Okręg PZW Częstochowa zawarł na 2019 rok porozumienia z 24 innymi okręgami. Parę słów wyjaśnienia, dotyczących braku porozumienia między okręgiem PZW Częstochowa, a okręgami PZW Opole i PZW Katowice.  Zarząd Okręgu PZW Częstochowa zwrócił się pismem do Zarządu Okręgu PZW w Opolu z propozycją podpisania porozumienia międzyokręgowego na zasadach takich, jak w 2018 roku. Okręg PZW w Opolu odpowiedział pismem, w którym zawarta była informacja o nie podpisywaniu porozumień międzyokręgowych przez PZW Opole w 2019 roku. Zarząd Okręgu PZW Częstochowa w grudniu 2018 roku na wniosek Okręgu PZW Katowice podjął uchwałę o podpisaniu porozumienia między Okręgami na zasadzie dodatkowej składki wysokości 100 zł. W styczniu 2019 roku Zarząd Okręgu PZW Katowice zrezygnował z porozumienia. Poniżej zawarte porozumienia: 1.  Okręg PZW w Bielsku-Białejporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 100 zł. 2. Okręg PZW w Bydgoszczyporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 125 zł. 3. Okręg PZW w Chełmieporozumienie na wody górskie i nizinne. 4. Okręg PZW w Ciechanowieporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie: 100 zł, wody nizinne: bezpłatnie. 5. Okręg PZW w Elbląguporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: ulgowa według stawek PZW Elbląg. 6. Okręg PZW w Gdańskuporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: ulgowa według stawek PZW Gdańsk. 7. Okręg PZW w Jeleniej Górzeporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 100 zł. 8. Okręg PZW w Kaliszuporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 80 zł. 9. Okręg PZW w Kielcachporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 60 zł. 10. Okręg PZW w Legnicyporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 100 zł. 11. Okręg PZW w Lublinieporozumienie na wody nizinne. 12. Okręg PZW w Olsztynieporozumienie na wody nizinne. Dopłata na wody nizinne: 120 zł. 13. Okręg Nadnotecki PZW w Pileporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: ulgowa według stawek PZW w Pile. 14. Okręg PZW w Piotrkowie Trybunalskimporozumienie na wody górskie i nizinne. 15. Okręg PZW w Radomiuporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: ulgowa według stawek PZW Radom.16. Okręg PZW w Siedlcachporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie: 85 zł, wody nizinne: bezpłatnie. 17. Okręg PZW w Sieradzuporozumienie na wody nizinne. 18. Okręg PZW w Słupskuporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 105 zł.19. Okręg PZW w Szczecinieporozumienie na wody górskie i nizinne 75 zł – NIEPEŁNA NIZINNA ULGOWA (z brzegu + spinning) 93 zł – NIEPEŁNA GÓRSKA ULGOWA (z brzegu + spinning) – obejmuje również wody NIZINNE, wędkowanie z łodzi – 60 zł, trolling – 120 zł. Dopłata na wody górskie: 93 zł, wody nizinne: 75 zł. 20. Okręg PZW w Tarnobrzeguporozumienie na wody górskie i nizinne. 21. Okręg PZW w Tarnowieporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 85 zł. 22. Okręg PZW w Wałbrzychuporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 100 zł. 23. Okręg PZW w Białymstokuporozumienie na wody nizinne. Dopłata na wody nizinne: 57 zł. 24. PZW Okręg we Wrocławiuporozumienie na wody górskie i nizinne. Dopłata na wody górskie i nizinne: 100 zł. Robert Amborski, rzecznik prasowy Okręg PZW Częstochowa

Gdy ułana ferwor walki ogarnia, stary wachmistrz studzi emocje: daj se, synu, spokój a koniowi siana. Można odwrotnie: daj se siana, a koniowi spokój. W każdym brzmieniu, jest to godne Arystotelesa wezwania do roztropnej rozwagi. Tragedia wzrusza, bierność wydaje się obojętnością, zadęto w surmy, wydano sygnał do walki z mową nienawiści. Problem w tym, że walka ta już trwa i trwa, wojna ma charakter permanentny, służy temu cała edukacja publiczna i lekcje religii, polityka kulturalna i historyczna, rekolekcje i akademie, dysputy, dyskursy itd. A człowiek po to poznał mowę, by wyrażać nią uczucia, a tak się składa, że najchętniej wyraża nienawiść i pogardę. Zakazać tego? Można. Wymaga to przywrócenia instytucji cenzury, otoczenia gadaczy armią donosicieli, a może także stworzenia obozów reedukacyjnych dla piewców nienawiści. Nienawiść do nienawiści jest także formą nienawiści, uderzenia w cudze piersi są tylko zbędną przemocą, a moralista wsparty służbami bezpieczeństwa staje się złowrogim dla ludzi inkwizytorem.  