Według unijnych dyrektyw wykorzystywanie azbestu w użytkowanych wyrobach jest dopuszczone na terenie Polski do końca 2032 r. Azbest, ze względu na swoje zalety (m.in. odporność na wysokie i niskie temperatury, działanie kwasów oraz elastyczność) przez dziesięciolecia był stosowany m.in. do produkcji materiałów budowlanych azbestowo-cementowych (płyt elewacyjnych i dachowych, rur do instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych). Dobrze zabezpieczony i nieuszkodzony nie stanowi zagrożenia, jednak staje się niebezpieczny, głównie dla układu oddechowego człowieka, gdy dojdzie do korozji lub uszkodzenia wyrobu. Na terytorium Polski obowiązuje zakaz produkcji, wprowadzania i obrotu wyrobami zawierającymi azbest .Unieszkodliwienie czy likwidacja niebezpiecznych składowisk jest czasochłonna i bardzo kosztowna. Wymaga stosowania unikalnych metod technologicznych, czasami pionierskich, eksperymentalnych. Przykładem niech będzie największa dotychczas operacja rewitalizacji skażonych terenów po zagłębiu siarkowym w rejonie Tarnobrzega. Po 20 latach i wydaniu 1,5 mld zł dobiega końca. Dotacja NFOŚiGW w 2009 roku wyniosła 52,5 mln zł.WFOŚiGW w Katowicach jest jedną z ważniejszych instytucji wspierających finansowanie w regionie usuwanie azbestu z dachów i elewacji budynków oraz jego utylizację. Przez ostatnie lata z kasy funduszu wypłynęły miliony złoty przeznaczony na unieszkodliwianie i zabezpieczanie składowisk azbestu. Jest to niezwykle cenna inicjatywą dotyczącą pomocy w zakresie usuwania azbestu z obiektów użyteczności publicznej i możliwości uzyskania pożyczki wraz z dotacją ze środków WFOŚiGW w Katowicach. Regulamin programu pilotowego na realizację zadań związanych z unieszkodliwieniem azbestu z obiektów użyteczności publicznej wszedł w życie we wrześniu 2002 r. Dodatkowo ze środków WFOŚiGW w Katowicach dofinansowano wiele zadań związanych z termoizolacją budynków, co w praktyce często wiąże się także z demontażem wyrobów elewacyjnych wykonanych z dodatkiem włókien azbestowych.Wsparcie finansowe tych zadań w obiektach oświaty, służby zdrowia i opieki społecznej może wynosić do 100 procent kosztów kwalifikowanych, w tym w formie dotacji do 60 procent. W ramach programów obszarowych w budynkach stanowiących własność osób fizycznych realizacja zadań związanych z likwidacją azbestu może otrzymać pomoc w formie pożyczki preferowanej w wysokość do 100 proc. kosztów kwalifikowanych. Wnioskodawcą musi być jednostka samorządu terytorialnego. Podobne zasady obowiązują spółdzielnie oraz wspólnoty mieszkaniowe gdzie pożyczka może osiągnąć kwotę do 100 proc. kosztów kwalifikowanych. W tym przypadku wnioskodawcą może być jedynie wspólnota. Za każdym razem jednak obiekty objęte wnioskiem o dofinansowanie muszą być zakwalifikowane do pierwszego stopnia pilności np. ze względu na uszkodzenia.Do tej pory wszystkie jednostki naszego subregionu w ramach gminnych funduszy ochrony środowiska realizują założenia wynikające z regulaminu WFOŚiGW w zakresie utylizacji produktów azbestowych.Przykładem sprawnie przeprowadzonej akcji usuwania „bomb ekologicznych” z azbestem w roli głównej jest Przedsiębiorstwo Materiałów Izolacji Budowlanej „IZOLACJA” w Ogrodzieńcu.  W ramach rozpoczętego już rozbrajania tej bomby przewidziano oczyszczenie obiektów budowlanych i terenu zakładu ze wszystkich materiałów zawierających azbest i przetransportowanie ich na składowisko odpadów niebezpiecznych, rozbiórkę 18 budowli i usunięcie powstałych odpadów oraz likwidację zagrożeń powodowanych zdeponowanymi odpadami zawierającymi azbest. Całość kosztów eliminacji tego zagrożenia wynosi 35 mln zł. WFOŚiGW w Katowicach przeznaczył na ten cel 7 mln zł w formie dotacji. Pozostała kwota czyli 28 mln złotych pochodzić będzie ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Całe przedsięwzięcie ma zakończyć się jeszcze w tym roku.

