Pojawiające się od czasu do czasu w polskich portalach internetowych – z wyraźnie większą częstotliwością w ostatnich tygodniach – informacje o możliwym wyjściu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej wymagają, jak sądzę, nadania jakiegoś sensu całokształtowi spraw, a mówiąc jasno i wprost: przedstawienie sytuacji tak, jak jest ona postrzegana tutaj, na Wyspach. Otóż trzeba od razu powiedzieć, że Brytyjczycy nigdy nie byli wielkimi zwolennikami Unii. Traktują ją niemal jak zło konieczne, dostrzegając przede wszystkim finansowy aspekt jej funkcjonowania. W momencie, kiedy w Polsce spekuluje się, ile nasz kraj dostanie od Brukseli z nowego budżetu, w Wielkiej Brytanii trwa narodowe oburzenie, że to właśnie znad Tamizy popłynąć ma rzeka pieniędzy na zaspokojenie potrzeb innych krajów, w tym i Polski. W miniony poniedziałek premier David Cameron oskarżył wręcz Unię, że ta coraz głębiej sięga do kieszeni zamożnych państw, czyli podatników z tychże, by pokryć braki w budżecie innych krajów i zapowiedział, że rząd będzie pracował nad pakietem spraw do pilnej renegocjacji z Brukselą. Bardziej dosadnie przedstawił sprawę jeden z liderów Konserwatystów David Davis, stwierdzając, że konieczne jest referendum w sprawie dalszego członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej. Wśród Konserwatystów jest już podobno aż 90 proc. eurosceptyków, co w pełni – mówi Davis – uzasadnia potrzebę takiego rozwiązania. Referendum powinno odbyć się jak najszybciej, a najbliższą realną datą jest rok 2014. Sprawa nie jest jednak taka prosta. Wielka Brytania sama w sobie jest przecież unią, w której skład wchodzi Anglia, Szkocja, Walia i Irlandia Północna. I w tej brytyjskiej unii problemów nie brakuje. Oto bowiem przed miesiącem David Cameron i pierwszy minister Szkocji Alex Salmond podpisali porozumienie, na mocy którego rozpoczęła się procedura uniezależnienia się Szkocji od Wielkiej Brytanii. Referendum w tej sprawie jest już przesądzone i odbędzie się za dwa lata, jesienią 2014. Problem w tym, że Szkocja, jakkolwiek chce być niezależnym państwem, to jednak nie zamierza całkowicie zrywać z Londynem, a co więcej – chce być w dalszym ciągu pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej, jakim jest jako kraj należący do Wielkiej Brytanii. Ale za dwa lata Szkoci decydować będą nie tylko o własnej przyszłości, ale także, o paradoksie!, o członkostwie Wielkiej Brytanii w Unii. Jeśli w referendum opowiedzą się za niezależnością, a Brytyjczycy jako całość, uznają, że nie chcą być dłużej w Unii, to Szkoci zostaną na lodzie. Nie będą członkiem ani Wielkiej Brytanii, ani Unii Europejskiej. Londyn to przełknie, Edynburg raczej nie bardzo. Najspokojniejszym państwem na Wyspach jest Walia. Tam czas płynie inaczej, spokojniej, ludzie są życzliwi i przyjaźni, krajobrazy przepiękne i nikogo w gruncie rzeczy nie interesuje jakaś tam Unia. Nie znaczy to jednak, że Walijczycy niczego nie potrzebują. Potrzebują, jak wszyscy, pieniędzy. Władze w Cardiff oświadczyły właśnie, że pilnie trzeba zmienić system finansowania kraju. Do tej pory całość wpływów z podatków w Walii zasila skarbiec w Londynie. Walijczycy chcieliby to zmienić i proponują kilka opcji, którymi nie będziemy się przecież zajmować, dość, że w Londynie mają kolejny, poważny ból głowy. I choć problem wyjścia, bądź nie, Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej dalej będzie przedmiotem spekulacji, to jedna rzecz jest poza wszelką dyskusją. To Bruksela bardziej  potrzebuje Londynu, niż Londyn Brukselę.