Nienawiść nie rodzi się z mowy, jest dokładnie odwrotnie. Skąd zatem w nas nienawiść: z wątroby czy trzustki…? Rodzimy się dobrymi, a potem coś nas deprawuje? Przytoczę dwie teorie o pochodzeniu nienawiści w ludzkim gatunku. Pierwsza mówi: nienawiść jest dzieckiem strachu. Boimy się tego czego nie znamy, zwalczyć nienawiść można oswajając strach, poznając nieznane. Druga teoria głosi, że nienawiść jest przeniesieniem na otoczenie uczucia do siebie. Z jakiegoś powodu nie akceptujemy siebie, widzimy w lustrze, że nie jesteśmy tak piękni i bogaci jak Schwarzenegger. Nie lubimy siebie i tą niechęć przenosimy na otoczenie. W obu teoriach to my, każdy z nas jest nosicielem i roznosicielem nienawiści. Zarażają się zarażeni, deprawują zdeprawowani. Im więcej nienawiści siedzi w nas, tym łatwiejszym jesteśmy obiektem manipulacji. Uznając, że nasze „ja” jest najważniejszym punktem Kosmosu, łatwo usprawiedliwiamy erupcję własnej nienawiści wobec innych.  Poproszono niegdyś rabbiego Hallila, oby pamięć o Nim była wieczna, by jednym zdaniem określił: co to jest Prawo. Hallil z łagodnym uśmiechem odpowiedział: „nie czyń drugiemu co tobie niemiłe, to całe Prawo, reszta to tylko przypisy”. Nienawiść, miłość, uczucia są częścią ludzkiej natury, tego się nie da ani wykastrować ani abortować. Z tym trzeba żyć. Wypada jednak, dla ogólnego porządku, wbić sobie w głowę, wbijać w głowę potomstwu, wbijać w głowy otoczeniu, wbijać w głowę wszystkim, słowa wypowiedziane przez rabbiego: „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe”. W tym cała recepta na szczęśliwe, bezpieczne życie. Życie, w którym człowiek człowiekowi nie będzie wilkiem, ani – co gorsza – Polakiem. Ponieważ wszelkie mądrości świata zderzają się z rafami chamstwa i głupoty, przydatne jest przywołanie innej egzotyki. Meksykanie, wzorem prastarych Galicjan, pytani o konkret odpowiadają „maniana” (jutro), z lekceważącym uśmieszkiem akcentując to rytmicznym zginaniem palców. Wtajemniczeni wiedzą, że gest ten po słowach „noche nolte” oznacza: nie denerwuj się, bo ci się gęba pomarszczy”. A zatem „noche nolte…” w trosce o cerę.

„Ten kto biernie akceptuje zło, jest za nie tak samo odpowiedzialny jak ten, co je popełnia.”Martin Luther King

Kontakt z seniorami uwrażliwia i pomaga zrozumieć ich potrzeby. Prawie 75% respondentów badania „Polacy o starości” uważa, że udział w opiece nad seniorem powinna mieć rodzina, ale przy udziale profesjonalnych opiekunów w miejscu zamieszkania osoby starszej. Ponad połowa badanych Polaków postrzega swoją starość bardzo idyllicznie – planują rozwijać pasje i zainteresowania, podróżować, spacerować i czytać książki. Prawie 90% respondentów deklaruje, iż miało w okresie swojego dzieciństwa lub wczesnej młodości bliski kontakt z własną babcią lub dziadkiem. Jak wynika z badania, te osoby w największym stopniu rozumieją wyzwania starzenia w wymiarze biologicznym i psychologicznym.  Polacy uważają, że o potrzeby osób starszych powinna dbać przede wszystkim rodzina oraz wykwalifikowany opiekun. Jedynie 8,62% osób deklaruje, że miejscem opieki nad najstarszą osobą wymagającą bezpośredniego wsparcia powinna być zewnętrzna placówka opiekuńcza. 