Kto tak naprawdę chce kupić spółkę Elsen? Wójtowie – niekoniecznie, Wodociągi Częstochowskie – niechętnie, za to bardzo zainteresowani są politycy SLD, wiceprezydent Częstochowy Marszałek i radny Niesmaczny. Już dawno o żadnej firmie nie było tak głośno, jak w ostatnim czasie jest o Elsenie. Spółka ta należy do Operatora ARP, który zarządza mieniem po upadłej Hucie Częstochowa. Elsen jest dostawcą ciepła, prądu i innych mediów dla podmiotów działających na terenach pohutniczych. Kilka tygodni temu Wodociągi Częstochowskie wraz z Elektrociepłownią Andrychów wyraziły chęć zakupienia Elsenu. Zgłoszenie nieoczekiwanych inwestorów wywołało sporo kontrowersji. Zdaniem związków zawodowych kupującym powinien być ISD Huta Częstochowa. A tu niespodzianka… O zakup zabiegają Wodociągi Częstochowskie, których większościowe udziały posiada miasto Częstochowa. Jest jeszcze kilku innych, choć mniejszych właścicieli, np. Olsztyn, Poczesna, Rędziny. Wójtowie tych gmin nie kryli ani zaskoczenia propozycją władz miasta Częstochowy, ani oburzenia tym, że Niesmaczny i Marszałek bez skrępowania naciskali na zarząd Wodociągów, aby ten starał się o zakup Elsenu.    Po co Wodociągom Elsen? Jednym z argumentów stawianych przez Marszałka i Niesmacznego był zamiar ratowania Elsenu przed upadłością. W krótkich wywiadach potwierdzał to także prezes Wodociagów, Andrzej Babczyński. Szybko jednak zachorował i dziś nie sposób sprawdzić, czy zdania nie zmienił. Inną opinię w tym temacie ma właściciel Elsenu – Operator. W jednym z dokumentów czytamy: „W odniesieniu do wskazanego zagrożenia likwidacji Zakładu Elektroenergetycznego H. Cz. ELSEN S.A., Zarząd „Operator ARP” Sp. z o.o. informuje, iż ryzyko likwidacji  lub upadłości spółki ELSEN aktualnie nie występuje. Przekazywane przez inwestora informacje o bardzo trudnej sytuacji ekonomiczno-finansowej zakładu ELSEN są typowym zabiegiem negocjacyjnym. Rozpowszechniana na tej podstawie informacja o likwidacji spółki ELSEN jest nieprawdziwa i niekorzystna dla spółki ELSEN”.  Co z tego wynika? Zdaniem obecnego właściciela inwestor (tj. Wodociągi Częstochowskie i Elektrociepłownia Andrychów) manipuluje informacjami w sprawie Elsenu. Jest to jeden ze sposobów zaniżania wartości spółki skarbu państwa. Niemały udział w tym procederze mają Marszałek i Niesmaczny. Redakcja Tygodnika „7dni” próbowała skontaktować się z panami, by porozmawiać o tej sprawie. Radny Niesmaczny nie odbiera telefonu (notorycznie), a wiceprezydent Marszałek „nie czuje się zobowiązany występować w imieniu miasta”. Zarząd spółki Elsen nie może udzielać informacji w sprawie własnej sprzedaży. Wiadomo natomiast, że spółka ma problemy finansowe, które w dużej mierze wynikają z ogólnego kryzysu gospodarczego. Z całą pewnością jest to firma perspektywiczna, pod warunkiem jednak, że zostaną zagospodarowane tereny inwestycyjne, a ona sama zostania zrestrukturyzowana. Czarny pijar ma służyć zaniżeniu wartości spółki, chociaż nie tak dawno zarząd zainwestował w zieloną energię kilkanaście milionów złotych. Cały interes kupna spółki skarbu państwa trąci nieuczciwością. Tak naprawdę nie wiadomo, po co Wodociągom i miastu Częstochowa Elsen. Do tematu niebawem powrócimy.

