Matyjaszczyk szuka oszczędności wszędzie, tylko nie u siebie. Jego gabinet polityczny rozrósł się już do kilkudziesięciu osób – 1 asystentka, 2 sekretarki, 6 doradców, 8 pełnomocników. Ludzi prezydenta kryzys nie dopadł i nie dopadnie – już Matyjaszczyka w tym głowa. Że kłamstwo, że pomówienie…? Szczera prawda, o czym za chwilę. W wystąpieniu programowym (styczeń 2011), tuż po objęciu funkcji prezydenta, Krzysztof Matyjaszczyk snuł plany i oceniał poprzedników: „Trudno znaleźć racjonalne uzasadnienie dla rozrostu biurokracji miejskiej. Stan finansów miasta wymaga zdecydowanych działań ograniczających wydatki bieżące, (…) ograniczenia wzrostu zatrudnienia w Urzędzie Miasta, jednostkach samorządowych, przedsiębiorstwach oraz spółkach miejskich. Odbędzie się to poprzez modyfikację struktury organizacyjnej”. I tylko w ostatnim zdaniu Matyjaszczyk nie zełgał, rzeczywiście struktury zmodyfikował gruntownie i robi to nadal. Działania w ramach „oszczędności” Matyjaszczyk zaangażował dla siebie osobistą asystentkę Annę Potrzebowską, którą przyniósł w teczce z biura SLD, gdzie również mu asystowała (ma też dwie sekretarki). Młodziutka Potrzebowska długa nie była sama, bo prezydent zatrudnił asystenta II. Mało kto o tym wie, gdyż nazwisko „nowego” pracownika magistratu nie figuruje w obowiązkowym Biuletynie Informacji Publicznej (podobnie jak większość świty prezydenta). Paweł Szczeszek, asystent i jednocześnie wiceszef Agencji Rozwoju Regionalnego (własność miasta) dostąpił zaszczytu w postaci 1/4 etatu w magistracie (od maja 2011 do lipca 2012). Przez ponad rok Szczeszek „uczestniczył w spotkaniach krajowych i zagranicznych z potencjalnymi inwestorami dla Miasta Częstochowy oraz przygotowywał strategie negocjacyjne”. Wprawdzie z autorskich negocjacji nic asystentowi nie wyszło, ale przecież przy prezydencie stoi jeszcze tłum doradców i pełnomocników, przejęli więc pałeczkę nieskutecznego Szczeszka. Jako pierwsi funkcji doradczych dochrapali się: Aleksander Wierny – ds. promocja miasta, Rafał Lewandowski – ds. inwestycji oraz Stefan Nowak – ds. rozwoju gospodarczego i współpracy z uczelniami. Wierny i Lewandowski już Matyjaszczykowi nie doradzają: Aleksander Wierny jest naczelnikiem Wydziału Kultury, Promocji i Sportu, a Rafał Lewandowski piastuje funkcję prezesa Oczyszczalni Ścieków Warta. Do grupy doradców w niedługim czasie dobił Leszek Kulawik, który po serii nietrafionych porad został przez Matyjaszczyka usunięty z „grupy trzymającej władzę”. Zespół doradców został jednak szybko uzupełniony. Dziś z budżetu miasta opłacanych jest sześciu konsultantów.Stefan Nowak – doradca ds. rozwoju gospodarczego i współpracy z uczelniamiZatrudniony na 1/2 etatu. Nowak jest także pracownikiem Politechniki Częstochowskiej.Wanda Kukla – doradca ds. budżetu miastaZatrudniona na 3/4 etatu. Wcześniej pracowała w magistracie jako skarbnik, po czym przeszła na emeryturę.Piotr Grzybowski – doradca ds. polityki miejskiej i regionalnejZatrudniony