Ogólnie rzecz biorąc – jest jak jest, a skoro tak jest, to widocznie powinno tak być. Nic się nie dzieje bez naszego udziału, więc skoro jest jak jest, to jest tak, jak tego chcieliśmy. Chcieliśmy oczywiście dobrze, a wyszło jak zawsze. Jasne? Jak piwo w lodówce.
Przypuszczam bowiem, że ludzie ludziom raczej źle nie życzą. Stan odwrotny ma złe konotacje, ujmowane ludowym folkloryzmem jako „złorzeczenienie”. Skoro więc ludzie ludziom zazwyczaj źle nie życzą i nie złorzeczą, to ten ludzki zasób obejmuje także tych, co rządzą i dzielą, jak i tych rządzonych i dzielonych. Obowiązywać nas może domniemanie niewinności, a więc założenie, że każdy polityk z reguły chce dla nas dobrze. Polityk żyje z naszego poparcia tak jak kupiec ze sprzedaży towarów. Abstrakcyjnym wyjątkiem od reguły jest kupiec świadomie i bezinteresownie wciskający klientom szkodliwy produkt tylko dla sadystycznej satysfakcji z otrucia czy poparzenia narodu. Owszem, może się takie indywiduum zdarzyć, ale – powtórzę to z uporem Katona – jest to absolutny wyjątek od reguły. Przeciętny kupiec jest świadomy, że renoma ma wartość wymierną, zatem opłaca się inwestować we własne dobre imię.
W okresie „grynderskim”, gdy budowany był wolny rynek i demokracja, liczył się przede wszystkim zysk krótkoterminowy – zrobić klienta w balona i zwiać z forsą na Antyle. W sferze polityki mieliśmy partie i polityków, którzy gotowi byli wszystko wszystkim obiecać, aby tylko załapać się na czteroletnią kadencję. Polityka jednak, podobnie jak handel, wymaga myślenia perspektywicznego. Raz można wszystkich oszukać, czasem można niektórych okłamać, ale nie da się zawsze wszystkich oszukiwać. Polityk powinien więc dbać o swoją wiarygodność, a tym samym – o dobro wyborcy. A czy to się jemu udaje? Jasne, że nie. Jasne jak słoneczko i sweterek w Kłobucku.
Nie da się zrobić dobrze wszystkim, bo każdy ma inne oczekiwania. Nie można jednak z góry podejrzewać każdy rząd i każdą partię o świadome dążenie do czynienia nam zła. Takie założenie doprowadzić nas może tylko do paranoi: stałego śledzenia spisków rządzących i frustracji w obliczu ciągłego zagrożenia. Czy ktoś jest w stanie zachować zdrowy rozsądek, gdy w każdej chwili spodziewa się oberwania w mordę czy kopniaka w tyłek? Ciągła frustracja jest przyczyną biegunki, a nadmierny optymizm kończy się czkawką. I jak tu, panie, żyć? To jasne: jak jaśniepaństwo w Kołomyi.
Skoro już wyjaśniłem swój spolegliwy stosunek do polityki i polityków, muszę w sposób równie spolegliwy odnieść się do feministek. Dyskusja nad określeniem płci: „pani minister czy pani ministra” – abstrahuje od nudności norm prawnych. Minister, w sensie prawnym, nie jest istotą ludzką, lecz bezpłciowym organem z wyznaczonymi ustawowo kompetencjami. Jeżeli minister chce być ministrą, to znaczy, że nie lubi być organem, a więc nie chce także związanych z tym kompetencji. I taki pogląd da się zrozumieć. Ja to nawet szanuję, bo nie lubię, jak mnie byle chłystek nazywa organem. Ale przecież feministki dążą do zbicia „szklanek sufitu” i uorganienie możliwie dużej grupy kobiet. Niech zmienią prawo, niech będzie w Konstytucji Rada Minister i Ministerów, a wówczas będzie jasne. Jasne, że czkawka.
PS. Wszelka zbieżność tytułu felietonu z tytułem prasowym, takim jak „Uważam, rze…”, jest pozorna jak sen idioty śniony nieprzytomnie.