Już w środę 21 listopada częstochowskie Zrzeszenie Studentów Polskich zaprasza do Klubu Politechnik na specjalny przegląd filmów offowych w ramach zbliżającej się edycji Festiwalu Filmów Amatorskich i Niezależnych „KAN 2013”. Po pokazie odbędzie się studenckie after party w Klubie Rywal. Zbliża się XIV edycja Festiwalu Filmów Amatorskich i Niezależnych „KAN 2013”. Zrzeszenie Studentów Polskich we Wrocławiu – organizator przedsięwzięcia – prowadzi nabór filmów do 31 grudnia. Zanim jednak odbędzie się oficjalny przegląd twórczości offowej, częstochowski ZSP zaprasza miejscowych kinomaniaków na pokaz specjalny. 21 listopada o godz. 18.00 w klubie Politechnik zostaną zaprezentowane propozycje już zgłoszone na festiwal, a także produkcje wyróżnione w poprzednich edycjach. Zapraszamy na niepowtarzalną podróż KAN-owską! Wyświetlone zostaną następujące filmy:10 lat do NashvilleMostBal przebierańcówKilka prostych słówPralkaWelgunzerTemburCałość projekcji potrwa ok. 2h 10 min. Wstęp wolny. Festiwal KAN to jeden z najdłużej istniejących przeglądów filmowych nurtu off, od lat konfrontuje początkujących twórców z bardziej doświadczonymi kolegami po fachu. Zainteresowani udziałem w tegorocznej edycji mogą zgłaszać swoje produkcje w dwóch kategoriach: Konkursu Filmów Amatorskich i Niezależnych oraz Konkursu Produkcji Akademickich. Pokaz Specjalny w Częstochowie pozwala dotrzeć z filmowymi perełkami do coraz to nowych widzów.

Gorzka ironia brzmiała w słowach Wincentego Witosa, gdy bronił się przed oskarżeniami w tzw. „procesie brzeskim” toczącym się od X 1931 do I 1932 r. Oskarżony był o podżeganie do zamachu stanu; a przecież – co podkreślił – to on był premierem rządu obalonego przez zamach stanu; zamach przeprowadzony przez oskarżycieli. Nie tylko sam proces budził kontrowersje. Trzykrotny Premier Rzeczpospolitej aresztowany został we wrześniu 1930 r. w sposób uchybiający godności, traktowany jak zwykły bandyta. Jego akurat nie bito w więzieniu brzeskim, był wyjątkiem, ale nie oszczędzono mu innych szykan. Premier Rządu Ocaleni Narodowego, broniącego Polski przed bolszewikami, zmuszony był do szorowania kibla więziennego gołymi rękami na kolanach… Aresztowanego w tej samej sprawie posła PPS Liebermana w drodze do więzienia zbito pałami i pasami, kazano klękać, całować ziemie i przepraszać za grzechy. Byłego legionistę, posła Bagińskiego bito pasami, zarzuciwszy worek na głowę. Wszystkim aresztowanym posłom ( H. Liberman, N. Barlicki, A. Pragier, St.Dubois, Z. Mostek i A. Ciołkosz z PPS; W. Witos, Wł. Kiernik, K. Bagiński, J. Putek – stronnictwa ludowe; K. Popiel i W. Korfanty – chadecja, Al. Dębski – endecja; Baćmaga, Celewicz, Paljiw, Kohut i Wysłocki – mniejszość ukraińska) nie szczędzono upokorzeń, policzkowano ich publicznie, kazano ćwiczyć „żabki”, wyzywano najgorszymi słowy, zmuszano do uciążliwych prac. Zwykłych złodziei, nożowników czy sutenerów traktowano w więzieniu lepiej, niż posłów Rzeczypospolitej, w tym osoby o wybitnych zasługach dla kraju. Pomnik Piłsudskiego stoi dziś w Katowicach obok pomnika Korfantego. W święto Niepodległości prezydent kwiaty składał pod pomnikiem Witosa. Tym bardziej Brześć boli. Trudno przełknąć słowa najprzyzwoitszego z