Mieszkańcy Częstochowy żywo zareagowali na nasz apel o wskazywanie negatywnych przykładów wdrażania w życie ustawy “śmieciowej”. Archiwizować będziemy wszystkie nieprawidłowości, co pozwoli nam wyliczyć częściowe chociaż kary, które miasto powinno nałożyć na firmę odbierającą śmieci od mieszkańców.Co tydzień publikować będziemy uwagi częstochowian. “Rozumiem, że na początku zawsze może być trochę zamieszania, ale z tego co się słyszy i czytam, to włodarze Częstochowy znowu się nie wykazali. Czy zawsze musimy być najgorsi? Urząd miasta umywa ręce, bo sprawy logistyczne przekazał CzPK. Najpierw do mieszkańców nie dotarły informacje o tym, co ich będzie czekać, a teraz nie ma informacji (nie dla wszystkich, trzeba mieć internet) na temat gdzie płacić, na jakie konto itd. Mądry zawsze się dowie – ktoś powie, ale to mam zagwarantowało miasto, że będzie umiejętnie umiało przeprowadzić swoje rewolucje i odpowiednio o nich informować. Wtedy nie byłoby tyle rozczarowanych osób. Ja zadeklarowałam, że będę segregować śmieci, od lat to robię, choć do tej pory nikt mnie o to nie prosił, a teraz kiedy mogę mieć za to ulgi to i tak będę płacić więcej niż do tej pory. A odbiorcy śmieci dodatkowo uprzykrzają mi życie nowymi harmonogramami odbioru różnego rodzaju odpadów np. plastik w środę, papier w czwartek co dwa tygodnie, metal w trzeci poniedziałek miesiąca itp. itd. Mogłoby tak być, gdyby śmieci odbierane były terminowo, a tak ciągle na ulicy stoją jakieś worki, bo odbiór stale się opóźnia o kilka dni. Widać, że nie jesteśmy przygotowani. Na zachodzie firmy zajmujące się śmieciami płacą mieszkańcom za ich posegregowanie. U nas korzystają na tym tylko przedsiębiorcy, którzy posegregowane śmieci mogą sprzedać.Firmy prywatne zajmujące się recyklingiem sprawniej zajęłyby się naszymi odpadami niż firma, która wygrała przetarg na wywóz śmieci.Co z mieszkańcami bloków, gdzie są mieszkania tak zwane wydzielone tzn. własnościowe z wykupionym gruntem. Nie są traktowani, jak mieszkańcy domków jednorodzinnych, a powinni. Spółdzielni nie interesuje, jak i gdzie mają dokonywać wpłat. Pytam jeszcze, co z osobami niepełnosprawnymi, które nie mają dostępu do internetu, które często nie wychodzą z domów, jak mają się dowiedzieć, jak i na jakie konto płacić. Powinny być książeczki poroznoszone.Szkoda, że znowu sobie nie poradziliśmy i znowu fama o tym idzie w świat. Jeżeli samemu nie ma się doświadczenia to korzysta się z pomysłów tych, którzy już to zrobili, i im się udało” Z informacji od Czytelniczki wynika, że firma odbierająca śmieci nie przyjeżdża zgodnie z harmonogramem, poza tym nie zabiera odpadów, które są w workach. Art.12 umowy miasta Częstochowy z firmą Remondis dotyczy kar umownych. Przeliczmy więc, w jakie wysokości powinna być naliczona kara za nieodebranie odpadów oraz za nieuprzątnięcie śmieci w workach.Odbiór odpadów Czytelniczki (biodegradowalne, posegregowane, zmieszane) powinien być wykonany 11 razy w ciągu trzech miesięcy (lipiec, sierpień, wrzesień 2013). Żaden nie odbył się terminowo. Art. 12 f). umowy11 odbiorów x 100 zł = 1.100,00 złart. 12 i). umowy11 odbiorów x 100 zł = 1.100,00 złRazem = 2.200,00 zł

