Z dniem 1 września 2019 r. przestanie działać punkt poboru opłaty skarbowej w budynku Urzędu Stanu Cywilnego przy ul. Focha 19/21. Interesanci będą mogli dokonywać płatności wyłącznie kartą z wykorzystaniem terminali płatniczych w poszczególnych referatach oraz zbliżeniowo za pomocą telefonu. Wpłat gotówkowych, bez dodatkowych opłat, można dokonywać w placówce Banku Handlowego Warszawa S. A. w budynku Urzędu Miasta Częstochowy przy ul. Śląskiej 11/13, we wszystkich placówkach Poczty Polskiej, wskazanych na stronie internetowej www.poczta-polska.pl oraz u inkasentów poboru opłaty skarbowej w następujących punktach: * Starostwo Powiatowe w Częstochowie, ul. Jana III Sobieskiego 9, * kiosk w budynku Urzędu Miasta Częstochowy, ul. Waszyngtona 5, * PHU „MARZAH” Marian Zahotyniec, ul. Dąbrowskiego 26, * „Abakus” S.C., ul. Legionów 90/100.

Ponad piętnaście lat temu nie było w Częstochowie ważniejszego tematu, jak ratowanie Huty „Częstochowa”. W listopadzie 2002 r. huta zmuszona była złożyć wniosek o upadłość, skutki społeczne spowodowały ogólną mobilizację, wymusiły współpracę władz miasta i związków zawodowych, polityków z lewicy i prawicy, parlamentarzystów wszystkich opcji, aż po bezpośrednie zaangażowanie rządu RP i stworzenie kierowanego przez wicepremiera Hausnera zespołu ds. restrukturyzacji huty.  Teraz także zmuszona sytuacją huta złożyła wniosek o upadłość. Blisko 1 200 pracowników od czerwca nie dostaje pełnych wynagrodzeń. I nikogo to, poza tymi pracownikami, nie obchodzi. Politycy unikają tego tematu jak ognia, Rada Miasta milczy wymownie, centrale związkowe ogniskują się na organizacji przedwyborczych festynów. Pan Premier ze swym planem otwiera nowe boisko w Truskolasach i obiecuje cudowności w Siemianowicach. Pan Wojewoda do dziś nie kojarzy jak dojechać na Raków. A lud częstochowski wypoczywa na plażach. Problemem jest brak pracowników, więc utrata pracy przez tysiąc osób nie wpłynie na poziom bezrobocia. Obroty w sklepach i galeriach zależne są od 500+ i transferów z pracy na saksach, braku pieniędzy hutniczych nie odczuje rynek. Podniecają nas marsze LGBT i zmiany klimatyczne, temat huty nie jest na fali.  Ponieważ z domu jestem huciany, a z rakowskim kombinatem życie mnie powiązało licznymi więzami, dla mnie to dramat, poczucie utraty czegoś bliskiego, bez czego Częstochowa nie będzie Częstochową. Ale może to tylko starcza nostalgia, może powinienem wtopić się w powszechną obojętność. Może czas przyjąć do wiadomości, że dla hutnictwa w Polsce miejsca już nie ma. W Krakowie też Mittal zwija była hutę im. Lenina, niepewna jest nawet przyszłość b. huty „Katowice”. Premier jest od sukcesów, więc umiejętnie omija hutnicze problemy. Obiecywał kiedyś reindustrializację, brzmiało to ładnie. Tylko potem jak z tym ceprem stojącym nad przepaścią, którego góral ostrzegał: kierunek słuszny, tylko droga nie ta. Reindustrializacja nie polega na ładowaniu pieniędzy publicznych w marzenia o elektrycznych samochodach, czy odbudowywaniu stoczni państwowych przez święcenie stępki. Huta w Częstochowie mogła być udanym przykładem reindustrializacji, dysponowała nowatorskimi technologiami pozwalającymi wytwarzać „pod wymiar” konstrukcje stalowe (w tym: blachy dla kontenerowców, rury dla gazociągów, maszty dla elektrowni wiatrowych, mosty typu warszawskiego Świętokrzyskiego). Są to produkty takiej jakości, że wchłonięte powinny być przez inwestujące w rozwój państwo. Jakość jednak przygrywać może na rynku jeśli mierzy się z importowanym tańszym towarem. A w cenie gotowego wyrobu stalowego znajdują się koszty zakupu surowca, koszty potrzebnej do produkcji energii, koszty transportu surowców i produktów, koszty tzw robocizny… Rząd chroni „polski rynek” producentów energii i operatorów linii transportowych. Skutkiem tego wysoka cena energii, wysokie koszty transportu, efekt: niekonkurencyjność polskiego hutnictwa.  Coś za coś. Przyszłość elektrowni Ostrołęka jest dla Premiera ważniejsza od teraźniejszości huty „Częstochowa”. Może zatem przemilczać temat otwierając nowe boisko czy bawiąc się hula-gula w reindustrializację.