piłsudczyków Walerego Sławka, że lepiej kilku posłom porachować kości niż rozlać krew w wojnie domowej. Trudno, bo w imię tych słów ten uczciwy człowiek musiał publicznie kłamać, że w Brześciu sadyzmu i znęcania nie było. Zwycięzców nikt nie sądzi, nie ocenia się moralnej wartości ludzi wyniesionych na pomniki. Zasług Piłsudskiego dla odzyskania przez Polskę Niepodległości i jej obronienia w bojach z bolszewikami nikt poważny nie kwestionował. Zdarzała się krzywdząca krytyka, najczęściej anonimowa, tak jak to zawsze bywa w krajach korzystających z wolności słowa. Sam Marszałek z tej samej wolności korzystał, obrzucając swoich oponentów niewybrednymi słowami. Przykre wręcz było, gdy ten sam człowiek dumnymi i wzniosłymi słowami witał zmartwychwstanie po latach zaboru polskiego Sejmu; kilka lat później, zrażony do demokracji ten Sejm nazywał burdelem, a posłów „fajdanisami”. Faktem jest, że Sejm nie był ciałem zbudowanym przez ideały. 1/3 posłów nie miała nawet średniego wykształcenia, ani tym bardziej rozumu zdolnego dostrzegać interes państwa. Krzewiła się korupcja, nadużywano mandatu poselskiego dla prywatnych korzyści. Sejm, niestety, zawsze będzie taki, jak społeczeństwo. Po latach niewoli trudno od ludzi wymagać, by byli aniołami. Faktem też była przemoc, wylewająca się z debat parlamentarnych na ulice i wracająca z ulic na salę sejmową. Jesienią 1923 r. w Krakowie doszło do walk ulicznych z użyciem broni palnej. Zrewoltowany tłum rozbroił wojskowych. Zginęło i zostało rannych kilkadziesiąt osób. Nie było to, niestety, wydarzenie odosobnione. Do jawnej przemocy nawoływali komuniści (zamach terrorystyczny na cytadelę warszawską), na prawicy tez nie brakło chętnych, by naśladować Mussoliniego. Niski autorytet Sejmu, zmieniające się jak rękawiczki rządu, nie dawały gwarancji  zapewnienia spokoju. Zwłaszcza, że sytuacja gospodarcza była trudna; tysiące bezrobotnych wegetowało bez prawa do zasiłków. W takiej sytuacji obrzucanie błotem Sejmu przez Józefa Piłsudskiego, osobę obdarzoną wielkim autorytetem, było dolewaniem benzyny do ognia. Za same słowa nikt nigdy nie powinien być karany. Ale ukształtowanym we współczesnych standardach trudno przyjąć do wiadomości jawne i ostentacyjne przygotowanie buntu armii przez  jej dowódców. Jesienią 1925 r., jeden z moich ulubionych bohaterów czasu legionowego, częstochowianin gen. Gustaw Orlicz Dreszer, będąc dowódcą warszawskiej 2. Dywizji Kawalerii, przyprowadził do Sulejówka pielgrzymkę czynnych zawodowo żołnierzy, publicznie ofiarując Piłsudskiego „wypróbowane w bojach szable”. Za coś takiego, za jawne wypowiedzenie lojalności rządowi, każdy oficer w czynnej służbie, w każdym państwie, były karany, nawet karą śmierci. Ale Polska parlamentarna w 1925 r. nie miała nawet siły, by kontrolować własne wojsko. Być może przewrót majowy był historyczną koniecznością. Być może zapobiegł gorszemu scenariuszowi: wojnie domowej między lewicą a prawicą. Polityka bywa wyborem mniejszego zła.  