Za raptem 5 miesięcy będziemy świadkami kolejnych igrzysk wyborczych – tym razem do samorządu. Mieszkańcy zdecydują, kto zasiądzie w fotelu radnego, a kto za stołem prezydialnym. Wielu radnych obecnej kadencji zechce ponownie reprezentować mieszkańców swojego okręgu. Czy jednak zasługują na ten zaszczyt – oddajemy ocenie Czytelników. Dziś publikujemy informacje o radnym Jacku Krawczyku (Wspólnie dla Częstochowy) – samodzielnie przez niego udzielone.Jacek Krawczyk (Wspólnie dla Częstochowy) Wiek: 41 lat                                                                                                                      Wykształcenie: wyższe (Uniwersytet Wrocławski – magister administracji; Politechnika Krakowska – studia podyplomowe: miejski transport zbiorowy; Ministerstwo Skarbu Państwa – uprawnienie w zakresie zarządzania i kontrolowania podmiotów gospodarczych)Stan cywilny: żonatyZawód małżonka: magister administracji (Uniwersytet Wrocławski), Master of Business Administration (UNS w Łodzi)Zawodowe powiązania rodziny radnego z instytucjami publicznymi – miejsce pracy: nie dotyczyRadny z okręgu: nr 4 (Raków, Wrzosowiak, Ostatni Grosz)Miejsce zamieszkania (dzielnica): LisiniecSkąd zainteresowanie polityką?: jestem samorządowcem, nie politykiem. Zawsze interesowały mnie sprawy miasta i jego rozwój. Robię to, czym się pasjonujęZainteresowania/hobby: Transport publiczny, infrastruktura, ekologia, gospodarka, militaria i bezpieczeństwo / podróże, kolarstwo amatorskie, modelarstwo szkutnicze POZA RADĄ Gdybym nie był radnym…: byłbym aktywnym obywatelemŹródło utrzymania/miejsce pracy: Oczyszczalnia Ścieków „WARTA” S.A.Dodatkowe dochody: dieta radnegoDoświadczenie zawodowe: praca od 2007 roku m.in. – dyrektor Biura Senatorskiego, zastępca dyrektora ŚO ARiMR w Częstochowie, pełnomocnik Zarządu ds. Zarządzania Kryzysowego i Obrony Cywilnej OŚ „WARTA” S.A. w CzęstochowieOrganizacje pozarządowe: Stowarzyszenie „Wspólnie dla Częstochowy”, Częstochowski Klub Miłośników Komunikacji MiejskiejAwans zawodowy podczas kadencji: nie dotyczyJęzyki obce: angielski – komunikatywny, włoski – podstawowy/komunikatywnyDoświadczenie w pracy w samorządzie: od roku 2006 W RADZIE Ilość kadencji w Radzie Miasta: 4 kadencje (V, VI, VII, VIII)Członek komisji: Infrastruktury oraz Praworządności i Samorządu, a także Bezpieczeństwa i Porządku dla Miasta Częstochowy. Członek Rady Społecznej Miejskiego Szpitala Zespolonego w CzęstochowieDziałania dla dzielnic swojego okręgu: kompleksowa przebudowa Al. Niepodległości, przebudowa ul. Łukasińskiego, przebudowa ul. Jesiennej, wsparcie dostosowania Stadionu Rakowa do wymogów Ekstraklasy, termomodernizacja SP 17, SP 34, SP 36Spotkania z mieszkańcami: dyżur w każdą pierwszą środę miesiąca; spotkania w ramach Rad Dzielnic; kontakt za pośrednictwem e-mail, mediów społecznościowych i strony www.jacekkrawczyk.pl (istnieje od 2006 r.) Złożyłem w trakcie kadencji 148 interpelacji i wiele licznych zapytań podczas sesji Rady Miasta Częstochowy w związku z interwencjami na rzecz mieszkańcówPriorytet budżetowy radnego: przebudowa głównych ulic w dzielnicach mojego okręgu, remonty chodników, dostosowanie Stadionu Rakowa do wymogów Ekstraklasy, termomodernizacje szkół podstawowych, utworzenie