Przed kilkoma dniami Oddziałowe Biuro Lustracyjne w Katowicach skierowało do Sądu Okręgowego w Gliwicach wniosek o wszczęcie postępowania lustracyjnego wobec starosty Stanisława Garncarka. Sąd w Gliwicach w oparciu o ustalenia służb Instytutu Pamięci Narodowej ma rozpatrzyć, czy starosta świadomie złożył  oświadczenie lustracyjne niezgodne z prawdą. – Stanisław Garncarek złożył‚ oświadczenie lustracyjne, w którym podał‚ że nie pracował, nie pełnił służby i nie był współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa. Dodatkowo w swoich wyjaśnieniach nie przyznał się do współpracy z Służbą Bezpieczeństwa podkreślając, że nie utrzymywał kontaktów z funkcjonariuszami tej służby – informuje prokurator Andrzej Majcher, naczelnik Oddziałowego Biura Lustracyjnego IPN w Katowicach. Co innego mówią wyniki dochodzenia Biura Lustracyjnego, w trakcie którego ustalono, że starosta kłobucki był zarejestrowany jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie „Kazimierz” w okresie od maja 1977 r. do sierpnia 1982 r. Został pozyskany do współpracy na zasadzie dobrowolności, nie  będąc wynagradzany finansowo.Jeżeli Sąd Okręgowy w Gliwicach w zbliżającym się procesie uzna starostę za kłamcę lustracyjnego, straci on stanowisko i będzie miał zakaz pełnienia funkcji publicznych przez 10 lat.Nie ustalono jeszcze dokładnego terminu rozprawy, gdyż cała dokumentacja związana ze sprawą, póki co, nie dotarła do sądu w Gliwicach.

– To, co wyprawia Spółdzielnia „Segment” to zwykłe kłamstwo, matactwo i manipulacja – mówi z oburzeniem  Maciej Kabziński. Od kilku lat usiłuje on na sądowych salach dochodzić swoich praw do … braku współwłasności. Powódka – Spółdzielnia Mieszkaniowa „Segment” w CzęstochowiePozwany – Maciej KabzińskiPrzedmiot sporu – pieniądze Problem rozmaitych sporów z prawem własnościowym w tle nie jest nowy. Można by powiedzieć, że cieszy się całkiem sporą popularnością na wokandach całego kraju. Sądząc po ilości rozpraw sądowych, gdy po przeciwnych stronach barykady stają dwie zwaśnione strony: spółdzielnia mieszkaniowa – mieszkaniec, jeszcze sporo wody upłynie w Stradomce przed ich szczęśliwym zakończeniem. O co w tym wszystkim chodzi? W większości przypadków – zwyczajnie o pieniądze. I o to, czy takowe spółdzielni tak naprawdę się należą. Ale nie wyprzedzajmy faktów. Nie do końca happy endOd końca lat 80-tych aż do 1995 roku pan Kabziński był członkiem częstochowskiej Spółdzielni „Segment”. Niemal równo 15 lat temu – podobnie, jak kilkudziesięciu innych mieszkańców osiedla B1 w dzielnicy Północ – stał się właścicielem działki i usytuowanego na niej jednorodzinnego domu, tzw. szeregówki. Wraz z zawarciem aktu notarialnego, spółdzielnia zobowiązała go również do wnoszenia opłat rocznych z tytułu administracji, użytkowania i bieżących remontów, tzw. części wspólnych. Obowiązek utrzymywania 1/90 części dróg osiedlowych, placów, chodników, oświetlenia terenu, wywozu śmieci i tym podobnych, potwierdzone zostało również dodatkową umową, którą zawarł z „Segmentem”. Miła i przyjazna atmosfera wokół całej papierkowej procedury nie zmąciła jednak uwagi pana Kabzińskiego, który po pewnym czasie doszedł do wniosku, że te wspominane części nie są do końca wspólne. Co najwyżej, pieniądze, które trafiać miały co roku na konto spółdzielni. Indywidualna umowa została skutecznie wypowiedziana. Od 1998  r. na mocy decyzji ówczesnego prezydenta miasta Kabziński jest pełnoprawnym właścicielem domu i działki. Na wokandzie Jak się można łatwo domyślić to