Nie da się zawsze maską z uśmiechem przesłonić twarzy. Nie da się, pisząc z tygodniowym wyprzedzeniem, przewidzieć dramatu rzeczywistości. Stąd potem zderzenie lekkiego tonu mego listka-felietonu, ze słowami żegnającymi osobę mi bliską… Wspominając Adama Banaszkiewicza konieczne jest odgrzebanie zapomnianych, anachronicznie brzmiących wyrażeń: autorytet moralny, dobro wspólne, polityka jako służba dobru, solidarność jako nakaz etyczny… Ot, po prostu: jak się zastanawiałem jak postąpić w danej sytuacji, kierować się etyką czy pragmatyką; to w takich chwilach rozważałem: a jak by postąpił Adam… Bo był jak strzałka kompasu wskazująca kierunek drogi… Drogi może niewygodnej, na której łatwiej zedrzeć buty niż dorobić się futra, ale pozwalającej idącemu nią bez wstrętu oglądać swoje oblicze w lustrze…Gdy wspominaliśmy Adama, trwał dramat na szczycie 8-tysięcznika. Inne wspomnienia odżyły, bo zdobywca Broad Peak Maciej Berbeka był z tego światka i tego pokolenia,o który miałem honor się otrzeć. Ćwierć wieku temu byłem związany z koleżeńską paczką, której guru był Mirek Dąsal zwany Falco… Dryblas z ujmującym uśmiechem, jeden z najlepszych polskich wspinaczy wysokogórskich, przybyły do Częstochowy (i do Olsztyna) w ślad za żoną Elą. Przypominają się obrazy z olsztyńskiej chałupy, gdy Falco balladził z gitarą, a wzmożony trunkiem budził świat potężną pieśnią o Krywaniu… Był on jednym z tego pokolenia wyznaczonymi nazwiskami Krzysztofa Wielickiego, Leszka Cichego, Jerzego Kukuczki, Wandy Rutkiewicz, Dobrochny Miodowicz, Eugeniusza Chrobaka, Macieja Berbeki…W takim towarzystwie atakował K-2, Lhotse, Dhaulagiri, Mount Everest.W końcu maja 1989 r. trwała u nas gorączka wyborcza, była szansa pożegnać ponury realsocjalizm, otworzyć drzwi do demokracji. W tym zamęcie z trudem przebijały się urwane wieści z wyprawy na Mount Everest, gdzie krakusy, a wraz z nimi nasz Falco, atakowali najwyższą górę świata, dziewiczą, najtrudniejszą, zachodnią granią. Euforia: góra zdobyta, na szczyt weszli Eugeniusz Chrobak i Andrzej Marciniak. Potem zaczął się dramat, lawina kamieni poraniła ciężko Chrobaka… Przyjaciół się nie zostawia, na ratunek wyszła czteroosobowa ekipa; pogrzebała ją lawina śnieżna… Pod śniegiem, u podnóża Mont Everestu, pozostał Mirek Dąsal i trójka jego przyjaciół; nie przeżył obrażeń także Chrobak. Był to największy dramat w historii naszego himalaizmu. Najgorsze były dni oczekiwania. Co innego mówi rozum, co innego serce… Nadzieja zawsze pozostaje, dopóki trwa akcja, dopóki spod śniegu nie wydobędzie się ciał przyjaciół…Nikt nie idzie w góry, by umierać, choć czasem życie jest ceną płaconą za wybór własnej drogi poszukiwania szczęścia.Z każdym odejściem bliskiej osoby odczuwamy coraz boleśniejszą pustkę. Bo nikt nie zastąpi ich takimi, jakimi byli jako żywi. Śmierć nie nobilituje, wartość człowieka zależna jest od tego, jak przeszedł swoja drogę życia. Nasz dług wobec tych, co odeszli, spłacać musimy pamięcią.

