Jeszcze tylko do środy 31 października można składać zgłoszenia do konkursu „Jurajski Produkt Roku”. Komisja będzie oceniać m.in. technologię, estetykę, innowacyjność, funkcjonalność i jakość zgłaszanych produktów i usług. Konkurs skierowany jest do przedsiębiorców z naszego regionu, którzy są zainteresowani promocją wyjątkowych produktów i usług. Prestiż to długofalowa nagroda, jaką przynosi wygrana w tej rozgrywce – logo „Jurajskiego Produktu Roku” rozpoznawalne jest nie tylko w kraju, ale i za granicą. Laureaci będą mieli także możliwość nieodpłatnego startu w konkursie „Teraz Polska”.Aby zgłosić swój produkt lub usługę w konkursie „Jurajski Produkt Roku”, przedsiębiorcy muszą przedstawić zalety kandydata do nagrody oraz ocenić jego atrakcyjność dla nabywcy, a więc spojrzeć na wyrób lub usługę „okiem klienta”.  Zgłoszenia można lokować w następujących kategoriach:  *produkt przemysłowy,*produkt rolno-spożywczy,*produkt bądź usługa budowlana,*produkt w dziedzinie ekologii, ochrony środowiska, odnawialnych źródeł energii,*e-technologie, e-usługi,*produkt inny,*usługa.Poza możliwością otrzymania statuetki bądź wyróżnienia uczestnicy konkursu mają również okazję konfrontacji własnego wyobrażenia o atrakcyjności zgłoszonych produktów czy usług z opinią ekspertów i środowiska.Wręczenie nagród nastąpi w czasie uroczystej Gali, która odbędzie się w dniu 7 grudnia 2012 roku (piątek) o godz. 18:00 w Klubie Politechnik w Częstochowie. Uroczystość uświetni spektaklw wykonaniu Częstochowskiego Teatru Tańca Włodzimierza Kucy.Organizatorem konkursu jest Regionalna Izba Przemysłowo-Handlowa w Częstochowie. Patronat honorowy nad XII Edycją Konkursu „Jurajski Produkt Roku” sprawują Wojewoda Śląski, Marszałek Województwa Śląskiego, Prezydent Miasta Częstochowy oraz Starości Powiatów: Częstochowskiego, Kłobuckiego, Lublinieckiego, Myszkowskiego oraz Zawierciańskiego.Wszelkie informacje związane z udziałem w Konkursie zawarte są w Regulaminie Konkursu „Jurajski Produkt Roku” oraz na stronie Izby www.riph.czest.pl.

Antosia ma 7 miesięcy. Urodziła się w Knurowie k/Gliwic z obustronnym brakiem kości strzałkowych oraz poważnymi ubytkami i deformacjami stóp (wada, z którą urodził się Oscar Pistorius). Ma też problem z lewą rączką. Jej mama prosi o pomoc. Oto jej apel. Drodzy Państwo!Jeździliśmy po polecanych profesorach, doktorach, ortopedach dziecięcych w Polsce. Każdy twierdził, że przypadek jest trudny, że bardzo mało mieli takich przypadków w karierze i że rokują bardzo niewielkie nadzieje. Córce grozi amputacja nóg.Znaleźliśmy lekarza ze Stanów Zjednoczonych – dr Paley’a, http://www.paleyinstitute.org/, który z powodzeniem leczy takie schorzenia, jakie ma Antosia. Jest to dla nas wielka szansa, ale koszty są przerażające. Czekamy na dokładny kosztorys, ale dr Paley, z którym spotkaliśmy się w Monachium powiedział nam, że będą opiewały one na blisko 300 000 $. Czynnikiem ograniczającym nas jest też czas. Na zebranie w/w kwoty mamy niecały rok. Są to dla nas (młodego, świeżo po studiach małżeństwa) niewyobrażalne koszty, dlatego zwracam się z bardzo dużą prośbą. Wierzę w to, że jeśli wiele osób wspomogłoby nas, nawet niewielką kwotą, to uda się nam uratować córkę przed amputacją nóg. Mąż dostał szansę pomocy drugiej osobie – 5 grudnia zostanie dawcą szpiku. Wierzę, że jest to jakiś znak, że dobro powraca i że znajdą się dobrzy ludzie, którzy naszej córce również pomogą.Więcej informacji o Antosi na stronie: www.AntoninaWieczorek.pl

