Kolejny rok szkolny za nami. Wakacje to idealny czas na podsumowania i zaplanowanie ewentualnych zmian w nadchodzącym roku szkolnym – a są one konieczne. Zmiany systemowe dotyczyć powinny dzieci z Ukrainy, co dotychczas Ministerstwo Edukacji i Nauki wyraźnie bagatelizowało. Na około 800 tysięcy uchodźczych dzieci przebywających w naszym kraju, niespełna 200 tysięcy chodzi do polskich szkół. Pozostali są poza systemem. Ukraińscy rodzice zapisują dzieci do polskich placówek przede wszystkim ze względów praktycznych. Matka może podjąć pracę zarobkową na polskim rynku pracy, wiedząc że dziecko zostało zaopiekowane przez placówkę oświatową. Nauczyciele sygnalizują, że nie zawsze chodzi o naukę.W jaki sposób – z niełatwą sytuacją – poradziła sobie Częstochowa? Z danych organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców wynika, że na koniec 2022 roku w Polsce zarejestrowanych było 1.529.355 uchodźców z Ukrainy. Z tego półtora miliona osób aż 700-800 tysięcy, czyli połowę, stanowiły dzieci. Niestety, Polska nie dysponuje precyzyjnymi danymi, co od marca 2022 roku do dziś dzieje się z tą rzeszą nieletnich. Ogólnikowe wskaźniki podają, że do polskich szkół uczęszcza zaledwie 25 proc. przebywających w naszym kraju dzieci. Najwięcej nieletnich uczy się w polskich szkołach podstawowych – około 120 tysięcy ukraińskich uczniów. W szkołach ponadpodstawowych jest ich niespełna 30 tysięcy. Te zatrważające dane wskazują, że tylko co czwarty nastolatek w wieku 15–18 lat, przybyły do Polski po wybuchu wojny, chodzi do polskiej szkoły.  Polskie instytucje o dzieciach, które nie uczestniczą w naszym systemie edukacji absolutnie nic nie wiedzą, czy np. młodzież ma kontakt z rówieśnikami i czy nie mają problemów psychospołecznych, czy mają szansę, by uczyć się polskiego i w ogóle, co tak naprawdę robią całymi dniami. Pytanie brzmi: kto powinien wziąć odpowiedzialność za dzieci przebywające w naszym kraju? Bo przecież marginalizacja pół milionowego zastępu małoletnich byłaby dramatem dla nich i poważnym problemem dla społeczeństwa polskiego. Rodzime organizacje pozarządowe od miesięcy apelują do Ministerstwa Edukacji i Nauki o to, by stworzyć ewidencję dotyczącą uczniów z Ukrainy. Resort odpowiada, że ma nad tym kontrolę – analizuje raporty i rekomendacje dotyczące potrzeb edukacyjnych dzieci i młodzieży będących obywatelami Ukrainy oraz wsłuchuje się w sygnały napływające ze środowisk oświatowych. A rzecz rozbija się o to, że uchodźcze dzieci z Ukrainy są poza polskim systemem edukacji. Młodzi z aspiracjami, ale bez wykształceniaPrawo oświatowe stanowi, że nauka w Polsce jest obowiązkowa do ukończenia 18. roku życia. Osoby niebędące obywatelami polskimi (do lat 18-stu) mają korzystać z nauki w publicznych szkołach na warunkach, takich samych jak obywatele Polski. Niespełnienie przez ucznia obowiązku szkolnego lub nauki podlega egzekucji, a organem egzekucyjnym jest urząd gminy, który w ostateczności nakłada na rodziców ucznia grzywnę w wysokości 10 tysięcy złotych. Można ją nakładać wiele razy, choć łączna kwota nie może przekroczyć 50 tysięcy złotych. Ten zapis prawny dotyczy Polaków i obcokrajowców, ale nie dotyczy uczniów z Ukrainy.Ministerstwo Edukacji i Nauki w kwestii ukraińskich uczniów postawiło na dobrowolność, dając rodzicom dzieci ukraińskich swobodę i prawo do wyboru najlepszego – w ocenie rodzica – sposobu edukacji: w systemie polskim – stacjonarnie lub ukraińskim – online. Taką możliwość dała specustawa w sprawie organizacji kształcenia, wychowania i opieki dzieci i młodzieży będących