michał Biel (fortepian), Urszula Ledwoń (fortepian) oraz Karolina Sambor-Kobiałka (śpiew).To już czwarty koncert przygotowany w związku z APCH. Podobnie jak poprzednie (w Złotym Potoku, Żurawiu i Lgoczance), był wyjątkową okazją, aby promować zdolne osoby regionu częstochowskiego, a także przybliżyć wyjątkowe utwory oraz życie Chopina. – Już po czterech koncertach mogę powiedzieć, że zaskakuje nas frekwencja na tych imprezach, bowiem wydawałoby się, że mieszkańcy wsi, małych miejscowości, niewyrobieni muzycznie, niekoniecznie będą zainteresowani takimi projektami. A tutaj, we wszystkich kościołach czy też w Muzeum Regionalnym im. Zygmunta Krasińskiego było dużo więcej publiczności niż przewidywaliśmy – mówi Małgorzata Nowak, dyrektor Ośrodka Promocji Kultury „Gaude Mater”. – Pisząc wniosek zakładałam, że w każdym koncercie weźmie udział ok. 100 osób i byłoby znakomicie, bowiem występy mają także charakter edukacyjny. Słuchaczy jest jednak zdecydowanie więcej. Dziś wszystkie miejsca w kościele w Kruszynie były zajęte. Myślę, że przyszło dwa razy więcej publiczności, niż spodziewaliśmy się. Widzieliśmy bardzo dużo młodych ludzi, co fantastycznie świadczy na przyszłość – dodaje Małgorzata Nowak. Zadowolenia z występu nie kryją również widzowie. – To pierwszy koncert w ramach Akademii Pana Chopina, w którym biorę udział. Niezmiernie cieszę się, że mogłam na nim być, bo na pewno warto. Jeśli tylko mi się uda to będę na kolejnych – zapewnia Maria z Rędzin. – Bo koncert piękny… Kochamy Chopina – dodaje.Kolejny koncert już w najbliższą niedzielę, 1 sierpnia, w ogrodach pałacyku w Nieznanicach. – Mam nadzieję, że pogoda będzie piękna, bowiem wybraliśmy rzeczywiście urokliwe miejsce, nad samym stawem – mówi Małgorzata Nowak. Plenerowy występ rozpocznie się o 17. Tym razem, usłyszymy dwóch zdolnych pianistów – Jakuba Brawatę oraz Michała Rota. Gorąco zapraszamy.

Ostatnie lat Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie nie należały do najłatwiejszych. Oprócz niżu demograficznego, rządowych prób reformowania oświaty, dołączyły jeszcze rozgrywki personalne w LO. A przecież Słowacki to 100 lat dumnej historii, której produktami są tak wybitne osoby jak: Halina Poświatowska, Kalina Jędrusik, a z żyjących Halina Rozpondek, czy powszechnie znany młodym – Olek Klepacz. Z roku na rok Słowacki traci na popularności wśród młodzieży, a także spada w rankingach.Z pewnością zmiana dyrekcji nie przysłuży się szkole, zwłaszcza, że odejście dyrektorki Lidii Jończyk zaskoczyło wszystkich, na czele z radą pedagogiczną i organem prowadzącym – Wydziałem Edukacji Urzędu Miasta Częstochowy. – Już odbył się konkurs, w którym w ostatnim etapie wzięło udział dwóch kandydatów, ale z tego co mi wiadomo, nie został rozstrzygnięty – mówi dyrektor Jończyk. 9 członków komisji konkursowej, powołanych zarządzeniem pełniącego funkcję prezydenta miasta Piotra Kurpiosa nie umie lub nie chce ujawnić przyczyny kontrowersyjnej decyzji. – My jako kuratorium oświaty w Częstochowie nie mamy nic wspólnego z tym konkursem. A… pyta pani czy byliśmy w komisji? Tak, ale to tajemnica konkursu. – mówi Anna Gamalczyk, kuratorium w Częstochowie. Ustawa o systemie oświaty określa szczegółowo postępowanie komisji. Celowo liczba członków jest nieparzysta, właśnie po to, by decyzja musiała zostać podjęta. Ponadto ustawodawca wręcz nakazuje członkom komisji obradowanie do momentu wyłonienia kandydata. Innymi słowy komisja ma się dogadać i bezwarunkowo dokonać wyboru, podczas aż 3 głosowań. Zarówno urząd miasta, jak i kuratorium oświaty informuje natomiast, że wyboru nie dokonano z powodu równej liczby głosów dla każdego kandydata,  przypomnijmy – było ich 2, a członków komisji 9. Milczenie w tej sprawie nie pozostawia wątpliwości, że urzędnicy starają się ukryć niejasności związane z głosowaniem. Można przypuszczać, że któryś z członków komisji wstrzymał się od głosowania, co z kolei podważa sens organizowania konkursów, nie wspominając już o poziomie samych członków. Chyba, że nie o to chodziło…? Nierozstrzygnięty konkurs zastępuje wskazanie przez Kurpiosa. To on podejmie ostateczną decyzję, kto obejmie stanowisko dyrektora Słowackiego. I raczej już wiadomo…Kandydatami, którzy popadli w niełaskę komisji byli: Sławomir Maślikowski, długoletni nauczyciel w Słowackim oraz Anna Nanys, obecna dyrektor Zespołu Szkół w Brzezinach. – Nie wiem, dlaczego nie lubi mnie pani dyrektor Jończyk. Mimo wieloletniej współpracy w szkole nie poparła mojej kandydatury na stanowisko dyrektora LO. Decyzję komisji konkursowej przyjmuję z pokorą, chociaż jej nie rozumiem – mówi kandydat Maślikowski. Pan Sławomir nie jest osamotniony – nikt nie rozumie. Nawet najtęższe umysły matematyczne nie są w stanie rozwiązać równania z tyloma niewiadomymi. Dlaczego dyrektorka Jończyk na rok przed końcem kadencji rezygnuje z pełnionej przez siebie funkcji? Czemu służyło tak późne (tuż przed wakacjami) ujawnienie decyzji o odejściu? Czy odbyły się wszystkie 3 głosowania komisji konkursowej nakazane ustawą? Dlaczego konkurs nie został rozstrzygnięty? Który z członków komisji się wstrzymał i z jakich powodów? Kogo chce przeforsować Piotr Kurpios? Czy LO im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie od 1 września będzie miało dyrektora? Pozostaje jeszcze jedno, najważniejsze pytanie: gdzie w tym wszystkim jest dobro uczniów i szkoły?