Dziś (12 grudnia) odbędzie się premiera spektaklu „Senior: projekt człowiek”. Widowisko będzie zwieńczeniem projektu realizowanego z grupą 60 + w Częstochowie. Spektakl „Senior: projekt człowiek” jest autorskim projektem Julii Liszewskiej, realizowanym pod szyldem Teatru Niezależnego TLEN. To owoc 3-miesięcznych spotkań, warsztatów i prób, które reżyserka prowadziła dla częstochowskich seniorów w wieku powyżej 60 lat. Bodźcem oraz siłą napędową całego przedsięwzięcia był artykuł prasowy, w którym – zdaniem uczestników projektu – ludzie w wieku senioralnym zostali nakreśleni w sposób tendencyjny. W spektaklu poruszane są problemy schematycznego traktowania osób starszych i postrzegania ich poprzez statystki. Na przedstawienie składają się fragmenty artykułu z gazety codziennej, który zainspirował reżyserkę do stworzenia projektu oraz teksty literackie, głównie wiersze bliskie warsztatowiczom: Poświatowskiej, Bursy, Różewicza, Osieckiej. Spektakl dopełniają piosenki Bułata Okudżawy, śpiewane przez Michała Kulę przy akompaniamencie gitary. „Senior: projekt człowiek” – 12 grudnia, godz. 18.00, OPK „Gaude Mater”.

Wczoraj w starostwie powiatowym w Częstochowie doszło do niecodziennego spotkania. Przedstawiciele władz miasta oraz gmin ościennych rozmawiali na temat nowych przepisów związanych z ustawą „śmieciową”. Ekspertem był reprezentant Ministerstwa Środowiska. Podczas debaty prawnik z Warszawy przyznał, iż niewykluczone są zmiany w ustawie. Przede wszystkim ministerstwo będzie dążyło do wydłużenia czasu wejścia w życie przepisów. Dziś ustawa mówi, że nowe zasady mają być przez gminy realizowane nie później niż od 1 lipca 2013. Wiadomo natomiast, że większość gmin nie zdąży. Ponadto przedstawiciel ministerstwa zasugerował, iż zmiany dotyczyć mogą metod naliczania opłat za odbiór i składowanie śmieci. Obecnie ustawa przewiduje tylko jeden rodzaj metody na terenie danej gminy. Dla przykładu, jeśli władze gminne zdecydowały o naliczaniu podatku “śmieciowego” od osoby, to mieszkańcy całej gminy muszą być rozliczani na podstawie wyłącznie tej metody. Ustawa dziś nie uwzględnia, by mieszkańcy bloków płacili za śmieci według zużycia wody, a mieszkańcy domków jednorodzinnych – od osoby. Innymi słowy nie ma możliwości mieszania metod. Te dwie zmiany są – podobno – przedmiotem debaty ministerialnych urzędników. Niezależnie od prac legislacyjnych i planów ministerstwa, gminy obowiązują zapisy istniejące, a więc ustawa w obecnym kształcie.

Zakończyła się dwunasta edycja konkursu „Jurajski Produkt Roku”. Podczas uroczystego finału nagrodzono inwestycje w Olsztynie, Poczesnej i Częstochowie. Podsumowująca gala odbyła się 7 grudnia w Klubie Politechnik. W kategorii produkt lub usługa budowlana wręczono trzy równorzędne nagrody: – UNIBEP S.A., TAMEX OBIEKTY SPORTOWE S.A., SPAK Studio Projektowe Anny Kasprzyk, WPI WUDIMEX Sp. z.o.o. – za halę sportową przy ul. Żużlowej w Częstochowie;– Urzędu Gminy Poczesna i Cz.P.B.P Przemysłówka S.A. – za szkołę podstawową i salę gimnastyczną dla Zespołu szkół w Poczesnej; – Gminy Olsztyn – za rewitalizację rynku w Olsztynie. Wyróżnione zostały firmy: ArtHauss (producent domów stalowych), K.O.B. Kobnext – za kompleksowe wykończenie w budynku Rotundy bloku Dydaktyczno-Hotelowego Centralnej Szkoły Państwowej Straży Pożarnej w Częstochowie oraz APS – producenta świetlików aluminiowych. W dziedzinie ekologii, ochrony środowiska, odnawialnych źródeł energii nagrodzono firmę Wachelka Inergis (zastosowanie