Jedenastodniowy protest głodowy posła Artura Bramory zakończył się deklaracją zmian  w finansowaniu ośrodków preadopcyjnych, złożoną przez wiceministra zdrowia. W ten sposób częstochowskiemu posłu udało się – miejmy nadzieję – przyśpieszyć nowelizację ustawy o świadczeniach społecznych – trudno powiedzieć, ponieważ negocjacje skończyły się jak na razie jedynie na deklaracjach resortu zdrowia oraz ministerstwa pracy i polityki społecznej.  Poseł Bramora od 15 października prowadził akcję głodową w interesie 11 placówek preadopcyjnych, których pacjentami są poważnie chore i niepełnosprawne dzieci, wymagające specjalistycznego leczenia. Żądał od resortu zdrowia zmian w finansowaniu tych ośrodków, a tym samym – poprawę ich ekonomicznej kondycji. Projekt nowelizacji ustawy w tej sprawie jest już od dawna gotowy – poseł żądał jego szybkiego przyjęcia. W nocy pierwszego dnia głodówki posła, przyłączył się do niego łodzianin, Oktawian Kolenda z SLD. 24 października obaj zaprzestali przyjmowania wody. Tego samego dnia ministerstwo zdrowia zapowiedziało szybką nowelizację ustawy dotyczącej systemu utrzymywania ośrodków – gdyby weszła ona w życie, tego typu placówki byłyby finansowane nie tylko przez NFZ, który ponosiłby odpowiedzialność finansową za opiekę medyczną, ale także przez opiekę społeczną, która pokrywałaby koszty związane z wyżywieniem i pobytem maluchów w ośrodkach. Taka deklaracja nie zadowoliła Bramory i Kolendy – kontynuowali manifestację, ponieważ żądali od resortu zdrowia zapowiedzi większego dofinansowania opieki medycznej nad tymi dziećmi oraz organizacji spotkania negocjacyjnego przedstawicieli ministerstwa zdrowia, pracy i pomocy społecznej oraz NFZ z dyrektorami placówek. Dzień później (25 października) poseł Bramora informował na blogu: „11 dzień głodówki. 2 dzień bez wody. Mamy problem z chodzeniem i mową. To chyba mój ostatni wpis. Bądźcie z nami”. Wkrótce do ośrodka pielęgnacyjno-leczniczego przy ul. Michałowskiego w Częstochowie przyjechała delegacja rządowo-poselska : wiceminister zdrowia Sławomir Neumann, wiceminister pracy i polityki społecznej – Czesława Ostrowska, wiceprzewodnicząca komisji polityki społecznej i spraw rodzinnych – Magdalena Kochan, poseł Grzegorz Sztolcman (PO) z komisji zdrowia oraz Grzegorz Nowak, szef śląskiego oddziału NFZ. Wszyscy oni przeprowadzili wraz z protestującymi politykami ponadgodzinne negocjacje. W ich wyniku raz jeszcze zostały zapowiedziane zmiany w finansowaniu tego rodzaju ośrodków (dodatkowe finansowanie ich przez pomoc społeczną), strona ministerialna przyznała, że finansowanie opieki medycznej wymaga korekty i zadeklarował, że w Częstochowie dojdzie do żądanego spotkania stron.  Po tym kompromisie politycy Bramora i Kolenda zostali zawiezieni do szpitala. Reakcję częstochowskiego posła na pierwszy łyk płynu oraz jego zdolności krasomówcze po 11 dniach głodówki można obejrzeć w relacji z wydarzenia na blogu posła.

