„Jestem antyfaszystą” – to brzmi dumnie. W imię obrony wolności jednostki antyfaszysta czujnie śledzi pojawiające się tu i ówdzie niebezpieczeństwa, profilaktycznie alarmuje opinię publiczną, gdy ktoś krótko ostrzyżony składa kwiaty pod pomnikiem Dmowskiego, albo – o zgrozo! – „zamawia piwo”, pokazując razem pięć palców. .. Wolność jest darem, który chronić i bronić należy; tu zgadzam się z współczesnymi antyfaszystami. Faszyzm jako ideologia jest mi obcy, traktuję go z niechęcią, jak i inne ideologie XX w., prowadzące do pozbawiania życia i wolności „wrogów wolności”, „wrogów ludu” i innych „wybranych na wrogów”. Niestety, antyfaszyzm sam stał się ideologią, która usprawiedliwia podłość zbrodni.Fundamentem naszej cywilizacji jest prawo rzymskie. A zatem uznajemy, że prawo nie działa wstecz, nie można być karanym za czyn dozwolony w chwili popełnienia. Kara powinna dotyczyć konkretnego czynu, a nie takiej czy innej formy myślenia. Przyjmując takie standardy jako oczywiste, ze zdziwieniem i niedowierzaniem czytać będziemy treść dekretu Krajowej Rady Narodowej z 22 stycznia 1946 r. o odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację życia państwowego. A czytać powinniśmy – bo jest to kwintesencja antyfaszyzmu. Zgodnie z tym dekretem kara śmierci, ewentualnie więzienie od 3 lat do dożywocia, groziła temu, kto „idąc na rękę ruchowi faszystowskiemu lub narodowo-socjalistycznemu (…) działał na szkodę Narodu lub Państwa Polskiego przez a) umniejszenie lub osłabienie siły zbrojnej polskiej lub sprzymierzonej; b) osłabienie ducha obronnego społeczeństwa”. Dożywocie groziło  osobom sprawującym naczelne funkcje kierownicze za zaniedbania przynoszące korzyść faszyzmowi. Więzienie – za pochwalanie takowych zaniechań w pismach lub drukach. Art 6 przewidywał odpowiedzialność dla osób, które „przez oszukańcze zabiegi, stosowanie nacisku moralnego lub korupcje narzuciły Narodowi antydemokratyczną konstytucje lub usiłowały albo zmieniły prawnie obowiązujący ustrój Rzeczpospolitej Polskiej w duchu faszystowskim”. Za ten czyn też groziło dożywocie.  Dekret podpisał: Prezydent KRN Bolesław Bierut, premier Edward Osóbka-Morawski i Minister Sprawiedliwości Henryk Świątkowski. Art 10 wyraźnie wskazywał, że ma on zastosowanie do przestępstw popełnionych przed 1 wrześniem 1939 r. Ocena polityki zewnętrznej i wewnętrznej II RP jest i zawsze będzie przedmiotem sporu historyków, tak jak i każdy inny temat z przeszłości. Dekret z 1946 określił w imieniu państwa jednolitą, obowiązująca ocenę i oddał w ręce sądów, prokuratury, UB i MO wyrokowanie w zakresie odpowiedzialności indywidualnej za czyny uznane przestępstwa kilka-kilkanaście lat po ich popełnieniu. I to bynajmniej nie było prawo martwe: do więzień na mocy tego dekretu trafiali przedwojenni politycy, urzędnicy, dziennikarze, nauczyciele – pozostali przy życiu po gehennie niemieckiej okupacji ludzie tworzący przedwojenną elitę intelektualną. Młody funkcjonariusz wykształcony na kursach ideologicznych, tłumaczył cierpliwie z pomocą pałki, że nie zdając sobie z tego sprawy osadzeni byli faszystami lub faszyzmowi służyli. Faszyzm za zło absolutne został uznany, gdy sojusz ZSRR, USA, Wlk Brytanii walczył z koalicją zawiązaną wokół hitlerowskich Niemiec. Na wojnie pierwszą ofiarą jest prawda; propaganda wojenna absolutyzuje wroga. Stąd świat się stał czarno-biały. Po „dobrej” stronie humanitarne, komunistyczne