odnawialnych źródeł energii i trigeneracji w szpitalu w Bochni). Wyróżniono Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Ekotop Renata Kazibudzka. W kategorii „inny produkt” zwyciężyła firma Axel Stanisław Kosela (obuwie damskie ortopedyczno-profilaktyczne). W kategorii e-technologia, e-usługi zwyciężyła firma ISK (system CRM da mobilnych handlowców). Wyróżnienie otrzymał Zakład Instalacji Elektrycznych Stanisław Kowalski. W kategorii „usługa” nagrodzono Polimex Mostostal (technologia cynkowania ogniowego), a wyróżnienie trafiło do Wyższej szkoły Hotelarstwa i Turystyki (projekt „Turystyka – nowe możliwości. Kurs pilotów i przewodników). W kategorii „instytucja lub osoba zasłużona dla rozwoju lub promocji regionu” wyróżniono wójta gminy Dąbrowa Zielona, Marię Włodarczyk i Polskie Stowarzyszenie Jazzu Tradycyjnego w Częstochowie. Honorowe Złote Odznaki dla przedstawicieli samorządu gospodarczego otrzymali: Joanna Okularczyk, Wojciech Mikołajczyk i Marek Wachelka. W zorganizowanym przez Regionalną Izbę Przemysłowo-Handlową konkursie oceniano przedsiębiorców i dostarczycieli usług z regionu częstochowskiego.

„Gdyby we wrześniu 1939 r. żył Józef Piłsudski…” – tak brzmi najczęściej powtarzany  motyw historii alternatywnej. W opinii większości mieszkańców Polski kampania wrześniowa była katastrofą; gorycz mieszała się z oskarżeniami przywódców. „Gdyby żył Marszałek, On by nie dopuścił”. Niestety, tego twierdzenia nie da się zweryfikować. Nie jest wykluczonym, a nawet najbardziej prawdopodobnym, że najbliższą prawdzie wizję zachowania Marszałka Piłsudskiego przedstawił Witkacy w „Pożegnaniu jesieni”. Jest tam scena podczas rozstrzygającej  bitwy z azjatycko-bolszewicką nawałą, gdy Wódz swym geniuszem przewiduje wynik i – by oszczędzić krwi żołnierzy – kapituluje bez walki. „Pożegnanie jesieni” powstało w 1925 r., a prognozowana katastrofa dotyczyła wschodniego zagrożenia. Autor nie był i nie pretendował do znawstwa sztuki wojennej strategii. W wojnach w XX w. do wyjątkowych sytuacji należały „rozstrzygające bitwy”, w których o zwycięstwie decydował geniusz Wodza i męstwo żołnierzy. Gdyby więc żył Marszałek Piłsudski, to 17 września 1939 r. w swojej kwaterze w Kutach byłby w podobnej sytuacji jak Marszałek Rydz Śmigły. I tak jak Śmigły wiedziałby, że odpowiedzialność nie pozwala wybrać najprostszego rozwiązania – samobójczej śmierci. I tak jak Śmigły wiedziałby, że każde inne rozwiązanie jest gorsze. Nie tylko generałowie i politycy, ale zdecydowana większość opinii publicznej myśli o przyszłej wojnie przez doświadczenie wojny poprzedniej. Zasady strategiczne wydają się niezmienne. Wojna jest przedłużeniem polityki, a więc służy do osiągnięcia racjonalnie określonego celu, a narzędziem realizacji jest zniszczenie przemocą sił materialnych przeciwnika. Racjonalność stanowi o przewidywalności. Możliwe jest określenie interesu własnego i interesu przeciwnika, wyznaczenie pola konfliktu oraz określenie koncepcji jego rozstrzygnięcia. Wojnę wygrywa ten, kto w odpowiednim czasie i miejscu dysponuje przewagą materialną i potrafi to wykorzystać. Ten warunek nie zawsze wynika z porównania całkowitego potencjału demograficznego i gospodarczego państw. Plan Piłsudskiego, wojny prewencyjnej z Niemcami w 1933 r, był dość racjonalny. Polska, wtedy, w określonym czasie i miejscu, dysponowała zdecydowaną przewagą militarną na Niemcami. Możliwe też było militarne zwycięstwo Polski nad ZSSR w 1938; bo mimo przewagi w uzbrojeniu armia sowiecka