W najnowszym cyklu Tygodnika „” odpowiemy na pytanie: kogo i za jaką cenę (spośród radnych) kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego.   Artur Gawroński (Prawo i Sprawiedliwość) Wiek: 41.Wykształcenie: – Technik ekonomista o specjalności gospodarka mieszkaniowa. Stan cywilny: – Żonaty.Zawód małżonka: – Żona w żadnym stopniu nie jest powiązana z magistratem i służbami miejskimi. Prowadzi firmę. Radny z okręgu: Mirów, Północ, Wyczerpy-Aniołów, Zawodzie-Dąbie.  Miejsce zamieszkania: Północ.Skąd zainteresowanie polityką? – Moje zainteresowanie wynika, że tak jak wielu nie zgadzam się z absurdalnymi decyzjami. Nieważne, kto je wydaje. Czy Unia Europejska, parlament, sejmik czy rada miasta. Uważam, że powinniśmy bronić interesów mieszkańców przeciw złym decyzjom władzy. Na przykład nie zgadzam się na to, by ktoś w moim imieniu decydował o tym, jak ma być zakrzywiony banan czy ogórek, co jest w rozporządzeniach unijnych, a także, w tym momencie, uważam, że polityka ma wpływ na nasze portfele. Zainteresowania: – Historia, a dokładniej okres międzywojenny, zbieram wydawnictwa i czasopisma z tamtego okresu. Zajmuję się też sprawami spółdzielczymi, mieszkaniowymi. Przeglądam prasę dotyczącą różnych ustaw, te, które wchodzą na bieżąco. Interesuję się też piłką nożną, żużlem. POZA RADĄ  Gdyby nie był radnym…: – To znaczy prowadziłbym firmę razem z żoną i zajmowałbym się tym, co obecnie, czyli problematyką spółdzielczą i wspieraniem inicjatyw lokalnych, działalnością w stowarzyszeniach. Źródło utrzymania: – Brak.Dodatkowe dochody:  – Dieta radnego.Organizacje pozarządowe: Krajowy Związek Lokatorów i Spółdzielców, jestem członkiem Stowarzyszenia „Wieczny Raków”, klubu „Gazety Polskiej”, Stowarzyszenia „Solidarność i Niezawisłość” i wspieram inne organizacje, które zwracają się o różne potrzeby.  Z tego co mi wiadomo, to chyba po środki miasta sięga Wieczny Raków, ale ja w tym nie uczestniczę. Awans zawodowy podczas kadencji: Zgadzam się, że bycie radnym to awans społeczny, bo to wielki zaszczyt i odpowiedzialność. Dzięki temu można wyrazić opinię mieszkańców, którzy nie zawsze mają czas na udział w obradach Rady Miasta. Ja sam, nie będąc jeszcze kiedyś radnym, próbowałem zabrać głos na sesji, ale ponieważ trzeba zapisać się na początku sesji, po wielu godzinach oczekiwania przewodniczący zamknął sesję i w ogóle nie mogłem zabrać głosu. Dlatego uważam, że radny to jest głos mieszkańców na Radzie Miasta. Języki obce: rosyjski.Doświadczenie: – No to powiem tak… W samorządzie jak w życiu – człowiek się uczy cały czas. W zasadzie kieruję się zasadą ograniczonego zaufania do urzędników, przez to staram się, w tym momencie, zarówno wnikać w różnego rodzaju ustawy i projekty uchwał innych miast, dzięki temu z roku na rok moje doświadczenie rośnie w temacie bieżących spraw w samorządzie. Ponadto przykładam dość… takiego zainteresowania tym, co się dzieje ogólnie w sprawach związanych z nowelizacją ustaw. A dzięki temu też, interesując się tym, co planuje nam podjąć parlament, staram się dostrzec to, jak realizacja wpłynie na decyzje później w samorządzie.  W RADZIE Kadencja: druga (2006-2010, 2010-2014).Członek komisji: Komisja Infrastruktury i Ochrony Środowiska, Komisja Kultury, Sportu i Turystyki, Komisja Skarbu, Komisja Mieszkaniowa i Zespół ds Planów Przestrzennych.Działania dla swojej dzielnicy: – Moja dzielnica to nie tylko okręg wyborczy Północ, ale także, w tym momencie, no jest to okręg trochę szerszy. To jest: Wyczerpy-Aniołów, Zawodzie-Dąbie i Mirów. Każda dzielnica ma inną problematykę i tutaj by trzeba było jakby spojrzeć pod kątem każdej dzielnicy, więc tak… Na przykład w dzielnicy Mirów od lat mieszkańcy walczyli o miejscowy plan i zmianę studium. To jest w trakcie prac, trwa