Rządzą nami owce, wodząc na manowce! Nie jest to stwierdzenie odkrywcze, lecz prosty opis rzeczywistości. Człowiek myśli, że  myśli, a w rzeczywistości nie myśli, tylko jest myślony, czyli prowadzony myślą innego bezmyślnego człowieka. Raz ci powiedzą to, innym razem siamto, a ty  to przejmujesz jako swoje. Wydajesz się człowiekiem inteligentnym, bo myślisz, że myślisz jak człowiek inteligentny; a tak po prawdzie to chodząc na dwóch nogach, tylko udajesz  człowieka. Ogląda człowiek pod rząd „Fakty” TVN i „Wiadomości”TVP. Stacje konkurują, treści też, powinna więc być różnica. Wydaje się zatem, że oglądając jedno i drugie, więcej się dowiemy albo przynajmniej usłyszymy inny komentarz. Bo tak – porównując – jak czytam „Gazetę Wyborczą” i „Rzeczpospolitą”, to obie gazety przynajmniej piszą inaczej o tym samym. Dla jednej Kongres Kobiet to mityng zmodernizowanych anielic, dla drugich to sabat czarownic; a czytelnik i tak może się zająć śledzeniem notowań na giełdzie. W telewizjach giełdy nie ma, wyboru też nie. W teorii program informacyjny buduje się tak: 2-3 „oficjałki z kraju” (Premier powiedział, w Sejmie uchwalili, otwarto drogę…), 2-3 „oficjałki ze świata”, 3-5 informacji ciekawostkowych (zabili go i uciekł), 1 interwencyjna (oni biją, a władza nic) i 1 śmiesznotka (krowa pojechała pociągiem do stolicy). Taka jest sprawdzona ramówka i na to – zdaniem redaktorów – odbiorca czeka. Jeżeli stacje TV konkurują, to powinny pokazać się różnice. Przyjmijmy, że oficjałki się powielą (premier nie mówi zbyt często, dróg się też otwiera jak na lekarstwo). Ale ciekawostki, śmiesznostki, interwencyjki mnożyć można bez końca, bo zawsze i wszędzie coś się dzieje. Ale to „dzieje się” jest dla TV-łów ograniczone, więc dokładnie jedna TV-ała powiela drugą. Gdyby rzecz dotyczyła ograniczania informacji do wydarzeń stołecznych (stolicznych jak mawiają w Galicji), byłoby to wytłumaczalne: koszty. Ale dlaczego z jednej i drugiej TV-ały jadą ekipy nad granicę czeską czy niemiecką, by tam – w tym samym miejscu i z tymi samymi ludźmi – kręcić materiał o tej samej pierdółce? Czy coś, co się nazywa UOKiK, nie dostrzega tu zmowy producentów przeciw konsumentom? Dlaczego, jak jest mowa o zamykaniu szkół, to z 7 tys. placówek wybiera się tę samą, w jakiejś Maligłowie Wielkiej i tak samo w komentarzu mówi się o pazerności wójta, który oszczędza na dzieciach (na wszystkich 5 chodzących do zamykanej szkoły)? Dlaczego interwencja  w obronie psa łańcuchowego dotyczy w obu telewizjach tego samego kundelka, mimo że tak uwiązane zwierzaki znajdziemy w każdej wsi? Dlaczego obie telewizje – w tym samym stylu i o takiej samej treści – prowadziły wielotygodniowe kampanie w sprawie zabitej Madzi czy oszukanych przez „Amber Gold”? Niestety, w czasie, gdy trwała opowieść o Madzi, zabito w Polsce kilka innych dzieci. Los ofiar „Amber Gold” nie jest gorszy niż oszukanych przez inne parabanki, choćby przez „lokatę ziemniaczaną”. Dlaczego więc….itd. Jeśli wykluczymy zmowę i zwykłe lenistwo, pozostaje nam teoria spisku. Skoncentrowanie i walenie w mózg wybranymi informacjami, walenie z różnych stron tej samej dawki trucizny, służy odmóżdżaniu. I to jest dobre… dla TV-ałów. Bo człowiek nieodmóżdżony, czyli myślący, nie marnowałby czasu na oglądanie bzdur na „małym ekranie”.Trzeba więc sprawić, by myślał, że myśli i myśleć za niego.

