Kłobuccy policjanci wyjaśniają okoliczności zdarzenia do którego doszło w piątek po południu w Kłobucku. 65-letni mężczyzna zabił siekierą swojego psa rasy mieszanej. Teraz grozi mu nawet rok więzienia. W piątek (13 stycznia) oficer dyżurny kłobuckiej komendy został powiadomiony telefonicznie o awanturze domowej w Kłobucku. Wysłany na miejsce patrol dzielnicowych zastał dwóch mężczyzn i jedną kobietę. Mężczyźni byli pod wyraźnym działaniem alkoholu. Nie potrafili powiedzieć po co wezwali policję. W trakcie rozmowy okazało się, że właściciel posesji zabił swojego psa, a jego zwłoki trzyma w reklamówce w kuchni. Badanie 65-latka wykazało w jego organizmie ponad 1,5 promila alkoholu. Został zatrzymany, a następnego dnia usłyszał zarzut uśmiercenia w sposób niehumanitarny swojego psa. Mężczyzna przyznał się do zarzutu i wyjaśnił, że zabił psa uderzając go trzy razy obuchem siekiery w głowę. Dodał, że zrobił to, bo pies go denerwował, gdyż biegał po drodze, co mogło spowodować jakieś zdarzenie drogowe. Chciał od razu zakopać zwłoki psa, ale odwiedził go kolega, który przyniósł piwo i odłożył tą czynność na później. To już kolejna historia z udziałem niewinnego zwierzęcia i bezwzględnego oprawcy. Być może trzeba pomyśleć nad zaostrzeniem kar dla bezwzględnych właścicieli czworonogów?

Krzysztof Matyjaszczyk zapowiada ulgi dla inwestujących przedsiębiorców. Podczas spotkania ze środowiskiem biznesowym i samorządami gospodarczymi obiecał pomoc ze strony częstochowskiego samorządu. Wkrótce do programu sesji rady miasta trafi projekt uchwały, który w znacznym stopniu zwiększy możliwości pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Podczas ubiegłotygodniowego (12 stycznia) w budynku Częstochowskiego Parku Przemysłowo-Technologicznego przy ul. Wały Dwernickiego uczestniczyło kilkadziesiąt osób. Wanda Kukla – doradca prezydenta miasta ds. finansowych – zaprezentowała koncepcję bardziej przyjaznych inwestorowi zwolnień z podatku od nieruchomości w dwóch wariantach  – w ramach instrumentu pomocy regionalnej i pomocy de minimis.Według założeń nowej koncepcji ulgi nie byłyby uzależnione od wysokości nakładów ani konieczności udokumentowania stworzenia nowych miejsc pracy, a okres zwolnienia – według wariantu pierwszego (pomoc regionalna) – trwałby do czasu wykorzystania wysokości limitu 40 proc. poniesionych kosztów, a według wariantu drugiego (pomoc de minimis) – zamknąłby się w ramach ustalonego limitu tej pomocy dla przedsiębiorców – do 200 tys. euro – w ciągu trzech lat (limit pomocy publicznej, jaki nie wymaga zatwierdzenia przez Komisję Europejską).O tym, który wariant jest bardziej korzystny, zadecydują częstochowscy przedsiębiorcy.Propozycja częstochowskiego samorządu stwarza możliwość realnych i wyższych zwolnień podatkowych dla zdecydowanie szerszej grupy przedsiębiorców prowadzących nowe inwestycje, w tym małych i średnich firm, które nie były w stanie spełnić warunków dotychczas funkcjonującej uchwały lub nie korzystały z niej z powodu zbyt mało wymiernych korzyści finansowych.   Krzysztof Matyjaszczyk oraz Wanda Kukla zapowiedzieli w czasie spotkania opracowanie w niedalekiej przyszłości kolejnych projektów związanych z ulgami w podatkach od nieruchomości dla przedsiębiorców. Zgodnie ze wstępnymi na razie założeniami o ulgi (okresowe, uzależnione od wysokości nakładów) miałyby prawo ubiegać się firmy remontujące elewacje budynków w strefie objętej programem miejskiej rewitalizacji (w ramach pomocy de minimis) czy rozpoczynające nową innowacyjną działalność (w ramach pomocy regionalnej).

