Początek roku szkolnego zainspirował organizatorów Akademii Obywatelskiej do poruszenia tematu oświaty. Debata już dzisiaj (11 września) o godz. 16.00. Gościem specjalnym debaty będzie Minister Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas.  Debata zatytułowana „Po pierwsze edukacja, czyli czego Jaś się nie nauczy…” będzie już trzecim spotkaniem z cyklu rozmów Akademii Obywatelskiej. Podczas niego o systemie edukacji w naszym kraju minister będzie dyskutować z częstochowskim nauczycielem, byłym dyrektorem II LO im. C. K. Norwida, Krzysztofem Ponchałą. – Mam nadzieję, że spotkanie ministra, kreującego zmiany w edukacji z praktykiem, który je wdraża, gwarantuje żywą i merytoryczną dyskusję, którą, jak zwykle, będę miała przyjemność moderować – zapowiada poseł Izabela Leszczyna, pomysłodawczyni Akademii Obywatelskiej. Debata odbędzie się w poniedziałek 10 września o godz. 16.00 w sali konferencyjnej przy ul. Targowej 1 w Częstochowie (I p.). Ideą spotkań jest podnoszenie jakości debaty publicznej. Organizatorzy, poprzez organizację otwartych spotkań, chcą prowokować i zmuszać do dyskusji, a także angażować mieszkańców Częstochowy w działalność społeczną i polityczną. W AO uczestniczyć może każdy, bez względu na wykształcenie i poglądy polityczne. Akademia Obywatelska odbywa się pod skrzydłami Instytutu Obywatelskiego – think-tanku politycznego Platformy Obywatelskiej, który stanowi zaplecze eksperckie dla partii, a w swojej misji ma zapisane podnoszenie jakości debaty publicznej.

Tygodnik “7dni” jako pierwszy obnażył prawdę o remoncie częstochowskich Alej. Urzędnicy „marszałkowskiego” przyznają, że nie potrafią odpowiedzieć na większość pytań, gdyż z tego typu sytuacją mają do czynienia po raz pierwszy. Pionierski proceder Częstochowy jest zagadką także dla Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach oraz Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawie. Nasza ubiegłotygodniowa publikacja rozpętała burzę. Urząd Marszałkowski w Katowicach – w związki z zainteresowaniem mediów – wystosował oficjalny komunikat i zapowiedział kontrolę trwającej inwestycji I i II Al. NMP. – W przypadku potwierdzenia się negatywnego dla Miasta Częstochowy scenariusza kontroli, władze miasta mogą się spodziewać decyzji dotyczącej cofnięcia unijnej refundacji na określoną część wydatków związanych z realizacją projektu – mówi Urząd Marszałkowski.Przypomnijmy Konsorcjum trzech firm (Przemysłówka, Wadrox, Wolski) jest wykonawca remontu I i II Alei. W marcu tego roku Przemysłówka (lider projektu) wypowiedział prace budowlane firmie Wadrox, wprowadzając w jej miejsce firmę Drog-bud. Zdaniem Przemysłówki wymiana podmiotu wykonawczego nie ma wpływu na konsorcjum, opinię podziela Miejski Zarząd Dróg i Transportu (nadzorujący inwestycję w imieniu miasta). Innego zdania jest firma Wadrox – dla niej wyrzucenie z placu budowy jest jednoznaczne z zerwaniem umowy konsorcyjnej. Kłamią w żywe oczyO tym, że jest coś na rzeczy potwierdzają fakty. W żargonie prawniczym nazywa się to mataczenie, w potocznym wciskanie kitu opinii publicznej. Wadrox do MZDiT: „wprowadzenie w miejsce Konsorcjanta, którym był Wadrox firmy Drog-bud (…) świadczy o faktycznym rozwiązaniu Konsorcjum przez Przemysłówkę (…) nie jesteśmy już członkiem Konsorcjum” – pismo z lipca.MZDiT do redakcji: „Umowa do chwili obecnej nie została w żaden sposób podmiotowo zmieniona, co więcej żaden z członków Konsorcjum od umowy nie odstąpił” – pismo z sierpnia.Urząd Miasta Częstochowy nabrał wody w usta, pewnie dlatego, że pisma firmy Wadrox o rozwiązaniu konsorcjum także i on otrzymywał, więc urzędnicy o sprawie