skweru przy ul. Bohaterów KatyniaCzego nie udało się radnemu zrealizować do tej pory?: większej liczby remontów ulic i chodników m.in. przy Zamenhoffa, skweru przy Bohaterów Katynia (oba opóźnienia z uwagi na sąsiednie prace przy DK-91)Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: zalety: Świetny gospodarz, który dysponując ograniczonymi finansami potrafi pozyskiwać znaczne środki zewnętrzne i systematycznie realizować zaplanowane inwestycje. Wady: Brak odpowiedniego eksponowania sukcesów i wystarczającej komunikacji społecznej, co powoduje niesprawiedliwe przekłamania w stosunku do prowadzonych zadań i inwestycjiKoalicje, zależności, układy…: radny niezależny. Renata R. Kluczna

CZIKASuczka urodzona w 2014 r., rasy mix, średniej wielkości, umaszczenie rude z białym. Trafiła do Schroniska 11.06.2023 r. Czika to śliczna i bardzo sympatyczna sunia. Jest spokojna, przyjazna i miła. Lubi kontakt z ludźmi i głaskanie. Szuka troskliwego, ciepłego domu, w którym będzie mogła spać w środku. Na pewno odwdzięczy się miłością i wiernością. Zapraszamy na spacery zapoznawcze z Cziką. Obowiązuje wizyta przed-adopcyjna. INTERKociak urodzony w lipcu br., rasy europ, umaszczenie czarno-białe Trafił do Schroniska 02.09.2023 r. Inter to malutki, śliczny kotek. Jest jeszcze wystraszony i nieufny, dlatego szuka kochającego, spokojnego domu, gdzie będzie mógł poczuć się w pełni bezpiecznie. Obowiązuje kontrola przed adopcją. Po adopcji konieczne będzie wykonanie zabiegu kastracji. Kontakt w sprawie adopcji:Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Częstochowieul. Gilowa 44/4642-202 Częstochowatel. 34 361-65-66email: schronisko.czestochowa@gmail.com red.

Pierwowzorem bożonarodzeniowego drzewka w tradycji ludowej były gałązki świerkowe lub jodłowe, którymi dekorowano izby. Ich zieleń była symbolem odnowy, zwycięstwa odradzającego się życia, zapowiedzią obfitych plonów. Stopniowo gałązki zaczęły ustępować miejsca bardziej ozdobnej formie podłaźniczki. Wierzchołek iglastego drzewka (najczęściej świerka lub jodły) wieszano czubkiem do dołu, do drewnianego stropu w izbie paradnej. Przystrajano je orzechami, jabłkami, słomianymi zabawkami, czy barwionymi opłatkami. Podłaźniczki królowały na polskich ziemiach do lat 20-tych XX wieku. Z czasem wyparły je tradycyjne choinki, które przywędrowały na ziemie polskie na przełomie XVIII i XIX wieku z Alzacji. Początkowo można było je spotkać w domach bogatego, ewangelickiego mieszczaństwa. Z czasem zaczęły pojawiać się w chatach katolickiego chłopstwa.  Po drzewko… do lasu! Dziś w choinkę najlepiej zaopatrzyć się w najbliższym nadleśnictwie lub u leśniczego w leśniczówce. Istnieje też możliwość samodzielnego pozyskania jej na plantacji.  – W tym roku plantacje choinek w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach będą otwarte dla mieszkańców regionu w dwa weekendy, poprzedzające Święta Bożego Narodzenia, czyli w dniach 9-10 oraz 16-17 grudnia. Kupując choinkę u leśnika mają Państwo pewność, że będzie ona pochodziła z legalnego źródła. Każdy, kto kupi u nas drzewko, otrzyma dowód sprzedaży, czyli asygnatę, dzięki której może być pewien, że przy jej pozyskaniu nie zdewastowano lasu. Plantacje choinek zakłada się w miejscach, w których raczej trudno będzie docelowo wyhodować kilkudziesięcioletni las, np. pod liniami wysokiego napięcia. Taka plantacja przez 4 do 7 lat stanowi element ekosystemu, biorący udział w obiegu dwutlenku węgla i tlenu – mówi Damian Sieber, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach. Samodzielne pozyskanie choinki na plantacji, to już w wielu rodzinach tradycja i coroczna weekendowa wyprawa rodziców z dziećmi na poszukiwania, tego jedynego, najpiękniejszego drzewka.  – Choinkobranie, bo pod taką nazwą funkcjonuje sprzedaż drzewek w Lasach Państwowych, to dla nas leśników prawdziwe, piknikowe święto rodzinne. Na plantacjach przygotowujemy ognisko, na którym można upiec przywiezione ze sobą kiełbaski. Każdy też ma szansę, w specjalnie przygotowanych namiotach, zrobić do domu bożonarodzeniowy stroik. A obcowanie z naturą, rodzinny spacer w lesie, znalezienie idealnego drzewka to dla wielu maluchów prawdziwa świąteczna przygoda – wylicza Magdalena Świtka, rzecznik prasowy Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach dodając, że adresy i terminy sprzedaży choinek dostępne są na stronach internetowych i w mediach społecznościowych nadleśnictw. Chociaż choinki sprzedawane przez Lasy Państwowe mają symboliczną cenę i są dostępne już od 30 złotych, istnieje sposób, aby otrzymać drzewko za darmo, 15 grudnia podczas wspólnej akcji Lasów Państwowych i Regionalnych Centrów Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa. Szczegóły dotyczące warunków będą opublikowane w grudniu. Warto śledzić również informacje na ten temat w radiu i telewizji. Sosna, świerk, a może jodła? Decydując się na kupno prawdziwego drzewka, mamy dwie możliwości: drzewko w doniczce lub cięte. Jeżeli wybierzemy pierwszy wariant, należy wytypować gatunek. Świerk pospolity jest gatunkiem o dużej wrażliwości na wahania temperatur oraz brak wilgoci. Szybko traci igły. Świerk serbski czy kłujący jest formą bardziej odporną. Sosny czarna i zwyczajna są jeszcze bardziej wytrzymałe na zmienne warunki. Wybierając drzewko w donicy, zanim zagości w naszym domu, należy je stopniowo przyzwyczajać do zmiany środowiska, aklimatyzując w chłodniejszym pomieszczeniu (np. w wiatrołapie, czy piwnicy).  Jednak w przypadku roślin w donicach należy uważać na nieuczciwych sprzedawców, którzy w celu uzyskania wyższej ceny za drzewko, pospiesznie, tuż przed sprzedażą, przesadzają je z gruntu do donicy, skutecznie redukując przy tym system korzeniowy rośliny. Takie drzewko z pewnością nie przyjmie się w ogrodzie. Choinka w donicy, nabywana w celu późniejszego jej przesadzenia do ogrodu, winna być w niej hodowana od początku.  Kiedy zdecydujemy się natomiast na drzewko cięte, warto je umieścić w pojemniku z wodą (to przedłuży jego żywotność). Święta, święta i po świętach… Co robić z bożonarodzeniowym drzewkiem po świętach? Iglaka w donicy przenosimy w miejsce wcześniejszej aklimatyzacji i tam trzymamy aż do marca, kiedy to będzie dogodny moment na przesadzenie choinki do ogrodu. Natomiast cięte drzewko, w specjalnie zorganizowanych punktach od mieszkańców, odbiera Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania. Następnie przetwarza je na nawóz organiczny. Prawdziwa choinka o zapachu świeżego świerka lub cytrusowej jodły jest zapewne dla wielu wspomnieniem czasu beztroskiego dzieciństwa. Żywa choinka dodaje magii i wyjątkowego klimatu w ten niezwykły świąteczny i ważny dla nas czas. Zadbajmy o to, by wspomnienia pachnącego świątecznego drzewka miały także nasze dzieci i wnuki. Lucjan Dereń