Bez względu  na racje stron, to nie Piłsudski bronił w maju 1926 godności i honoru Niepodległej Rzeczpospolitej. Ten zaszczyt przypadł Prezydentowi  Stanisławowi Wojciechowskiego. Dawny przyjaciel Piłsudskiego z czasów podziemnej konspiracji PPS, skromny człowiek, idealny urzędnik i działacz spółdzielczy, postawiony został w szczególnie trudnej sytuacji. Musiał, chcąc być w zgodzie z Konstytucją i sumieniem, bronić Sejmu, którego nie poważał, rządu prawicowo-ludowego, z którym się nie zgadzał, przed swoim najbliższym politycznym przyjacielem. I ten skromny człowiek, samotnie zatrzymał na moście Poniatowskiego uzbrojone oddziały; pokazał  majestat Głowy Państwa, twardo broniąc przed Piłsudskim Konstytucji. Ta scena powinna w podręcznikach historii być równie popularyzowana jak protest Rejtana. W okresie „pomajowym” na podobny szacunek zasłużył Ignacy Daszyński, wybrany w nowej kadencji 1928-1930 marszałkiem Sejmu. Przewrót majowy nie pozbawił Polski demokracji, w pewnym sensie tworzył szansę poprawy jej funkcjonowania. Potrzebne było wzmocnienie władzy wykonawczej; ograniczenie prerogatyw Sejmu nawet w dziedzinie legislacyjnej, skutkowało lepszą jakością prawa. Z uznaniem oceniać można wprowadzane dekretami Prezydenta RP, przygotowane przez fachową komisję kodyfikacyjną kodeksy: karny, cywilne, handlowy, rodzinny. Poprawa  sytuacji państwa, lepsze rządy i lepsze prawo, mogły wzmocnić autorytet wszystkich państwowych  instytucji: rządu i Sejmu. Daszyński był po stronie Piłsudskiego w czasie dni majowych. Potem, mimo rozczarowania marzących o rewolucji mas PPS-owskich, też wierzył w sens rozwiązań forsowanych przez Marszałka. Niestety i jemu historia narzuciła kostium Rejtana. Rzecz po prostu w wartościach, czynniku tak lekceważonym zarówno wczoraj, jak i dziś. Chronić demokrację to znaczy uznać rzeczywistą równość wszystkich obywateli państwa wobec prawa. Nie jest to łatwe. Są ludzie mądrzejsi i głupsi, bardziej i mniej zasłużeni, swoi i obcy. To Witos zauważył, że trudno się zgodzić, by głos profesora uniwersytetu znaczył w państwie tyle, co głos analfabety z Polesia. Naturalnym jest w każdej społeczności, że jednym – swoim – wierzymy   bardziej niż innym – obcym. A zasługi… sami dziś byliśmy świadkami, jak niektórzy politycy, chlubiąc się przeszłą działalnością w „Solidarności”, rościli sobie większe prawa polityczne. W latach 20. XX wieku, po wielkiej wojnie, ta kwestia zasług doprowadziła do podważenia fundamentów demokracji nie tylko w Polsce. Faszyzm włoski miał dokładnie to samo źródło

Z pewnością to tylko zbieg okoliczności, że wielu lokalnych polityków wywodzi się ze środowiska Politechniki Częstochowskiej. To musi być dziełem przypadku, bo ustawa zabrania uczelniom działalności politycznej. Krzysztof Matyjaszczyk dzieży stery władzy w Częstochowie od dwóch lat. W tym czasie wymienił prawie wszystkich wyższych rangą urzędników miejskich, przeprowadził czystki w zarządach i radach nadzorczych spółek miasta oraz „zdezynfekował” samorządowe jednostki organizacyjne z ludzi Wrony i Kurpiosa. Skąd ci nowi współpracownicy prezydenta się wzięli? Nie są to – niestety – wybitne osobowości życia społecznego naszego miasta, nie osiągnęli spektakularnych sukcesów, zwłaszcza praktycznych, w dziedzinach, w których zostali zatrudnieni przez Matyjaszczyka i co najgorsze – dopiero uczą się swoich ról, a Częstochowa jest dla nich poligonem doświadczalnym. Część świty Matyjaszczyka pochodzi z