na 1/2 etatu. Grzybowski w magistracie uchodzi za specjalistę w przygotowywaniu wniosków o fundusze europejskie. Jest także pracownikiem Politechniki Częstochowskiej. Jerzy Kocyga – doradca ds. transportu i komunikacji Zatrudniony na 1/3 etatu. Dawniej pełnił funkcję zastępcy dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg. Dziś na emeryturze.Michał Konieczny – doradca ds. inwestycjiZatrudniony na 1/2 etatu. Na co dzień pracuje w Sądzie Okręgowym w Częstochowie na stanowisku kierownika samodzielnej sekcji inwestycyjno-remontowej.Marcin Kozak – doradca ds. polityki gospodarczej, programowania rozwoju i wdrażania nowych technologii. Zatrudniony na 1/4 etatu. Kozak jest doradcą Matyjaszczyka i jednocześnie prezesem Agencji Rozwoju Regionalnego. Z rad szacownego gremium prezydent nie korzysta jednak zbyt często i ochoczo. Konsultacje raz na dwa, trzy miesiące, które i tak trafiają w próżnię, nieco irytują doradców. Ból lekceważenia przez władzę rekompensuje im comiesięczna płaca z magistratu. Przerost formy nad treścią Na tym – rzecz jasna – nie koniec. Prezydent posiłkuje się armią pełnomocników. W uzasadnieniu mianowania kolejnej brygady opiniotwórczej czytamy: „są powoływani w obszarach, które są związane z realizowanymi projektami, dużymi zadaniami, określoną sferą zadań wymagającą osoby, która ma stosowną delegację do formułowania wniosków, opinii, występowania z inicjatywami, raportowania, podejmowania podstawowych decyzji”.Ośmioosobowy zestaw pracowników urzędu miasta to podobno najlepsi z najlepszych, choć zdania są podzielone: Dorota Chudowska-Rączka – pełnomocnik ds. rewitalizacji Elżbieta Idczak-Łydżba – pełnomocnik ds. estetyki miastaEwa Malczewska – pełnomocnik ds. ochrony informacji niejawnychJolanta Sulema – pełnomocnik ds. osób niepełnosprawnychBogdan Rajek – pełnomocnik ds. ISORobert Kalinowski – pełnomocnik ds. przygotowania procesu wprowadzania nowych zasad gospodarki odpadami komunalnymi.Agata Wierny – pełnomocnik ds. równych szans. To zadziwiające, że z chwilą wejścia na stołek władzy każdy polityk bez wyjątku traktuje częstochowian jak przygłupów, dla których prosta analiza działań i osiągnięć prezydenta nie jest możliwa. Zarówno Matyjaszczyk, jak i jego zastępcy, są przekonani, że mieszkańcy nie są w stanie ogarnąć ciasnym umysłem wizjonerskich myśli i planów wodza. Każda ze strony prowadzi inną grę. Matyjaszczyk udaje, że oszczędza pieniądze podatników, gdy w tym samym czasie zwiększa zatrudnienie dla „swoich”, natomiast plebs-elektorat pozoruje, że tego nie widzi, a w rzeczywistości bacznie obserwuje. Zabawnie będzie, gdy ludziom władzy przyjdzie za raptem 2 lata do pospólstwa wrócić. ***Panie i Panowie u władzy! Wasza Częstochowa nie jest naszą. Ta mieszkańców jest biedna, bezrobotna i bez nadziei na jutro, pogrążona w odgórnym łapówkarstwie i układach. Jest i druga Częstochowa, dla was i kolektywu – enklawa bogactwa, nowej-starej nomenklatury, bezkarnych nadużyć oraz… przerośniętego ego.