NKWD, po złej faszystowskie „gestapo”… Na konferencji w Jałcie sojusznicy – Stalin, Roosevelt, Churchill – pochylili się z troską  nad losem Polski. „Szlachectwo zobowiązuje”, jako szczerzy demokraci chcieli dla Polski jak najlepiej… Przyjęto, że wybory władz suwerennego Państwa Polskiego muszą być w pełni demokratyczne. Tu pojawiły się wątpliwości: a co będzie, jeśli w tych demokratycznych wyborach wygrają polscy faszyści? Nie można było do tego dopuścić, więc ustalono, że nie mogą w demokratycznych wyborach uczestniczyć  partie faszystowskie. Himmler powiedział: o tym, kto jest Żydem, decydujemy my – czyli SS. Podobnie mógł powiedzieć Stalin, Beria czy Bierut. O tym, kto jest faszystą: decydujemy my. Faszystą nie był autentyczny przedwojenny faszysta Bolesław Piasecki, ale stał się nim gen. Władysław Anders, socjalista Kazimierz Pużak czy ludowiec Stanisław Mikołajczyk. Jako partie faszystowskie wykluczono nie tylko przedwojenną „sanację” i Stronnictwo Narodowe, ale i PSL, PPS-WRN, SP. Na koniec okazało się, że niefaszystowskie i demokratyczne są tylko komunistyczna PPR i jej „przylepki”. Trzeba o tym pamiętać; zawsze ktoś decyduje o tym, kto jest faszystą, a kto – nie. I zawsze reglamentacja demokracji prowadzi do  zbrodni. Sympatyczni i mili chłopcy z Antify (ruchu antyfaszystowskiego, głoszącego zakaz uczestnictwa w demokratycznych wyborach nielubianych ugrupowań, np. ONR, UPR, LPR czy PiS) wcześniej czy później – gdy przeforsują swoje idee – będą je wcielać w życie, kopiąc po nerkach i zagrzebując w wiezieniach tych, którzy się nie zgadzają z ograniczeniem swojej wolności. O tym, że można definiować, kto jest faszystą, mówić może tylko człowiek nie znający historii. Dyskusja jest przy tym trudna, dzięki narzuceniu wszystkim „stalinowskiej narracji”. Trudno jest dyskutować w XX w. o ideologiach, skoro w większości państw europejskich obowiązuje cenzura, ograniczająca dostęp do materiałów źródłowych, a za niektóre wypowiedzi można trafić do więzienia pod zarzutem „chwalenia faszyzmu”. Aresztowanie brytyjskiego pisarza Dawida Irvinga było tu wyraźnym ostrzeżeniem. Nikt z celebrytowanych obrońców indywidualnej wolności nie wystąpił w obronie Irvinga, zapominając, że prawdziwa tolerancja dotyczy przede wszystkim  respektowania prawa do głoszenia poglądów nam przeciwnych, a nawet dla nas wstrętnych. Tylko nie znając historii, można zapraszać Niemców, by bili polskich faszystów; tak jak to miało miejsce w zeszłym roku. Gdy mówimy bowiem o polskim faszyzmie (bo pamiętajmy, że inny był faszyzm włoski, żydowski, ukraiński, czeski, angielski, rumuński – każdy kraj miał swoją specyfikę), powinniśmy przeprowadzić własny, w miarę obiektywny osąd, posługując się faktami. Trzeba odpowiedzieć na pytania:– czy polscy faszyści wsadzali, czy byli wsadzani do wiezień?– czy mordowali, czy też byli mordowani?– czy dokonali zdrady państwa przymierzając się z wrogą potęgą?   Polskimi faszystami można nazwać przedwojennych działaczy Obozu Narodowo-Radykalego (ONR) lub żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych z czasów wojny. Nie można tych określeń rozciągać na cały obóz narodowy, bo „stare” Stronnictwo Narodowe nie tylko współtworzyło liberalną konstytucje „marcową” w 1921 r, ale także konsekwentnie broniło demokracji parlamentarnej. Obóz narodowy – to też zauważmy – nigdy samodzielnie nie rządził Polską, więc nie można mu przypisać pełnej odpowiedzialności za prowadzaną przed wojną politykę wewnętrzną. ONR powstał w 1934 r. i po trzech miesiącach funkcjonowania został zdelegalizowany. Założyciele trafili do obozu koncentracyjnego w Berezie Kartuskiej. Na pierwsze pytanie możemy odpowiedzieć: faszyści z ONR nie wsadzali (bo nie mieli władzy sądowniczo-policyjnej ani administracyjnej w II RP), ale byli wsadzani. Trafiali bez wyroku do obozu, byli skazywani na kary aresztu i więzienia. Skazywani, nie tuszujmy, słusznie: bo były to kary