już to prawie półtora roku w tej chwili, ale jest to jedna z ważniejszych spraw związanych no jakby z działaniami dla mieszkańców. Remont ulicy Czecha u siebie na dzielnicy, na Zawodziu na przykład ostatnio moja interpelacja w sprawie remontu odcinka ulicy Legionów od Faraday do ulicy Olsztyńskiej, gdzie nawet napisałem, żeby trzeba było ten odcinek wyłączyć w ogóle z ruchu dla samochodów osobowych, ponieważ no… jest tyle dziur. Także staram się jako radny swoich dzielnic realizować projekty mieszkańców, którzy się do mnie zwracają w tej sprawie. Tych projektów może nie jest za dużo zrealizowanych, ale, no wiadomo, jako radny opozycyjny nie mam takich możliwości.   Spotkania z mieszkańcami: – Na początku, kiedy zostałem wybrany radnym, wynajmowałem od spółdzielni mieszkaniowej „Północ” lokal na spotkania. Ze względu na to, że zainteresowanie było dość nikłe, w tej chwili na stronie internetowej Urzędu Miasta znajduje się mój numer i każdy mieszkaniec, który do mnie zadzwoni, może się umówić. Co dwa-trzy dni jestem w Urzędzie Miasta, także te spotkania odbywają się na bieżąco. Oprócz tego uczestniczę w spotkaniach organizowanych przez rady dzielnic, nie tylko zawsze z własnego okręgu wyborczego. Często też podejmuję pewne działania wyjazdowe, by na miejscu zapoznać się z problemami i później ewentualnie wnioskować pewne wnioski do budżetu. Priorytet budżetowy radnego: – Znaczy tutaj trzeba też rozgraniczyć… Składam projekty lokalne, czyli dotyczące dzielnic, z których zostałem wybrany, jak i rozwiązania dla całego miasta. Także w trakcie roku staram się zainteresować prezydenta i jego służby sprawami związanymi z polityką różnych rozwiązań. Na pewno układ drogowy w Częstochowie, ponieważ wiem, że nie mamy dobrze skomunikowanego miasta. Ruszyliśmy z projektem Aleje, a tymczasem powinniśmy zacząć na przykład od połączenia innych ulic z DK-1, a w drugiej kolejności, w tym momencie, realizację projektu Alej. Na pewno komunikacja miejska i dostosowanie rozkładów jazdy do potrzeb mieszkańców, na pewno miejscowe plany, a podstawą wszystkiego powinno być ściąganie inwestorów i dbanie o tych, którzy obecnie prowadzą działalność. Także wnioski, które składam, odzwierciedlają te projekty małe i te projekty duże. Później jest taki pomysł, który

„Życie po życiu – domowy recykling” to najnowszy projekt ekologiczny realizowany przez Fundację dzięki finansowemu wsparciu Fundacji CEMEX „Budujemy przyszłość”. Dzieci z gminy Rędziny i z Mstowa udowodniły, że ze starych gazet, kabli czy rur wentylacyjnych mogą powstać małe dzieła sztuki lub przedmioty codziennego użytku. Kwiaty z butelek, węże z wyblakłych krawatów, mozaiki ścienne z kapsli czy stojaki z połamanych wieszaków – to tylko skromne przykłady romansu recyklingu ze sztuką, fachowo nazywanego re-artem. Czy można w kreatywny sposób zmniejszyć ilość produkowanych przez nas śmieci? Zajęcia warsztatowe przeprowadzone z uczniami szkół z gminy Rędziny i z Mstowa udowodniły, że jest to możliwe. W listopadzie 2012 roku, pod fachowym okiem instruktorów, dzieci tworzyły z zużytych przedmiotów instalacje artystyczne, zaskakujące tak pod względem estetyki, jak oryginalnego zastosowania. –Nasze zajęcia były połączeniem twórczej zabawy, refleksji ekologicznej z rzemiosłem artystycznym. Wspólnie udowodniliśmy, że inspirację można czerpać nawet z tego, co z pozoru wydaje się już tylko do śmieci. Wszystko zależy od przyjętej perspektywy. My wskrzesiliśmy „zużyte” przedmioty i nadaliśmy im nowy sens istnienia – relacjonuje jeden z animatorów projektu. Re-art, czyli tworzenie czegoś z niczego, to krok w kierunku budowania społeczeństwa obywatelskiego. Fundacja 7 dni dziękuje uczestnikom warsztatów i instruktorom za entuzjazm, zaangażowanie oraz udaną współpracę.