“Dyrekcja Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Najświętszej Maryi Panny w Częstochowie informuje, że w dniu 26 września 2013 r. grupa 140 lekarzy złożyła wypowiedzenia umów o pracę, ze skutkiem na koniec roku. Dyrekcja wyraża zdziwienie, gdyż złożone wypowiedzenia nie zawierają skonkretyzowanego powodu takiej decyzji. Szpital wypłaca wynagrodzenia w terminie, również terminowo wypłaca wynagrodzenia spółkom, które obsługują dyżury szpitalne. Dyrekcja nie prowadzi zwolnień grupowych. Szpital jest w trakcie  restrukturyzacji, która przynosi zakładane efekty finansowe i organizacyjne. Ponadto z informacji przekazanych przez zwalniających się lekarzy wynika, że są stronami porozumienia, które pod rygorem kary finansowej zobowiązało się działać solidarnie w zakresie ewentualnych postulatów dotyczących złożonych wypowiedzeń.Obecnie dyrekcja Szpitala podejmuje wszelkie działania w celu zabezpieczenia świadczeń medycznych dla obecnych i przyszłych pacjentów Szpitala, po rozwiązaniu się umów z lekarzami, którzy złożyli ww. wypowiedzenia.Na chwilę obecną Szpital pracuje w normalnym trybie i udziela świadczeń medycznych na bieżąco bez żadnych zakłóceń. Jarosław Madowiczdyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Najświętszej Maryi Panny w Częstochowie”.

W ostatnim numerze Tygodnika 7dni opublikowaliśmy sondaż na temat stanowiska częstochowian w sprawie współpracy miasta Częstochowa z Jasną Górą.Zachęcaliśmy naszych Czytelników do rozpoczęcia dyskusji o roli Jasnej Góry w mieści i odwrotnie, o korzyściach płynących z partnerstwa, o tym co zrobić żeby – przynajmniej jakaś część częstochowian – znalazła utrzymanie przy obsłudze pątników.Mamy pierwszy sygnał. Jasna Góra i miastoSkoro redakcja zaprasza do polemiki na temat artykułu z „Newsweeka” o Jasnej Górze, pozwolę sobie zabrać głos, podkreślając jedynie, że nie wypowiadam się jako urzędnik samorządowy, ani jako (były) polityk lokalny, ani w imieniu tych bądź owych; jest to po prostu moja opinia: faceta urodzonego w Nowej Hucie k/Krakowa, mieszkającego w śródmieściu Częstochowy ponad 50 lat.Zdumiewająco inspirujące są już pierwsze słowa tekstu z ogólnopolskiego tygodnika: „wejściówka – 10 zł, kiełbasa z grilla – 12 zł (…) poczucie, ze wsparłeś opiekujący się Jasną Górą zakon paulinów – bezcenne”. Zacząłem się nawet zastanawiać, od kiedy i gdzie sprzedają bilety na Jasną Górę oraz dlaczego ktoś kupuje drogą kiełbasę zamiast tańszych naleśników lub pierogów (mając bogaty wybór w kilkudziesięciu barach i restauracjach usytuowanych w promieniu 500 m od bram klasztoru). Refleksja nad tymi słowami jest jednak jałowa. Po prostu: tekst pisał człowiek, który w swoim życiu nigdy nie odwiedził Częstochowy, nie pisze więc o faktach rzeczywistych, lecz o swoim wyobrażeniu.Cóż, jakie tygodniki, tacy dziennikarze; można dziś nie ruszając się zza warszawskiego biurka skompilować tekst o każdym miejscu, powielając istniejące stereotypy. Wzajemnie można napisać podobnie o Warszawie: nie dość, żeśmy im wybudowali za 2 mld zł stadion, drugie tyle dołożyliśmy im do metra, kolei i dróg niezbędnych do obsługi takowego, to jeszcze te stołeczne ciućmoki nie mają pomysłu, jak na tym zarabiać, więc nadal musimy wykładać sporą kasę na utrzymanie tej zabawki. Nie można jednak tego kierunku rozwijać. W przekonaniu ogółu to Warszawa