Ten artykuł mogą przeczytać wyłącznie osoby o mocnych nerwach, z uwagi wstrząsające i wręcz brutalne sceny, do których doszło w domu pani Anny z udziałem policji, kuratorów i psychologa. Film z zajścia można obejrzeć na naszym profilu facebookhttps://fb.watch/oOQj5d5397/– Kuratorka spytała ojca „odbiera pan dziecko, czy nie” i wtedy on podszedł do nas i zaczął odrywać ode mnie córkę na siłę, wręcz wykręcał jej ręce, bo ona tak kurczowo się mnie trzymała. Mała krzyczała. Ja zaczęłam krzyczeć na niego, że robi jej krzywdę. Krzyczałam też do kuratorów, że tylko bezczynnie patrzą na przemoc wobec dziecka. Kuratorka w końcu powiedziała policjantom, żeby mnie przytrzymali, więc oni zaczęli mnie odciągać na siłę od córki, szarpać, więc ja zaczęłam krzyczeć na nich, córka też krzyczała, płakała, krzyczała też starsza córka, która broniła młodszej siostry. Moja mama była trzymana przez dwóch policjantów, żeby nie mogła pomóc najmłodszej wnuczce. To był jakiś koszmar co się tam działo – tak interwencję policji, kuratorów i psychologa relacjonuje matka 6-letniej Poli. Pani Anna nie wyjechała do Francji w poszukiwaniu pracy. Jak sama przyznaje miała w Częstochowie mieszkanie, pracę, samochód i córkę z pierwszego małżeństwa, która wtedy miała niecałe 5 lat. Wyjechała, bo w głowie zawrócił jej Francuz, podobno „świetny pod każdym względem, prawie ideał”. Po zaledwie dwóch latach pobytu pani Anny i jej córki u partnera we Francji, bańka mydlana pękła, ale i sytuacja mocno się skomplikowała, bo okazało, że pani Anna jest w ciąży. Mimo narodzin dziecka relacje między partnerami pogarszały się z dnia na dzień, dochodziło do przemocy fizycznej i znęcania psychicznego nad panią Anną i jej córkami, więc w lipcu 2020 roku kobieta wróciła do Polski wraz ze starszą, już 11-letnią córką oraz 3-letnią Polą. I się zaczęło… Pani Anna rozpoczęła batalie przez sądami w Polsce o pieczę i miejsce zamieszkania dla najmłodszej córki, i to samo czynił jej francuski partner przez sądami we Francji. Obie strony – w zależności w którym państwie składały pozwy – odbierały wyroki na swoją korzyść. Gdyby jednak pokusić się o porównanie pracy sądów francuskich do polskich, to nasze wypadają fatalnie. Dużo więcej uzyskał prawnie francuski ojciec niż matka Polka, mimo uporczywych pism i wznawiania wniosków, Sąd Polski wydał piecze tylko na czas trwania spraw. Pani Anna z matczynej bezsilności – zwróciła się o pomoc do Rzecznika Praw Dziecka, Ministerstwa Sprawiedliwości, Trybunału Praw Człowieka i wielu innych instytucji, nawet do lokalnych parlamentarzystów – bez efektu. To prawda, sytuacja pani Anny jest mocno skomplikowana i nie dlatego, że dwoje dorosłych ludzi, posiadających dziecko postanowiło się rozstać. Kluczowe znaczenie ma szybkość decyzji, podejmowanych przez wymiar sprawiedliwości. Sąd francuski wydał wyrok – bez zbędnej zwłoki – o powrocie dziecka do Francji i jednocześnie przyznał opiekę naprzemienną. Sąd polski, uznał co prawda