„Szczęście się nie kończy, ono ulega zmianom.”Lolita Pille

Podczas części oficjalnej Marszobiegu Służb Mundurowych o Puchar Komendanta Wojewódzkiego Policji, którego organizatorem był Częstochowski Samodzielny Pododdział Prewencji Policji, z którym od wielu lat współpracuje Okręg PZW w Częstochowie uhonorowano wyróżniających się w ochronie wód policjantów.  Odznaczenia wręczyli: Rafał Jędrysiak wiceprezes Zarządu Okręgu i Robert Amborski komendant Straży Rybackiej. Zarząd Główny PZW w Warszawie przyznał Medal Zasłużony dla Polskiego Związku Wędkarskiego Dariuszowi Kondasowi dowódcy SPP Policji w Częstochowie, natomiast Okręg PZW w Częstochowie przyznał Medale za Zasługi dla Okręgu PZW Częstochowa funkcjonariuszom Tomaszowi Trendzie i Arturowi Kępie.  Zarząd Okręgu PZW w Częstochowie postanowił również podziękować Komendzie Powiatowej Policji w Myszkowie za współpracę w ochronie akwenów.  Prezes Okręgu Eugeniusz Bugaj wraz z komendantem Społecznej Straży Rybackiej Robertem Amborskim udali się do Komendy Powiatowej Policji w Myszkowie, gdzie podziękowali za współpracę i przekazali komendantowi Marcinowi Lemańskiemu Dyplom Uznania i Statuetkę w Kształcie Karpia. Robert Amborski Rzecznik Prasowy Okręg PZW Częstochowa

Jeszcze do 29 sierpnia można zgłaszać kandydatów na członków Powiatowej Społecznej Rady do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Częstochowie. Członkowie Rady pełnią swe funkcje społecznie. Rada jest organem opiniodawczo-doradczym, a do zakresu jej działania należy m.in. inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do integracji zawodowej i społecznej osób z niepełnosprawnościami; opiniowanie projektów powiatowych programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych oraz projektów uchwał i programów przyjmowanych przez Radę Miasta Częstochowy pod kątem ich skutków dla osób niepełnosprawnych. W skład Powiatowej Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych, której kadencja trwa cztery lat, wchodzi 5 osób. Kandydatów mogą zgłaszać organizacje pozarządowe i fundacje, które działają na rzecz osób z niepełnosprawnością, radni oraz prezydent miasta Częstochowy. Organizacje pozarządowe oraz fundacje składają zgłoszenia w formie pisemnej, na formularzu zgłoszeniowym wraz z aktualnie obowiązującym statutem organizacji, w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta Częstochowy lub za pośrednictwem poczty na adres: 42-217 Częstochowa, ul. Śląska 11/13, Urząd Miasta Częstochowy z dopiskiem „Kandydaci na członków Powiatowej Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych”.

Analitycy coraz częściej ostrzegają: gospodarka światowa zbliża się do największego spowolnienia od czasów kryzysu finansowego z 2008 roku. Pokazują to wskaźniki gospodarcze, dotyczące aktywności, nastrojów i kondycji przedsiębiorstw w Europie, USA i Chinach. Czy to oznacza, że i Polskę, po szybkim wzroście gospodarczym i niskim bezrobociu, może dopaść kryzys? Nasz zachodni sąsiad już dziś jest na progu recesji. Tymczasem tylko w ubiegłym roku sprzedaliśmy tam towary o wartości 62,2 mld euro (268,6 mld zł), co odpowiada za ponad jedną czwartą naszego eksportu. Nasz biznes powoli zaczyna czuć spowolnienie nad Renem – dane za czerwiec pokazały pierwszy od dwóch lat spadek produkcji w Polsce (w czerwcu wskaźnik ten był o 2,7 proc. niższy niż w roku ubiegłym oraz o 5,9 proc. niższy niż w maju br.). Z perspektywy polskiego biznesu nie sposób również zapomnieć o ryzyku, jakie wprowadza wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Zjednoczone Królestwo to trzeci nasz partner, jeśli chodzi o eksport; więcej sprzedajemy tylko w Niemczech i Czechach. W ubiegłym roku Brytyjczycy nabyli od nas towary o wartości 13,7 mld euro (59,1 mld zł), co stanowiło 6,2 proc. naszego eksportu. Szczególnie narażeni są producenci żywności (dużo wysyłamy tam kiełbas, drobiu, wieprzowiny, ryb, czekolady, wafelków i soków), ale też kosmetyków, lekarstw, chemii gospodarstwa domowego, okien, opon, a nawet sprzętu gospodarstwa domowego. Nic nie może wiecznie trwać Ekonomiści twierdzą, iż „to, że blisko nas są zagrożenia i polityczne, i gospodarcze, nie jest zaskoczeniem. Sąsiadów od 1000 lat nie zmieniliśmy i nie zmienimy. Wszyscy, łącznie z rządzącymi – zdają sobie sprawę, że wyjątkowa koniunktura gospodarcza nie będzie trwała wiecznie. O tym, że się kończy, świadczą nie tylko giełdowe indeksy, ale też twarde decyzje banków centralnych. To, jak bardzo wykorzystamy szansę i jak bardzo unikniemy kłopotów, będzie wynikało z tego, jak dobrze byliśmy przygotowani. Strategia na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju nie była, jak chcą niektórzy, jedynie świadectwem politycznych ambicji, ale też wyrazem wielu lat refleksji polskich ekonomistów szukających nowych mechanizmów rozwoju. Plan nie był zły. Pytanie tylko, czy został wykonany.”