Święty Mikołaj zarobił w tym roku na zbiórce elektroodpadów i telefonów komórkowych. Dzięki temu zyskali też wychowankowie Domu Dziecka w Chorzenicach – dostali energooszczędny sprzęt AGD. Grudniowa wizyta Świętego Mikołaja wzbogaciła chorzenicki Dom Dziecka o dwa nowe urządzenia: pralkę oraz zmywarkę. Tym przedświątecznym darczyńcom był CEMEX Polska, który we wrześniu zorganizował zbiórkę odpadów elektrycznych oraz telefonów komórkowych i z uzyskanych środków zakupił energooszczędny sprzęt AGD.  Przedstawiciele CEMEX Polska przyjechali do podczęstochowskiej placówki nie tylko z prezentami. Spotkanie zostało także uatrakcyjnione specjalnie przygotowanymi warsztatami ekologicznymi. Pracownicy Zespołu Ochrony Środowiska CEMEX Polska przeprowadzili warsztaty i konkursy dla 48 wychowanków placówki. Wszystkie dzieci aktywnie uczestniczyły w zabawach i konkursach, z entuzjazmem rozwiązując krzyżówki, rebusy i ekoquizy. W nagrodę dzieci otrzymały atrakcyjne upominki w postaci ekologicznych zestawów edukacyjnych, gier planszowych, książeczek i przyborów szkolnych, przygotowane przez Dyrekcję Cementowni Rudniki, Fundację „Budujemy przyszłość” oraz Fundację Nasza Ziemia.– Cieszy mnie świadomość ekologiczna dzieci, które podczas quizów wykazywały się dużą wiedzą z zakresu ochrony środowiska. Postawa młodzieży oraz ich zaangażowanie i uśmiechy były dla organizatorów tej akcji wspaniałym mikołajkowym prezentem – mówi Bożena Cieślik z Cementowni Rudniki.– Dzięki przeprowadzonym przez CEMEX działaniom osiągnęliśmy idealne połączenie korzyści dla środowiska z korzyściami dla lokalnej społeczności, realizując strategię zrównoważonego rozwoju firmy – przyznaje Monika Wosik, Dyrektor ds. Ochrony Środowiska. – Ograniczyliśmy zagrożenia wynikające z niewłaściwego zagospodarowania elektroodpadów, zmniejszyliśmy zużycie energii w Domu Dziecka, a tym samym jej koszty, przekazaliśmy dzieciom wiedzę na temat ochrony środowiska, a przede wszystkim – co dla nas szczególnie ważne – przynieśliśmy im dużo radości i uśmiechu – podsumowuje.

AJD będzie wkrótce świętować. W środę (19 grudnia) odbędzie się otwarcie nowego obiektu uczelni – siedziby Wydziału Nauk Społecznych (WNS). Pięciokondygnacyjny budynek ze szkła i żelbetu ma stać się wizytówką uczelni. Jego powierzchnia użytkowa to ponad 6 tys. metrów kwadratowych, mieszczą się w nim pomieszczenia dydaktyczne i socjalne oraz dwie aule – pierwsza z nich pomieści 300 słuchaczy, druga – 100. Ponadto budynek wyposażony jest w parking podziemny na 50 samochodów oraz taras widokowy. Prace budowlane trwały od sierpnia ubiegłego roku i pochłonęły ponad 36,5 mln zł. 85 proc. sumy pochodziło z dofinansowania unijnego (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego). Obiekt znajduje się na terenie kampusu AJD przy ul. Zbierskiego 2/4. Najnowsza inwestycja ma być kolejnym krokiem uczelni w kierunku przekształcenia jej w uniwersytet. Budynek zostanie  udostępniony studentom i pracownikom naukowym na jesień przyszłego roku – do tego czasu obiekt powinien zostać odpowiednio wyposażony. W nim też najprawdopodobniej zostanie zainaugurowany najbliższy rok akademicki. Utworzony w 2008 roku WNS prowadzi trzy kierunki: administrację, filozofię oraz zarządzanie i obecnie mieści się w budynku AJD przy ul. Waszyngtona. Uroczyste otwarcie nowej siedziby WNS odbędzie się 19 grudnia o godz. 11.00. Program uroczystości zapowiada się następująco:1. Otwarcie uroczystości i powitanie Gości przez JM Rektora AJD.2. Przemówienia gospodarzy i zaproszonych Gości.3. Koncert pracowników i studentów Instytutu Muzyki AJD.4. Bankiet okolicznościowy.5. Zwiedzanie obiektu. Zdjęcie: materiały uczelni.