nie koniec tej historii, a właściwie jej początek. Spółdzielnia Mieszkaniowa „Segment” ,niezrażona gestem pana Kabzińskiego, postanowiła w końcu upomnieć się o swoje, wysyłając wezwania do zapłaty z tytułu bezumownego korzystania z części wspólnych. Usilne próby zdyscyplinowania niesfornego mieszkańca spełzły na niczym. – Jakim prawem mam płacić za utrzymanie czegoś, co do mnie nie współ należy, i z czego tak naprawdę nie korzystam. Mało tego. Te tereny nie należą nawet do spółdzielni, bo drogi, oświetlenie i wszystkie media to własność miasta – tłumaczy swój upór Kabziński. Nie spodobało mu się również to, że jako były już członek spółdzielni finansować miałby wydatki związane z pracą zarządu, wynagrodzenia pracowników, wyposażenie, wyjazdy – słowem – wszystko, co nie dotyczy użytkowania terenu. Argumenty nie przemówiły jednak do zarządu spółdzielni, który postanowił skierować sprawę do sądu, podpierając się ustaleniami zawartymi w akcie notarialnym.A na wokandzie temat w ciągu tych kilku lat nabrał tempa, niczym dobry film akcji, sprawa goni sprawę, zaskakujące zwroty akcji mieszają się z humorem sytuacyjnym rodem z Monty Pythona. Sęk w tym, że odbijanie piłeczki staje się już nieco przydługawe, a pan Kabziński, jak sam stwierdza, chciałby jednak doprowadzić sprawę do końca, zanim przyjdzie mu udać się na łono Abrahama. A poddawać się nie ma zamiaru. Winny – Niewinny Postępowanie ciągnące się od ponad dekady przybrało jedną zasadniczą formę. Spółdzielnia systematycznie kieruje pozwy do sądu, domagając się od Macieja Kabzińskiego zaległych kosztów, jakie poniosła ona na eksploatacje i utrzymanie części wspólnych w danym roku. Rzecz jasna, wraz z odsetkami i kosztami postępowania. W większości przypadków pozwany sprawę przegrywał i, pomimo apelacji, chcąc nie chcąc, pieniążki z jego kieszeni lądowały w kasie spółdzielni. W 2006 szala zwycięstwa zdaje się przechylać na stronę Kabzińskiego. Sąd Rejonowy w Częstochowie w sprawie o spłatę zaległych zobowiązań oddalił powództwo. Jak się później okaże, nie był to jedyny taki przypadek, gdyż rok wcześniej jeden z sąsiadów Kabzińskiego w niemal identycznej sprawie również odniósł nad spółdzielnią zwycięstwo. Swoją decyzję uzasadnił najprościej mówiąc, że pan Kabziński i „Segment” nie mają ze sobą nic wspólnego. Bo po pierwsze – spółdzielnia istnienia takowych współwłasności nie wykazała, po drugie –  wiążący obie strony akt notarialny z 1995 roku nie jest źródłem prawa współwłasności, zwłaszcza po kolejnych przekształceniach w 2000 roku. Niedługo dane jednak było cieszyć się ze zwycięstwa, bo spółdzielnia szykowała już apelację. Jak się okazało, skuteczną na tyle, żeby korzystne rozwiązanie dla pozwanego mieszkańca osiedla B1 obrócić w popiół. Sąd Okręgowy wyrok bowiem uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania. Powód – błędy proceduralne. – Spółdzielnia działa na niekorzyść mieszkańców. Sąd na to w pełni zezwala. Czy w praworządnym państwie oraz niezależnym i niezawisłym sądzie można znaleźć sprawiedliwość? – pytał retorycznie Kabziński. Lex retro non agit W międzyczasie na horyzoncie pojawił się inny argument, który ułatwić miał zarządowi spółdzielni dociekanie swoich praw w częstochowskich sądach. W kolejnych pozwach pojawia się zapis wyjęty z  ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z 2000 roku, który mówi, że właściciele lokali, nawet nie będący członkami spółdzielni, również muszą ponosić wydatki związane z utrzymaniem mienia przeznaczonego do wspólnego