27 września w OPK „Gaude Mater” w Częstochowie odbył się wykład Wojtka Tracewskiego pt. „Przestrzeń umysłu”. W ponad półtoragodzinnym wystąpieniu uczeń Lamy Ole Nydahla przedstawił w zarysie naukę Diamentowej Drogi, której jest członkiem. Opowiadał przede wszystkim o miłości i związkach między ludźmi. Wykazał, że prawdziwa miłość nie ma nic wspólnego z zazdrością czy przywiązaniem. Mówił ponadto o szczęściu i altruizmie. Zwrócił szczególną uwagę na to, że sensem ludzkiego życia jest szczęście innych.Na koniec, gdy nie było już żadnych pytań, Tracewski przeprowadził krótką medytację.Warto zwrócić uwagę, że w Częstochowie działa  Buddyjski Ośrodek Medytacyjny, do którego mogą przyjść wszyscy zainteresowani buddyzmem, a w szczególności nauką Diamentowej Drogi. Ośrodek znajduje się przy ul.Kapucyńska 19.

W ubiegłym tygodniu odbyło się oficjalne otwarcie sklepu „Ben Thanh Smaki Azji” z orientalnymi delikatesami. Jedynego takiego w Częstochowie. Otwarcie połączone było z degustacją przysmaków kuchni azjatyckiej. Można było spróbować przepysznych sajgonek z ryżem, polanym wyśmienitym sosem, napić się soków z egzotycznych owoców, oryginalnej wietnamskiej kawy czy zielonej herbaty. Ponadto była możliwość poznania wielu ciekawostek dotyczących wschodniej kuchni.Jednak jeśli ktoś nie załapał się na degustację, nic straconego. W sklepie można kupić wszystkie produkty niezbędne do przyrządzenia np. sajgonek lub sushi. Co najważniejsze – w niskiej cenie. Asortyment  obejmuje m. in. przyprawy, sosy, pasty, różne rodzaje ryżu i makaronu, owoce morza. By tego nie było mało, w „Smakach Azji” kupić można naczynia, a wkrótce również egzotyczne owoce i warzywa. Dodatkowo zainteresowani mogą przeglądać książki z przepisami oraz zaciągnąć fachowych porad.Warto do sklepu zajrzeć. Każdy z pewnością znajdzie coś dla siebie. „Ben Thanh” znajduje się przy al. NMP 37 (w bramie). Czynny jest od pon. do pt. w godzinach 10-19, a w soboty do 18.

27 września o godzinie 9.30 na Placu Pamięci Narodowej rozpoczęły się uroczyste obchody Dnia Polskiego Państwa Podziemnego oraz 73. rocznica powstania Szarych Szeregów. Uczestnikami byli harcerze, organizacje kombatanckie, uczniowie częstochowskich szkół, przedstawiciele władz miasta i służby mundurowe. Po uroczystym zawieszeniu na maszcie flagi w takt Mazurka Dąbrowskiego, wręczono złoty medal Stowarzyszenia Osób Poszkodowanych przez III Rzeszę zasłużonemu działaczowi ZHP Edwardowi Szostakowi. Następnie zebrani wzięli udział w apelu poległych. Złożono także kwiaty pod pomnikiem Pamięci Narodowej. Druga część uroczystości o godzinie 12. odbyła się w Regionalnym Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli WOM. Była to konferencja naukowa „Częstochowskie gawędy o wojnie”, podczas której przewidziane było wystąpienie m. in. Prezydenta Częstochowy. Na koniec przedstawiono film „Wspomnienia o Częstochowie”. Organizatorami uroczystości byli: Wydział Kultury Promocji i Sportu, Stowarzyszenie Szarych Szeregów Oddział w Częstochowie, Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Okręg w Częstochowie oraz Komenda Hufca Związek Harcerstwa Polskiego w Częstochowie. MJJW, fot. Emilia Przybyłek

Tak, tak… wcale to nie jest niemożliwe. I nie za sprawą rozczarowanego rządami prezydenta Częstochowy społeczeństwa, w tym nauczycieli, pracowników pomocy społecznej i ogólnie budżetówki, środowiska biznesu, bezrobotnych, działaczy sportowych, zasadniczo wszystkich częstochowianin młodych i starych, ale dzięki radnym. Tak, tak…   Czy władza może nas mieć w nosie? Każdy wie: Rada Miasta – uchwala, prezydent – wykonuje to, co radni uchwalili, ze szczególnym respektowaniem ustalonego budżetu. Po zakończeniu roku obrotowego radni mają obowiązek sprawdzić, czy to, co zaplanowali i zapisali w uchwale budżetowej, prezydent zrealizował w wyznaczonym czasie. Jeśli Matyjaszczyk, w porywie tworzenia stołków dla partyjnych kolegów ze Śląska i między pakowaniem walizek do Chin a Turcji, nie wykona wszystkich zaleceń, radni nie mogą udzielić prezydentowi absolutorium. I co dalej…? Ustawa o samorządzie daje odpowiedź: „nieudzielenia absolutorium jest równoznaczne z podjęciem inicjatywy przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania prezydenta”.  