wiedzieli. Nie powiadomili jednak Urzędu Marszałkowskiego, do czego magistrat był bezwarunkowo zobowiązany. – Beneficjent [Urząd Miasta Częstochowy – przyp. red.] może się spodziewać, że głównym przedmiotem kontroli mogą być m.in. udzielone zamówienia oraz dokumentacja związana z przetargiem i zawartym kontraktem. Nie wykluczamy, że kwestia związana z przypuszczalnymi zmianami w składzie konsorcjum może być skomplikowana. Podstawowe pytanie dotyczy, czy nie zachodzą w tym przypadku przesłanki mówiące o złamaniu ustawy o zamówieniach publicznych – informuje „marszałkowski”.Po co to wszystko? Dla mistyfikacji. – Jeżeli konsorcjum nie istnieje, nie możemy inwestycji finansować – kwituje „marszałkowski”. Wyjawienie faktów oznacza utratę 34 mln zł dopłaty unijnej i przerwanie prac budowlanych w Alejach. Stąd próby wmówienia wszystkim, że konsorcjum jest – tablica informująca o wykonawcach i konsorcjantach przy placu Biegańskiego, niezmienione komunikaty w internecie, niezgodne z prawdą oświadczenia dla mediów. Nie tylko „marszałkowski” nie wie nic o szczegółach działania konsorcjum, ale także trzeci konsorcjant – Wolski. – Nie znana jest mi wiedza w sprawie wyjścia z konsorcjum firmy Wadrox – informuje Kazimierz Wolski.Kluczową sprawą stało się więc ustalenie: czy konsorcjum istnieje czy też nie…, ale o tym zadecydują eksperci z „marszałkowskiego”. Więcej na ten temat tutaj  

Jeszcze przez najbliższe dwa tygodnie w Teatrze From Poland trwać będzie Free Art Festiwal,  który Tygodnik „7dni” objął patronatem medialnym. W najbliższe dni planowane są spotkania ze sztuką filmową, muzyką i tańcem oraz warsztaty. 7.09.12 (piątek) – Finish murale, godz. 19.07, Teatr from Poland (podwórko), wstęp wolnyTego samego dnia w TFP – 7 września (piątek) 2012 -OBRASKI i TORA TORA TORA, The KOSHELSW, KSU – wstęp 30/35 zł8.09.12 (sobota) – Przegląd w kategorii Hip-hop-rap & freestyle, Teatr from Poland, godz. 18.00, wstęp 8,80 złWystąpią składy: Tricoloress, Chwila’Moment, 2M, Centrum Strona, NML, Uklad SCalony.9.09.12 (niedziela) – Warsztaty żonglersko – cyrkowe (prowadzi Tomasz Graj), Teatr from Poland (podwórko), godz. 17.00, wstęp wolnyWidowisko fire show Teatru Tancerzy Ognia „Serafini” (podwórko), godz. 22.00, wstęp wolny

VII Festiwal Teatrów Ogródkowych „W Alejach” nieuchronnie dobiega końca – przed nami jeszcze tylko dwie teatralne niedziele, w tym wieczór finałowy w połowie miesiąca (wstęp wolny). Wrześniowa część programu odbywać się będzie w klubie Carpe Diem (w sierpniu grupy teatralne prezentowały się na scenie Teatru From Poland). W najbliższą niedzielę 9 września, tradycyjnie o godz. 19.00, wystąpi Teatr Na Chwilę z Gryfina z bezpretensjonalnym spektaklem „Cielsko”, w którym zobrazowana zostanie ludzka wędrówka przez życie. Przedstawienie stanowi o tym, co było, jest i tym, co może się wydarzyć. Aktorzy poprzez zabawę w teatr dotykać będą różnych aspektów dotyczących Ciała: jego początku, końca, ideału, ułomności czy przedmiotowości. Spektakl będzie ostatnią szansą dla miłośników fotografii – zdjęcia z przedstawień można zgłaszać w konkursie „Migawka z festiwalu”, w którym pula nagród wynosi 500 zł. Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi 16 września podczas wernisażu  zbiorowej wystawy fotografii. Będzie to jednocześnie wieczór wieńczący 7. edycję festiwalu. Na finale zaprezentują się grupy częstochowskie. Teatr Tlen wystąpi ze spektaklem „Tlen” na podstawie tekstów austriackiej noblistki Elfride Jelinek (reż. Julia Liszewska) oraz Grupa Kowadło z „Lo-Ve po zmierzchu ze smokiem w tle” (reż. Wojciech Kowalski) z tekstami twórcy kabaretowego POTEM Władysława Sikory.