miejsce zamieszkania dziecka każdorazowo przy matce, ale nie zdarzył rozstrzygnąć kwestii opieki nad dzieckiem, ponieważ obywatel Francji przyszedł do Wydziału Rodzinnego sądu w Częstochowie na Żwirki i Wigury, „rzucił” prawomocny wyrok sądu francuskiego na stół sędziowski i zażądał jego wykonalności. Ku zaskoczeniu pani Anny częstochowski wymiar sprawiedliwości zdecydował na korzyść obywatela Francji i nakazał przymusowe odebranie dziecka matce. Tym razem sąd w Częstochowie wydał dość pospieszny i raczej pozbawiony szczegółowej analizy wyrok. Pod hasłem „dobro dziecka” kryje się wyłącznie papier w pieczątką francuskiego wymiaru sprawiedliwości, a nie dotychczasowe zachowanie francuskiego tatusia wobec własnego dziecka i rodziny. Ta decyzja Wydziału Rodzinnego sądu w Częstochowie na Żwirki i Wigury zmieniła życie drobnej 6-latki w piekło. – Co wydarzyło się tydzień temu, w środę 29 listopada?– Około godz. 19.00 zadzwoniła do mnie do pracy starsza córka i powiedziała, że do domu przyjechała policja. Powiedziała, że chcą wejść do mieszkania i zabrać Polę. Była tam moja mama, która opiekuje się córkami, gdy jestem w pracy. Zaraz zadzwoniłam więc do adwokata, który mnie zapewniał, że na siłę wejść nie mogą. Przez około godzinę policja waliła w drzwi i groziła, że po prostu je wyważą, jeśli moja mama im nie otworzy. W międzyczasie starsza córka wysłała mi zdjęcie z okna, stojącej pod blokiem straży pożarnej. Wtedy wsiadłam w samochód i przyjechałam do domu. Gdy ja wchodziłam na górę, to strażacy już schodzili. Okazało się, że jednak wyważyli drzwi i wszyscy, którzy byli na klatce weszli do mieszkania. Zdumiało mnie, że jest tam aż tyle osób, prócz mojego byłego partnera, czyli ojca dziecka, na pewno było trzech policjantów, trzech kuratorów, psycholożka, na pewno był ktoś jeszcze, ale było takie zamieszanie, a ja byłam w takim stresie, że nie byłam w stanie ogarnąć tych wszystkich ludzi. Do tego moja mama i starsza córka, które broniły Poli. Nie miałam głowy pytać kto jest kim, bo wtedy interesowało mnie wyłącznie moje dziecko i to co się z nim dzieje. Obie córki strasznie płakały, młodsza wpadła w histerię.Zapytałam policjanta (z III komisariatu), jakim prawem weszli do mieszkania, gdzie mają nakaz prokuratora, a on zaczął się tłumaczyć, że sąd mu to nakazał. Spytałam go, jaki sąd pozwala na siłowe wejście i siłowe odebranie 6-letniego dziecka.Gdy weszłam do mieszkania od razu wzięłam córkę na kolana. Pani psycholog powiedziała do mnie, że mam ją wydać, bo według francuskiego wyroku, który „klepnął” Sąd Rejonowy w Częstochowie, mam taki obowiązek i będzie koniec sprawy. Spytałam ją, jak może, jako psycholog dziecięcy, kazać mi wydać dziecko, skoro widzi jak to dziecko histeryzuje, w jakim jest stresie, że ktoś chce je zabrać. Powiedziałam jej, że powinna chronić dobro dziecka, nie moje ani ojca, tylko dziecka, bo to dobro było ewidentnie naruszane w tym momencie. W to wszystko wtrąciła się jedna kuratorka, potem druga…: „niech pani odda córkę, bo my i tak ją pani zabierzemy. Będziemy tu wracać do skutku i za każdym razem będzie coraz gorzej”. Policjant zaczął mnie straszyć, że jeśli nie będę się stosować do jego poleceń to użyje wobec mnie przymusu bezpośredniego. Spytałam, którą z nas zamierza skrzywdzić – mnie czy dziecko?W dużym pokoju miałam ustawioną kamerę, którą zamontowałam już wcześniej, by w razie czego mieć wszystko nagrane. I okazało się, że ta kamera się bardzo przydała. Nagrała całą sytuację, gdy policja razem z ojcem Poli próbuje mi ją siłą odebrać.Usiadłam z córką na kolanach, za stołem, zastawiłam ją krzesłem