korzystania. I na tej podstawie Maciej Kabziński po raz kolejny uległ w konfrontacji z wymiarem sprawiedliwości. Nie był to jednak na tyle silny cios, aby zniechęcić go do dalszej walki. Z pomocą przychodzi radczyni prawna Beata Woźniak-Szymanek. W swojej linii obrony wykorzystuje znaną zasadę mówiącą, że prawo nie działa wstecz. – Wejście w życie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w 2001 roku, nie mogło wywołać skutku w postaci pogorszenia sytuacji Macieja Kabzińskiego, który od 5 lat nie był już członkiem spółdzielni, i który do dnia wejścia w życie ustawy nie miał wobec niej żadnych zobowiązań – tłumaczy Woźniak-Szymanek. Dodaje również, że w toku postępowania spółdzielnia nie udowodniła faktycznie poniesionych wydatków na utrzymanie i eksploatację mienia przeznaczonego do wspólnego korzystania. Do Sądu Najwyższego wpłynęła również skarga o stwierdzenie niezgodności z wyrokiem.Wszystko wskazuje na to, że rozpoczął się kolejny rozdział w toczącym się już blisko 15 lat postępowaniu o uznanie braku współwłasności. Równolegle z Kabzińskim walczą w tej samej sprawie inni mieszkańcy osiedla B-1. – Gdyby chodziło tylko o pieniądze, już dawno bym sobie odpuścił. Robię to dla sprawy. Zasady, którą przyjąłem za słuszną. Wiem, że inni mieszkańcy są tego samego zdania, a spółdzielni nie jest to na rękę – tłumaczy. Sprawa doczekała się już wielu rozstrzygnięć – nieraz zupełnie sprzecznych sobie. Jedyną rzeczą, która

„Jeśli ktoś potrafi przezwyciężyć ubóstwo i kochać umiarkowanie, to nic nie stoi na jego drodze do szczęścia” – twierdzi, noblistka, Pearl S. Buck.  Złota myśl powieściopisarski, choćby wyartykułowana w prostackiej formie i tak nie znajdzie zrozumienia w skonfliktowanym środowisku rzemieślniczym. Częstochowskie cechy nie kryją się z okazywaniem sobie antypatii. Ubóstwo i wolę umiarkowania, przygniótł pęd za majątkiem, zyskiem, mamoną – przynajmniej części członków. To, ile słów już wypowiedziano, ile czasu zmarnowano, ile pieniędzy przepuszczono nie sposób dziś policzyć. Mityczny węzeł gordyjski, podobno nie do rozplątania, wydaje się być dziecinną igraszką w konfrontacji z niemożliwym do rozwiązania sporem kilku częstochowskich cechów.O sprawie naszego rzemiosła pisaliśmy już kilkakrotnie. Przypomnijmy, czego dotyczy spór. W 1948 roku powołane tuż po wojnie Okręgowe Towarzystwo Rzemieślnicze obdarowało 24 cechy częstochowskie nieruchomościami przy al. Kościuszki 6, ul. Słowackiego 17 oraz 23 a także al. Wolności 17. Obdarowani przyjęli wtedy zasadę, że bez względu na ilość nowo powstających cechów, budynki służyć im będą w równych częściach. Przez wiele lat, mimo że nigdy później Częstochowa nie posiadała tak dużej ilości organizacji rzemieślniczych, wszystkie porozumiewały się ze sobą bez najmniejszych konfliktów. Lata 1950 – 1970 nie należały do najszczęśliwszych dla polskiego rzemiosła, w tym także naszego rodzimego. Decyzją władz państwowych zlikwidowano 22 cechy, pozostawiając zaledwie dwa: Cech Rzemiosł Różnych i Cech Rzemiosł Metalowych. Wolę Komitetu Centralnego spisano w formie decyzji wojewody katowickiego w 1976 roku. Przez kolejnych kilka lat, przezwyciężając niechęć władz państwowych, cechy cierpliwie czekały na lepsze czasy. Raptem kilka lat później nadchodząca odwilż solidarnościowa, złagodziła postawę państwa wobec rzemiosła. Początek lat 80-tych to okres odrodzenia niektórych spośród 22 zlikwidowanych w czasach ostrej komuny cechów. Znalazł się wśród nich nowy, choć o tej samej nazwie Cech Rzemiosł Różnych. Ten fakt powstania nowej organizacji będzie miał kluczowe znaczenie w latach 90-tych, gdy między cechami dojdzie do ostrego sporu.  