15,73% badanych wskazuje, że opiekę nad seniorami świadczyć powinna jedynie rodzina. Według nich jest to zbyt duże obciążenie, często wręcz niewykonalne. Według zdecydowanej większości respondentów współudział w opiece nad seniorem jest powinnością etyczną. Badani nie uznają wyspecjalizowanych placówek za miejsca, które oferują seniorom wysoki standard opieki czy czułość. Bardzo źle lub źle oceniana jest wydolność polskiej służby zdrowia w zakresie zapewniania osobom starszym godnej opieki zdrowotnej i podtrzymywania ich w zdrowiu optymalnym dla danego wieku i kondycji. A czy Polacy sami pomagają innym? Najczęściej pomagają członkom swojej rodziny (72,5%). Jedynie 7,5 % osób wspiera sąsiadów lub przyjaciół. Według ankietowanych najlepszym rozwiązaniem jest życie seniora w środowisku, które dobrze zna, w którym ma możliwie szeroki kontakt z bliskimi, a jednocześnie uzyskuje profesjonalne usługi opiekuńcze. To potwierdza opinie psychologów, że dom to nasza przystań i najlepsze miejsce do radzenia sobie z trudnościami i przeżywania choroby. Taki model, łączący wspólną opiekę rodziny i wyspecjalizowanej instytucji, najbardziej cenią Polacy niezależnie od swojego wieku.  Model łączony wydaje się optymalny, dając osobom w wieku produkcyjnym możliwość pracy, a także wytchnienia od ciężkich obowiązków pielęgnacji osoby starszej. W kontekście własnej starości najbardziej obawiamy się bycia ciężarem dla swoich bliskich, a także biedy, samotności i przede wszystkim chorób i niedołężności. Wyniki badania wskazują, że w ostatnim etapie życia ankietowani chcieliby mieć opiekę. Najczęściej jednak nie uważają, że prace opiekuńczą powinni wykonywać ich bliscy. Postrzegają istotną rolę Państwa w instytucjonalnym wsparciu opiekuńczym nad osobami niedołężnymi. Preferując opiekę domową, a nie w wyspecjalizowanych placówkach badani dostrzegają, również pozytywny wpływ opiekunów na niwelowanie samotności seniorów.  Badanie „Polacy o starości” pokazało jak kształtuje się społeczne i indywidualne postrzeganie starości przez społeczeństwo oraz co wiemy o jej nieuchronnych i złożonych procesach. Okazuje się, że Polacy potrzebują i chcą korzystać z usług opiekunów domowych. Ograniczenia państwowego systemu wsparcia osób starszych decydują o tym, że szukają wsparcia w opiece w wyspecjalizowanych firmach. Kluczowym pytaniem pozostaje, w jaki sposób sektor ten będzie wspierany przez państwo w kolejnych latach postępującego starzenia się społeczeństwa i wydłużania średniej długości życia, w tym zwłaszcza w latach mocno ograniczonej samodzielności.  Większość z nas rozumie wyzwania starzenia i obawia się o jakość własnego życia w tym okresie. Zazwyczaj jesteśmy świadomi, iż sami będziemy musieli zadbać o godną opiekę dla swoich starszych bliskich, a także swoją.

Pierwowzorem aparatu fotograficznego była camera obscura (łac. ciemna komnata). Był to prosty przyrząd optyczny pozwalający uzyskać rzeczywisty obraz. Camera obscura bywa nazywana również ciemnią optyczną lub kamerą otworkową. Urządzenie to zbudowane było z poczernionego wewnątrz pudełka (dla zredukowania odbić światła). Na jednej ściance znajdował się niewielki otwór (średnicy 0,3–1 milimetra zależnie od wielkości kamery) spełniający rolę obiektywu, a na drugiej matowa szyba (matówka) lub kalka techniczna. Promienie światła wpadające przez otwór tworzyły na matówce odwrócony i pomniejszony lub powiększony obraz. Teraz wstawiając w miejsce matówki kliszę fotograficzną można otrzymać zdjęcie. Obraz otrzymany za pomocą camera obscura jest „miękki”, ma łagodny kontrast, rozmycie, nieskończoną głębię ostrości oraz zupełny brak dystorsji, a wykonany na materiale barwnym – pastelową kolorystykę. Z uwagi na te cechy obrazu camera obscura bywa do dzisiaj wykorzystywana w fotografii artystycznej. Początków tego urządzenia można się doszukiwać w starożytnej Grecji. Arystoteles, podczas częściowego zaćmienia Słońca, zaobserwował obraz tworzony na ziemi przez promienie przechodzące między liśćmi drzewa. Euklides w swojej Optyce opisywał prostoliniowe rozchodzenie się światła i możliwość powstawania obrazu po przejściu