Z ostatniej chwiliZgodnie z zapowiedziami i staraniami lewicy, nowym dyrektorem częstochowskiego pogotowia ratunkowego [informacja z godziny 16.05 – red.] został Janusz Adamkiewicz (SLD). W zasadzie żadna to niespodzianka, ale… Nowy dyrektor Adamkiewicz jest także miejskim radnym. Nie może łączyć funkcji w Radzie ze stanowiskiem, w tym przypadku dyrektora, które bezpośrednio podlega prezydentowi miasta. Trudno powiedzieć, czy byłemu już dziś radnemu przykro jest rozstawać się z fotelem w sali sesyjnej, ale powszechnia wiadomo, że dyrektor Adamkiewicz nie zamierza z polityki rezygnować. Ma plan, by zostać… posłem. Tak może się stać, gdyby po przyszłorocznych wyborach, w parlamencie europejskim znalazł się obecny poseł RP Marek Balt. Jego miejsce w Sejmie zająłby następny z listy, czyli Adamkiewicz. Panowie, teoretycznie, już sobie wszystko przemyśleli – stołki zostały rozdane. Na przeszkodzie stoi tylko… elektorat. Pan Adamkiewicz zapomniał jednak, że przez młodych gniewnych lewicy, zaliczany jest do starej gwardii. A ruchy personalne w częstochowskim SLD wyraźnie wskazują na systematyczne “wybijanie starych”. Wcale nie jest więc powiedziane: czy należy Adamkiewiczowi gratulować, czy może współczuć. Tak czy siak w Radzie Miasta zwolniło się miejsce. Teraz zajmie je… Ewelina Balt (SLD), rzecz jasna żona posła Marka Balta (SLD). I jeśli dotychczas poseł musiał osobiście stawiać się na sesjach Rady Miasta, by przypomnieć wszystkim radnym, gdzie jest ich miejsce [czytaj w archiwum: “Balt kłamie”], teraz będzie mógł robić to przy pomocy małżonki.

PO częstochowskie czeka wielka czystka. Złośliwcy twierdzą, że nie ma już co czyścić. Dla wielu mieszkańców lokalna Platforma jest partią po prostu martwą. Ostatnie wydarzenia w częstochowskiej Platformie Obywatelskiej poddają w wątpliwość sens jej istnienia w ogóle. Czarne chmury zbierały się wprawdzie od dawna, ale nawet przeciwnicy nie myśleli, że jest aż tak źle. Przykład idzie z góry Mówiąc „liderzy PO”, kogo mamy na myśli? Senator Szewiński, „syn nie swojej matki”, wielki przegrany w sprawie Mistrzostw Świata w Siatkówce 2014 w nowej hali na Zawodziu i wiecznie niewidoczny lokalnie. W niebycie na głowę bije go jednak poseł Sztolcman, który wyłania się niczym feniks z popiołów zawsze tuż przed wyborami, a przez cztery lata wznosi modły, by nikt go nie zauważał. Lasecki to z kolei wielki baron na salonach, wystarczy mu tytuł senatorski, który nieźle komponuje się z tytułem szlacheckim. Jego celem nie są sprawy elektoratu, lecz zespół pałacowy w Bobolicach i w Mirowie. Posłanka Leszczyna chaotycznie i bez planu próbuje być widoczna na lokalnej scenie politycznej. Na własne życzenie przyrósł do niej wizerunek Fiony; niestety tak wizualnie, jak intelektualnie postać z bajki, w którą wcieliła się posłanka, nie nadaje się do wielkiej polityki. Sen z powiek spędza Leszczynie rywalizacja z koleżanką z Sejmu, a nie sprawy ważne dla miasta. I ostatnia platformiana osobowość – posłanka Rozpondek. Od lat niekwestionowana