Równie ważnym, o ile nie najistotniejszym faktem dla wszystkich dziś działających cechów są wpisy w księgi wieczyste nieruchomości, których dokonały dwa umocowane przez wojewodę cechy pod koniec lat 70-tych. Na tej podstawie, ponad 10 lat później Cech Rzemiosł Różnych zażądał od reaktywowanych po roku 80-tym, pokrzywdzonych przez komunę cechów, opłat za wynajem pomieszczeń lokalowych w darowanych nieruchomościach (1948 rok Okręgowe Towarzystwo Rzemieślnicze). Oburzone cechy zawiązały koalicję, uważając, że każdy z nich ma równe prawa do sprezentowanych niegdyś kamienic. Po jednej stronie barykady stanęły więc cechy: Cech Krawców, Rzemiosł Odzieżowo-Włókienniczych, Cech Skórzany, Cech Drewno – Budowlany i Metalowy, a po drugiej wpisany w księgi wieczyste Cech Rzemiosł Różnych.Rozpalany przez lata konflikt, znalazł zastępczą arenę w gmachach wymiaru sprawiedliwości. Posypały się pozwy jednych na drugich, i odwrotnie. Nieoczekiwanie dla Cechu Rzemiosł Różnych, sąd zerknął głębiej w dokumentację nieruchomości i wówczas okazało się, że „różni”nie są tym samym cechem wpisanym w księgi wieczyste pod koniec lat 70-tych, gdyż powstali na początku lat 80-tych. Mówiąc prościej – Cech Rzemiosł Różnych, obecnie działający na naszym terenie, przejął nazwę starego cechu, ale posiada inną osobowość prawną, w tym także inne prawa majątkowe. Organy ścigania boksowały się z tematem ładnych kilka lat. Prokuratura systematycznie oddalała oskarżenia stron, zasłaniając się przedawnieniem. Sądy natomiast – Rejonowy i Okręgowy rozkładają ręce. Żaden z cechów nie zamierza jednak odpuścić. Nieruchomości warte kilkadziesiąt milionów nowych złotych to – z oczywistych powodów – gra warta świeczki. Sąd I instancji wydał  wyrok na korzyść wszystkich cechów, nie tylko tego, wpisanego w księgi wieczyste. W uzasadnieniu czytamy: ”Posługiwanie się identycznymi nazwami zaciemnia obraz sprawy i może prowadzić do nieporozumień. (…) Zachowanie nazwy nie przesądza o zachowaniu lub niezachowaniu bytu prawnego lub tożsamości”. Od tego wyroku Cech Rzemiosł Różnych odwołał się do wyższej instancji. W ostatni wtorek zapadł wyrok – sąd oddalił powództwo, gdyż (w wolnym tłumaczeniu) „nie wiadomo, co do kogo należy i w jakim procencie”. Sąd pozostawił stronom otwartą furtkę, można by rzec nawet szerokie wrota, polubownego dogadania się cechów. Z wyroku sądowego wynika bezspornie, że majątek jest własnością wszystkich rzemieślników, a nie wąskiej grupy uzurpatorów. A tak swoją drogą. Częstochowa zawsze rzemiosłem stała. Liczne pokolenia rzemieślników częstochowskich, które latami angażowały się, także w finansowanie swojego środowiska, dziś z pewnością przewracają się w grobach, bo ich osiągnięcia materialne i te niewymierne, ale istotne dla całej społeczności lokalnej zostały umniejszone. Chyba że nowe pokolenie to zmienili…

Pytania – z pewnością ważne dla wszystkich mieszkańców Częstochowy – nie doczekały się odpowiedzi w poprzednim numerze. Nowa rzecznik prasowy Beata Cichoń odpowiedzi przesłała – mimo zapewnień – zdecydowanie za późno.Niezależnie od intencji…, gotowy wywiad już mamy i każdy mieszkaniec Częstochowy w szczegółach zapoznać się może z zamierzeniami pełniącego funkcję prezydenta miasta Piotra Kurpiosa. – Co zmieniło się w Częstochowie na lepsze – Pana zdaniem – odkąd urząd prezydent miasta opuścił Tadeusz Wrona? – Zmiany obejmują różne