Dokładnie dziesięć dni temu w naszym mieście zakończył się jeden z najważniejszych festiwali Filharmonii Częstochowskiej. Rangę oraz organizację wydarzenia podsumowuje i komentuje nasz korespondent z wysp brytyjskich – Andrzej Kawka. “Na Festiwalu Wiolinistycznym im. Bronisława Hubermana było wszystko poza Hubermanem” – zauważa. W jednym z ostatnich numerów „7 dni” ukazał się interesujący artykuł o ludziach prezydenta Częstochowy. Między innymi o tak zwanych specjalistach od promocji, marketingu, wizerunku, etc [czytaj tutaj]. I tak mi się jakoś pomyślało, że ci wszyscy “specjaliści” mają za zadanie wyłącznie promocję Częstochowy wśród Częstochowian. To zajęcie, nie powiem, interesujące, mało stresujące, dosyć nowatorskie. Ktoś złośliwy mógłby wprawdzie powiedzieć, że to bez sensu, bo to może być co najwyżej jakiś uboczny wątek głównej działalności tak zwanych specjalistów – przecież nawet dziecko wie, że promocja miasta powinna trochę przekraczać granice Częstochowy, a nawet Polski. Może to wykracza poza możliwości tak zwanych specjalistów? Nie wiem. Kiedy jednak przeczytałem w lokalnym dodatku ogólnopolskiego dziennika zapowiedzi 8. Festiwalu Wiolinistycznego im. Bronisława Hubermana – międzynarodowego, bo z międzynarodową obsadą – pomyślałem, że to świetna okazja, by wykazać, że jestem w błędzie i specjaliści są prawdziwymi mistrzami w swoim fachu, a nie tylko tak zwanymi specjalistami, jak uważałem. Zanim zapoznałem się z programem imprezy, przygotowałem sobie wiaderko z zimną wodą, by mnie w razie czego ocuciło. Przydało się. Później czytałem entuzjastyczne relacje z kolejnych dni Festiwalu we wspomnianym już dodatku i coraz bardziej popadałem w bardzo poważne przygnębienie. Oto bowiem na Festiwalu Wiolinistycznym im. Bronisława Hubermana było wszystko poza Hubermanem. Była niejaka Midori, żadna tam gwiazda, co najwyżej dość znana skrzypaczka, był film o skrzypcach i dobrze, ale jednocześnie – o czym najpewniej tak zwani specjaliści od promocji nie wiedzą – powstał właśnie rewelacyjny film, fabularyzowany dokument, zatytułowany „Orchestra of Exiles”, czyli „Orkiestra uchodźców”, poświęcony właśnie Hubermanowi i dramatycznym czasom tworzenia przez niego orkiestry symfonicznej. Film zrealizował (a zdjęcia powstawały między innymi w Częstochowie!) znany dokumentalista, nominowany parę lat temu do Oscara Josh Aronson. Film miał premierę niedawno, a za parę dni (28 października) pokazany będzie na zakończenie festiwalu filmowego w Cleveland. Dlaczego, do diabła!, premiera nie odbyła się w Częstochowie, na otwarcie festiwalu? Gdzie byli i gdzie są ci wszyscy spece od promocji miasta?! Trudno doprawdy byłoby wyobrazić sobie lepszą promocję od światowej premiery takiego filmu. Mało tego, dlaczego nie zaproszono najsławniejszych i najlepszych skrzypków na świecie – Itzhaka Perlmana czy Nigela Kennedy’ego? Ten ostatni jest pod ręką, mieszka w Krakowie. Jest entuzjastą polskiej muzyki. Nie twierdzę, że zgodziłby się wystąpić, ale czy ktoś próbował z nim rozmawiać na ten temat? Czy ktoś z tych speców od promocji słyszał kiedyś nazwisko Daniel Barenboim? To jeden z najwybitniejszych dyrygentów