królowa PO w Częstochowie (kiedyś u boku zniesławionego Chatysa). Nic nie dzieje się bez jej zgody, chociaż usilnie próbuje stworzyć wrażenie samodzielności swoich podopiecznych. Posłanka nie przeciwstawia się decyzjom lewackiej władzy, bo np. syn straciłby pracę w spółce miejskiej (ZGM). I chociaż niewielu docenia jej wkład w rozwój miasta za czasów prezydentury w Częstochowie, faktem jest, że dziś nie pozostała nawet namiastka dawnej Haliny Rozpondek. Jej znakiem szczególnym, w latach świetności posłanki i prezydenta miasta, była idea samorządności, którą nieco wbrew pełnionej funkcji skutecznie wdrożyła w życie. Uważała bowiem, że Rada Miasta jest najważniejszym i decydującym organem w mieście, a prezydent pełni rolę drugorzędną – wykonawczą. Dziś posłanka Rozpondek zmieniła front. Wprawdzie swoje doświadczenie wykorzystuje w Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, w której jest zastępcą przewodniczącego, to lokalnie własne dokonania obróciła wniwecz i zapomnienie. Dwie się biją, SLD korzysta Kompromitujące walki na najniższych szczeblach PO, są odzwierciedleniem waśni na górze. Przez lata całe w Częstochowie działał jeden klub Platformy. Rywalizacja Leszczyny z Rozpondek doprowadziła do stworzenia drugiego koła. Konflikt interesów, szorstka przyjaźń czy może szczera nienawiść? Polityczne drogi koleżanek z jednej partii rozeszły się, raczej na dobre. Dziś panie toczą przeciwko sobie najważniejszą batalię w politycznej karierze, a przed zbliżającymi się wyborami samorządowymi należy spodziewać się apogeum, bo do kompromisu z pewnością nie dojdzie – jedna chce władzy, druga władzy nie odda. Rozmyte ideały, brak jednomyślności i ciągłe zatargi na górze lokalnej piramidy zwiastują koniec PO w naszym mieście. Posłowie i senatorowie gdzieś są i może nawet coś robią, ale nie dla Częstochowy. By się nachapać, by się ustawić Jaki pan, taki kram… radnych. VI kadencja Rady Miasta zapisze się dla potomnych jako najsłabsza, najbardziej interesowna i ekstremalnie zmanipulowana przez ekipę rządzącą. Wielu radnych PO już wie, że jest w radzie po raz ostatni. Bez umiaru korzystają więc z przywilejów, by jak najwięcej „ugrać” dla siebie. Liderzy Platformy biernie przyglądają się wewnętrznej rzezi, bo porządek oznaczałby jednomyślność i dyscyplinę. A trup platformiany ściele się gęsto. Sabat bezwstydnie patrzył kolegom w oczy i wypierał się swojego udziału w aferze internetowej. Pokazał prawdziwe oblicze, wypisując na forach: o Marcinie Biernacie, że wygląda jak chomik; o Izabeli Leszczynie – że się na plakacie “zrobiła na ‘trzydziestkę’, lekka przesada”; o Halinie Rozpondek i Grzegorzu Sztolcmanie – że lepiej, by się już z polityki wycofali, bo to tylko “nyndza, prostactwo, słoma wychodząca z lakierków”. Po udowodnieniu Sabatowi winy i tak twierdził, że deszcz pada. Inny radny PO, Biernat, z twarzą pokerzysty utrzymuje, że kilka tysięcy złotych wynagrodzenia mu się należało (został radnym, będąc w tym czasie na wypowiedzeniu z funkcji wicekomisarza