W najnowszym cyklu Tygodnika „” odpowiemy na pytanie: kogo i za jaką cenę (spośród radnych) kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. Radny Marcin Maranda – Wspólnota Samorządowa Wiek: 35Wykształcenie: wyższe.Stan cywilny: – Żona Agata.Zawód małżonka: – Inspektor w Wydziale Kultury, Promocji i Sportu Urzędu Miasta Częstochowy – tam się poznaliśmy i zakochaliśmy od pierwszego wejrzenia. Wtedy jeszcze nie byłem radnym.Radny z okręgu: Stare Miasto, Śródmieście, Trzech Wieszczów.Miejsce zamieszkania: Trzech Wieszczów.Skąd zainteresowanie polityką? – Nie traktuję mojej działalności w Radzie Miasta jako polityki. Nie jestem politykiem. Jestem samorządowcem – jednym z mieszkańców, którzy mają więcej uprawnień by zmieniać lokalną rzeczywistość. Nie jestem członkiem partii politycznej.Zainteresowania: – Różnorodne – jestem człowiekiem uniwersalnym, ciekawym świata.POZA RADĄGdyby nie był radnym…: – Szukałbym innej, skutecznej formy działania dla mieszkańców.Źródło utrzymania: – Pensja rzecznika prasowego w częstochowskim MPK + dieta radnego.Dodatkowe dochody: nie ma.Organizacje pozarządowe: – Prezes Zarządu Stowarzyszenia Lokalni i członek Zarządu Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Regionu i Utworzenia Województwa Częstochowskiego. Awans zawodowy podczas kadencji: – Nie było.Języki obce: – Angielski.Doświadczenie: – Zapraszam do serwisu YOU TUBE. Polecam krótki film autobiograficzny pt. „Marcin Maranda – poznajmy się”. W RADZIEKadencja: druga (2006 – 2010, 2010 – 2014) Członek komisji: przewodniczący Komisji Kultury, Sportu i Turystyki Rady Miasta Częstochowy, członek Komisji Edukacji Rady Miasta Częstochowy.Działania dla swojej dzielnicy: – Zapraszam do serwisu YOU TUBE, gdzie jest film „Marcin Maranda – sprawdź, co Twój radny zrobił dla dzielnicy”. To oczywiście nie wszystko. Zainteresowani częstochowianie doskonale znają moją działalność i moją skuteczność.Spotkania z mieszkańcami: – Zawsze, kiedy chcą tego mieszkańcy.Priorytet budżetowy radnego: – Bezpieczeństwo – wykupienie przez miasto dodatkowych patroli policji.Najważniejsze zadanie wyborcze radnego: – Wielofunkcyjne boisko w dzielnicy Stare Miasto.Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Wady? Wszystkie te, które mogą spowodować, że za 2 lata – na koniec tej kadencji, nie uda się obudzić energii Częstochowy. Zalety? Wszystkie te, które spowodują, że  częstochowianie będą mieć dobrą pracę, a kierowcy nie będą jeździć po dziurawych drogach.Koalicja, zależności, układy…: – Stopień uzależnienia od tego czy innego prezydenta nie ma znaczenia. Znaczenie ma skuteczne działanie na rzecz mieszkańców. Jeżeli to cokolwiek dałoby mieszkańcom, to mógłbym nawet podpisać przysłowiowy pakt z diabłem. Osobiście nie czuję się od nikogo uzależniony – poza mieszkańcami oczywiście. *** Po wypowiedziach Marcina Marandy mogłoby się wydawać, że to radny prawie idealny. Ale… czas na krótkie