Niepodległość? Tak i owszem, w zasadzie, oczywiście pod pewnymi warunkami, ale ogólnie jestem za. Szanuję więc poglądy tych, którzy uważają, że Polska powinna być niepodległa. Zgodzić się też muszę, bo nie da się z faktami dyskutować, że ta nasza polska niepodległość jest w dużym stopniu  ograniczona. Co tu ukrywać – Polska jest pod protektoratem USA, a w dodatku kolonizuje nas UE. Pod względem czysto formalnym jest gorzej niż za PRL-u. Układ Warszawski nie wysyłał naszych wojsk do Afganistanu, a prawa stanowione przez ZSRR nie miały pierwszeństwa przed naszym prawem krajowym. Nie można też było zaskarżyć decyzji polskiego rządu do trybunału moskiewskiego. Formalnie, gdybyśmy chcieli rzeczywistość opisywać na podstawie obowiązujących przepisów prawnych, zakres niepodległości PRL był większy niż III RP. Zanim mi mordę obijecie za powyższe twierdzenie, nadstawię drugi policzek, głosząc niezmiennie: wolność osobista za Franciszka Józefa w mojej Galicji była nieporównywalnie lepiej chroniona niż w niepodległej Rzeczpospolitej za Józefa Piłsudskiego. W dzień, którego rocznicę kibice piłkarscy chcą święcić marszem niepodległości, czyli 13 grudnia – pan generał Jaruzelski przemocą chciał „bronić socjalizmu jak niepodległości”. Ponieważ propagandyści (ówcześni piarowcy) zorientowali się, że socjalizm nie cieszył się nigdy w Polsce nadmierną popularnością, ciężar znaczenia tego hasła przeniesiono na słowo „niepodległość”.  Nałożono nawet na zomowskie łby prapolskie rogatywki i ustrojono komitety partyjne biało-czerwonymi flagami. Dzięki temu przeniesieniu akcentów miałem przyjemność zmienić swój status: z elementu antysocjalistycznego stałem się czynnikiem antypaństwowym. Z tego doświadczenia wiem, że choć niepodległość jest wartością, nie jest to wartość najwyższa. Niepodległość Białorusi nie jest ważniejsza niż wolność Białorusinów. Tym bardziej to samo należy powtarzać w kraju nazywanym Rzeczą Pospolitą Polską. Rzeczpospolita z samej nazwy ma sens, gdy zabezpiecza dobro ogółu i dobro indywidualne każdego w szczególności. Ponieważ rząd każdego państwa należy traktować podejrzliwie jako potencjalnego tyrana (człowiek tak ceni  swoją wolność, że czasem narusza wolność drugiego; podobnie rząd tak ceni suwerenność, że gotów jest deptać suwerenność jednostki), przydatny jest mechanizm zewnętrznej kontroli. Przyznają to nawet radykalni antyunioniści, kierując swoje skargi na polski rząd do Trybunału w Strasburgu lub domagając się międzynarodowej komisji w sprawie ogólnie wiadomej. Jest stale spornym, ile niepodległości, a ile zewnętrznych regulacji (kolonizacji). Byłoby absurdalnym, gdyby w imię suwerenności polska śrubka miała nie pasować do niemieckiej nakrętki. Przekazując część suwerenności w ustalaniu norm  technicznych, godzimy się jednak z brakiem swojego bezpośredniego wpływu, nawet gdy dyktować nam będą krzywiznę banana czy owocowość marchewki. Nigdy nie jest tak pięknie, żeby się chciało żyć, ani tak źle, by się życia odechciało. Trzeba nam po aptekarsku rzecz stale rozważać: wolność – tak, ale niepodległość? Żeby tylko nam nie zaszkodziła. Europejskość – tak, ale bez przesady. Humanitaryzm? I w tym sposobie znajdziem się w grobie.

I już witaliśmy się z gąską… i już ściskaliśmy Pana Boga za nogi, a tu… aż ciśnie się na usta. Radość nasza płonna i zdecydowanie przedwczesna. Dwa dni temu informowaliśmy naszych Czytelników o przeforsowaniu, bolesnej dla wielu radnych, inicjatywy zakupienia maszynek do liczenia głosów. Owszem urządzenie prezydent zakupił, ale jego funkcje ograniczają się do zliczania głosów “za”, “przeciw”, “wstrzymujących się” bez imiennej rejestracji radnych. A przecież o to chodziło! Radni uchwalili zakup maszynki do liczenia głosów, prezydent (ciało wykonawcze) urządzenie zakupił i teoretycznie wszystko jest ok. Służby Krzysztofa Matyjaszczyka patrzą mieszkańcom w oczy i śmieją się w twarz. Między wierszami można usłyszeć: “chcieliście urządzenie, to je macie, a że będzie bezużyteczne… to już wasz problem”. Urządzenie kosztowało prawie 17 tys. zł. Obecnie podczas głosowań radnych, mieszkańcom dana była wiedza o tym, ilu spośród radnych głosowało “za”, ilu “przeciw”, a ilu “wstrzymało się od głosu”. Podniesione ręce radnych zliczali sekretarze. Nigdy nie wiadomo było, jak głosował dany reprezentant dzielnicy. Tyle przypomnienia. Urządzenie miało ten problem rozwiązać. Dzięki niemu bowiem po każdym głosowaniu dostępna byłaby dla mieszkańców imienna lista, o tym jak poszczególni radni głosowali. Nic z tego…