Częstochowy). Może i tak, to rozstrzygną prawnicy, ale ludzka przyzwoitość nakazywała dać sobie na wstrzymanie. Kolejny radny PO, Wawrzkiewicz, notorycznie nie zgadza się z kolegami z partii. Wręcz zasadnym jest pytanie, z której listy startował, bo z pewnością nie z PO (tak się dziś zachowuje). Podczas ostatniej sesji Rady Miasta Wawrzkiewicz, jako jedyny z Platformy, zagłosował za odrzuceniem rezygnacji Sabata z funkcji wiceprzewodniczącego Rady, podobnie jak „koledzy” z SLD. Sabat po wybrykach internetowych został ukarany przez sąd koleżeński PO i zawieszony na dwa lata w prawach członka Platformy. Musiał zrezygnować ze wszystkich funkcji nadanych mu przez partię. Wawrzkiewicz, nie przyjmując rezygnacji Sabata, sprzeciwił się decyzji sądu PO. Niekończąca się opowieść o lukratywnych stanowiskach w spółkach miejskich członków PO i jednocześnie radnych, np. Salwierak, Iżyńska, budzi zażenowanie nawet wśród liberałów. Bezrobotny radny, choć „opozycyjny”, mniejsze obiekcje miał będzie podczas głosowań, gdy dostanie pracę – z takiego założenia wyszła lewica i pomysł, genialny w swej prostocie, padł na podatny grunt. Radni PO bez skrępowania przyjmują propozycje Matyjaszczyka, a pytani o konflikt interesów – udają Greka.   To, jacy są nasi radni, pokazuje sesja (każdy mieszkaniec powinien pójść i zobaczyć, drzwi są otwarte, każdy może wejść). Ktoś, kto przyjdzie po raz pierwszy, z pewnością przeżyje szok: radni są niepunktualni, nie słuchają referentów, w tym czasie chodzą po sali, rozmawiają między sobą lub przez telefony, wychodzą z sali w trakcie dyskusji. Wrażenie jest uderzające – grupa dzieci chorych na ADHD. W braku kultury osobistej i szacunku do miejsca brylują radni PO. Przyjdzie Tusk i wyrówna Kto ponosi winę za katastrofalny stan PO w naszym mieście? Lokalni przywódcy. Ich zachowanie kopiują pozostali członkowie partii. * Liderzy nie potrafią działać wspólnie, sami tworzą chaos i tak też postępują radni. Lepiej udawać wewnętrzny rozłam niż przyznać, że PO przeszło na stronę SLD.  * Nikt w Platformie nie ma pomysłu na Częstochowę. Brakuje inicjatyw parlamentarzystów, na których mogliby wzorować się radni. * Nikomu w PO nie jest na rękę rywalizacja z SLD, zwłaszcza że nie wiadomo, jak będzie i kto wygra następne wybory. Stanowiska przecież rozdane.* Członkowie PO mozolnie budują obraz, że za błędy rządzenia odpowiadają jacyś urzędnicy lub ewentualnie jacyś radni,

Już tysiące ludzi skorzystało z porad blogującego aspiranta Fortuny, który o pieniądzach wie prawie wszystko. Czytaj kolejne porady i zdobądź sprawność finansową z Fortuną! Uwaga – konkurs! Wycinaj z gazety i zbieraj znaczki sprawności finansowych, aby wziąć udział w konkursie i wygrać dla siebie lub dla wskazanej osoby w wieku 16-19 lat wyjazd na obóz naukowy Akademii Leona Koźmińskiego, realizowany na licencji amerykańskiego Camp Millionaire. Więcej informacji na stronach:http://fortunaradzi.pl/index.php/zdobywajcie-ze-mna-sprawnosc-finansowa/ oraz http://gazetylokalne.pl/.

Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach jest jedną z nielicznych instytucji na terenie województwa śląskiego, która podjęła się jakże ważnej w odniesieniu do ustawy “śmieciowej” kampanii informacyjno-edukacyjnej. Każdy z nas, gdyby się głębiej zastanowił, ze zdziwieniem przyjąłby fakt, iż przede wszystkim produkuje śmieci. Oczywiście nie chodzi o to, że wytwarzamy kartony czy plastikowe opakowania, ale o to, że kupujemy towary w nie zapakowane. Na całym świecie, a szczególnie w krajach wysoko rozwiniętych, w tym w starej Europie, przeciętny mieszkaniec przed robieniem zakupów zastanawia się nad śmieciami. Dla nas, Polaków, to zadziwiające, podobnie jak w latach 60. mycie zębów. Dla europejczyków natomiast to oczywista prawda. Zwróćmy uwagę, że w zasadzie nie ma dziś towaru, który nie byłby w coś zapakowany. Nawet warzywa nierzadko zawijane są w folię. Każdy element dziecięcej zabawki do złożenia jest spakowany osobno. Popularne niegdyś szklane butelki na mleko – wielorazowego użytku – dziś zastępujemy jednorazowymi, wielomateriałowymi kartonami. Jeszcze nie tak dawno nasze matki i babcie do sklepu chodziły z wiklinowymi kosztami bądź też własnymi torbami. Dziś korzystamy z tzw. „zrywek” czy reklamówek. Wydaje się nam, że to nieco pozbawione myślenia działanie pozostanie bez konsekwencji. Otóż nie. Wszelkie towary zawierające sztuczne, trudno rozkładalne elementy będą zalegać jeszcze przez wiele lat. Gdyby każdy zastanowił się, w jaki sposób mógłby wesprzeć środowisko naturalne, wówczas nasza codzienność – każdego z nas – zmieniłaby się diametralnie. Spróbujmy wybrać choćby jeden ze sposobów: 1. Idąc do sklepu, zabierajmy ze sobą własny koszyk/torbę/siatkę na zakupy.2. Postarajmy się kupować warzywa i owoce sprzedawane luzem, a nie zawinięte w folię, bo – pomijając już nawet kwestię ekologiczną – taka żywność nie jest zdrowa.3. Jeśli to możliwe, kupujmy większe opakowania zamiast dużej liczby małych.4. Zastanówmy się, co łatwiej poddać recyklingowi: szkło czy plastik? Rzecz jasna szkło jest znacznie łatwiejszym materiałem do ponownego przetworzenia, a poza tym butelki szklane i słoiki możemy za jakiś czas wypełnić czymś nowym, np. letnimi przetworami. Wybieraj więc napoje w szklanych butelkach, a nie w puszkach.  5. Unikaj przedmiotów jednorazowego użytku: plastikowych sztućców, maszynek do golenia, zapalniczek itp. Zamiast tego lepiej zakupić ich wielorazowe odpowiedniki. Spróbujmy sami dla siebie zrobić krótki test. W sobotę z samego rana, tuż przed sprzątaniem, mieszkańcy regionu częstochowskiego wkładają pusty worek do kosza. W ciągu dnia sprzątają, gotują, wieczorem odpoczywają, zajadając słodycze. W niedzielę leniuchują, by w poniedziałek rano ocenić stan swojego kosza. W większości domostw worek będzie pełny. W następny weekend spróbujmy nie używać materiałów jednorazowych, np. papierowych ręczników, a zamiast nich materiałowych ściereczek. Ponadto spróbujmy z dużą dozą rozsądku podejść do sobotnich zakupów, niechaj to będzie weekend poświęcony ekologii, weekend poświęcony oszczędzaniu z myślą o środowisku naturalnym. Zaglądając do kosza w poniedziałek rano okaże się, że wypełniliśmy go zaledwie w połowie. Innymi słowy, niewiele wystarczy, by poskromić produkcję naszych śmieci. I jeszcze na zakończenie kilka słów o działalności naszej Rady Miasta w sprawie ustawy „śmieciowej”. Nadal jest mnóstwo niewiadomych, ale nareszcie coś drgnęło. Radni uchwalili, że każdy mieszkaniec Częstochowy zapłaci 10,50 zł za odpady segregowane, 12,50 zł za zmieszane. Wiadomo też, że cały system wdrażać będzie Częstochowskie Przedsiębiorstwo Komunalne. Prawie pewnym jest także, iż do systemu – prócz osób indywidualnych – dołączą także częstochowskie firmy. Ustalenia, do których dochodzą radni, trwały bardzo długo i mozolnie. I rzecz jasna, nie wykluczonym jest, iż zmian może być jeszcze sporo. Przez wiele miesięcy deliberowaliśmy nad kwestią samego rozliczania – czy opłatę naliczać od od osoby, czy od zużytej wody. Nadal niejasnym jest, co będziemy segregować i do ilu pojemników. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska już od dawna angażuje się we wszelkie przedsięwzięcia wspierające wejście w życie nowej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dzięki tym zmianom zmniejszy się skala produkcji śmieci, a zwiększy się poziom naszej świadomości ekologicznej i tym samym dogonimy mieszkańców Unii Europejskiej. Przeciętny Europejczyk produkuje ponad pół tony (560 kg) odpadów. Ta liczba zwiększa się od 3 do 4 procent rocznie w przypadku państw, które weszły do unii Europejskiej niedawno. W pozostałych krajach natomiast (np. w Niemczech) ten procent wynosi zaledwie 1. Treści zawarte w publikacji nie stanowią oficjalnego stanowiska organów Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach.