Zgodnie z obietnicą sprzed tygodnia, dziś będzie o Bondzie. Dla przypomnienia: 5 października świętowaliśmy 50. rocznicę wydania debiutanckiego singla The Beatles „Love Me Do” oraz premiery Bondowskiego filmu „Dr No”. Zanim skupimy uwagę na najsłynniejszym agencie Jej Królewskiej Mości – drobna dygresja. Było rzeczą oczywistą, i wyłącznie kwestią czasu, że drogi The Beatles i Jamesa Bonda gdzieś i jakoś muszą się przeciąć. Stało się to dwukrotnie, choć jedna z tych koneksji jest nieco naciągana, taka trochę w stylu: „polski akcent”.  Ale niech będzie, dla Bondologów to też ważne. Otóż w filmie „The Spy Who Loved Me” (z 1977 roku) wystąpiła Barbara Bach, późniejsza żona Ringo Starra. Najważniejsze spotkanie nastąpiło kilka lat wcześniej, w 1973 roku, kiedy na ekranach kin pojawił się film „Live And Let Die”. Tytułową piosenkę skomponował i zaśpiewał Paul McCartney. Nawiasem mówiąc, ta właśnie kompozycja wygrała w plebiscycie fanów na najlepszą „Bondowską” piosenkę. No trudno, skoro powiedziało się „a”, to trzeba powiedzieć i „b”. Skoro jesteśmy już przy tym ostatnim filmie, to trzeba wspomnieć, iż to dla polskich fanów agenta 007 film szczególny. Przede wszystkim dlatego, że był pierwszym Bondem (!) jaki wyświetlany był w polskich kinach. Oczywiście wyłącznie dlatego, że film był… bezpieczny. Nie ma w nim żadnej wzmianki o Związku Radzieckim, Bond nie walczy z agentami KGB, a  akcja rozgrywa się głównie w Ameryce i na Karaibach. W filmie wystąpiła Jane Seymour, której ojciec pochodził spod Płocka, a scenarzystą był Amerykanin, potomek polsko-niemieckich Żydów Tom Mankiewicz. Na kolejne znajome nazwisko w Bondzie czekaliśmy do roku 1995, kiedy u boku Pierce’a Brosnana, po raz pierwszy wówczas wcielającego się w rolę agenta 007, pojawiła się Izabella Scorupco.Miało być o Bondzie, a jest o jego kobietach. Idźmy więc dalej. Dokładniej – do pierwszego filmu z Danielem Craigiem jako Bondem, czyli „Casino Royale”. To w opowiadaniu Iana Fleminga pod tym tytułem pojawia się po raz pierwszy agent Jej Królewskiej Mości, komandor James Bond. A jego dziewczyną jest Vesper Lynd. Pierwowzorem Vesper była Krystyna Skarbek, kobieta o niebywałym życiorysie, agentka polska i brytyjska, która zasłynęła wieloma spektakularnymi i brawurowymi misjami wywiadowczymi w czasie II wojny światowej. Wychodziła cało z nieprawdopodobnych opresji. Po wojnie, przez ponad rok miała romans z Flemingiem, który na jej podobieństwo wymodelował nie tylko Vesper, ale i inną dziewczynę Bonda, Tatianę Romanową z filmu „From Russia With Love” (1963). Krystyna była piękną kobietą, zwracała powszechną uwagę, miała wielu wielbicieli. Jeden z nich, nie mogąc pogodzić się z jej odmową wobec jego zalotów, śmiertelnie pchnął ją nożem w jednym z londyńskich hoteli. Dla Brytyjczyków, Krystyna Skarbek – czy Christine Granville, bo takiego nazwiska używała na Wyspach – jest legendą. W tym roku ukazała się tutaj jej biografia, napisana przez Clare Mulley, zatytułowana „The Spy Who Loved: the Secrets and Lives of Christine Granville” („Szpieg, który kochał: sekrety i życia Christine Granville”). Książka została entuzjastycznie przyjęta zarówno przez czytelników, jak i krytyków. Jednym z punktów obchodów 50-lecia premiery pierwszego Bonda było ogłoszenie wyników na najpopularniejszy na świecie film z serii. Zwyciężył właśnie „Casino Royale”, uznany za najlepszego Bonda m.in w Australii, Danii, Francji, Niemczech, Indii, Wielkiej Brytanii, USA i w Polsce. W innym plebiscycie wybierano najatrakcyjniejszą dziewczynę Bonda. I tu triumfowało „Casino”, a ściślej – Eva Green grająca rolę Vesper Lynd. Czyli, poniekąd, Krystynę Skarbek. I tak z jednej dygresji zrobił się tekst dygresyjny. Na szczęście już za dwa tygodnie premiera najnowszego, 23. już Bonda pt. „Skyfall”. Będzie więc jeszcze wrócić do 007.