była sparaliżowana „czystkami stalinowskimi”. Ten rachunek sił nie jest jednak pełnym; tak w 1933 r jak i w 1938 r Polska nie była materialnie zdolna do toczenia wojny na dwóch frontach. Wojna prewencyjna w 1933 r wymagałaby tworzenia warunków politycznych, w których Francja współuczestniczyłaby w ataku na Niemcy, Wielka Brytania zachowałaby życzliwą Polsce neutralność, a ZSRR wyrzekłby się możliwości  ataku i aneksji wschodnich kresów Rzeczpospolitej. Musiałaby więc istnieć, niezależna od woli władz polskich, wyjątkowa koniunktura polityczna, by dzięki ograniczonej wojnie prewencyjnej usunięta lub odsunięta w czasie zostałaby tragedia wielkiej wojny światowej.W 1933 r Niemcy ( przez ograniczenia narzucone traktatem wersalskim) dysponowały tylko 7 dywizjami wojska liczącymi nie więcej niż 100 tys żołnierzy; mieli jedynie 32 samoloty, a nowoczesne czołgi dopiero rodziły się na deskach projektantów. Mimo braku ograniczeń podobnie nieprzygotowane do działań militarnych były inne państwa. Armia amerykańska liczyła 70 tys żołnierzy, dopiero rozważano  trudną społecznie operację przeniesienia kawalerii z koni do czołgów.  Jednym państwem, które świadomie i konsekwentnie przygotowywało się do wojny, był ZSRR.  W ciągu kilku lat ten rachunek potencjału militarnego zmienił się zdecydowanie na niekorzyść Polski. W 1939 r Hitler dysponował  107 dywizjami i ponad 500 samolotami.Sojusz militarny z Francją i Wlk. Brytanią miał sens, ale państwa sojusznicze swoja zdolność militarną umożliwiająca  pokonanie Niemiec mogły osiągnąć dopiero w 1942 r.  Polska też inwestując w budowę COP wykorzystać to mogła nie wcześniej niż w 1942-43 r. Jeżeli więc przyjąć klasyczne zasady strategiczne, porównując możliwości zgromadzenia w określonym czasie i miejscu potencjału militarnego, kampania wrześniowa była przegraną zanim się zaczęła. Wyobraźmy sobie, że we wrześniu 1939 r żyją jeszcze dwaj polityczni geniusze Dmowski i Piłsudski. Obaj, mimo dzielących ich różnic, tak jak w 1919 r., współpracują ze sobą, szukając wspólnie możliwości  optymalnego wyjścia ze śmiertelnej pułapki. I obaj decydują się na wybór „mniejszego zła”: pokój z Niemcami za cenę oddania Gdańska i wejścia w sojusz militarny z Hitlerem…Otóż obawiać się można, że  nawet wielki autorytet tych polityków nie przekonałby opinii publicznej, skłócona i podzielona wewnętrznie Polska stałaby się pionkiem w niemieckiej grze, dzieląc w przyszłości los takich sojuszników Niemiec jak Węgry czy Rumunia. Państwa oparte na ideologii totalitarnej nie kierują się tradycyjnie pojmowaną racjonalna logiką. Nie da się ustalić modus vivendi z kimś pokroju Kuby Rozpruwacza, dla którego przemoc jest celem samym w sobie. Historię alternatywną świetnie się pisze z perspektywy lat, gdy znamy przebieg rzeczywistej historii. Zarozumiałość „później urodzonych” wyrażą się w próbie udowodnienia, że w określonych warunkach bylibyśmy mądrzejsi. Czesi zgodzili się oddać Sudety otrzymując w zamian gwarancję przetrwania jako państwo. Pół roku później ta gwarancja okazała się nic nie wartym świstkiem „papieru”…Jaką gwarancje przetrwania miałaby Polska po oddaniu Gdańska ? Zapleczem partii nazistowskiej były grupy kombatanckie o świadomości ukształtowanej wynikiem I wojny światowej. Powstanie Polski dla nich było jednym z nieszczęsnych następstw tej wojny; blisko 100 tys Niemców musiało migrować z utraconego śląskiego, pomorskiego i wielkopolskiego Heimatu. Odzyskanie Gdańska nie zaspokajało oczekiwań, pojawiłyby