obywatelami Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, która zwalnia z obowiązku szkolnego i obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego. Jedynie w teorii, rodzic lub osoba sprawująca opiekę nad dzieckiem powinna złożyć do gminy, w której dziecko mieszka, oświadczenie o kontynuacji kształcenia w ukraińskim systemie oświaty, czyli zdalnie. W praktyce, z powodu braku meldunku, częstej zmiany miejsca zamieszkania (nawet w przypadku pobierania 500+) trudno jest ustalić, czy dziecko, które powinno realizować obowiązek szkolny – stacjonarnie w Polsce lub zdalnie na Ukrainie – rzeczywiście go wykonuje.  Tysiące dzieci nie figuruje w żadnym systemie. Ministerstwo Edukacji i Nauki nie uważa, by potrzebne było ewidencjonowanie ukraińskich uczniów w polskim systemie informacji oświatowej, gdyż „brak jest podstaw prawnych do utworzenia jakiegokolwiek rejestru, który obejmowałby osoby niepodlegające pod ten system”. Nie wiemy więc, co dzieje się z dziećmi i nastolatkami, które do polskiej szkoły się nie zapisały. Zresztą w ogóle nie wiemy, jak wiele dzieci nie korzysta z edukacji. Po prostu przyjęliśmy z góry, że skoro dziecko nie figuruje w polskim systemie edukacji i nie uczęszcza do polskiej szkoły, to zapewne uczy się online w ukraińskiej szkole. Tego, czy ukraińskie dzieci gdziekolwiek się uczą, nikt nawet w Polsce nie sprawdza.  Wiadomo natomiast, że nasz system edukacji różni się od ukraińskiego. Wiadomo też, że nastolatkowie nie chcą zapisywać się do polskich szkół (chociaż procedura przyjęcia jest bardzo uproszczona), bo przez różnice systemowe straciliby kilka lat (w Ukrainie do szkoły idą 6-latki, a w Polsce 7-latki), nie wspominając o różnicach programowych. Poza tym – z czego zdają sobie sprawę dorośli – dziś nie wiadomo, czy świadectwa wystawione przez polską szkołę będą uznane za pełnowartościowe przez ukraiński system edukacji, gdy młody człowiek w przyszłości wróci do swojego kraju. Dlatego wielu rodziców wciąż decyduje się w sprawie swoich pociech na dalszą naukę na odległość według ukraińskiego programu. Pamiętajmy jednak, że te dzieci uczą się online czwarty rok z rzędu. Wcześniej była pandemia i wtedy ukraińskie szkoły również przeszły w tryb zdalny. Obecnie ukraińska szkoła działa w rytm alarmów bombowych i przerw w dostawie prądu. Trudno w takich warunkach uczyć się efektywnie. Wielu specjalistów upatruje w tym poważny problem społeczny, tak dla Ukrainy, jak i dla Polski.Jak jest statystyka uczniów z Ukrainy w Częstochowie?Z pytaniami zwróciliśmy się do częstochowskiego magistratu:– Ile na terenie Częstochowy obecnie zamieszkuje pełnoletnich obywateli Ukrainy, a ilu obywateli nieletnich?– Urząd Miasta dysponuje tylko wiedzą na temat:* liczby osób (uchodźców) z Ukrainy, którym UM nadał (od 16.03.2022 r. do 30.05.2023 r.) numer pesel: obecnie jest ich – 7.321; * liczby wniosków o jednorazowy zasiłek 300 zł dla uchodźców (wnioski kierowane do Częstochowskiego Centrum Świadczeń dotyczyły dotychczas ok. 8,2 tys. osób) * liczby osób pochodzenia ukraińskiego, które są w ewidencji ludności, jako osoby zameldowane na stale lub czasowo w Częstochowie – łącznie 3.216, w tym: – liczba obywateli Ukrainy zameldowanych na pobyt stały (stan na 30.05.2023 r.):grupa wiekowa 0 -18  – 19 osób,grupa wiekowa 19 – i więcej – 126 osób, – liczba obywateli Ukrainy zameldowanych na pobyt czasowy (stan na 30.05.2023 r.):grupa wiekowa