Po raz kolejny dzięki uprzejmości ZO PZW Bielsko Biała nasi działacze, to jest: Aktyw Okręgu, prezesi Kół, sędziowie wędkarscy, skarbnicy i komendanci Straży Rybackiej mogli rywalizować na zbiorniku zamkniętym Kruki w Oświęcimiu. W piękną słoneczną niedzielę 67 zawodników rywalizowało przez 4 godziny łowiąc: płocie, okonie, leszcze, karpie i jazie. Łowiono przede wszystkim na wędki bez kołowrotków (baty i tyczki), jednak najlepsze wyniki osiągnęli ci, którzy używali kołowrotków zarzucając swoje zestawy 40 m od brzegu (by tak daleko wędkować trzeba było używać spławików o wyporności 20 gram). Jedynym wyjątkiem był prezes Koła Konopiska, który używając tyczki złowił prawie 10 kg ryb deklasując wszystkich. Po zawodach zwycięscy w poszczególnych kategoriach otrzymali statuetki i upominki, które wręczył im Maciej Brudziński prezes Okręgu Częstochowskiego. ZO PZW w Częstochowie serdecznie dziękuje za przygotowanie i obsługę zawodów panom z Okręgu Bielsko Biała: Zygfrydowi Patek prezesowi Okręgu i Zbigniewowi Pszczelińskiemu dyrektorowi Biura oraz Zarządowi Koła „Chemik” Oświęcim. Wyniki zawodów: PREZESI KÓŁ1. Grzegorz Tomżyński (KOŁO KONOPISKA) – 9.035 pkt.2. Zbigniew Mnich (KOŁO OLSZYNKA) – 4.085 pkt.3. Andrzej Stelmach (KOŁO WODNIK) – 3.045 pkt.4. Arkadiusz Barański (KOŁO BUDOWLANI) – 2.050 pkt.5. Andrzej Dzidowski (KOŁO SZCZUPAK ZAWIERCIE) – 1.515 pkt.KOMENDANCI SSR1. Witold Trippner (KOŁO OLSZYNKA) – 4.990 pkt.2. Sławomir Kowalik (KOŁO WYKROMET) – 1.425 pkt.3. Bogdan Filak (KOŁO PAJĘCZNO) – 1.060 pkt.4. Władysław Moroziuk (KOŁO HUTMAR) – 795 pkt.5. Marian Maciejewski (KOŁO PÓŁNOC) – 735 pkt.SĘDZIOWIE1. Marek Drozdenko (KOŁO MONTEX) – 4.160 pkt.2. Waldemar Wieczorek (KOŁO CZ-WA MIASTO) – 3.690 pkt.3. Krystian Mnich (KOŁO OLSZYNKA) – 2.850 pkt.4. Kazimierz Skubała (KOŁO CERTA) – 1.660 pkt.5. Jacek Paszkiewicz (KOŁO WODNIK) – 970 pkt.SKARBNICY1. Tadeusz Pluciński (KOŁO PAJĘCZNO) – 2.430 pkt.2. Andrzej Czok (KOŁO CERTA) – 1.900 pkt.3. Waldemar Łąpierz (KOŁO PÓŁNOC) – 1.700 pkt.4. Henryk Cuber (KOŁO PRZYŁUBSKO) – 1.240 pkt.5. Zbigniew Pijet (KOŁO KONOPISKA) – 880 pkt.AKTYW1. Mieczysław Ośiński (KOŁO HUTMAR) – 1.735 pkt.2. Andrzej Michalak (KOŁO WYKROMET) – 1.000 pkt.3. Adam Kawecki (KOŁO CZ-WA MIASTO) – 810 pkt.4. Włodzimierz Staniowski (KOŁO MPK) – 720 pkt.5. Andrzej Konowalski (CZ-WA MIASTO) – 620 pkt.