Toż to była niespodzianka dla radnych i obserwatorów sesyjnych zmagań! Na lutowe spotkanie Rady Miasta wpadł miglanc Balt (poseł SLD, reprezentant ziemi częstochowskiej w Sejmie). Wybrał moment szczególny, gdy radni mieli podjąć istotną decyzję o odebraniu przywileju władzy nad spółkami miejskimi prezydentowi Częstochowy. Tak dla przypomnienia: w styczniu ubiegłego roku radni – podobno niechcący – przegłosowali uchwałę o spółkach miejskich. Od tego momentu rajcowie nie mają już nic do powiedzenia w kwestii zbywania czy nabywania akcji lub udziałów mienia miasta. Po wielu miesiącach doszli jednak do wniosku, że przekazując prezydentowi pełnię władzy nad spółkami miejskimi, umniejszają własny udział w decydowaniu o sprawach lokalnych. Wspólnota Samorządowa wysunęła propozycję skopiowania uchwały z Gliwic, która to zmusza tamtejszego prezydenta do konsultowania z radnymi każdej zmiany w spółkach miejskich. Na myśl o tym Matyjaszczyk zadrżał w cichości gabinetu swego, bo nie chciał pokazywać publicznie, jak bardzo odpowiada mu obecny stan rzeczy. Wezwał więc na pomoc bajeranta Balta. Ten przybiegł na sesję, aby dać przed radnymi popis krętactwa z elementami szantażu – co by było gdyby…Marek Balt: „Pan Przewodniczący Głębocki nie poinformował Rady, że w Gliwicach, u Prezydenta Frankiewicza, Rada Miasta spotyka się 6 razy w miesiącu. (…) Rozumiem więc, że jest to postulat, aby Rada Miasta więcej pracowała, bo bierze dobrą dietę, a mało pracuje, o czym mówiła Solidarność”. I TU POSŁA ZŁAPALIŚMY NA KŁAMSTWIE! Blagier Balt twierdzi, że jakoby u kolegi Zygmunta Frankiewicza (bezpartyjny) radni strasznie się przepracowują. A to nieprawda!!! W listopadzie 2012 roku gliwiccy radni nie mieli ani jednej sesji. W grudniu były wprawdzie cztery, ale nie z powodu spółek miejskich, lecz budżetu. Od nowego roku radni spotykali się tylko raz w miesiącu (informacje o sesja w Gliwicach pochodzą z Biura Prasowego oraz z Biura Rady Miasta Gliwice). Skąd kłamczuszek Balt wziął 6 spotkań w miesiącu – tego nie sposób wydedukować. Faktem jest, że mija się z prawdą i manipuluje radnymi, co nie przystoi politykowi na tak wysokim szczeblu. 

Z dachu Filharmonii Częstochowskiej leje się woda. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że nowo wyremontowany budynek został oddany do użytku w październiku 2012 roku. Kap, kap, płyną łzy… z oczu dyrektora Kozery i melomanów także. A wszystko za sprawą nieszczelnego dachu zmodernizowanego budynku filharmonii. Inwestycja pochłonęła 35 mln zł, z czego ponad 21 mln zł dołożyła Unia. Tak poważne środki finansowe wiążą się z oczywistymi wymaganiami mieszkańców, tym bardziej, że inwestor (Urząd Miasta Częstochowy) wyznaczył z magistratu własnych przedstawicieli do kontroli remontu. Dodatkowo miasto wynajęło firmę zewnętrzną, Wudimeks, która pełniła funkcję inspektora nadzoru. – Wykonawca, firma Flisbud, jest zobowiązany do napraw gwarancyjnych. Z tego, co wiem, nie był łatwym partnerem. Będziemy wymagać od niego poprawienia i uszczelnienia dachu – mówi Grzegorz Cierpiał z Wydziału Inwestycji i Zamówień Publicznych Urzędu Miasta. Żaden z urzędników nie zająknął się na temat odbioru budynku – kto skontrolował jakość prac remontowych i kto uznał, że budynek nadaje się do użytku? – Mamy do czynienia z dwoma większymi przeciekami i dwoma mniejszymi. Martwię się tym, że pomieszczenia na najwyższym piętrze budynku zawilgotnieją, a to z kolei prowadzi do degradacji nowego przecież obiektu – mówi Ireneusz Kozera, dyrektor filharmonii.Na korytarzach przybytku sztuki trudno znaleźć miłośników muzyki, natomiast z pewnością można się natknąć na wiaderka i miski z wodą. Wielką zagadką pozostaje realizacja wszystkich zaplanowanych przedsięwzięć artystycznych, do których zobowiązaliśmy się, sięgając po środki unijne. Dziś sytuacja wygląda następująco: dach przecieka, filharmonia tonie w wodzie i odwoływanych jest część koncertów. A urzędnicy bezradnie rozkładają ręce. I tak jak zwykle – nie ma winnego.