Po ostrym starciu na Walnym Zebraniu Członków Śródmiejskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Częstochowie pomiędzy dotychczasową władzą spółdzielni a tak zwaną grupą przewrotowców – opadły emocje. Wydawać by się mogło, że wszystko jest po staremu, a konflikt rozstrzygną organy ścigania, w tym prokuratura, gdyby nie pismo, które ostatnio trafiło do skrzynek listowych mieszkańców spółdzielni. Wcześniej listy słał zarząd spółdzielni, a teraz grupa, która zamierza ten zarząd obalić i władzę w spółdzielni przejąć. Przypomnijmy. Grupa przewrotowców (z pełnomocnictwami) weszła na Walne Zgromadzenie Śródmiejskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Częstochowie zorganizowane pod koniec maja, a że byli liczniejsi niż mieszkańcy spółdzielni przegłosowali wszystko, co chcieli. Wprowadzili 4 z 7 członków rady nadzorczej, czym osiągnęli większość w radzie. Teraz mogą usunąć dotychczasowy zarząd spółdzielni. Puczu dokonała grupa pod przewodnictwem młodej lewicy przeciwko… lewicy „starej”. Jedną z twarzy przewrotu jest 29-letni radny SLD Sebastian Trzeszkowski. Tym bardziej można przypuszczać, że sytuacja, do której doszło w spółdzielni Śródmiejskiej w Częstochowie ma podtekst personalny, wymierzony w prezesa Bogusława Pucha, jednocześnie działacza lewicy, ale też jego zastępczynię i byłą już żonę prezydenta Krzysztofa Matyjaszczyka (SLD) – Sylwię Matyjaszczyk.  List do mieszkańców: „Drodzy Sąsiedzi! Zwracamy się do Was, ponieważ prawdopodobnie dotarła do Was nieprawdziwa informacja rozpuszczona przez obecny zarząd, odnośnie wyborów do Rady Nadzorczej Spółdzielni. Obecny zarząd obawia się utraty władzy i próbuje Państwa przekonać, że jakaś bliżej nieokreślona grupa próbuje przejąć spółdzielnię CO JEST NIEPRAWDĄ. To zarząd, którego skład od lat nie uległ zmianie traktuje naszą Spółdzielnię jako swoją własność, a mieszkańców, którzy w demokratyczny sposób chcieli wprowadzić do Spółdzielni powiew świeżości oczerniają, manipulując przy tym Państwa zdaniem. Śpieszymy zatem z wyjaśnieniem, dlaczego zależy nam na zmianie obecnej władzy i poprawie jakości życia NAS – mieszkańców spółdzielni. Po pierwsze wszyscy wybrani dnia 23 maja 2023 roku członkowie Rady Nadzorczej są członkami i mieszkańcami naszej spółdzielni a nie jak twierdzi zarząd osobami „z zewnątrz”. Nowo wybranymi członkami rady nadzorczej w naszej Spółdzielni w dniu 23 maja 2023 roku zostali: Pan Dominik Stelmaszczyk z ul. Bohaterów Getta (45 lat), Pani Aleksandra Rumin z ul. Orlik-Ruckemanna (75 lat), Pan Tomasz Skoczylas z ul. Jasnogórskiej (31 lat), Pan Dawid Piech z ul. Bohaterów Getta (37 lat) – wszyscy wybrani są członkami i mieszkańcami naszej Spółdzielni. Obecny zarząd uniemożliwia im wprowadzenia w życie postulatów mieszkańców, takich jak, poprawa infrastruktury, zlecenie malowania klatek, montaży bram wjazdowych, pielęgnacji zieleni i wielu innych ważnych dla nas spraw. Takim postępowaniem obecny zarząd działa na szkodę Spółdzielni i w konsekwencji nas wszystkich – jej mieszkańców. Mając na uwadze że Rada Nadzorcza ma prawo analizy dokumentów finansowych spółdzielni i badania zasadności ponoszenia poszczególnych wydatków takie postępowanie obecnego zarządu nasuwa oczywiste obawy co do jego gospodarności. Po drugie, obecny zarząd twierdzi, że wyboru Rady Nadzorczej dokonały osoby niebędące członkami Spółdzielni. To nieprawda. Wyboru dokonali uczestnicy Walnego Zgromadzenia, które składało się z członków Spółdzielni oraz częściowo – z ich zastępców, których członkowie Spółdzielni nie mogący wziąć udziału w wielogodzinnych obradach, upoważnili do głosowania. Wyjaśniamy, że wszystkie pełnomocnictwa na Walne Zgromadzenie zostały udzielone zgodnie z prawem, przepisami ustanowionymi przez samą Spółdzielnię i dobrymi obyczajami. Dochodzą nas też