ocenia i cywilizuje prowincję, a nie odwrotnie. Utrzymanie państwowych (narodowych) instytucji publicznych jest oczywistą oczywistością i obowiązkiem podatników. Możliwe więc jest tylko powielanie stereotypu: kler bogaci się kosztem społeczeństwa, Jasna Góra żeruje na Częstochowie. Stereotyp ten jest mocno osadzony w tradycji, wzmacniany propagandą z czasów zaborów, okupacji i PRL. Mając swoje lata pamiętam, jak w czasach, gdy mięso było na kartki, a za chlebem stały kilkusetmetrowe kolejki, żalono się, że pielgrzymi wykupują towary w częstochowskich sklepach. Boleśniej to frustrowało nastroje, niż współczesne żale, że pielgrzymi nie wykupują naszych towarów. Tego typu sposób myślenia nawet nieboszczyk Marks nazwałby wulgarnym ekonomizmem. Jest to przykry dowód na to, że wielkomiejską lewicę cechuje anachronizm myślenia; trudno im wydostać się z ram określonych prymitywną XX – wieczną propagandą antyklerykalną. Przejawem tego anachronizmu jest nawet mimowolny zwrot: „opiekujący się Jasną Górą zakon paulinów”. Wynika z tego przekonanie, że zakon opiekuje się (z niewiadomego i tym bardziej nieuprawnionego powodu) Skarbem, którym powinno się opiekować się i eksploatować  państwo. Brzmi w tym socjalistyczne przekonanie, o konieczności zabrania z rąk prywatnych wszelkich cennych dóbr kultury, by – zarządzane przez urzędników – służyły masom pracującym. Takie przekonanie przyniosło kulturze narodowej większe straty niż  poniesione w czasie wojny. Dość jednak uwag o świadomości warszawskiego dziennikarza. Rozmawiając o relacjach miasto – Jasna Góra, wypada zacząć od przypomnienia spraw oczywistych. Każde miasto jest inne, każde ma pewien nadany przez tradycje i geografię charakter. Warszawa nie będzie Krakowem, Kraków nie stanie się Gdańskiem. Częstochowa jest miastem z Jasną Górą, nie my tak ustaliliśmy i nie my jesteśmy uprawnieni by to zmieniać. Gdybyśmy nie mieli Jasnej Góry, bylibyśmy miastem podobnym do Radomia, z podobnymi problemami, szansami, wyzwaniami. Jasna Góra nie jest jedną z atrakcji turystycznych miasta, jest (o czym świadczy formalna ranga Pomnika Historii nadana rozporządzeniem Prezydenta RP) obiektem o znaczeniu ogólnonarodowym. Z tego zaszczytnego tytułu wynika nie tylko honor dla miasta, lecz i pewne obowiązki. Nie dziwi nas i nie oburza ciężar ponoszony przez mieszkańców Oświęcimia, choćby w postaci istniejącej przy muzeum obozu zagłady strefy ochronnej, wykluczającej możliwości czerpania dochodów mieszkańców z obsługi przybywających tam turystów. Obowiązki Częstochowy wynikają nie tylko z samej lokalizacji Klasztoru Jasnogórskiego, ale z fenomenu pielgrzymkowego. Cóż, takie jest nasze miasto; Warszawa, jako stolica, też się musi godzić na okresowy napływ tłumów protestujących lub problemy powodowane przejazdami krajowych i zagranicznych oficjeli. Tradycję należy szanować, tym bardziej, że w Polsce jako jedynym państwie europejskim utrzymał się fenomen masowych pieszych pielgrzymek do Sanktuarium. Dla porównania, słynniejsza tradycja pielgrzymowania do Santiago de Compostella, została wielkim wysiłkiem, wspartym programem Unii Europejskich, odtworzona w latach 90-tych XX w. W odróżnieniu od Polski rząd Hiszpanii (nawet w czasach socjalisty Zapatero) wspierał i