Warszawy, Katowic, Będzina, Bielska-Białej i Dąbrowy Górniczej (pisaliśmy o tym w poprzednim numerze). Przewagę, mimo wszystko, wciąż mają towarzysze stąd: z Częstochowy bądź okolic. Nadal, w odniesieniu do rodzimych ludzi prezydenta, otwartym pozostaje pytanie, co to są za persony? Jakże oszałamiającym, wręcz zapierającym dech odkryciem jest dotarcie do informacji, że pokaźną grupę stanowią byli i obecni pracownicy Politechniki Częstochowskiej. Analiza stanowisk i przypisanych do nich przez Matyjaszczyka nazwisk przypomina studnię bez dna. Odnosi się wrażenie, że zatrudniani przez szkołę techniczną sympatycy i członkowie SLD, dziś angażowani przez prezydenta do podejmowania decyzji o losach miasta – wypełzają z Politechniki Częstochowskiej jak z matecznika. Listę kończy symbol nieskończoności. Krótkie oszołomienie przechodzi w długotrwałe osłupienie, gdyż żadna ze stron nie widzi niczego złego w pakcie uczelni z politykami. Wielu pracowników Politechniki twierdzi wręcz, że to normalne, bo tak było zawsze. – Dla struktur SLD Politechnika jest nieocenionym źródłem nowych członków. Jest, śmiem twierdzić, opoką, bez której lewica nigdy nie byłaby w Częstochowie tak silna. Pani pyta mnie o pracowników, a powinna o studentów, bo oni stanowią fundament i od nich wszystko się zaczyna. Z tego co pamiętam, rozpasanie agitatorów politycznych ukrócił trochę rektor Bień, ale i tak spotkania klubów młodzieżówki SLD odbywały się w akademikach, dziś ciekawe imprezy dla studentów bywają na Nowowiejskiego w biurze partii. Jestem pewien, że wiedziały o tym władze uczelni, bo nic nie mogło dziać się bez ich zgody. Dziś na Politechnice działają dwa koła: „Ekologiczny” oraz „Pracowników i studentów” i dla niewtajemniczonych nie mają nic wspólnego z SLD. Przyznam, że nie chcę znać odpowiedzi na pytania: czy gwarancją zaliczenia egzaminu było zapisanie się studenta do partii? Jaką rolę odegrali Zbigniew Niesmaczny i Jarosław Marszałek w tworzeniu kół Sojuszu na uczelni przy wyborach samorządowych? Kto był wpisywany na listy, skoro dziś uczelnia huczy od plotek, że byli to „członkowie” na potrzebę chwili, czyli wyborów, nie wspominając już o „martwych duszach”? Zasada jest prosta: duże koło to wielu delegatów, a ci z kolei decydują o personalnych roszadach w partii na zjazdach i konwencjach. Posłuszny delegat głosuje zawsze tak, jak mentor każe, popiera np. kandydaturę Marka Balta na szefa miejskich struktur SLD. Znaczącą rolę odgrywają pracownicy Politechniki Częstochowskiej i jednocześnie członkowie SLD, bo statecznie uprawiają propagandę partyjną. W nagrodę dostają ciekawe stanowiska w mieście od kolegów, których wcześniej promowali. Agitacja powtarzana jest co 3, 4 lata przy każdych wyborach, bo koła się kurczą – studenci kończą studia, wyjeżdżają bądź zwyczajnie rezygnują z SLD. Garstka zostaje na uczelni i to wystarczy, by cały cykl zacząć od nowa. I teraz ma pani odpowiedź, skąd znaleźli się przy panu prezydencie Matyjaszczyku pracownicy Politechniki Częstochowskiej – relacjonuje działacz SLD, który prosi o nieujawnianie jego personaliów. Politechnika zrobi z ciebie polityka Którzy z kompanów Matyjaszczyka wywodzą się z Politechniki Częstochowskiej? Oto kilka przykładów.Stefan