„Jestem antyfaszystą” – to brzmi dumnie. W imię obrony wolności jednostki antyfaszysta czujnie śledzi pojawiające się tu i ówdzie niebezpieczeństwa, profilaktycznie alarmuje opinię publiczną, gdy ktoś krótko ostrzyżony składa kwiaty pod pomnikiem Dmowskiego, albo – o zgrozo! – „zamawia piwo”, pokazując razem pięć palców. .. Wolność jest darem, który chronić i bronić należy; tu zgadzam się z współczesnymi antyfaszystami. Faszyzm jako ideologia jest mi obcy, traktuję go z niechęcią, jak i inne ideologie XX w., prowadzące do pozbawiania życia i wolności „wrogów wolności”, „wrogów ludu” i innych „wybranych na wrogów”. Niestety, antyfaszyzm sam stał się ideologią, która usprawiedliwia podłość zbrodni.Fundamentem naszej cywilizacji jest prawo rzymskie. A zatem uznajemy, że prawo nie działa wstecz, nie można być karanym za czyn dozwolony w chwili popełnienia. Kara powinna dotyczyć konkretnego czynu, a nie takiej czy innej formy myślenia. Przyjmując takie standardy jako oczywiste, ze zdziwieniem i niedowierzaniem czytać będziemy treść dekretu Krajowej Rady Narodowej z 22 stycznia 1946 r. o odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację życia państwowego. A czytać powinniśmy – bo jest to kwintesencja antyfaszyzmu. Zgodnie z tym dekretem kara śmierci, ewentualnie więzienie od 3 lat do dożywocia, groziła temu, kto „idąc na rękę ruchowi faszystowskiemu lub narodowo-socjalistycznemu (…) działał na szkodę Narodu lub Państwa Polskiego przez a) umniejszenie lub osłabienie siły zbrojnej polskiej lub sprzymierzonej; b) osłabienie ducha obronnego społeczeństwa”. Dożywocie groziło  osobom sprawującym naczelne funkcje kierownicze za zaniedbania przynoszące korzyść faszyzmowi. Więzienie – za pochwalanie takowych zaniechań w pismach lub drukach. Art 6 przewidywał odpowiedzialność dla osób, które „przez oszukańcze zabiegi, stosowanie nacisku moralnego lub korupcje narzuciły Narodowi antydemokratyczną konstytucje lub usiłowały albo zmieniły prawnie obowiązujący ustrój Rzeczpospolitej Polskiej w duchu faszystowskim”. Za ten czyn też groziło dożywocie.  Dekret podpisał: Prezydent KRN Bolesław Bierut, premier Edward Osóbka-Morawski i Minister Sprawiedliwości Henryk Świątkowski. Art 10 wyraźnie wskazywał, że ma on zastosowanie do przestępstw popełnionych przed 1 wrześniem 1939 r. Ocena polityki zewnętrznej i wewnętrznej II RP jest i zawsze będzie przedmiotem sporu historyków, tak jak i każdy inny temat z przeszłości. Dekret z 1946 określił w imieniu państwa jednolitą, obowiązująca ocenę i oddał w ręce sądów, prokuratury, UB i MO wyrokowanie w zakresie odpowiedzialności indywidualnej za czyny uznane przestępstwa kilka-kilkanaście lat po ich popełnieniu. I to bynajmniej nie było prawo martwe: do więzień na mocy tego dekretu trafiali przedwojenni politycy, urzędnicy, dziennikarze, nauczyciele – pozostali przy życiu po gehennie niemieckiej okupacji ludzie tworzący przedwojenną elitę intelektualną. Młody funkcjonariusz wykształcony na kursach ideologicznych, tłumaczył cierpliwie z pomocą pałki, że nie zdając sobie z tego sprawy osadzeni byli faszystami lub faszyzmowi służyli. Faszyzm za zło absolutne został uznany, gdy sojusz ZSRR, USA, Wlk Brytanii walczył