informacje o próbach manipulacji przez namawianie do zmiany zdania, wprowadzania w błąd co do faktycznego przebiegu Walnego Zgromadzenia i jego poprawności prawnej. Dlatego prosimy o zgłaszanie do nas takich sytuacji – będziemy mogli wtedy wyjaśnić i udzielić pomocy. Drodzy sąsiedzi, mamy nadzieję że jak najszybciej uda się nowo wybranym członkom rady nadzorczej rozpocząć prace i w końcu porządnie zająć się naszymi sprawami. Chcemy rozwiązać problemy, o które walczycie od lat a które dotychczas były blokowane. Chcemy też, aby każdy mieszkaniec mógł się wypowiedzieć i zaangażować w życie naszej spółdzielni, dlatego zapraszamy na najbliższe Walne Zgromadzenie, ponieważ jest to miejsce w którym każdy mieszkaniec ma możliwość realnego wpływu na planowane działania, a Zarząd jest po to, żeby dopilnować jego wykonania. Jednocześnie pozostawiamy adres mailowy do kontaktu sąsiedzkiego: mieszkancysrodmiejskiej@ gmail.com”

„Wsparcie leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro dla mieszkańców Województwa Śląskiego na lata 2023-2026” – tak brzmi pełna nazwa programu profilaktyki zdrowotnej przyjętego przez większość radnych Sejmiku pod koniec ubiegłego roku. Wiadomo już, że jego realizacja rozpocznie się jesienią i obejmie koło dwóch tysięcy par w naszym regionie. Program został opracowany przez samorząd Województwa Śląskiego przy współpracy z Zespołem ds. opracowania oraz wdrażania wspomnianego programu powołanym zarządzeniem marszałka województwa w styczniu br. W połowie czerwca został on pozytywnie zaopiniowany przez Agencję Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji w Warszawie, co oznacza że już niebawem będzie możliwy będzie wybór podmiotów realizujących zadanie w drodze otwartego konkursu ofert. W Gmachu Sejmu Śląskiego odbył się briefing prasowy, podczas którego przedstawiono szczegóły realizacji programu in-vitro.– Problem bezpłodności dotyka obecnie około 16 procent wszystkich par w kraju, w przeliczeniu około 1,2 miliona osób. Leczenie bezpłodności właśnie metodą in-vitro pozostaje już dla nich często jedyną nadzieję na posiadanie potomstwa – podkreśliła wicemarszałek Anna Jedynak.Na realizację i promocję programu w latach 2023-2026 zarząd Województwa Śląskiego zaplanował łącznie 20 mln zł, czyli po 5 mln zł na każdy rok.– Nie wszystkich jednak stać na skorzystanie z tego sposobu leczenia bezpłodności. Finanse były więc dla wielu par kolejną z barier z jaką musiały się zmierzyć. Stąd idea uruchomienia programu realizowanego na poziomie województwa – dodała radna Sejmiku, Katarzyna Stachowicz.– Program skierowany jest do par pozostających w związku małżeńskim lub w związku partnerskim, bezskutecznie starających się o dziecko, zamieszkujących województwo śląskie. Przynajmniej jedna z osób musi zamieszkiwać na terenie naszego województwa przynajmniej od trzech miesięcy – wyjaśnia radna Sejmiku Alina Bednarz.Na początek, program obejmie dwa tysiące par, przy czym każda para, która zakwalifikuje się do udziału, będzie mogła skorzystać z dofinansowania do maksymalnie 3 procedur IVF/ICSI Wysokość dofinansowania jednej procedury wynosić będzie 8 tysięcy złotych w przypadku par korzystających z własnych gamet lub gamet dawcy lub 4 tysiące złotych dla par korzystających z zarodków dawcy.– To program skierowany do osób marzących o rodzicielstwie, które jest dobrostanem, ale nie każdy przecież, często z powodów zdrowotnych mógł poznać smak tej radości. Realizując ten program myślimy o dobru drugiego człowieka. Zaś dzietność w regionie jest rzeczywiście niska – zwraca uwagę radna Sejmiku Urszula Koszutska.