Nowak i Piotr Grzybowski – doradcy prezydenta i jednocześnie pracownicy uczelni.Marcin Kozak – prezes Agencji Rozwoju Regionalnego, członek Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Północ” i pracownik Politechniki.Agnieszka Ulfik – członkini Rady Nadzorczej Częstochowskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego i adiunkt na Politechnice.Marek Balt – poseł na Sejm, szef śląskiego i częstochowskiego SLD, pracownik Huty, a jeszcze nie tak dawno zatrudniany przez uczelnię.Jarosław Marszałek – zastępca prezydenta, zastępca prezesa Związku Komunalnego Gmin ds. Wodociągów i Kanalizacji, członek Rady Nadzorczej Oczyszczalni Ścieków „Warta”, były dyrektor Akademickiego Centrum Kultury przy Politechnice Częstochowskiej.  To, że Politechnika Częstochowska nie dba o jakość kształcenia, świadczą rankingi np. „Perspektyw” (45. miejsce na 88 uczelni). To, że uczelni nie zależy na dobrym wizerunku, widać po miejscu 16. na 18 wśród uczelni technicznych z medialności oraz oceniając pracę rzecznik Politechniki Izabeli Walarowskiej. Agitacja polityczna na uczelni to jednak poważniejsza sprawa, a przede wszystkim zakazana prawem. Pytania do rektor Marii Nowickiej-Skowron były więc konieczne, m.in.: 1. Czy rektor posiada wiedzę, ilu spośród pracowników uczelni należy do partii politycznych i jakich?2. Jaka jest liczba działających młodzieżówek partyjnych na terenie Politechniki?3. W jaki sposób uczelnia wspiera ich działalność?4. Jakie profity czerpie uczelnia z udostępniania politykom swojego terenu, obiektów?5. Czy nie uważa Pani, że upolitycznienie uczelni nie służy jej dobremu imieniu, a przynależność partyjna pracowników umożliwia im uprawianie propagandy na rzecz własnych partii wśród studentów?Wszyscy musimy obejść się smakiem – odpowiedzi nie będzie. „Nie mamy o czym rozmawiać” – wycedziła rzecznik Walarowska i trzasnęła słuchawką. Zachowania pracownicy uczelni komentować nie będziemy, a pytania pozostawiamy czytelnikom do przemyśleń. Światy polityki i wyższych uczelni coraz częściej się przeplatają, mimo ustawowego zakazu. Politechnika Częstochowska, podobnie jak inne uczelnie, to łakomy kąsek dla każdego ugrupowania politycznego, bo trudno znaleźć drugie takie miejsce, które skupia rzesze ludzi podatnych na manipulacje światopoglądowe. Potężny elektorat w zasięgu ręki – aż żal nie sięgnąć… Opinie władz kilku znamienitych uczelni w Polsce, m.in. Uniwersytetu Warszawskiego,  Uniwersytetu Jagiellońskiego, Państwowej Wyższej Szkoły w Tarnowie.– „Nauczyciele akademiccy nie powinni podejmować dodatkowej pracy i angażować się w zajęcia poza macierzystą uczelnią, szczególnie w działalność polityczną, bo to szkodziłoby interesom uczelni”.– „Jako rektor nie wyraziłem zgody na spotkanie Jarosława Kaczyńskiego (PiS) z wyborcami w murach uczelni. Wcześniej odmówiłem członkom SLD. Mówiłem i powtórzę to raz jeszcze: uczelnia nie wynajmuje swoich pomieszczeń na spotkania o charakterze politycznym”.– „Działalność partyjna pracowników uczelni prowadzi do spowolnienia pracy badawczej, pogorszenia jakości dydaktyki i dostępności nauczycieli dla studentów, a w niektórych przypadkach do uszczuplenia dochodów uniwersytetu poprzez działalność wywrotową”.