z koalicją zawiązaną wokół hitlerowskich Niemiec. Na wojnie pierwszą ofiarą jest prawda; propaganda wojenna absolutyzuje wroga. Stąd świat się stał czarno-biały. Po „dobrej” stronie humanitarne, komunistyczne NKWD, po złej faszystowskie „gestapo”… Na konferencji w Jałcie sojusznicy – Stalin, Roosevelt, Churchill – pochylili się z troską  nad losem Polski. „Szlachectwo zobowiązuje”, jako szczerzy demokraci chcieli dla Polski jak najlepiej… Przyjęto, że wybory władz suwerennego Państwa Polskiego muszą być w pełni demokratyczne. Tu pojawiły się wątpliwości: a co będzie, jeśli w tych demokratycznych wyborach wygrają polscy faszyści? Nie można było do tego dopuścić, więc ustalono, że nie mogą w demokratycznych wyborach uczestniczyć  partie faszystowskie. Himmler powiedział: o tym, kto jest Żydem, decydujemy my – czyli SS. Podobnie mógł powiedzieć Stalin, Beria czy Bierut. O tym, kto jest faszystą: decydujemy my. Faszystą nie był autentyczny przedwojenny faszysta Bolesław Piasecki, ale stał się nim gen. Władysław Anders, socjalista Kazimierz Pużak czy ludowiec Stanisław Mikołajczyk. Jako partie faszystowskie wykluczono nie tylko przedwojenną „sanację” i Stronnictwo Narodowe, ale i PSL, PPS-WRN, SP. Na koniec okazało się, że niefaszystowskie i demokratyczne są tylko komunistyczna PPR i jej „przylepki”. Trzeba o tym pamiętać; zawsze ktoś decyduje o tym, kto jest faszystą, a kto – nie. I zawsze reglamentacja demokracji prowadzi do  zbrodni. Sympatyczni i mili chłopcy z Antify (ruchu antyfaszystowskiego, głoszącego zakaz uczestnictwa w demokratycznych wyborach nielubianych ugrupowań, np. ONR, UPR, LPR czy PiS) wcześniej czy później – gdy przeforsują swoje idee – będą je wcielać w życie, kopiąc po nerkach i zagrzebując w wiezieniach tych, którzy się nie zgadzają z ograniczeniem swojej wolności. O tym, że można definiować, kto jest faszystą, mówić może tylko człowiek nie znający historii. Dyskusja jest przy tym trudna, dzięki narzuceniu wszystkim „stalinowskiej narracji”. Trudno jest dyskutować w XX w. o ideologiach, skoro w większości państw europejskich obowiązuje cenzura, ograniczająca dostęp do materiałów źródłowych, a za niektóre wypowiedzi można trafić do więzienia pod zarzutem „chwalenia faszyzmu”. Aresztowanie brytyjskiego pisarza Dawida Irvinga było tu wyraźnym ostrzeżeniem. Nikt z celebrytowanych obrońców indywidualnej wolności nie wystąpił w obronie Irvinga, zapominając, że prawdziwa tolerancja dotyczy przede wszystkim  respektowania prawa do głoszenia poglądów nam przeciwnych, a nawet dla nas wstrętnych. Tylko nie znając historii, można zapraszać Niemców, by bili polskich faszystów; tak jak to miało miejsce w zeszłym roku. Gdy mówimy bowiem o polskim faszyzmie (bo pamiętajmy, że inny był faszyzm włoski, żydowski, ukraiński, czeski, angielski, rumuński – każdy kraj miał swoją specyfikę), powinniśmy przeprowadzić własny, w miarę obiektywny osąd, posługując się faktami. Trzeba odpowiedzieć na pytania:– czy polscy faszyści wsadzali, czy byli wsadzani do wiezień?– czy mordowali, czy też byli mordowani?– czy dokonali zdrady państwa przymierzając się z wrogą potęgą?   