Ale, ale…, nie tak szybko i nie dla zadomowionej nomenklatury SLD, która zadbała o wzajemną ochronę. Prezydenta asekurują sami radni. Błąd włodarza w realizacji budżetu naprawiają nowymi uchwałami – wycofują się ze wcześniejszych planów lub przesuwają środki finansowe na rok następny. Jałowe wydają się więc wszystkie decyzje radnych zapisane w uchwałach, gdyż każdą z nich, w zależności od potrzeb politycznych lub prezydenta, można zmienić. Maszynka do świerkania Jaskółką, która absolutorium i referendum uczynić może, jest niewcielona przez Matyjaszczyka w życie uchwała o zakupie  „elektronicznego systemu imiennego głosowania”. Rada miasta (ciało nakazujące działania prezydentowi) uchwaliła wydatek 40 tys. zł z budżetu miasta na zakup urządzenia do liczenia głosów radnych. W ten sposób mieszkańcy dowiedzieliby się nareszcie, jak reprezentanci dzielnic głosują w Radzie w sprawach własnego elektoratu. Dziś nie wiemy. Radni podnoszą bezwładnie ręce, sekretarze liczą i podają wyniki. Znana jest jedynie ogólna liczba głosujących radnych.  Prezydent Matyjaszczyk (ciało wykonujące polecania Rady) na mocy uchwały zobowiązany jest maszynki do liczenia zakupić – jak podaje ustawa o samorządzie, przy braku terminu – niezwłocznie. Czyli kiedy? Już wiemy! Od stycznia do września najwyraźniej dla Matyjaszczyka jest niezwłocznie (zasada nie dotyczy wypłaty prezydenta). Mimo upływu dziewięciu miesięcy urządzenia nadal nie ma, a rok kalendarzowy, w tym budżetowy, dobiega końca. Prezydent twierdzi, że to wina radnych, bo nie potrafią zdecydować się na żadnego z trzech zaproponowanych producentów. Radni natomiast, że prezydent nie przedstawił specyfikacji, czyli nie wymusił na radnych zgodnego wyboru, bo w tej sprawie dogadać się im trudno. Spór wśród radnych toczy się o to, czy sprzęt ma być urządzeniem mobilnym (niczym pilot do telewizora) czy stacjonarnym (konsola przytwierdzona do stolika radnego). Mobilność pozwoli rajcy podczas głosowania spożywać posiłek w miejskim barze bądź raczyć się kawą u sympatycznej pani Krysi gdzieś w urzędzie, nie wyklucza również zmagań z jelitówką. Stacjonarny sprzęt udaremnia możliwość przebywania podczas głosowania w innym miejscu niż sala sesyjna.  W banalnej sprawie wyboru maszynki do głosowania radni udają konflikt i tylko co odważniejsi przyznają: „urządzenia nie ma i nigdy nie będzie, bo nie jest w naszym interesie publicznie ujawniać zawiłe decyzje i koalicje”.  Radni Częstochowy zespołowo chronią nietykalność prezydenta. Obserwatorzy lokalnej areny politycznej już dawno twierdzili – w co aż trudno uwierzyć – że w naszym mieście nie istnieje opozycja do obecnej władzy i opcji lewicowej. Wyskoki Filipa z konopi pseudo-opozycyjnych radnych w błahych dla mieszkańców sprawach, są żenujące i bawią znawców tematu do łez. Nie ma sensu wróżyć z fusów, wiadomo bowiem, że tak w kwestii maszynek do głosowania, jaki w każdym innym  defekcie budżetowym prezydenta, radni podejmą uchwały ratunkowe, zmieniające wcześniejsze postanowienia. Rada Miasta niczym panna na wydaniu, raz decyzje uchwałą zatwierdza, potem się wycofuje, raz maszynki chce, a za chwilę już nie. Radni zwalniają w ten sposób Matyjaszczyka z odpowiedzialności za realizację uchwały budżetowej, w kłopotliwych punktach. No chyba, że ktoś coś przeoczy… Wówczas, żegnaj absolutorium, witaj referendum i tak staniemy się świadkami kolejnego w Częstochowie przewrotu.   Absolutorium – akt prawny, który dokonywany jest poprzez organ uprawniony (np. Rady Miasta) na podstawie przedstawionego sprawozdania rachunkowego. Udzielenie absolutorium oznacza stwierdzenie prawidłowości działania finansowego organu wykonawczego (w tym przypadku prezydenta miasta) w określonym przedziale czasowym. Należy przyjąć, że absolutorium jest jedną z postaci odpowiedzialności radnych. Istotą bowiem jest brak zastrzeżeń do prowadzonej przez władze miejskie gospodarki finansowej. Nieudzielania absolutorium dla władzy wykonawczej jest jednoznaczne z podjęciem inicjatywy przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania prezydenta.    