Co jak co, ale Łukasz Wabnic w niespełna rok zdobył popularność nie tylko w Częstochowie, ale i w całym kraju. Nasz radny zasłynął spotem wyborczym „Wabnic w natarciu” i o mały włos nie przypadła mu w udziale główna nagroda na najbardziej żenującą reklamówkę telewizyjną.  Aktorskie umiejętności częstochowskiego rajcy podziwiać mogliśmy również w programie „Hot or not” emitowanym w programie VIVA, gdzie jako jeden z najbardziej gorących uczestników doszedł aż do półfinału. Talent aktorski radny Wabnic zaprezentował ostatnio w serialu „M jak miłość”. Był to wprawdzie tylko epizod, ale jednak. Do serialowych przygód zaliczyć radny może również „Plebanię” i „Majkę”. Trzeba jednak wiedzieć, że nasz radny to również politolog, mistrz kickboxingu i co najmniej parlamentarzysta. Przygodę z teatrem rozpoczął już w szkole podstawowej, gdzie z wielkim zaangażowaniem grywał w szkolnych akademiach. – Co jest dla Pana ważne?– Trzy najistotniejsze w życiu sprawy to: rada miasta, kickboxing i studia. – Nagrał Pan spot wyborczy, który wzbudził sporo kontrowersji. Czy Pańskim zdaniem spełnił swoją rolę?– Myślę, że tak, wśród znajomych bardzo się podobał. Był zresztą pierwszym spotem politycznym, który szeroko omawiano. Bardzo pozytywnie ocenił go Leszek Miller i Grzesiek Napieralski. Uważam, że spot był ok. – Oglądaliśmy Pana w telewizji, w programie „Hot or not”. Czy uważa się Pan za gorącego chłopaka?– Raczej za sympatycznego, a nie gorącego. Chociaż to prawda – doszedłem do półfinału. – Wiele Pańskich kreacji aktorskich jest nasyconych erotyzmem, nagością, przemocą… – Przemocą byłaby sytuacja, w której biłbym bezbronnego. Ja pomogłem osaczonej kobiecie. A, że ciepło na mnie spojrzała…– Przyzna Pan, że ta bezbronna kobieta dość mocno eksponowała swoje dwa atuty…– Sytuacja gospodarcza i różnice społeczne szufladkują ludzi, dzielą na bardzo bogatych i bardzo biednych. Tych ostatnich życie niekiedy zmusza do kradzieży. O tym był mój spot. – Na ile aktorstwo przydaje się w polityce i odwrotnie?– Uważam, że nie ma związku. Umiejętności aktorskie być może potrzebne są na poziomie parlamentarnym, ale nie lokalnym.  – Wniosek, że Pana umiejętności aktorskie przydadzą się w przyszłości. Który z kierunków zamierza Pan obrać?– Zdecydowanie politykę. Jest wielce prawdopodobne, że będę brał udział w najbliższych wyborach parlamentarnych. Jeśli to możliwe, to widziałbym siebie w sejmie. Pewnie mieszkańcy Błeszna, wybierając Łukasza Wabnica na radnego nie przypuszczali,  że największe osiągnięcia ich reprezentanta będą śledzić aż na skalę krajową. W zasadzie nie ma to większego znaczenia, czy radny występuje w garniturze, czy w slipkach – istotne, by podejmował dobre dla miasta decyzje. Pierwszy warunek radny Wabnic już spełnił, na drugi czekamy. A może radnego Wabnica nie doceniamy. Jakby nie patrzeć, własnym ciałem promuje Częstochowę. Aż dziw, że jego koledzy partyjni w osobach wiceprezydenta Marszałka, radnego Szczuki czy Niesmacznego, nie pomijając głowy miasta – Krzysztofa Matyjaszczyka, nie poszli w ślady młodego, krzepkiego i kreatywnego Wabnica. Gdzie klubowa solidarność?  Rozmawiała: Renata R. Kluczna