dziedziny funkcjonowania gminy. Mamy inne podejście do inwestorów i są już tego pierwsze efekty. Wreszcie skutecznie współpracujemy ze spółką Operator, która posiada największe, uzbrojone tereny inwestycyjne w mieście. Już zapowiadają się nowe inwestycje,  działalność gospodarczą mogą tu rozpocząć przedsiębiorcy z rozmaitych branż. Z myślą o nich wprowadziliśmy zmiany w strukturze Urzędu Miasta. Dzięki nowemu Regulaminowi organizacyjnemu w jednym budynku przy ul. Śląskiej łatwiej załatwić przedsiębiorcom wiele spraw, m.in. uzyskać warunki zabudowy (dotychczas odbywało się to w budynku przy ul. Katedralnej, w miejscu trudno dostępnym, np. dla niepełnosprawnych) i zagospodarowania terenu, czy pozwolenie na budowę. Wszystkie formalności związane z przygotowaniem budowy, nie tylko budynków mieszkalnych, będą rozpatrywane w jednym miejscu. Zamiast funkcjonującej tylko formalnie Rady Gospodarczej mamy nowe Forum Gospodarcze, otwarte na członków z różnych sektorów gospodarki, także studentów. Będzie ono nie tylko opiniować projekty ale także m.in. uczestniczyć w tworzeniu dziedzinowych strategii rozwoju Częstochowy. Forum jest ciałem konsultacyjno-doradczym o zasięgu ponadregionalnym. Zmieniła się Rada Nadzorcza Częstochowskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego. Zacieśniliśmy współpracę z radami dzielnic. W wielu obszarach prowadzimy konsultacje społeczne, dzięki czemu mieszkańcy mogą mieć większy wpływ na sprawy miasta.       – Minęły 2 miesiące od objęcia przez Pana stanowiska prezydenta miasta Częstochowy. Czy dziś może Pan powiedzieć: “ogarnąłem większość zadań należących do mnie”?– Jako pełniący funkcję Prezydenta Częstochowy muszę mieć dobre rozeznanie we wszystkich dziedzinach funkcjonowania gminy, w których podejmuję decyzje. Doświadczenia w pracy na rzecz Częstochowy, jakie zdobyłem będąc radnym i masa codziennych urzędowych obowiązków prezydenta, które muszę teraz rzetelnie wypełniać, ugruntowały moją wiedzę o stanie miasta.– Jakie zmiany – oprócz personalnych – wprowadził Pan w Urzędzie Miasta Częstochowy oraz podległych instytucjach?– Jak wspomniałem, zmieniła się struktura organizacyjna magistratu i Urząd działa sprawniej. Połączenie wydziałów skutkuje m.in. tym, że jedno zadanie realizowane dotąd w dwóch jednostkach wykonuje jeden zespół. To upraszcza procedury, skraca czas załatwiania spraw i pozwala uniknąć niepotrzebnych niejasności kompetencyjnych. Myślę, że lepiej niż dotychczas komunikujemy się z jednostkami podległymi, co znacznie ułatwia współpracę na rzecz mieszkańców w wielu dziedzinach. – “Na dzień dobry” przeprowadził Pan korekty personalne. Jednak przez opinię publiczną są one traktowane, jako zabieg wyłącznie kosmetyczny. Proszę o komentarz.– Zmiany personalne są konsekwencją modyfikacji struktury Urzędu Miasta. Ta z kolei została przemyślana tak, by usprawnić pracę magistratu i obsługę interesantów. – Z którym spośród naczelników lub prezesów podległych miastu instytucji współpracuje się Panu najlepiej i dlaczego?–  Tego nie da się określić. Każdy z szefów wydziałów, czy jednostek podległych zajmuje się odmienną dziedziną, ma inny zakres obowiązków, ale też inną osobowość, różne doświadczenia w pracy zawodowej. Nie jest też tak, że sprawy np. związane z kulturą zawsze są przyjemne, a z budżetem, czy zdrowiem skomplikowane. Jeśli w jakiejś dziedzinie odnosimy sukcesy, oczywiście milej nam się współpracuje. Kiedy jednak pojawia się trudny problem, spieramy się, konfrontujemy nasze opinie i różne rozwiązania. To jest nam potrzebne, bo pozwala spojrzeć na sprawy z różnej perspektywy. Dla mnie najważniejsze są kompetencje i umiejętności moich współpracowników. – Czy w najbliższym czasie przeprowadzi Pan inne zmiany kadrowe?