się – wcześniej czy później – nowe roszczenia. Nie jest też oczywiste, czy Hitler potrzebował sojuszu Polski do walki z sowietami. Przy całym swoim szaleństwie ideologicznym Hitler był pragmatykiem. Równie dobrze po zwasalizowaniu Polski mógł dogadać się ze Stalinem w sprawie IV rozbioru; a mając zabezpieczone tyły rozpocząć wojnę z Francją o odzyskanie Alzacji i Lotaryngii.Historia alternatywna to hipotezy niemożliwe do weryfikacji. W sierpniu 1939 r marszałek Rydz Śmigły mógł już tylko zrobić, to co zrobił. Zmobilizować maksimum sił militarnych i prowadzić  działania obronne w sposób zadający Niemcom największe straty. Nawet najwięksi krytycy nie negują, że tak właśnie było. Trudno też negować sens koncepcji ostatniej linii obronnej na „przedmościu rumuńskim”. Tylko tam armia polska miała możliwość korzystania z zewnętrznej pomocy (transporty przez zaprzyjaźnione Rumunię i Węgry), tam były zasoby ropy naftowej, tam także ukształtowanie terenu sprzyjało wojnie pozycyjnej. Generałowie planują strategiczne działania w oparciu o doświadczenia poprzednich wojen. W sierpniu 1914 r ofensywa niemiecko-austriacka zajęła większość rosyjskiego zaboru ( Królestwa Polskiego). W listopadzie W.K. Mikołaj Mikołajewicz poprowadził kontrofensywę, która niemal nie zakończyła I wojny światowej. Desperacja obrona niemiecka na Jurze, ściągniecie posiłków z frontu zachodniego, uratowały państwa Centrum. Podobnie w czasie wojny 1920 r, odwrót wojsk polskich, oddanie ziem wschodnich, pozwoliło zyskać czas umożliwiający przeprowadzenie

Piątkowa sesja Rady Miasta należała do najbardziej nerwowych, chaotycznych i nieprzewidywalnych od początku rządów SLD. Nad emocjami nie panował sztab Matyjaszczyka, radni i przede wszystkim zebrani w sali sesyjnej mieszkańcy Częstochowy. Sporo zamieszanie wywołali pensjonariusze ośrodków pomocy, dla których przekazanie placówek poległych dotychczas MOPS-owi organizacjom pozarządowym, jest nie do przyjęcia. Temat nie był przewidziany w porządku obrad, stąd przesunął wszystkie zaplanowane punkty harmonogramu sesji o kilka godzin. Gorąco zrobiło się około południa, gdy radni przystąpili do pakietu głosowań nad systemem gospodarki odpadami. Chodziło m.in. o przekazanie Częstochowskiemu Przedsiębiorstwu Komunalnemu obowiązku utrzymania czystości i porządku w Częstochowie oraz ustalenie metody i stawki opłaty za gospodarowanie odpadami. Radni nie potrafili dojść do porozumienia mimo apeli prezydenta o podjęcie decyzji i przegłosowanie ustalonych punktów. Z sali padały do Matyjaszczyka i jego zastępców pytania o dokładne wskazanie, co składa się na podane przez urzędników opłaty. Ile w kwocie 6,11 za metr sześcienny w przypadku metody od zużycia wody jest kosztów transportu, segregowania, składowania i administracji? Większość niewiadomych pozostała nimi do końca sesji. Radni nie przegłosowali uchwał o gospodarce odpadami. Będą musieli to zrobić podczas ostatniej sesji tego roku zaplanowanej na 28 grudnia. Jeśli tego nie zrobią, zrobi to za nich wojewoda i to on ustali, według której metody będziemy w Częstochowie rozliczani (od wody, od osoby, od gospodarstwa, od powierzchni).Tematy budżetowe też nie zostały przez radnych przyjęte. Urzędnicy Matyjaszczyka przypuszczają, że najbliższa sesja przyniesie rozwiązanie wszystkich, pozostawionych w zawieszeniu uchwał. Niektórzy radni powątpiewali, padła więc propozycja, by przed końcem roku odbyły się dwie sesje, nie jedna. Żadnych konstruktywnych decyzji jednak nie podjęto.