USA, czyli Ameryka, to prawie jak Polska, tylko większa. Też mają góry, dostęp do morza, autostrady, kasyna, gry i hamburgery w mcdonaldach. I tak jak u nas, tamtejszy Tusk, nazywany Prezydentem USA Barackiem Obamą, uzyskał mandat rządzenia w drugiej kadencji. Pan Obama też jest prawie jak pan Tusk, nawet podobnie się ubiera, podobnie przemawia, podobnie przytula biedne ofiary klęsk żywiołowych. Prawie jak Tusk zawahał się pan Obama, szukając odpowiedzi na pytanie „jak żyć?”; i prawie jak u nas w sukurs przyszła mu tamtejsza „Gazeta Wyborcza” i tamtejsze TVN. Z kolei pan Romney był jak pan Kaczyński, tylko nie kłamał, bo tam się to nie opłaca. Ale też miał za sobą amerykańską „Gazetę Polską” i preriowy odpowiednik telewizji Trwam.Mięso drobiowe i wieprzowe kosztuje w tych Stanach tyle co u nas. Tu i tam dzieci tyją, objadając się chipsami i opijając coca-colą; oglądamy takie same filmy i seriale, marzenia o wielkim świecie obrazują się tam i tu w postaci kubła kawy ze Starbucksa, a życie intelektualistów ubogacają rozważania o tym, komu nie dała Patty Smiths. Jesteśmy więc prawie Amerykanami; Irak jest nasz i baza w Guantanamo.Jest tylko taka drobna różnica. Po zakończeniu ostrej, a nawet brutalnej kampanii wyborczej zwycięzca mówi: nie ma stanów niebieskich (republikańskich) i czerwonych (demokratycznych), są Zjednoczone Stany Ameryki. A przegrany: modlę się za powodzenie Baracka Obamy w przywództwie USA, nasi liderzy powinni usiąść z ich liderami i wspólnie szukać najlepszych rozwiązań. U nas tego nie ma. Polska, jak pani Matka, jest tylko jedna: nasza (i każdy to rozumie po swojemu). Liderzy też są tylko jedni, po co mają rozmawiać z innymi liderami? Acha, i jeszcze nie mamy takich problemów, żeby trzeba było szukać rozwiązań. My mamy same rozwiązania, zero problemów. Ameryka jest po prostu większa od Polski i dlatego tam ludzie muszą się dzielić mądrością i doświadczeniem. A poza tym oni, czyli Amerykanie, jeszcze nie dorośli. My mamy tysiącletnią kulturę. Gdy u nas Chrobry się koronował, u nich kamieniami rzucano w bizony. Nasza Akademia Jagiellońska kształciła Koperników, gdy po Harwardzie i Yale biegały w negliżu dzikusy. Oni jeszcze nie dojrzeli. Nie odkryli prawdy tkwiącej w kargulowych słowach: sąd sądem (wybory wyborami), ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie. Historia  musi im, tam w tej Americe, wygarbować skórę. Wtedy staną się odważni i bezkompromisowi jak husarze pod Wiedniem, jak nasza PRL-owska Matka Polska ze sklepu mięsnego, potrafiąca  każdemu powiedzieć: nie, nie ma, nie będzie…Ameryka jest prawie jak Polska. Nawet haloween się tam obchodzi. Tylko to „prawie” musimy zmniejszyć. Albo my, albo oni. By było prawie i sprawiedliwie. 

W projekcie budżetu na 2013 rok miasto zarezerwowało 850 tys. zł. na program ożywienia Alei NMP oraz placu Biegańskiego. Ma on być formą wsparcia przedsiębiorców, a jednocześnie szeroko zakrojoną inicjatywą kulturalną.  – Mniej aptek i banków, więcej pubów i imprez zgodnie z oczekiwaniami mieszkańców – zapowiada prezydent Matyjaszczyk. Co się kryje za tą deklaracją? Tytuły robocze przedsięwzięcia brzmią: „Aleje – tu się dzieje” lub „Noc kulturalna cały rok”. W zamyśle projektu Aleje stałaby się największą galerią sztuki: bramy zostałyby ozdobione rzeźbami, obrazami, różnymi instalacjami autorstwa częstochowskich artystów. A co w tych bramach miałoby się dziać? – Mikroeventy, które służyłyby nie tylko integracji mieszkańców, ale przede wszystkim animatorów kultury. Chcemy przenieść imprezy z placu Biegańskiego do pubów, wejść we współpracę z ich właścicielami i dofinansowywać imprezy artystyczne. Założenie zostaje to samo – imprezy mają być niebiletowane. Oprócz tego, chcemy kupić niewielką scenę do udostępniania animatorom, a także stelaże ekspozycyjne, na których artyści mogliby prezentować swoje prace – tłumaczy Aleksander Wierny, naczelnik wydziału kultury, promocji i sportu.