W naszym cyklu spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: kogo i za jaką cenę spośród radnych kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. Maciej Wawrzkiewicz (Platforma Obywatelska) 1. Wiek: 53.2. Wykształcenie: – Wyższe.3. Stan cywilny: – Żonaty.4. Zawód małżonka: – Pracuje w szpitalu i nie ma związku z Urzędem Miasta.5. Radny z okręgu: Lisiniec, Grabówka, dz. Podjasnogórska, Gnaszyn-Kawodrza, Stradom, Dźbów, Stare Błeszno. 6. Miejsce zamieszkania: – Jeszcze mieszkam na Grabówce. Mam zamiar zmienić miejsce zamieszkania, ale na razie mieszkam na Grabówce. Obecnie mieszkam w swoim okręgu wyborczym.7. Skąd zainteresowanie polityką?: – Uuuu… Od bardzo, bardzo dawna. Jestem członkiem założycielem Platformy w Częstochowie. To jest moja pierwsza i jedyna partia polityczna i nigdy jej nie zmienię, nie mam najmniejszego zamiaru. Jestem od początku, będę aż do śmierci – mojej albo partii. Polityką ogólnie interesowałem się od zawsze. Zresztą każdy Polak interesuje się polityką. Większość Polaków uważa klasę polityczną za coś bardzo złego, brudnego, a jeśli o mnie chodzi, to ja dorosłem do polityki, gdy Platforma została utworzona. Tak jakoś wyszło. Ta Platforma mi się najbardziej spodobała. Przyznaję, że bliskie mi były poglądy Unii Wolności. Jak się tworzyło wszystko, ale od samego początku jestem z Platformą i będę do samego końca.   8. Zainteresowania: – Uyyy… Znaczy się tak. Może powiem w ten sposób: moje zainteresowania to jest turystyka. Uprawiam dziwne rodzaje turystyki. Dziwne dlatego, że zwiedzam tylko Polskę, rzadko bywam za granicą w celach turystycznych. W zasadzie to chyba nigdy nie byłem. Lubię rzeczy troszkę ekstremalne: rajdy konne, pływanie tratwą po dzikich rzekach, turystykę górską. Nie jakieś tam wczasy zaplanowane, tylko albo pod namiotem, albo rajdy konne. Troszkę ekstremalne. I uwielbiam gotować. I dlatego wyglądam tak, jak wyglądam. Zresztą tak, jak Pani widziała. POZA RADĄ Gdyby nie był radnym…: – Zacząłem swoją karierę publiczną od rady dzielnicy. Byłem członkiem rady dzielnicy, byłem wiceprzewodniczącym rady dzielnicy, a wcześniej jeszcze działałem w partii politycznej, w Platformie Obywatelskiej. Tylko, rzecz jasna, w strukturach miejsko-powiatowych, bo jestem pracownikiem jednostki marszałkowskiej i nie chcę pełnić funkcji partyjnych w strukturach regionu, bo nie chcę, żeby to kolidowało. Źródło utrzymania: – Praca, praca w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego na stanowisku dyrektora. Dodatkowe dochody: – Nie posiadam dodatkowych dochodów za wyjątkiem diety radnego.  Organizacje pozarządowe: – Nie, nie działam. Wspieram kilka, ale działać nie działam. Awans zawodowy, społeczny podczas kadencji: – No wie Pani, dość trudne to pytanie. Awans społeczny pewnie tak, natomiast przede wszystkim jest to bardzo duża odpowiedzialność i bardzo dużo, wbrew pozorom, dużo pracy. To jest taka praca, która sprawia bardzo dużo frajdy, bardzo dużo radości. Niekoniecznie to musi być praca, którą tak bardzo widać na świeczniku. Można to robić w