promieni słonecznych przez niewielki otwór. Obserwacje prowadzone z użyciem tego prostego instrumentu optycznego były prowadzone przez starożytnych Chińczyków, Greków i Arabów. Jednak pierwszy znany naukowy opis ciemni optycznej znajduje się w rękopisach (pochodzących najprawdopodobniej z 1020 roku) arabskiego matematyka Alhazena (Hasana) z Basry. Najsłynniejszą pracą z około stu, jakie po nim pozostały, był traktat o optyce Kitab-al-Manadhirn. Księga wydana po łacinie w Średniowieczu wywarła wielki wpływ na naukę, szczególnie na prace Rogera Bacona i Johannesa Keplera. Ciemnia optyczna służyła astronomom do obserwacji rocznych torów, po jakich porusza się słońce, plam słonecznych i księżyca. Służyła też jako pomoc przy wykonywaniu rysunków. Była wykorzystywana przez artystów malarzy, między innymi Leonardo da Vinci i Bernardo Bellotto, jako narzędzie pomocne przy określaniu np. perspektywy. Najważniejsze etapy rozwoju aparatu fotograficznego: ok. 1020 – pierwszy naukowy opis ciemni optycznej (Alhazen z Basry) – camera obscura1550 – zastąpienie otworu pojedynczą soczewką skupiającą (Girolamo Cardano)1569 – opisanie zasady działania przesłony (Daniello Barbaro)1887–1889 – wprowadzenie błony zwojowej (H. Goodwin, G. Eastman)1925 – aparat małoobrazkowy na błonę 35 mm Leica (O. Barnack)1929 – lustrzanka dwuobiektywowa Rolleiflex (Rollei Werke, Franke und Heidecke)1936 – lustrzanka jednoobiektywowa małoobrazkowa (Exakta)1947 – pryzmat pentagonalny1965 – automatyzacja ekspozycji (Konica Auto-Reflex)1977 – automatyzacja nastawiania ostrości.

Z archiwum Z okazji 15 rocznicy istnienia, w każdym numerze Tygodnika przypominamy nasze stare wydania wraz z fragmentami artykułów. cd. Nr 1 (001) rok 2004* „Dobiegł do Aten” – autorstwa Andrzeja ZagułyJego nazwisko nie było do tej pory znane, tak jak nazwiska innych polskich lekkoatletów z tego pokolenia – Artura Partyki, Roberta Maćkowiaka, Sebastiana Chmary czy Pawła Januszewskiego. I pewnie ich sukcesom będzie trudno mu zagrozić. Ale przesądzone jest jedno. Nazwisko Michała Bartoszaka trafi do olimpijskich kronik (…) Nr 2 (002) rok 2004* „Różne oblicza siły” – autorstwa Janusza PawlikowskiegoPragniemy zwycięstwa. Na wszelkich polach, od gospodarki, po te nad własnymi słabościami. Zwłaszcza my, faceci, którzy w XXI wieku zostaliśmy zepchnięci do pozycji zarabiacza pieniędzy,  a przy okazji – do rangi kogoś, kto dzieli się wszelkimi rodzinnym obowiązkami z małżonką, na jego głowie zaś jest utrzymanie domu i potomstwa (…) * „Oświeceni po roku” – autorstwa Andrzeja KawkiRadni powiatu częstochowskiego zdążyli niemal w ostatniej chwili. Odwołali jednego starostę, powołali nowego (…) Nr 3 (003) rok 2004* „Poszukiwanie istot myślących” – autorstwa Jarosława KapsyZasadniczo to Wam powiem tak. Prawo tworzą istoty myślące dla innych istot myślących. Tak napisał John Austin, a co ważniejsze sam się z tym zgadzam w całej tego rozciągłości. Sprawdziłem to nawet empirycznie, próbując ustalać normy prawne dla mojego kota (…)  Nr 4 (004) rok 2004* „Starosta na (mikro)fali” – autorstwa Renaty KlucznejCo wiemy o nowym staroście powiatu częstochowskiego? Otóż niewiele, poza jednym – Mieczysław Chudzik jest osobą niezwykle medialną. Jeszcze przed wyborem na rzeczone stanowisko dziękował słuchaczom Radia FON za… „możliwość zaprezentowania się na mikrofalach radiowych” (…) * „Dyktat mediów” – autorstwa Janusz PawlikowskiegoWszystkie tytuły, nawet razem wzięte są tak słabe, że gdyby myślano o spojrzeniu na ręce tego czy innego polityka, on zaledwie obśmieje się. Nie ma tu sytuacji kończących się jak w przypadku afery Watergate, a poddany nawet najsurowszej krytyce polityk z podziwu godnym samozaparciem ani myśli się podać do dymisji, ostatnio nawet mało który odpowiada na taką krytykę. W końcu co mu opinia publiczna może zrobić, jak się już przyssał do urzędniczego fotela? (…)