Pasjonat, kolekcjoner, entuzjasta aktywnego trybu życia, zdobywca pokaźnego zbioru pucharów. Z zawodu elektryk, z zamiłowania „wskrzesiciel” zabytkowych pojazdów. Członek Automobilklubu i Stowarzyszenia „Razem na wyżyny”. Dziennie przejeżdża na rowerze 70-80 km. – Nie pływam już tyle jak kiedyś, zniechęca mnie stan okolicznych zbiorników wodnych – stwierdza ze smutkiem. Jan Ferenc od 12 lat jest na emeryturze, ale werwy i pasji pozazdrościć mu może nie jeden nastolatek. Gawędziarz, niepoprawny optymista, orędownik życia pełną parą.   Łezka w oku Życie seniora nie musi być nudne. – Wreszcie mogę delektować się wolnym czasem – chwali się i czyni to nie bez kozery. W regionie znany jest z wielu powodów, ale popularności przysporzyła mu przede wszystkim Stajnia Polskich Jednośladów z okresu PRL-u, którą rok temu otworzył na swojej posesji w Borownie.  Pan Jan udostępnia zbiory za darmo: –  Lubię, gdy ktoś docenia to, co robię, to jeszcze bardziej podkręca moją pasję. A proszę mi wierzyć, że ludzie oglądają czasem te modele z łezką w oku, są rozpromienieni, bo to ich młodość, najcenniejsze wspomnienia.  Pasja w spadku 25 lat pracował na Śląsku jako elektryk w kopalni. W bytomskim muzeum po raz pierwszy eksponował swoje zabytkowe maszyny i to miasto często odwiedza – przede wszystkim przez wzgląd na Paradę Pojazdów Zabytkowych. Stamtąd też pochodzi jego ostatnie trofeum: puchar za zwycięstwo w próbie sprawnościowej. Jechał motocyklem, który ma dla niego wartość szczególną.  – Ta WSK-a to moja pierwsza miłość, znam ją lepiej niż własną żonę, bo też nasza znajomość trwa dłużej. Spędziłem na tym motorze kawalerskie lata, więc pamięta moje pierwsze randki z małżonką. To również pamiątka po moich rodzicach, prezent od nich za dobre wyniki w nauce. Jest ze mną od 1969 roku, zawsze był mój i tak pozostanie do mojej śmierci. Nie wiem, co z nim zrobię, ale na pewno nigdy nie sprzedam i prawo do niego zastrzegę komuś w testamencie – opowiada stanowczo o WSK 125 M06 B1 z 1968 r. Ale motory to tylko jedna z pasji Pana Jana. – Więcej jeżdżę na rowerze, rocznie pokonuję około sześć tys. km, na motorze może trzy. Ja mam dużo pasji, mógłbym kogoś obdarować. Wędkuję, pływam, mam też pokaźną bibliotekę, ale to głównie książki o II wojnie światowej. Tematem zaraził mnie mój dziadek, który oprowadzał mnie po grobach partyzantów. Pochwalę się, że nawet zakwalifikowałem się do „Wielkiej Gry” z tematyki zbrojnego ruchu oporu, ale niestety program wkrótce zdjęli z anteny. Domatorem to ja na pewno nie jestem! Jak mam siedzieć w domu dłużej niż pół godziny, to dla mnie kara. Na rowerze jeżdżę codziennie, byleby śniegu nie było. Gdzie? Wszędzie! W promieniu 60 km. Ludzi spotykam, o części do motorów ich pytam i czasem coś przywiozę.       