podsumowanie. Kilka lat temu Maranda pracował w magistracie w Wydziale Komunikacji Społecznej. Gdy został radnym, musiał wziąć w Urzędzie Miasta bezpłatny urlop, gdyż ustawa zakazuje łączenia stanowisk. Ratunkiem dla bezrobotnego rajcy stało się zatrudnienie go (do dziś) w MPK (spółka miejska). Maranda, po wygaśnięciu mandatu ma prawo wrócić do Urzędu Miasta na wcześniej zajmowane stanowisko. Miejsce to czeka na niego 8 lat albo jeszcze dłużej, jeśli zostanie radnym trzeciej kadencji. By nie wylądować na zawodowym marginesie Maranda sprytnie pozostawił sobie wyjście awaryjne: pracując w MPK ma wakat w magistracie.Podobnie jak radna Salwierak, Maranda występuje w podwójnej roli – zwierzchnika i podwładnego prezydenta Matyjaszczyka (jest pracownikiem miejskiej spółki i jednocześnie radnym).Dziś Marcin Maranda nie chwali się swoimi osiągnięciami i nie bryluje na spotkaniach z mieszkańcami – wyciszony i pokorny pilnuje stołków, dwóch. Zawarł polityczny kompromis: jako reprezentant katolickiej prawicy nie wchodzi w drogę antyklerykalnej lewicy.

10 października, w Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego, w częstochowskim ratuszu odbył się wernisaż prac „Ego sum, qui sum”, co z łaciny tłumaczy się „Jestem, który jestem”. Aż 4087 Polaków odebrało sobie życie w 2010 roku, co czwarty obywatel kraju cierpi na problemy psychiczne, a ponad połowa wszystkich osób cierpiących na zaburzenia psychiczne nie jest leczona w ogóle. Brak wiedzy na temat chorób, nietolerancja oraz strach powodują, że środowisko odsuwa się od chorego. Można to zmienić – akceptując warunki chorób oraz pogłębiając życzliwość ludzi z najbliższego otoczenia. Sytuacja z roku na rok się poprawia, jednak jeszcze wiele pracy trzeba włożyć, aby zmienić sposób postrzegania osób umysłowo chorych. W tym celu Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Zaburzeniami Psychicznymi YAVA oraz Urząd Miasta Częstochowy zorganizowały wystawę „Ego sum, qui sum”, która mówi o aktywnych kulturalnie osobach niepełnosprawnych. Prace zostały wykonane różnymi technikami, były obrazy tradycyjne, jak i trójwymiarowe. – Prezentacja tych prac to moim zdaniem spektakularny, a jednocześnie drobny przykład tego, że to, co dzieje się w środowisku psychiatrycznym wychodzi na zewnątrz, do świata ludzi sprawnych.  Ludzie z problemami psychicznym stanowią niemałą część środowiska. Oni też mają coś do powiedzenia, własną wrażliwość, ambicje i pomysły na to, jak wyrażać swoje emocje – mówił lekarz psychiatra Marek Mieczyński podczas oficjalnego rozpoczęcia wystawy.

9 października poseł Artur Bramora wystosował do Ministra Zdrowia list otwarty, w którym zapowiada strajk głodowy. Problem dotyczy 11 ośrodków na terenie kraju, w których przebywa ok. 80 dzieci z dysfunkcjami zdrowotnymi w wieku 0-4 lata. Porzucone przez rodziców nie są w stanie egzystować bez specjalistycznej opieki, często odżywiane są dojelitowo. Przebywają w ośrodkach opiekuńczo-leczniczych i zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych. Placówkom tym resort zdrowia drastycznie obciął środki finansowe. Poseł domaga się od Ministra Zdrowia wydania stosownego rozporządzenia, które zmieni zasady finansowania tych ośrodków. W przypadku braku reakcji ze strony resortu, 15 października o godz. 9.00 poseł Bramora podejmie protest głodowy w Zakładzie Pielęgnacyjno-Opiekuńczym dla Dzieci w Częstochowie przy ul. Michałowskiego 30.