Leśnictwo i samorządy, zwłaszcza z obszarów małych i średnich miejscowości oraz obszarów wiejskich, są ze sobą silnie powiązane i od lat wspólnie na siebie oddziałują. Prowadzona przez Lasy Państwowe wielofunkcyjna gospodarka leśna oraz liczne programy pomocowe skierowane do lokalnych społeczności, stwarzają idealne warunki do rozwoju. Lasy Państwowe to organizacja ze stuletnią tradycją. Leśnicy przez ten czas sami mieszkali na wsi, byli blisko jej potrzeb i problemów. Rozumieją je i w empatyczny sposób wspierają. Drogi i edukacjaSamorządy i lokalne społeczności, Lasy Państwowe wspierają przy budowie dróg. Rokrocznie przeznaczają znaczne środki finansowe na wsparcie samorządów w zakresie budowy infrastruktury drogowej. Przed rokiem Lasy Państwowe wydały na ten cel 41 milionów złotych, przyczyniając się do powstania 94 km dróg. Plan na bieżący rok przewiduje wydatkowanie na ten cel aż 129 milionów złotych. Ale trzeba zaznaczyć, że na budowę dróg trafia też rokroczna danina wynosząca 2% przychodu ze sprzedaży drewna.W 2021 roku Lasy Państwowe zasiliły Fundusz Dróg Samorządowych kwotą 179 milionów złotych.Na poczet wsparcia drogowego trzeba też zaliczyć udostępnianie społecznościom lokalnym szeregu dróg, które Lasy Państwowe posiadają we własnym zarządzie, wybudowanych za własne środki i za własne środki utrzymywanych dla potrzeb ruchu lokalnego. Dla Lasów Państwowych podobnie jak infrastruktura ważna jest edukacja.Dla najmłodszych mieszkańców małych miejscowości i wsi bardzo atrakcyjna jest edukacja leśna, realizowana przez Lasy Państwowe. Dominują zajęcia terenowe i wycieczki z przewodnikiem. Przez pięć ostatnich lat wzięło w nich udział 10 milionów 400 tysięcy osób. Wszystkie zajęcia są bezpłatne. Drewno z Lasów Państwowych ogrzewa mieszkaniaPolacy w miastach na nowo odkryli, że drewno służy do ogrzewania mieszkań. Mieszkańcy mniejszych ośrodków i wsi nigdy nie przestali mieć tej świadomości. Zapewnienie dostępu do drewna jako surowca opałowego dla ludności to jeden z priorytetów Lasów Państwowych. – W obliczu obserwowanego kryzysu na rynku surowców energetycznych, Lasy Państwowe zobowiązały się do priorytetowego traktowania klientów indywidualnych i utrzymania stałych cen drewna opałowego. To dlatego popularna gałęziówka kosztuje średnio tylko kilkadziesiąt złotych. To dziś prawdopodobnie najtańsze paliwo w Europie. Gdyby przy obecnym popycie na drewno opałowe urynkowić jego ceny i oferować je w systemie aukcyjnym, jego cena byłaby dwu- lub trzykrotnie wyższa – wylicza Damian Sieber, dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach dodając, że Lasy Państwowe tego drewna nie kierują na aukcje.