Polskimi faszystami można nazwać przedwojennych działaczy Obozu Narodowo-Radykalego (ONR) lub żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych z czasów wojny. Nie można tych określeń rozciągać na cały obóz narodowy, bo „stare” Stronnictwo Narodowe nie tylko współtworzyło liberalną konstytucje „marcową” w 1921 r, ale także konsekwentnie broniło demokracji parlamentarnej. Obóz narodowy – to też zauważmy – nigdy samodzielnie nie rządził Polską, więc nie można mu przypisać pełnej odpowiedzialności za prowadzaną przed wojną politykę wewnętrzną. ONR powstał w 1934 r. i po trzech miesiącach funkcjonowania został zdelegalizowany. Założyciele trafili do obozu koncentracyjnego w Berezie Kartuskiej. Na pierwsze pytanie możemy odpowiedzieć: faszyści z ONR nie wsadzali (bo nie mieli władzy sądowniczo-policyjnej ani administracyjnej w II RP), ale byli wsadzani. Trafiali bez wyroku do obozu, byli skazywani na kary aresztu i więzienia. Skazywani, nie tuszujmy, słusznie: bo były to kary

W najnowszym cyklu Tygodnika „” odpowiemy na pytanie: kogo i za jaką cenę (spośród radnych) kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. Radny Marcin Maranda – Wspólnota Samorządowa Wiek: 35Wykształcenie: wyższe.Stan cywilny: – Żona Agata.Zawód małżonka: – Inspektor w Wydziale Kultury, Promocji i Sportu Urzędu Miasta Częstochowy – tam się poznaliśmy i zakochaliśmy od pierwszego wejrzenia. Wtedy jeszcze nie byłem radnym.Radny z okręgu: Stare Miasto, Śródmieście, Trzech Wieszczów.Miejsce zamieszkania: Trzech Wieszczów.Skąd zainteresowanie polityką? – Nie traktuję mojej działalności w Radzie Miasta jako polityki. Nie jestem politykiem. Jestem samorządowcem – jednym z mieszkańców, którzy mają więcej uprawnień by zmieniać lokalną rzeczywistość. Nie jestem członkiem partii politycznej.Zainteresowania: – Różnorodne – jestem człowiekiem uniwersalnym, ciekawym świata.POZA RADĄGdyby nie był radnym…: – Szukałbym innej, skutecznej formy działania dla mieszkańców.Źródło utrzymania: – Pensja rzecznika prasowego w częstochowskim MPK + dieta radnego.Dodatkowe dochody: nie ma.Organizacje pozarządowe: – Prezes Zarządu Stowarzyszenia Lokalni i członek Zarządu Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Regionu i Utworzenia Województwa Częstochowskiego. Awans zawodowy podczas kadencji: – Nie było.Języki obce: – Angielski.Doświadczenie: – Zapraszam do serwisu YOU TUBE. Polecam krótki film autobiograficzny pt. „Marcin Maranda – poznajmy się”. W RADZIEKadencja: druga (2006 – 2010, 2010 – 2014) Członek komisji: przewodniczący Komisji Kultury, Sportu i Turystyki Rady Miasta Częstochowy, członek Komisji Edukacji Rady Miasta Częstochowy.Działania dla swojej dzielnicy: – Zapraszam do serwisu YOU TUBE, gdzie jest film „Marcin Maranda – sprawdź, co Twój radny zrobił dla dzielnicy”. To oczywiście nie wszystko. Zainteresowani częstochowianie doskonale znają moją działalność i moją skuteczność.Spotkania z mieszkańcami: – Zawsze, kiedy chcą tego mieszkańcy.Priorytet budżetowy radnego: – Bezpieczeństwo – wykupienie przez miasto dodatkowych patroli policji.Najważniejsze zadanie wyborcze radnego: – Wielofunkcyjne boisko w dzielnicy Stare Miasto.Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Wady? Wszystkie te, które mogą spowodować, że za 2 lata – na koniec tej kadencji, nie uda się obudzić energii Częstochowy. Zalety? Wszystkie te, które spowodują, że  częstochowianie będą mieć dobrą pracę, a kierowcy nie będą jeździć po dziurawych drogach.Koalicja, zależności, układy…: – Stopień uzależnienia od tego czy innego prezydenta nie ma znaczenia. Znaczenie ma skuteczne działanie na rzecz mieszkańców. Jeżeli to cokolwiek dałoby mieszkańcom, to mógłbym nawet podpisać przysłowiowy pakt z diabłem. Osobiście nie czuję się od nikogo uzależniony – poza mieszkańcami oczywiście. *** Po wypowiedziach Marcina Marandy mogłoby się wydawać, że to radny prawie idealny. Ale… czas na krótkie podsumowanie. Kilka lat temu Maranda pracował w magistracie w Wydziale Komunikacji Społecznej. Gdy został radnym, musiał wziąć w Urzędzie Miasta bezpłatny urlop, gdyż ustawa zakazuje łączenia stanowisk. Ratunkiem dla bezrobotnego rajcy stało się zatrudnienie go (do dziś) w MPK (spółka miejska). Maranda, po wygaśnięciu mandatu ma prawo wrócić do Urzędu Miasta na wcześniej zajmowane stanowisko. Miejsce to czeka na niego 8 lat albo jeszcze dłużej, jeśli zostanie radnym trzeciej kadencji. By nie wylądować na zawodowym marginesie Maranda sprytnie pozostawił sobie wyjście awaryjne: pracując w MPK ma wakat w magistracie.Podobnie jak radna Salwierak, Maranda występuje w podwójnej roli – zwierzchnika i podwładnego prezydenta Matyjaszczyka (jest pracownikiem miejskiej spółki i jednocześnie radnym).Dziś Marcin Maranda nie chwali się swoimi osiągnięciami i nie bryluje na spotkaniach z mieszkańcami – wyciszony i pokorny pilnuje stołków, dwóch. Zawarł polityczny kompromis: jako reprezentant katolickiej prawicy nie wchodzi w drogę antyklerykalnej lewicy.

10 października, w Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego, w częstochowskim ratuszu odbył się wernisaż prac „Ego sum, qui sum”, co z łaciny tłumaczy się „Jestem, który jestem”. Aż 4087 Polaków odebrało sobie życie w 2010 roku, co czwarty obywatel kraju cierpi na problemy psychiczne, a ponad połowa wszystkich osób cierpiących na zaburzenia psychiczne nie jest leczona w ogóle. Brak wiedzy na temat chorób, nietolerancja oraz strach powodują, że środowisko odsuwa się od chorego. Można to zmienić – akceptując warunki chorób oraz pogłębiając życzliwość ludzi z najbliższego otoczenia. Sytuacja z roku na rok się poprawia, jednak jeszcze wiele pracy trzeba włożyć, aby zmienić sposób postrzegania osób umysłowo chorych. W tym celu Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Zaburzeniami Psychicznymi YAVA oraz Urząd Miasta Częstochowy zorganizowały wystawę „Ego sum, qui sum”, która mówi o aktywnych kulturalnie osobach niepełnosprawnych. Prace zostały wykonane różnymi technikami, były obrazy tradycyjne, jak i trójwymiarowe. – Prezentacja tych prac to moim zdaniem spektakularny, a jednocześnie drobny przykład tego, że to, co dzieje się w środowisku psychiatrycznym wychodzi na zewnątrz, do świata ludzi sprawnych.  Ludzie z problemami psychicznym stanowią niemałą część środowiska. Oni też mają coś do powiedzenia, własną wrażliwość, ambicje i pomysły na to, jak wyrażać swoje emocje – mówił lekarz psychiatra Marek Mieczyński podczas oficjalnego rozpoczęcia wystawy.