na świecie, obecnie i w ogóle. Przez miesiąc był w Londynie, gdzie na festiwalu Proms 2012 zaprezentował wszystkie symfonie Beethovena, dyrygując założoną przez siebie West-Eastern Divan Orchestra, której muzykami są młodzi Arabowie i Izraelczycy. Miał sporo wolnego czasu, można było z nim porozmawiać. Nie sądzę, by Barenboim mógłby odmówić zaproszeniu na Festiwal imienia Hubermana do Częstochowy. Dlaczego? To chyba oczywiste! Jest on, podobnie jak Itzhak Perlman, potomkiem muzyków uratowanych przez Hubermana tuż przed II wojną. Dlaczego wreszcie nikt nie pomyślał o zaproszeniu na częstochowski festiwal bliskiej rodziny Hubermana? A może nikt z organizatorów nie wiedział, że Huberman miał rodzinę? No więc miał. Jego wnuczka (!) Joan Payne żyje w Kanadzie, a stryjeczny wnuczek – Rob Huberman – w Ameryce. Oboje kultywują pamięć swojego wielkiego, bliskiego przodka. I ubolewają, że ciągle nie jest dość znany. Jest. To się zmienia. W ostatnich latach zainteresowanie Hubermanem zdecydowanie wzrosło. I utrwaliło się na poziomie, na którym o takich artystach jak Huberman mówi się z najwyższym uznaniem.  Chętnie odniosę się do ewentualnych uwag: ak25@op.pl.

Ważne wystąpienie polityka brzmi jak odpowiedź na zbiorową modlitwę narodową: „biedroneczko, leć do nieba, przynieść nam kawałek chleba”. Nasz pan premier uniesiony słowami wzleciał wyżej niż balon Baumgartnera i przyniósł… wydłużenie urlopów macierzyńskich. Hallo, ej, ej ! Tu Ziemia. Zejdź Pan i ogarnij się. Zobacz jak wygląda świat rzeczywisty. Z urlopów macierzyńskich do 24 tygodni może korzystać matka zatrudniona na czas nieokreślony. I tylko tak zatrudniona matka może od pracodawcy otrzymać także 3-letni urlop wychowawczy, uprawniający do otrzymywanie skromnego zasiłku. Tyle że ten gatunek matek pracujących jest dość rzadkim zjawiskiem, a zwiększenie przywilejów grozi mu całkowitym wyginięciem. Blisko 70 proc. dziewcząt, skończywszy szkołę średnią, studiuje. Po ukończeniu nauki, blisko 20 proc. trafia na bezrobocie, większość pozostałych jest szczęśliwa, gdy znajdzie pracę na czas określony lub nawet w formie umowy o dzieło. Mniej niż 20 proc. kobiet w wieku do 30 lat zawarło umowę o pracę na czas nieokreślony. Forma umowy ma w tym wypadku znaczenie istotne. Dziewczyna pracująca ponad 6 miesięcy legalnie na umowie na czas nieokreślony zyskuje 24 tygodniowy urlop z płacą 100 proc. dotychczas otrzymywanej, następnie możliwość skorzystania z 3-letniego urlopu wychowawczego i – na koniec – gwarancję powrotu na zajmowane stanowisko. Taka sama dziewczyna pracująca na czas określony, płacąca takie same składki ubezpieczeniowe, może korzystać z urlopu macierzyńskiego tylko do końca okresu zawartej umowy o pracę. Nie ma możliwości uzyskania wsparcia w formie zasiłku wychowawczego, a wracać może sobie do… mamusi, tatusia, Londynu (bo tam jeszcze matka z dzieckiem cieszy się pewną estymą).Ponieważ przywileje dla młodych matek bolą finansowo pracodawców, nie bądźmy zdziwieni, że po wydłużeniu urlopów macierzyńskich forma umowy na czas określony lub umowy o dzieło wyprze z natury tradycyjną umowę o pracę na czas nieokreślony. Przywilej poprawi więc