Jarouszku, to ty jeszcze żyjesz?! Przecież nawet dinozaury nie żyły tak długo! – dokuczał mi zjadliwie serdeczny kolega, z czeska zdrabniając moje słowiańskie imię. Jarouszku, to ty jeszcze żyjesz?! Przecież nawet dinozaury nie żyły tak długo! – dokuczał mi zjadliwie serdeczny kolega, z czeska zdrabniając moje słowiańskie imię. – Tobie to już nawet kobiety ustępują miejsca w tramwaju, a przemysł funeralny zasypuje ulotkami z promocyjnymi ofertami –O, żesz ty, młodzieniaszku! Zadyszka cię niszczy na drugim piętrze, a przejście z „Belga” „pod gruszkę” wydaje ci się heroiczną wyprawą. Stłummy jednak w sobie gniew, przyjmijmy do wiadomości, że każdy może mieć swoje zdanie na każdy temat, w tym na temat dotykający nas osobiście. Starość nie musi równać się mądrości. Ale doświadczenie wieku powoduje, że konserwatywniejemy w swoich poglądach. Wstrzemięźliwy konserwatyzm może zaś być najlepszą odtrutką na szykującą się w naszym kraju „jesień protestów”. Są tacy, którzy swoje racje wykrzykują śmiesznym szeptem po kolacji. Są także ci, którzy to czynią basem na ulicy. Nie znaczy to jednak, że wartość racji zależna jest od formy i miejsca krzyku. Jak mi w nocy pod oknem pacanek głosi rykiem „Polska dla Polaków”, to nie wdaję się z nim w polemikę; w duchu jednak myślę, że oddanie Polski takim idiotom (nawet gorliwie powiewającym flagą), byłoby dla narodu nieszczęściem. Jest rzeczą przykrą i oczywistą: fala protestów ulicznych narasta, gdy rodzi się poczucie deficytu demokracji, uwiądu dialogu publicznego, a na domiar złego osłabła rola publicznych autorytetów. Parlament, jak sama nazwa wskazuje, ma wartość, gdy się w nim mówi ( z francuskiego „parla-męci ”). Mowa ludzka służy wymianie informacji i poglądów, tym samym może być instrumentem przekonywania do pewnych racji. W naszym parlamencie ta funkcja zanika. Dominuje sterowany semaforym; na znak lidera posłowie podnoszą ręce. Jedni są głusi na racje drugich, decyduje rachunek większości. Jeżeli zwolennicy TV Trwam, związków partnerskich, obniżenia wieku emerytalnego dla kolejarzy czy postulatorzy budowy żłobków nie maja szans na merytoryczną wymianę poglądów w Sejmie, to gdzieś muszą mieć możliwość przedstawienia i przekonywania opinii publicznej. Przebić się dziś ze swoimi racjami jest ciężko, by zaciekawić publikę trzeba  szokować formą. Racją górników jest więc szanowana, gdy premierowi wybija okno lub podbija oko. Jak nie ma siły, nie ma też racji. Mając siłę, możemy ja zwielokrotnić, powtarzając, że my to społeczeństwo, a władza to „oni”. Społeczeństwo z definicji ma słuszne dążenia, władza zaś jest z natury antyspołeczna i reprezentuje wyłącznie „prywatną mafię urzędników”. Jednak takie twierdzenie rozmija się z logiką. W demokracji to władza reprezentuje większość społeczeństwa, a opozycja mniejszość. Nie lekceważąc praw ani racji mniejszości, udawanie przez nią ogółu jest uzurpacją. Na wojnie, jak to na wojnie, wszelkie chwyty są możliwe. Uleganie szantażowi słownemu, upadek autorytetów, instrumentalizacja wartości, a innymi słowy powszechne przyzwolenie na kłamstwo, prowadzi do absurdu. Można u nas uchodzić za polityka katolickiego, głosząc herezje, podważające  połowę Dekalogu; można podawać się za patriotę, nienawidząc polskiego państwa i instytucji państwowej władzy; można być obrońcą ludu, depcząc słabszych; można udawać obrońcę wolności, naruszając prawa i godność innych. Wszystko można…Więc ja na to, jako podstarzały konserwatysta, mówię: nie, veto!