Już dziś (11 października) w sali reprezentacyjnej Ratusza Miejskiego odbędzie się Międzynarodowa Konferencja Naukowa „Turystyka i rekreacja w lokalnych oraz regionalnych strategiach rozwoju”. Wśród zagadnień pojawią się tematy dotyczące zabudowań jasnogórskiego klasztoru, rekreacji wodnej na akwenach otwartych w Częstochowie oraz Szlaku Orlich Gniazd, który został niedawno uhonorowany Złotym Certyfikatem Polskiej Organizacji Turystycznej. Uczestnikom konferencji zostaną zaprezentowane wiodące produkty turystyczne Częstochowy: Jasna Góra, Muzeum Górnictwa Rud Żelaza, Park Miniatur Sakralnych Złota Góra oraz Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II. Dzień później natomiast odbędzie się prezentacja produktów turystycznych Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej: Olsztyna, Złotego Potoku, Żarek i zamku w Bobolicach. Organizatorami konferencji są: Częstochowska Organizacja Turystyczna oraz Akademia Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach (Wydział Zarządzania Sportem i Turystyką).

Niezbyt udanie rozpoczął się nowy sezon PlusLigi dla Wkręt-Metu AZS Częstochowa. W wyjazdowym spotkaniu Akademicy przegrali z Delectą Bydgoszcz 0:3. Już od samego początku spotkanie nie układało się po myśli częstochowian. Akademicy przystąpili do meczu słabo skupieni, a rywale dzięki skutecznej grze blokiem i kontrą wyszli na pięciopunktowe prowadzenie. Po pierwszej przerwie technicznej gracze AZS-u wyraźnie się uspokoili i przystąpili do odrabiania strat. Zmniejszyli przewagę do jednego punktu, jednak chwila rozkojarzenia i na tablicy wyników widniało 16:11 dla Bydgoszczan. Gracze Delecty naciskali do końca seta, który ostatecznie zakończył się wynikiem 25:18. Gracze Wkręt-Metu, podobnie jak w pierwszej partii, słabo rozpoczęli drugiego seta. Na tablicy widniał wynik 0:3 kiedy gra częstochowian zaczęła wyglądać lepiej. Doprowadzili oni do remisu, a następnie do stanu 12:12 walczyli punkt za punkt z dużo bardziej doświadczonym przeciwnikiem. Na drugą przerwę techniczną zawodnicy AZS-u schodzili niestety już z trzypunktową stratą. Im bliżej było końcówki seta coraz bardziej rozpędzali się bydgoszczanie, którzy ostatecznie wygrali 25:20.Trzeci set rozpoczął się od gry punkt za punkt jednak już na pierwszej przerwie technicznej Delecta prowadziła 8:5. Od tego momentu bydgoszczanie przez cały czas kontrolowali przebieg spotkania schodząc na drugą przerwę techniczną przy stanie 16:12, a kończąc seta do 21.Nadzieję w serca częstochowskich kibiców może wlać przede wszystkim druga partia, w której przez dłuższy okres grali na równym poziomie z bydgoszczanami. W pozostałych fragmentach spotkania wyszły brak doświadczenia i spokoju wśród Akademików. Już w najbliższą sobotę Wkręt-Met będzie rywalizował z Indykpolem Olsztyn, który w pierwszym swoim spotkaniu również nie wygrał ani jednego seta. MVP: Dawid Konarski, atakujący Delecty BydgoszczWkręt-met AZS Częstochowa: Lisinac (7), Marcyniak (3), Murek (6), Hebda (11), Bociek (17), Janusz, Piechocki (libero) oraz Kaczyński, BikDelecta Bydgoszcz: Antiga (9), Masny (1), Wika (8), Konarski (16), Wrona (7), Wieczorek (8), Dębiec (libero) oraz Lipiński (1), Owczarz, Waliński (4)