Bez skazy Stajnia Polskich Jednośladów z okresu PRL-u to około 60 modeli motocykli  i 30 modeli motorowerów: WSK-i, WFMki, MZki, Osy, Junaki i Komary. Skąd pomysł? – Na początku lat 90. odwiedziłem przyfabryczne muzeum w Świdniku, gdzie zobaczyłem wszystkie modele WSK, niektóre nigdy nawet nie zostały wypuszczone na rynek, zachwyciłem się. Wtedy postanowiłem stworzyć własną kolekcję złożoną wyłącznie z polskich modeli – nie chcę skażać zbioru zagranicznymi. Wysiłek podjęliśmy w duecie, razem z synem – to już chyba choroba, fascynację motorami syn odziedziczył w genach. Zaczęliśmy w 1995 roku. Kupowaliśmy po 5-6 motocykli rocznie i wydawaliśmy na nie około tysiąc złotych, bo wtedy jeszcze nie były takie drogie. Teraz w tej cenie nawet jednego nie kupię. Sprzęty pochodzą z całej Polski, ale najwięcej mam ze Śląska. Większość z nich jest na chodzie, ale teraz jest coraz gorzej z częściami, są coraz droższe, a i tak trzeba kombinować czasem jak MacGyver… Przydaliby mi się fachowcy, stworzyłbym taką grupę, podzielił się z nią wiedzą, ale teraz nie mam do tego warunków – tłumaczy kolekcjoner. Każdy sprzęt posiada tabliczkę znamionową – rodzaj aktu urodzenia, z której można wyczytać wiek, ciężar czy liczbę przejechanych kilometrów. – Najstarszy model w kolekcji jest starszy ode mnie, to SHL 125 z 1949 r., ale najbardziej ceniony przez miłośników motoryzacji jest Junak 350 z 1962 – ma największą pojemność, jest najcięższy, ma czterosuwowy silnik i wysłuchać jego pracy to szok, niektórych zabieram nim na przejażdżkę – deklaruje Pan Jan.      Prowizorka Lokal, w którym kolekcja jest eksponowana, to zorganizowana własnym nakładem finansowym przybudówka i wiata. Jednoślady stoją w ścisku, ponieważ prowizoryczna siedziba miała być rozwiązaniem tymczasowym. To nie są zbiory muzealne, których eksponatów nie można dotykać. Potrzebna jest im przestrzeń, aby zainteresowani mogli obiekt obejść, wyprowadzić i wybrać się na przejażdżkę. Jednak do wielu z nich swobodnego dojścia nie ma. Jest za to opowieść fascynata o polskiej historii motoryzacji, bogata rezerwa wspomnień i konkretna wiedza mechaniczna. Były  plany, aby kolekcję połączyć z pracą warsztatową. Jednak na razie pozostaje to w sferze marzeń.   Tak czy owak   2 października Stajnia Jednośladów będzie obchodzić rocznicę swojego istnienia. Podczas ubiegłorocznego otwarcia Urząd Gminy Mykanów deklarował chęć zorganizowania nowego lokum dla bogatej kolekcji motocykli. Z tą myślą gmina zakupiła grunt z dwoma pogeesowskimi budynkami przy borowieńskiej szkole, ale one wymagają remontu. Na który gminy niestety na razie nie stać. Urzędnicy nie mogą na ten moment nic obiecać: – Chcielibyśmy zorganizować halę wystawienniczą, jednak na ten cel potrzebowalibyśmy kwoty rzędu 1 miliona złotych. Inwestycję trzeba by oczywiście przeprowadzić etapami. Liczymy na środki z unijnego Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Czekamy na konkursy, ale do realizacji tego projektu będziemy także musieli przekonać radnych – tłumaczy Jarosław Łapeta, inspektor do spraw promocji i funduszy pozabudżetowych.  – Trzeba mieć pasję, choćby było to zbieranie kapsli. Ona daje człowiekowi życie, satysfakcję, radość. Kolekcjonerstwo wciąga, to trochę jak nałóg. Ale ja to kontroluję. Nie powiem, ile pieniędzy w to włożyłem. Tego nawet żona nie wie… I będę to kontynuował, chociaż motory mi się już nie mieszczą i część muszę po sąsiadach trzymać. Nie wiem, czy gmina mi  pomoże. Może rozbuduję to, co mam. Muszę sobie jakoś radzić. Tak czy owak.    Stajnia Polskich Jednośladów z okresu PRL-u Ul. Wolności 51, Borowno Tel. 34 328 92 60