– Ale hipotetyczna różnica pomiędzy obecną ceną a tą, z której w pełni świadomie rezygnujemy, to olbrzymie, kilkuset milionowe świadczenie społeczne. Warto mieć tego świadomość – kończy dyrektor Sieber. Dla kół gospodyń wiejskich i klubów sportowychW tym roku Lasy Państwowe przygotowały aż dwa nowatorskie konkursy grantowe, których beneficjentami byli głównie mieszkańcy terenów wiejskich. Pierwszy z nich, „Sportowa Natura”, skierowany był do klubów sportowych. W ramach konkursu zaproszone zostały wszystkie kluby sportowe w Polsce do wspólnego promowania ruchu na świeżym powietrzu w otoczeniu przepięknej polskiej przyrody. Nagrodą w konkursie było dofinansowanie w wysokości do 10 tysięcy złotych na realizację pomysłów o najszerszym zasięgu promocyjnym. W drugim, „Natura od kuchni”, dzięki wsparciu Lasów Państwowych koła gospodyń wiejskich promują zdrową żywność z polskich lasów. Kobiety z kół gospodyń wiejskich to liderki w swoich lokalnych społecznościach. Dla właścicieli lasów prywatnych Lasy Państwowe to stabilny płatnik podatków dla samorządów, a ponadto są największym płatnikiem podatku leśnego. Od 2016 roku, to corocznie kwota około 230 milionów złotych. Łącznie z podatkiem rolnym, od nieruchomości, środków transportowych Lasy Państwowe zasilają budżety samorządowe kwotą 300 milionów złotych. Jako lider polskiego leśnictwa, to Lasy Państwowe ponoszą koszty ochrony przeciwpożarowej, ochrony przed szkodliwymi owadami, kradzieżami. Utrzymują Bank Danych o Lasach. To wszystko służy też prywatnym właścicielom lasów. W Polsce to nawet milion rodzin, w większości mieszkających na wsi. Program Lasów Państwowych dofinansowania uproszczonych planów urządzenia lasu umożliwia prywatnym właścicielom racjonalne i legalne korzystanie ze swoich zasobów. Lasy Państwowe sfinansowały te plany już dla 1/3 prywatnych lasów!  Leśnicy są przywiązani do tradycji i tak postrzegają mieszkańców polskiej wsi, z którymi utrzymują codzienne relacje. To wszystko, co robią Lasy Państwowe w małych ojczyznach, robią dla społeczeństwa i Polski. Lucjan Dereń

SMA, czyli rdzeniowy zanik mięśni, to ciężka choroba rzadka, w której z powodu wady genetycznej stopniowo obumierają neurony w rdzeniu kręgowym, odpowiadające za skurcze i rozkurcze mięśni. Z tą właśnie chorobą zmaga się nasz rozmówca Łukasz Kufta, który stworzył niezwykłą kolorowankę dla dzieci „Niepełnosprawność w kolorach”, która pomoże im lepiej zrozumieć i zaakceptować temat niepełnosprawności.  Kolorowankę można pobrać bezpłatnie ze strony www.kufta.pl. Zapraszamy do przeczytania rozmowy z autorem kolorowanki Łukaszem Kuftą, który postanowił opowiedzieć o swoich doświadczeniach z tą chorobą, by zainspirować innych. – Od jak dawna choruje Pan na SMA?– Na SMA (ang. spinal muscular atrophy), czyli rdzeniowy zanik mięśni choruję od urodzenia, jest to ciężka choroba rzadka, w której z powodu wady genetycznej stopniowo obumierają neurony w rdzeniu kręgowym, odpowiadające za skurcze i rozkurcze mięśni. Brak impulsów nerwowych sprawia, że mięśnie szkieletowe nie są pobudzane, słabną i stopniowo zanikają, co może prowadzić do częściowego albo całkowitego paraliżu. Choroba dotyka osób w różnym wieku, jednak w ponad 70% przypadków pierwsze objawy SMA pojawiają się w niemowlęctwie lub wczesnym dzieciństwie. Do czasu wprowadzenia nowoczesnych metod opieki oddechowej i leczenia farmakologicznego, SMA była najczęstszą genetyczną przyczyną śmierci dzieci do drugiego roku życia. – Jakie ograniczenia w życiu codziennym sprawiają Panu największe problemy?