Będąc nad rozlewiskami Odry odkryłem, zauważalny i odczuwalny, brak komarów. Kiedyś się człowiek odpędzić od nich nie mógł, gryzły jak wściekłe, nie pomagało smarowanie parafiną, ani zadymianie „popularnymi”. Dało się jednak żyć, a czy w przyszłości będziemy w stanie przetrwać bez komarów, tego – niestety – nie wiem. Ludzkość trwa mimo wyraźnego deficytu mamutów, ptaka dodo i diabła tasmańskiego. Przyrodnicy  ostrzegają, że zmiany klimatyczne grożą przyspieszeniem zagłady wielu gatunków. Ponieważ człowiek myśli o sobie, to ludzkość, przede wszystkim, zamartwia się o przetrwanie swojego gatunku. Pocieszę sfrustrowanych: komary może i wymierają, ale odradzają się wśród młodych sarmackie obyczaje. Idzie w górę Konfederacja, partia z wyglądu i obyczajów przypominająca tą z 1768 r. Trochę tylko nazwiska ich wodzów podszyte są niemczyzną (Braun, Menzten), ale wiemy z historii, że najlepszymi Polakami byli cudzoziemcy (Czech Matejko, Tatar Sienkiewicz, Litwin Piłsudski itd.). Pan Braun mógłby się Samuelem Łaszczem nazwać, gdy z odwagą świętej krowy zaszarżował na „antypolskiego” wykładowcę. Ryczał pewnie po sarmacku – „Matkę naszą, Ojczyznę tu na pohańbienie wiodą; nie darujem, hurmem Panowie Bracia, w mordę psubrata”. Wykładowca osiłkiem germańskim nie był, stał zadziwiony, bo mu się wydawało, że w Polsce obowiązuje jakieś prawo i wolność słowa. Pan Mentzen, nie siłą, lecz piwem uwodzi. Przeczytał za młodu haszkowską opowieść o partii łagodnego postępu, z niej wie, że poparcie zależne jest od jakości piwa podawanego w czasie wiecu. Do piwa, jako zakąskę, można dodać hasło, że wszystkie podatki to grabież. Dokładnie tak samo uważała sarmacka większość sejmowa w XVII i XVIII wieku. Popatruję sobie na rosnącą, wśród młodzieży, popularność Konfederacji, z obojętnością emeryta. Praktycznie co wybory podobne przypływy uczuć podnosiły w górę różnych polityków. Ostatnim, co na sarmatyzmie narodowym do Sejmu od nas wjechał, był poseł Jaskóła. Po zakończeniu kadencji zamilkł, zanikł… Kto będzie następnym Jaskółą? Kogo z częstochowskiego światka podniesie fala konfederacka? Większość potencjalnych kandydatów – sarmatów trafiła do PiS: tam znajdziemy Zagłobę i Papkina, tam się kręcą bohaterzy w zbroi Rycerza Kolumba, tam odnajdziemy Emilię Plater i obrończynię Trembowli panią Chrzanowską. Szkoda, że miejsc w Sejmie jest zbyt mało, by w całości ten bukiet pokazać. Ale w której piwnicy szukać nie-PiS-owskich „prawdziwych Polaków”? Nie wiem. Czekam cierpliwie, może ich z Kłobucka dowiozą.Tak niestety, wygląda nasza prowincjonalna niezależność. Gdy kupujemy od kogoś samochód, albo pożyczamy komuś 100 zł, badamy dokładnie jego reputację, życiorys, koligacje rodzinne. A jak decydujemy, komu los Polski powierzyć, to wystarczy, że kandydat podwieszony jest pod personę ładnie się w TV prezentującej. Wyrzut ten nie dotyczy tylko młodzieży uwiedzionej przez Konfederatów. We wszechpanującej atmosferze wyborczej nieodpowiedzialności, nie ma różnic pokoleniowych, ideologicznych, religijnych, partyjnych.Czym się wyróżnia prowincjonalizm? Ano, przekonaniem, że dobrze jest, gdy ktoś tam w stolicy, za nas podejmuje wszelkie decyzje. Komarów jest odczuwalnie mniej, nieodpowiedzialności więcej, prowincjonalny sarmatyzm trzyma się krzepko, jak Zagłoba kielicha.