Już tysiące ludzi skorzystało z porad blogującego aspiranta Fortuny, który o pieniądzach wie prawie wszystko. Czytaj kolejne porady i zdobądź sprawność finansową z Fortuną! Uwaga – konkurs! Wycinaj z gazety i zbieraj znaczki sprawności finansowych, aby wziąć udział w konkursie i wygrać dla siebie lub dla wskazanej osoby w wieku 16-19 lat wyjazd na obóz naukowy Akademii Leona Koźmińskiego, realizowany na licencji amerykańskiego Camp Millionaire. Więcej informacji na stronach:http://fortunaradzi.pl/index.php/zdobywajcie-ze-mna-sprawnosc-finansowa/ oraz http://gazetylokalne.pl/.

Dla mnie przedwiośnie w wędkarstwie to chyba najbardziej przyjemna pora roku. Szczególnie dla kogoś, kto nie przepada za wędkowaniem z lodu, jest to okres, kiedy można rozpocząć sezon. Wiele dni czeka się na pierwsze powiewy ciepła i nawet, gdy za oknem gdzieniegdzie leży śnieg, a zbiorniki pokrywa jeszcze lód, prawdziwy wędkarz wyczuje moment, kiedy trzeba wyruszyć pierwszy raz w tym roku nad wodę. Po kilkumiesięcznej przerwie celem wyprawy nad rzekę jest poznanie jej jakby od nowa. Rzeka tą porą jeszcze nie jest zarośnięta, a jej brzegi są dostępne, nawet gęste krzaki nie stanowią dużego problemu. Możemy więc spokojnie obejrzeć sobie i przetestować miejsca, czy w pełni sezonu warto będzie się tam przedzierać już przez bardzo gęste zarośla. Obserwujemy również nurt wody, szukając nowych zmyłek czy podwodnych przeszkód (tam gromadzą się ryby), pomoże nam to później, gdy rzeka już zarośnie roślinnością zanurzoną i nic nie będzie widać. Można też zapoznać się ze swoimi ścieżkami, czy przypadkiem nie powstały nowe zapadliska czy nory (zwracamy uwagę szczególnie tam, gdzie występują bobry), bo gdy latem trawy i trzciny będą sięgały pasa, trudno będzie je wypatrzyć. Spokojnie możemy sobie obejrzeć spory odcinek rzeki, a to dlatego, że nie będziemy wędkować w jednym miejscu. Ryby jeszcze są bardzo płochliwe i zazwyczaj, gdy złowimy dwie sztuki trzeba, iść dalej. To samo robimy, jak nie mamy brania wcale przez 20 minut. Zanęta też nie specjalnie się sprawdza, by przytrzymać rybę w łowisku. Trochę jej musimy mieć (jedną czwartą tego, co w sezonie) po to, by na początek w każdym miejscu wrzucić, choć garstkę. Najlepiej łowić na spławik, a na haczyk założyć pęczek ochotki lub dendrobenę. Naszym najczęstszym łupem padać będą oczywiście płotki. Niektórzy łowią na groch (to jednak wymaga wcześniejszego nęcenia tą przynętą), nastawiając się na jazie. To jest właśnie najlepszy okres połowu okazów tej ryby. Często bywa tak, że wcale nie będziemy mieli brania, ale przecież te nasze pierwsze wyjazdy odbywają się w pięknych okolicznościach, bo właśnie przyroda budzi się do życia. Trawa jeszcze sucha, ale już widać w niektórych miejscach pierwsze przebłyski zieleni, a nawet żółci w postaci kwiatów podbiału i kaczeńców. Natomiast, gdy wybierzemy brzeg z lasem (najlepiej bukowym) to na pewno zobaczymy: przebiśniegi, przylaszczki i zawilce, czego doskonałym przykładem są brzegi Pilicy w rejonie figurki świętego Piotra. W parku nad Wartą w Skrzydlowie można spotkać krokusy. Piękne białe stokrotki najpierw pojawiają się nad Liswartą we Władysławowie. Wszędzie tam usłyszymy skowronka i zobaczymy pierwsze żaby, które obudziły się pod wpływem mocniej świecącego słońca. To wszystko właśnie powoduje, że ta pora jest moją ulubioną, jeśli chodzi o wędkowanie i nie tylko.