dwójnasób. Można być bardzo aktywnym na sesji, mówić bardzo dużo – i to widać, a można też robić bardzo ciężką pracę, którą nazwałbym „u podstaw”, której może nie bardzo widać, ale daje dużo satysfakcji. No cóż, jest to bardzo duża odpowiedzialność. Ja już nawet nie mówię o odpowiedzialności przed wyborcami, tylko w ogóle. Ja jestem radnym drugiej kadencji i nie uciekam od odpowiedzialności, że na przykład w pierwszej kadencji tą najważniejszą decyzją – naszej Rady i moją, radnego – była zgoda na wybudowanie Galerii Jurajskiej. Co byśmy nie powiedzieli o tej galerii, ale fakt faktem wybudowanie galerii zmieniło oblicze Częstochowy. W tej kadencji jak do tej pory najważniejszą uchwałą to była uchwała śmieciowa, bo wszystkie inne to nie są takiej wagi.  Języki obce: – Rosyjski w stopniu, bym powiedział, dobrym. Angielski w stopniu bardzo, bardzo umiarkowanym. W RADZIE Kadencja: druga (2006-2010, 2010-2014). Członek komisji: Komisja Rewizyjna (wiceprzewodniczący), Komisja Kultury, Sportu i Turystyki, Komisja Skarbu.Działania dla swojej dzielnicy: – Nie będziemy rozmawiać o dziurach, które udało się załatać. Mogę wymieniać wszystkie ulice, które zostały zrobione w dzielnicy, ale to chyba nie o to chodzi. Najważniejsza rzecz to jest ulica Ikara. To rzecz jasna nie tylko moja zasługa, bo każdy radny powie, że to jego zasługa.  Spotkania z mieszkańcami: – Staram się, jak tylko mogę, uczestniczyć w spotkaniach rad dzielnic.  Najważniejsze zadanie wyborcze radnego: – Moim takim konikiem jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. To jest w związku z moim zawodem, moim stanowiskiem, które zajmuję. Moim pomysłem autorskim jest to, żeby wszystkie przejścia dla pieszych przed wszystkimi szkołami w Częstochowie były oznakowane w sposób szczególny. To znaczy: pomalowane białe pasy na czerwonym tle. Jest to bardzo trudne, ja drugą kadencję o to walczę, proszę, błagam, wykonuję to własnym sumptem, ale jest to bardzo trudne. Na przykład jest takie przejście u mnie w szkole na Grabówce. Jest to zrobione nie za pieniądze miejskie, tylko za pieniądze mojej firmy. Dlaczego to robię? Dlatego, że uważam, że to ważne i będę o to walczył w tej i przyszłej kadencji. Czego nie udało się zrobić?: – Nie udało się do tej pory zrobić ulicy Rocha. I nie udało się tych przejść, o których mówiłem, ale nie poddam się. Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Uuu… Wady… A może tak, może zalety. Zalety… Jest to człowiek bardzo inteligentny. Jest to, zaryzykuję takie stwierdzenie, dobry kolega. Człowiek, z którym można by się zaprzyjaźnić. Nie jest to oczywiście mój kolega, ale można by się z nim zaprzyjaźnić. Jest to człowiek bardzo bystry, bardzo mądry, bardzo otwarty na otoczenie. No, no, rozumie Pani, o co mi chodzi? Być może nieskładnie mówię, ale sens Pani rozumie, o co chodzi? Młody, bystry człowiek, mógłby być