Od 1 stycznia br. w filii Pogotowia Ratunkowego w Kłomnicach udzielana jest nocna i świąteczna pomoc ambulatoryjna. Mieszkańcy północnej części naszego powiatu nie muszą już nocą lub w dni świąteczne szukać pomocy lekarskiej w Częstochowie lub Dąbrowie Zielonej. Potrzebę przywrócenia (po wieloletniej przerwie) ambulatorium w kłomnickim pogotowiu mieszkańcy zgłosili w kwietniu ub.r. podczas zebrania wiejskiego. Rada Sołecka w Kłomnicach złożyła w tej sprawie wniosek do dyrektora Pogotowia Ratunkowego i Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach. Niestety, wniosek został rozpatrzony negatywnie, a jako powód odmowy podano zapisy umowy podpisanej w ramach kontraktu z NFZ.W tej sytuacji do sprawy włączył się Zarząd Powiatu w Częstochowie, który zgłoszoną inicjatywę uznał za zasadną i dobrze służącą interesowi mieszkańców północnej części powiatu częstochowskiego. Dlatego też kolejny wniosek w sprawie udzielania nocnej i świątecznej pomocy ambulatoryjnej w Kłomnicach złożył w Radzie Społecznej, u dyrektora Pogotowia Ratunkowego w Częstochowie oraz u dyrektora NFZ w Katowicach. Władze powiatu zwróciły w swym piśmie uwagę na fakt, iż centralne położenie kłomnickiej filii umożliwi zabezpieczenie medycznych potrzeb mieszkańców nie tylko gminy Kłomnice, ale także gmin: Dąbrowa Zielona, Kruszyna, Mstów, Mykanów i Rędziny.26 września 2011 r. Śląski Oddział Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach wyraził wstępną zgodę na uruchomienie ambulatorium w Kłomnicach z początkiem 2012 roku. Ostatecznie zgoda zapadła w grudniu ubiegłego roku po złożeniu przez SP ZOZ Pogotowie Ratunkowe w Częstochowie stosownego wniosku i po spełnieniu wymogów lokalowych, sprzętowych i kadrowych. Tym sposobem inicjatywa mieszkańców i półroczna batalia Zarządu Powiatu w Częstochowie o przywrócenie świadczeń z zakresu nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej w Kłomnicach przyniosła oczekiwane rezultaty.

To niezwykle tajemnicza ryba. Zna ją każdy ale większość jedynie z powiedzenia „wić się jak piskorz”. Mało kto jednak wie, skąd tak naprawdę pochodzi jej nazwa. Piskorz wyglądem przypomina węża. Ma bardzo wydłużone, niemal idealnie walcowate ciało, tylko z tyłu odrobinę spłaszczone. Do tego mała główka z niewielkim, dolnym otworem gębowym z mięsistymi wargami, na których umiejscowione jest 10 wąsików. Wszystkie płetwy, łącznie z ogonową są zaokrąglone i tylko u samców płetwa grzbietowa jest zaostrzona i nieco wyższa. Piskorze są koloru brudnożółtego, a ich ciało pokrywają liczne plamki. Barwa ciała jest zmienna i zależy od środowiska, w którym ryba przebywa. Najczęściej ma ciemno-brązowy grzbiet, jaśniejsze boki z dużą, ciemną podłużną smugą oraz ciemnymi podłużnymi pasami pod i nad tą smugą. Brzuch piskorza jest zupełnie jasny (zdarzają się jednak egzemplarze żółte, złociste lub białe). Ryba pokryta jest drobniutkimi łuskami, a gruba warstwa śluzu powoduje, że jest praktycznie niewidoczne. Piskorz dorasta do 20 cm długości, ale można też spotkać, choć bardzo rzadko, osobniki przekraczające 30 cm. Piskorz występuje tylko w Europie: od północnej Francji przez dorzecze Dunaju aż do Wołgi. Gatunek ten zasiedla płytkie, zamulone zbiorniki wodne, starorzecza i błotniste rzeczki. Żyć może nawet w takich miejscach, gdzie deficyty wodne i tlenowe nie pozwalają przetrwać żadnym innym rybom. Gdy w wodzie brakuje tlenu piskorz podpływa pod powierzchnię i cmoknięciem połyka pęcherz powietrza, który przechodzi przez przewód pokarmowy i tam przez śluzówkę jelita jest wchłaniany do organizmu. Jeżeli weźmiemy rybę do ręki, to uchodzące z niej powietrze wydaje cichy pisk – stąd  jej nazwa.  Piskorz żyje na dnie rzeki i prowadzi spokojny tryb życia, jednak przed zmianą pogody, szczególnie przed burzą, niesamowicie się ożywia, podpływa pod powierzchnie i zaczyna chaotycznie pływać. Kiedyś w warunkach hodowli akwaryjnej cechę tą wykorzystywano do przepowiadania pogody. W okręgu częstochowskim piskorza można spotkać w niektórych starorzeczach Warty.