Po wakacjach czas do pracy – dotyczy to także posłów. Dla wielu przerwa w obradach nie była wcale czasem „straconym”. Grupa parlamentarzystów SLD z Ryszardem Kaliszem na czele, wolny czas spędziła na przemyśleniach, których owocem jest postulat: „To tragedia, że posłowie tak mało zarabiają” Mimo, że posłowie mają praktycznie wszystko na koszt podatnika, wciąż im mało i… dorabiają. Prócz uposażenia, diety i „trzynastki”, sejmowi pracusie szukają sposobów, by zwiększyć swoje dochody.Wywołaliśmy do tablicy siedmiu naszych posłów. Z jakich źródełek biją dla nich pensje? Czy rzeczywiście muszą podejmować się innych zajęć dlatego, że 12 tysięcy złotych miesięcznie nie wystarcza im na życie? Czy w ogóle możliwe jest pogodzenie kilku posad jednocześnie?Siedmiu wspaniałychNumerem jeden w znajdowaniu dochodów jest poseł Marek Balt (SLD). Pobiera on nadal wynagrodzenie z Huty Częstochowa (ponad 130 000 zł rocznie), gdyż mimo zasiadania na Wiejskiej w Warszawie pracuje przy ulicy Kucelińskiej w Częstochowie. Parlamentarzysta zrzekł się uposażenia posła na rzecz pensji hutnika, która – bądź co bądź – jest wyższa od sejmowej płacy. Marek Balt uważa za chlubę to, iż nie jest posłem zawodowym, jednak fakt, że jednocześnie jest pracownikiem Huty, pozostali hutnicy odbierają jako „brak ludzkiej przyzwoitości”. W roku ubiegłym bywał także w Będzinie (członek Rady Nadzorczej Miejskiej Spółki, co przyniosło mu ponad 40 000 rocznie), widywany był również w sali sesyjnej Urzędu Miasta Częstochowy w roli radnego (ponad 2 000 zł).– Jestem zastępcą dyrektora ds. remontów w Zakładzie Remontowo – Usługowym w Hucie Częstochowa. Pracuję tam od 18 lat. Dla mnie bycie posłem nie jest zawodem, tylko misją. Pogodzenie zajęć zawodowych z parlamentem wcale nie uważam za trudne. Wielu posłów po prostu marnuje czas. Przecież nie wszędzie muszę jeździć i we wszystkim uczestniczyć. Rzecz jasna, że co dwa tygodnie jestem w Sejmie na głosowaniach – mówi Marek Balt. Kolejny poseł – Grzegorz Sztolcman (PO), mimo niewielkich osiągnięć dla regionu częstochowskiego ma poważne sukcesy w powiększaniu własnych dochodów. Prócz działalności poselskiej w roku ubiegłym (ponad 102 000 zł) prowadził prywatną praktykę lekarską (około 4 000 zł), zajmował się pacjentami częstochowskiego szpitala (prawie 7 000 zł) oraz był lekarzem orzecznikiem w KRUS Częstochowa (ponad 7 000 zł).– Praca posła specjalnie nie koliduje mi z pracą lekarza. Obecnie jestem zatrudniony na 1/10 etatu w częstochowskim szpitalu. Przychodzę tam raz w tygodniu na 2-3 godziny  Mam też prywatną praktykę, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Przede wszystkim po to, by nie stracić uprawnień lekarskich. Ale tak w ogóle utrzymuję się z uposażenia poselskiego – mówi Grzegorz Sztolcman Ścisłą czołówkę goni posłanka Halina Rozpondek (PO). W ubiegłym roku, prócz pensji poselskiej (123 000 zł), pracowała dla Akademii Jana Długosza w Częstochowie i Kancelarii Premiera (łącznie ponad 20 000 zł) oraz pobierała emeryturę (około 50 000 zł rocznie).