Prawie każdy człowiek marzy, by być kimś innym niż jest. Biedny chce być bogatym, bogaty chce być szczęśliwym, kawaler żonatym, żonaty poligamistą… Ja też zimą chciałbym być Justyną Kowalczyk, a latem Mają Włoszczowską. Marzenia same z siebie się nie spełniają. Kolumb, żeby odkryć Amerykę, też musiał niejedno jajko na twardo zjeść. Przyjmujemy więc pewien wzór (punkt odniesienia) i – jeśli nam wytrwałości nie braknie – pracą lub sposobem próbujemy podnieść się na poziom ideału. Pokora podpowiada nam krytyczną ocenę własnych niedoskonałości. Nie każdy, który zastosuje rym „zdrowie – dowie”, stanie się od razu Mickiewiczem; nie zawsze też pozostawienie nieumytej zlewki w laboratorium owocować będzie odkryciem penicyliny. Ale, jak mawiają Rosjanie, choć morza wódki nie wypijesz, próbować zawsze warto.Człowiek jest istotą stadną, więc i nasze marzenia mogą mieć stadny charakter. Jako grupa znajdujemy sobie grupowy ideał i wszelkimi sposobami chcemy się do niego upodobnić. Tak upowszechnia się moda (nosimy to, co dwa sezony temu było modne w Londynie), muzyka (słuchamy tego, co jest na topie w Londynie) i miłość (kochamy seriale kochane przez Brazylijczyków). Grupowy charakter naśladownictwa tworzy zjawisko nazywane społeczeństwem imitacyjnym. Stop – powiedzą maturzyści: wszak istniało społeczeństwo przedindustrialne, industrialne, postindustrialne, informatyczne i takowe przekształcenia oddalały nas od małpiego dziedzictwa. Trochę wcześniej maturzyści mogli jeszcze zwrócić uwagę, że w drodze od małpy przeszliśmy okres wspólnoty pierwotnej, feudalizmu, kapitalizmu, imperializmu, socjalizmu, by znów być na etapie kapitalizmu. Może i tak. Ja się zgadzam, ja jestem kompromistą, ja się zgadzam prawie z każdym. Tyle, że tak… Społeczeństwo przedindustrialne czy wspólnota pierwotna była z powodu analfabetyzmu i braku internetu odcięta od zewnętrznych przykładów. Ich imitacja miała charakter wsobny, naśladowano to, co robiły przodki. Jak się świat otworzył, to i otworzyło się naśladownictwo zewnętrzne. Było społeczeństwo industrialne i imitacja tego społeczeństwa, był feudalizm i była jego podróbka, jest społeczeństwo informatyczne itd. Człowiek się cywilizuje przez naśladownictwo; imitacja jest dźwignią cywilizacyjną społeczeństwa. Ponieważ mam za sobą lata świadkowania przemianom społecznym, to wiem, że gdyby nie imitacje, to w przychodniach mielibyśmy ustawione spluwaczki, a lekarz badałby nas, nie wyjmując papierosa z ust.Człowiek imitujący jest uwrażliwiony na opinie imitowanego. Stąd stała, charakteryzująca prowincjonalizm, obawa: a co oni o nas pomyślą? Wystąpi były premier z ekranikiem w Sejmie, to my od razu do gazet: co świat na ten temat pomyślał… Powiedział coś nasz pokojowy noblista; najważniejsze, jak to odebrali na salonach Europy… Jak się wujek Olek opił na weselu, to nie był problem w tym, by go spać położyć, ale jak rzecz ukryć, by sobie świat źle nie pomyślał o naszych ludowych obyczajach.I co w tym złego? Tak jak cywilizujemy się przez imitację, tak wzgląd na opinię zewnętrzną silnie trzyma nas przed nawrotem barbarzyństwa. W końcu dla ogółu lepiej jest, jak wujek Olek nie pije na weselu, jak noblista myśli zanim powie, a w Sejmie gadają do rzeczy, a nie za pośrednictwem rzeczy…