– W związku z restrukturyzacją Urzędu przygotowujemy przede wszystkim konkursy na szefów nowych, scalonych wydziałów. Musimy jeszcze zamknąć kwestie zatrudnienia naczelników wydziałów, które przestały istnieć. Trwa nabór kandydatów na stanowisko dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, który od kwietnia będzie funkcjonował jako Miejski Zarządu Dróg i Transportu. Na pewno pojawi się nowy sekretarz miasta.– Co – w Pana planie działania – zajmuje miejsce priorytetowe?– Moim priorytetem w zarządzaniu miastem na pewno jest rozwój gospodarczy, skupiony m.in. na terenach pohutniczych, którymi zarządza Spółka Operator. Niwelujemy przeszkody w przygotowaniu terenów pod inwestycje i usprawniamy wydawanie decyzji administracyjnych, by przyciągnąć przedsiębiorców.Bardzo istotna jest przebudowa Alei, czy inwestycje, takie jak: węzły drogowe: Drogi Krajowej nr 1 z Aleją Jana Pawła II oraz z ul. Makuszyńskiego. Musimy mieć plan komunikacji tranzytowej, który nie utrudni życia mieszkańcom.W dziedzinie edukacji Miastu potrzeba na przykład niepublicznych przedszkoli, niezbędne są programy dożywiania i prozdrowotne w szkołach. Trzeba popracować nad dostosowaniem profilu absolwentów do potrzeb lokalnego rynku pracy, czy wsparciem seniorów. Oferta kulturalna Częstochowy wymaga uzupełnienia o imprezy masowe, czy inne przedsięwzięcia, w których  będą chcieli uczestniczyć mieszkańcy. Ważna jest dla mnie także współpraca z organizacjami pozarządowymi, które wspierają mieszkańców w tak wielu ważnych sprawach.– Koncentrując się na obecnej kadencji, przed objęciem funkcji prezydenta miasta był Pan radnym miasta, więc doskonale zna Pan to środowiska. Nie mniej jednak Pana punkt widzenia (siedzenia) z oczywistych względów uległ zmianie. Jak dziś – jako prezydent – ocenia Pan współpracę z Radą Miasta?– Nie zarządzam Miastem sam. Zgodnie z obowiązującym podziałem władzy Rada podejmuje suwerenne decyzje, ja je wykonuję. Zależy mi na jak najlepszej współpracy i konstruktywnej koalicji. Nasze opinie mogą być odmienne, nie mam większych zastrzeżeń do obecnej współpracy z Radą. – Pomijając aspekt finansowy – lepiej być radnym czy prezydentem miasta?– Pełnienie obowiązków prezydenta jest znacznie trudniejsze. Nie wystarczy gruntowna wiedza we wszystkich sprawach miasta. Trzeba być także dobrym strategiem i menedżerem, znać przepisy  niemal ze wszystkich dziedzin. Ważne są zdolności interpersonalne i znajomość choćby podstaw human resources, bo przecież trzeba kierować dużym zespołem pracowników. Nie bez znaczenia jest też wiedza z zakresu public relations, bo przecież cokolwiek robi prezydent, reprezentuje miasto i musi się troszczyć o jego dobry wizerunek. Radni są na wygodniejszej pozycji, bo podejmują decyzje kolegialnie. Prezydent jest jeden. – Proszę ocenić budżet Częstochowy na 2010 rok, biorąc pod uwagę fakt, iż uznawany on jest za budżet byłego prezydenta Tadeusza Wrony. Proszę o komentarz.– Czasu na zmiany w projekcie budżetowym nie miałem wiele. Najważniejsze modyfikacje sprawiają, że sytuacja finansowa miasta nie jest dramatyczna, budżet został urealniony. – Niektórzy mieszkańcy – nieżyczliwie do Pana ustosunkowani – wygłaszają opinie, że jakoby nie Pan podejmuje najistotniejsze decyzje dotyczące miasta. Jaką rolę odgrywa