– W moim przypadku, rdzeniowy zanik mięśni (SMA) znacząco wpływa na moje zdolności motoryczne. To oznacza, że kontrola nad ruchami moich mięśni jest bardzo ograniczona, co z kolei sprawia, że wymagam wsparcia we wszystkich aspektach codziennego życia. Proste czynności, takie jak podniesienie filiżanki herbaty, stają się dla mnie wyzwaniem porównywalnym z wejściem alpinisty na Mount Everest. Ponadto, z powodu problemów z oddychaniem, w nocy korzystam z respiratora. Moją niezależność i mobilność zapewnia mi wyłącznie wózek elektryczny. – Jak według Pana społeczeństwo może pomóc osobie z problemami ruchowymi?– Społeczeństwo może przyczynić się do poprawy życia osób z niepełnosprawnościami poprzez tworzenie przestrzeni dostępnych i integracyjnych. Chodzi tu nie tylko o aspekty fizyczne, jak budowa podjazdów czy instalacja wind, ale także o kształtowanie świadomości społecznej. Zrozumienie i akceptacja są niezbędne. Kluczowe staje się edukowanie społeczeństwa na temat niepełnosprawności oraz aktywne włączanie osób z niepełnosprawnościami w życie społeczne i zawodowe. – W Internecie jest sporo akcji charytatywnych, między innymi zbiórek pieniędzy dla osób z niepełnoprawnościami. Można odnieść wrażenie, że Państwo o tych osobach zapomniało, skoro muszą szukać pomocy na własną rękę…– Zbiórki pieniężne są wyrazem solidarności społecznej, ale jednocześnie uwidaczniają luki w oficjalnych systemach wsparcia. W idealnym świecie, to państwo powinno zapewniać adekwatną pomoc i zasoby osobom potrzebującym. Niestety, często to właśnie społeczność musi zastępować niewystarczające działania systemu. Wyraźnie było to widać w przypadku walki o refundację pierwszej terapii na SMA w Polsce, kiedy to rodziny emigrowały za leczeniem do Niemiec, Francji czy Włoch, bo roczne koszty terapii osoby chorej na SMA przekraczają 1 milion złotych, a mówimy tu tylko o terapii farmakologicznej. Nie zapominajmy o kosztach rehabilitacji, niezbędnego sprzętu medycznego jak respirator, kaflator czy wózek elektryczny, który nierzadko przekracza kwotę 50 tysięcy złotych. – Trudno nie popaść w zwątpienie. Czy i Pan miał takie chwile?– Tak, oczywiście, że były takie chwile. Zmaganie się z niepełnosprawnością każdego dnia jest wyzwaniem, które niekiedy prowadzi do zwątpienia. Ważne jest, by znaleźć w sobie siłę i wsparcie w otoczeniu, aby przetrwać trudniejsze momenty. – W chwilach niepowodzeń zadajemy pytanie: „Czemu akurat mnie to spotkało?”, a przecież osoby z niepełnosprawnościami zadają je sobie nierzadko przez całe życie. Do jakich wniosków Pan doszedł?– Takie pytanie pojawiało się w mojej głowie, zwłaszcza w młodości, kiedy patrząc przez okno widziałem inne dzieci jak grają w piłkę czy chodzą do szkoły, podczas gdy ja jestem uziemiony w domu przez chorobę. Z czasem jednak zrozumiałem, że ta choroba nie definiuje mnie jako osoby. Zamiast skupiać się na „dlaczego ja”, skoncentrowałem się na tym, co mogę zrobić i jak mogę wpłynąć na świat. Moja choroba stała się częścią mnie, ale nie jest całym mną. Znalazłem w niej siłę do działania i motywację, by pomagać innym i działać na rzecz zwiększenia świadomości o SMA i niepełnosprawnościach. Rozmawiał: Artur Gawroński