Przy okazji zamętu spowodowanego przez panią minister awansowaną za zasługi na stopień Marszałka, przypomina się Śląską Kasę Chorych jako dowód, że można było wprowadzić elektroniczny system ubezpieczonych. Tak i owszem, prawie każdy z nas, częstochowian, ma taką kartę srebrzystą. Ale media dyskretnie nie rozwijają tego tematu. Andrzej Sośnierz, bo to on wprowadził wspomnianą kartę, należał do projektantów reformy ubezpieczeń społecznych. Walorem jej miała być konkurencja i autonomia regionalnych Kas Chorych, dbających o możliwie najlepsze usługi dla swoich ubezpieczonych. Po wejściu w życie reformy Sośnierz został szefem Ślaskiej Kasy Chorych, a w 2001 r wprowadził regionalny, elektroniczny rejestr usług (tę srebrną kartę). Wspomnieć tu wypada, że w tym czasie nie skończono jeszcze informatyzacji urzędów skarbowych wprowadzaną od 1991 r przez firmę francuską; trwał także i trwać będzie 7 lat proces informatyzacji ZUS przez znaną ze sponsorowania polityków i tenisa firmę z Pomorza. Na tym tle wprowadzenie w ciągu roku informatyzacji w Śląskiej Kasie Chorych wyglądało jak słoń w Puszczy Białowieskiej. Śląska Kasy była niewątpliwie najlepsza z Kas Chorych i to spowodowało, że nowy rząd pana Leszka Millera zaatakował Sośnierza z całą furią i mocą państwa. Podobno po to minister Mariusz Łapiński zlikwidował system kas i wprowadził NFZ, by odwołać Sośnierza. Do akcji wysłano prokuratorów i służby specjalne. Oskarżano Sośnierza o korupcję, bo założoną przez niego fundacje odnawiającą krzyże pokutne i zamek gotycki w Chudowie wsparły firmy z branży farmaceutycznej. Zarzucono niegospodarność, bo podobno mógł sprzedać powierzchnię reklamową na emitowanych kartach. Uniewinnienie z tych absurdalnych zarzutów nastąpiło dopiero w 2006 r. Przez pięć lat Sośnierz żył z piętnem podejrzanego, walcząc w sądach z państwowym terroryzmem.W naszym kraju wydano już miliardy złotych na różne, rządowe  i ministerialne projekty informatyczne. Prawie wszystkie realizowano kilka lat dłużej niż planowano, prawie w każdym wypadku ostateczny efekt budził szereg zastrzeżeń. To co zrobił w ciągu roku Sośnierz w woj. śląskim, planuje się od 2002 r. do wprowadzenia w całym kraju. Wspomina się już o „ostatecznym terminie” – 2014 r. Sprawa Sośnierza przypomina zazdrość eunuchów wobec ojca zdrowych dzieci. Widać było w tej nagonce na prezesa Śląskiej Kasy Chorych wszelkie patologie: mętne związki polityków z biznesem, ukryte wpływy różnych lobby, wykorzystanie aparatu siły państwa do niszczenia politycznych przeciwników. Wszystko, co można określić cytując słowa Sergiusza Piaseckiego: „najgorsze kurwy łkały z rozpaczy widząc takie pohańbienie swojego zawodu”…W nieodpowiedzialność związaną z wydatkami na tzw. informatyzację kraju upaprane są wszystkie rządy ostatnich dziesięciu lat. Wyjaśnieniem okoliczności związanej z „aferą” Sośnierza nie są więc zainteresowane: SLD, PiS, PO, PSL. Sam Andrzej Sośnierz też nie jest dla polityków wdzięcznym bohaterem: człowiek zasad, liberał, który odszedł z PO, wierząc w możliwość budowy PO-PiS, pisowiec, który wystąpił z partii, gdy ta stawała się nacjonalno-socjalistyczna. Gdy więc media dziś pokazują naszą srebrną kartę ubezpieczeniową jako dowód, że coś jest możliwe – kłamią, lub nie do końca mówią prawdę. Możliwe to jest tylko u nas – roztrwonić miliardy na byle co. Zrobić coś sensownego: trzeba mieć odwagę i pieniądze na adwokata. Bo trzeba stawić czoło politykom „nieustraszonym pogromcom sensu i logiki”.