– Przede wszystkim utrzymuję się z uposażenia. To prawda, w roku ubiegłym miałam malutkie umowy, na studiach zaocznych w AJD Częstochowa. W tym roku mam tych zajęć jeszcze mniej. Ponadto otrzymuję świadczenie emerytalne. Gdy przechodziłam na emeryturę, miałam 32 lata pracy zawodowej – mówi Halina Rozpondek. Ostatnim posłem, który udziela się nie tylko w Sejmie, jest Artur Bramora (Ruch Palikota). Parlamentarzysta prócz posłowania nadal prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, z której to dochód w roku ubiegłym wyniósł ponad 9 000 zł, jest również egzaminatorem z zakresu optyki (ponad 2 000 zł rocznie). Jako nowy poseł w roku ubiegłym z Sejmu otrzymał zaledwie 17 000 zł.– Moje uposażenie poselskie uzależnione jest od dochodów prowadzonej przeze mnie jednoosobowej działalności gospodarczej i pomniejszone o ich wartość. W pierwszych miesiącach tego roku brałem pełne wynagrodzenie jako poseł. Nie wiem, jak będzie w miesiącach kolejnych. Nie zrezygnowałem z prowadzenia własnej firmy, ponieważ nie takie to proste po dwudziestu latach działalności – mówi Artur Bramora. Pozostała trójka posłów żyje tylko z parlamentarnej pensji. Nie oznacza to oczywiście, że wbijają zęby w ścianę. Izabela Leszczyna w roku ubiegłym otrzymała ponad 130 000 zł za pracę w Sejmie, Jadwiga Wiśniewska prawie 120 000 zł, tyle samo co Szymon Giżyński. – Jestem posłem zawodowym. A skoro podjęłam taką decyzję, dodatkowo nie zarabiam. Jesteśmy zależni przecież od wyborców, Sejmu i wielu innych czynników, w związku z tym trudno nam własnym czasem zarządzać. Poza tym jestem przeciwniczką połowicznego traktowania służby publicznej – mówi Izabela Leszczyna (PO). – Pełnię funkcję posła od 2001 roku; od początku jestem posłem zawodowym, czyli utrzymuję się wyłącznie z uposażenia poselskiego. Korzystam, jak każdy z 460 posłów, z ryczałtu na biuro poselskie, w wysokości 12 150 złotych miesięcznie; a utrzymuję cztery biura – w Częstochowie, w Kłobucku, w Krzepicach i w Lublińcu – mówi Szymon Giżyński (PiS). – Utrzymuję się tylko i wyłącznie z uposażenia poselskiego. Nie szukam innych źródeł zarobku. Mandat posła wymaga ogromnego zaangażowania i mnóstwo czasu. Poza tym dodatkowa praca gdziekolwiek indziej, mogłaby stwarzać konflikt interesów. Skupiam się wyłącznie na byciu posłem – mówi Jadwiga Wiśniewska (PiS) Gdy tak się patrzy na pracę naszych reprezentantów w Sejmie, to aż się łza w oku kręci – jakże oni są zapracowani. Aż dziw, że niektórzy znajdują jeszcze czas na szukanie dodatkowych źródeł dochodu. Co składa się na miesięczne wynagrodzenie posła?* 7 000 zł – podstawa uposażenia* 1 484 zł – szef komisji lub podkomisji (średnia z kwoty od 990 zł – 1978 zł)* 2 476 zł – dieta (wolna od podatku dochodowego)* 583 zł – trzynasta pensja (raz w roku)* 11 650 zł – prowadzenie biura (wolne od podatku dochodowego)