Wstępnie ustalone stawki opłat za odpady budzą wiele kontrowersji. Częstochowscy radni pytają: dlaczego gminny ościenne wyliczyły o wiele niższy podatek „śmieciowy” dla swoich mieszkańców niż Częstochowa? Przecież mamy własną instalację [tj. wysypisko śmieci – red.], a więc koszty powinny być niższe! – My dokonaliśmy stosownych wyliczeń, natomiast wiele gmin nadal się łudzi, że uda im się utrzymać stawki na poziomie 7-9 zł – tłumaczy prezydent Częstochowy i podaje przykład małopolskiej gminy Rzezawa, w której – według informacji Krzysztofa Matyjaszczyka – po ogłoszeniu przetargu na firmę odbierającą odpady trzeba było dwukrotnie zwiększyć opłatę za śmieci. – Nie mieliśmy żadnych problemów, to nieprawda – zaprzecza wszystkiemu urzędnik z Rzezawy. Na dzisiejszej sesji Rady Miasta miały zapaść kluczowe decyzje w kwestii systemu „śmieciowego” – m.in. stawek opłat za odpady oraz metody ich naliczania. Żadna uchwała w tej sprawie nie została jednak przyjęta, choć nowy system gospodarowania odpadami musi zostać uregulowany przez miasto do końca roku. Już na początku sesji prezydent Matyjaszczyk zaapelował do radnych, aby nie głosowali nad projektem uchwały o wyborze metody ustalenia opłaty za wywóz śmieci. W efekcie – zamiast konkretnych decyzji – odbyło się jedynie pierwsze czytanie projektu, a radni zadawali prezydentowi szereg pytań: „Na jakiej podstawie miasto ustaliło stawki opłat za śmieci?”, „Dlaczego tak ważne decyzje podejmowane są na ostatnią chwilę?”, „Dlaczego tak drogo?”, etc. Aby udowodnić sensowność tych pytań, wróćmy do przykładu gminy Rzezawa, na który tak chętnie powołał się prezydent Częstochowy, próbując bronić częstochowskich urzędników i ich działania. Z relacji Matyjaszczyka wynika, że małopolska gmina ustaliła wstępnie bardzo niskie stawki opłat za odpady. W wyniku przetargu, do którego zgłosiła się zaledwie jedna firma odbierająca śmieci, trzeba było podnieść podatek „śmieciowy” dwukrotnie. Urzędnik gminy zaprzecza: – To nieprawda. Jesteśmy w trakcie przetargu. Do tej pory zgłosiło się 7 firm, ale czekamy jeszcze tydzień na oferty – relacjonuje Józef Młynarczyk z Referatu Infrastruktury Rolnictwa i Ochrony Środowiska. Mieszkańcy Rzezawy mieli obowiązek złożenia deklaracji w sprawie podatku „śmieciowego” do końca października (w Częstochowie wtedy dopiero zaczynały się konsultacje społeczne). Gmina będzie rozliczać mieszkańców z odpadów metodą „od głowy” – zapłacą oni 10 zł za śmieci segregowane, 17 zł za zmieszane (w Częstochowie stawka wynosiłaby odpowiednio: 14,45 zł i 18 zł). Instalacja regionalna (tj. wysypiska śmieci), z której korzystać będzie Rzezawa, znajduje się w Tarnowie, tj. w odległości 60 km. od gminy (Częstochowa ma instalację na miejscu). Nowy system gospodarnowania odpadami wejdzie tam w życie 1 stycznia 2013 roku (w Częstochowie – 1 lipca 2013 roku). Jak widać, Rzezawa powinna być raczej wzorem do naśladowania niż sposobem na odpieranie zarzutów radnych. Dzisiejsza sesja Rady Miasta zamiast dać odpowiedzi – pogłębiła wątpliwości mieszkańców. Nie przyjęto regulaminu, nie uchwalono stawek, nie wybrano metody. Nadal nie wiadomo też, kto będzie odpowiedzialny za wdrożenie w życie nowego systemu gospodarki odpadami. Urząd Miasta podaje, że do jego obsługi potrzebnych będzie 23 pracowników. Założenia te wydają się optymistyczne, bo ze źródeł nieformalnych wynika, że administracja będzie przynajmniej 40-osobowa. Magistrat na razie nie ujawnia, czy do tego celu zostaną zatrudnione osoby nowe, czy raczej już pracujące w strukturach miejskich, które zostałyby przesunięte z dotychczasowych stanowisk.