sytuację 15-20 proc. młodych matek, przy pogorszeniu sytuacji na rynku pracy pozostałych 80-85 proc. kobiet w wieku najlepszym do rodzenia. Jak to bywa z dobrem reglamentowanym, będziemy mieli zwiększoną liczbę przegięć i przekrętów. Dla dobrze urodzonych i ustosunkowanych (polityków i innych właścicieli III RP) nie będzie problemem zatrudnienie wybranej (córki, żony lub kochanki) na na dobrze płatnej posadzie. Wybrana z 7 miesięcy pracy 6 spędzi na zwolnieniu lekarskim (100 proc. płatnym), a potem przez rok inkasować będzie kilka tysięcy pensji na urlopie macierzyńskim. Za coś takiego warto dać łapówkę albo nawet zapisać się do partii rządzącej. Jeżeli celem jest poprawa wskaźników demograficznych, to wypada z przywileju dla wybranych uczynić uprawnienie dla wszystkich matek. Ale jeżeli chodzi nam o poprawę wskaźników nepotyzmu i korupcji, jeśli chodzi o umocnienie obrazu Polski jako „republiki kolesi”, to róbta tak dalej. Hallo, Panie Premier, tu Ziemia. Powiedz Pan, w krótkich, żołnierskich słowach, o jakom Polskie  tu chodzi. O takie, czi o owakie…

Centrum Promocji Młodych najbliższy weekend poświęci rozmowom o sztuce. Będzie o sztukach wizualnych i rewolucji DADA. W pierwszej kolejności – w piątek 26 października o godz. 18.00 – odbędzie się wykład Magdaleny Ujmy oparty na materiałach zgromadzonych w książce „Sztuki wizualne. Seria: Sztuka i skandal”. Jej autorka jest krytyczką sztuki i kuratorką. Studiowała historię sztuki i zarządzanie instytucjami kultury. Publikuje od 1993 roku. Należała do redakcji Kwartalnika Literackiego „Kresy”. Pracowała w Muzeum Sztuki w Łodzi i w krakowskim Bunkrze Sztuki. Zrealizowała ponad 40 wystaw. A o czym jest jej książka? „Omawia zagadnienia, które często bywają tematem anegdot dykteryjek, żyją osobnym życiem, niejako obok samych dzieł, które jednak pozwalają lepiej zrozumieć mechanizmy rządzące światem kultury i sztuki. Przedstawia wydarzenia artystyczne, które przez ludzi współczesnych artystom zostały uznane za skandal, a które miały znaczenie rewolucyjne i przyczyniły się do zmiany sposobu myślenia i przedstawiania pewnych tematów, koncepcji. Dzięki tej książce czytelnik będzie mógł inaczej spojrzeć inaczej na znane dzieła, inscenizacje teatralne, dzieła filmowe czy muzyczne i zrozumieć dlaczego to, co dziś wydaje się „normalne”, kiedyś budziło zgorszenie czy kontrowersje”.Niedzielę (28 listopada) CPM poświęci ojcom pierwszej awangardy i tym akcentem wróci po wakacyjnej przerwie do tradycji spotkań w Willi Generała, podczas których można swobodnie porozmawiać o sztuce. Uczestnicy postarają się odpowiedzieć na pytania: Na ile teoria sztuki czy estetyka okazują się przydatne w bezpośrednim kontakcie z dzisiejszymi działaniami artystycznymi? Gdzie kończy się zgrywa, a gdzie zaczyna prawdziwa praca twórcza? Organizatorzy zapraszają do dyskusji o dadaistach – grupie niezwykle uzdolnionych szaleńców, którzy na początku XX w. wywrócili sztukę do góry nogami i już na zawsze zmienili zasady myślenia, mówienia i pisania o niej. Poszerzyli pole sztuki do nieskończoności i poszli grać w szachy. Burza estetycznych refleksji już w niedzielę o godz. 18.00.