„Każdy myśli o zmienianiu świata, lecz nikt nie myśli o tym by zmienić samego siebie.”Lew Tołstoj

Kacper ma 10 lat. Po rozstaniu rodziców pozostał pod opieką matki. Któregoś dnia, wezwani do interwencji policjanci odkryli, że podczas libacji alkoholowej, jaką matka zorganizowała wraz ze swoim nowym partnerem, chłopiec chował się w… piwnicy. Jak się wkrótce okazało, nie był to pierwszy raz. Decyzją sądu rodzinnego opiekę nad chłopcem przejął ojciec. Wkrótce zgłosił się on do Lokalnego Punktu Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem, szukając wsparcia dla swojego syna. Kacper doświadczył wielu trudnych sytuacji w domu matki. W ośrodku otrzymał natychmiastowe wsparcie psychologiczne. Miał zaburzone poczucie bezpieczeństwa, problemy z emocjami i odnalezieniem się w nowej sytuacji, bo musiał zmienić nie tylko miejsce zamieszkania, ale też całe środowisko rówieśnicze. Pomoc realna i potrzebna Znaczącym wsparciem dla osób pokrzywdzonych przestępstwem, bliskich i świadków jest Fundusz Sprawiedliwości. Specjaliści posiadają cenne doświadczenie w pracy z dziećmi. Gwarantują udzielenie szerokiej pomocy, dzięki której możliwe jest wyjście nawet z najtrudniejszej sytuacji. – Nie ma miejsca na jakiekolwiek akty przemocy wobec najmłodszych. Dzieci zasługują wyłącznie na miłość, troskę i opiekę – nie na krzyki, wyzwiska, szarpanie i bicie – wyjaśnia Marcin Romanowski, wiceminister sprawiedliwości. Pomoc dla dzieci i młodzieży udzielana ze środków Funduszu Sprawiedliwości jest kompleksowa i zróżnicowana. Wsparcie jest niezwykle istotne, zwłaszcza w przypadku gdy ofiarami przestępstw są najmłodsi. Traumatyczne przeżycia wymagają udzielenia natychmiastowej pomocy prawnej, psychologicznej oraz często lekarskiej. – W centrum zainteresowania Funduszu Sprawiedliwości zawsze były dzieci i młodzież – jako grupa narażona na pokrzywdzenie przestępstwem, która ze względu na swój wiek, nie potrafi się sama obronić. Często nawet nie wiedzą jak – tłumaczy Marcin Romanowski. Osoby pierwszego kontaktu oraz specjaliści współpracujący z ośrodkami – psychologowie, psychoterapeuci, psychiatrzy, prawnicy – zostali odpowiednio przygotowani oraz posiadają doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą pokrzywdzoną przestępstwem. Bezpłatne wsparcie! W Polsce działa 305 ośrodków finansowanych ze środków Funduszu Sprawiedliwości, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości Zbigniew Ziobro. Można tam uzyskać bezpłatną pomoc prawną, psychologiczną, a w razie potrzeby również materialną. Wszystkie potrzebne informacje, w tym adresy i kontakty do ośrodków w całej Polsce są dostępne na stronie wraz z interaktywną mapą: www.funduszsprawiedliwosci.gov.pl/pl/znajdz-osrodek-pomocy/ Działa też telefoniczna, ogólnopolska i całodobowa Linia Pomocy Pokrzywdzonym: 222 309 900. Można również wysłać maila na: info@numersos.pl Dom bezpiecznym miejscem! Materiał wideo:  NIE BÓJ SIĘ PROSIĆ O WSPARCIE!