wspiera organizacyjnie i materialnie odrodzenie tradycji Dróg św. Jakuba. Podkreślmy jednak raz jeszcze: Jasna Góra nie jest, nigdy nie była i nigdy nie będzie lokalną atrakcją turystyczną. Nie jest też tylko Miejscem Świętym, Sanktuarium katolickim. Jest miejscem, tak osadzonym w historii i tradycji narodowej, że stanowi istotny element współtworzący naszą, polską tożsamość. Tak jak wspólną, narodową troską jest dbałość o Zamek Królewski na Wawelu, tak i podobny szacunek należny jest Jasnej Górze. Akcentuję tu znaczenie obowiązku, bo jeżdżąc po Polsce odczuwam boleśnie zaniedbania państwa w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kultury. Państwo wymaga, narzuca, w bardzo małym stopniu pomaga, rzeczywisty ciężar ochrony spoczywa na właścicielach zabytków. Z dumę mogę się szczycić, że nasz właściciel najcenniejszego obiektu zabytkowego wzorcowo wypełnia swoje obowiązki. Z radością oprowadzam znajomych po odrestaurowanej Bazylice (jednym z najwspanialszych przykładów sztuki barokowej w Polsce), pokazuję zaadoptowane na muzeum wnętrza bastionu św. Rocha, inne zadbane i odnowione miejsca. Tu widać naocznie: nie marnuje się datków od ludzi, ani pomocy pozyskiwanej z innych źródeł. Czy Częstochowa może zarabiać na Jasnej Górze? Takie pytanie jest pozbawione sensu. Częstochowa? To znaczy kto lub co? Częstochowa jako gmina samorządowa czy Częstochowa jako społeczność mieszkańców? Przytomność umysłu naszych prawodawców ograniczyła możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez gminy. Gmina, na szczęście, nie może konkurować o wpływy z konsumenta prowadząc restauracje, hotel czy kiosk z pamiątkami. Na ewentualnej obsłudze ruchu pielgrzymkowego zarabiać mogą mieszkańcy. Częstochowa jest zbyt dużym miastem, nie tak jak Lourdes czy Loreto, by usługi turystyczne zapewniły byt ogółowi. Wbrew jednak ogólnikowym opiniom Jasna Góra, jako centrum pielgrzymkowe, generuje kilka tysięcy miejsc pracy. Tworzy je bezpośrednio zatrudniając pracowników przy pracach renowacyjnych lub

Wolontariusze z Cementowni Rudniki CEMEX Polska kolejny już raz przystąpili do realizacji swoich projektów. Marszobieg jest jednym z 5 projektów przygotowanychw tym roku dla społeczności lokalnej. 22 września 2013 r. na terenie przyrodniczej ścieżki edukacyjnej w kamieniołomie „Lipówka” w Rudnikach zgromadzili się chętni do udziału w I Gminnym Marszobiegu Terenowym. Dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Rędzinach, Jolanta Brzozowska – Ciura uroczyście rozpoczęła imprezę. Adam Michalak, tym razem jako wolontariusz i ekspert organizacyjny zawodów sportowych, szczegółowo wyjaśnił zasady uczestnictwa w biegu. Do rywalizacji w trzech grupach biegowych; (szkoły podstawowe, gimnazja i szkoły średnie oraz grupa amatorów biegu i Nordick Walking) przystąpiło prawie 120 zawodników. Jako pierwsza, pod opieką Beaty Pruban i Renaty Minkiny wystartowała 25–osobowa grupa uczniów ze szkoły podstawowej w Koninie, bez problemu pokonując specjalnie wyznaczoną trasę o długości 1,8 km. Pierwszy na mecie pojawił się Patryk Krzynowek z SP w Koninie i Maja Gołda z SP w Kościelcu. Dyrektor GOK-u wręczyła zwycięzcom zasłużone statuetki, po czym do biegu przystąpiła młodzież gimnazjalna i szkół średnich. Pierwsza dobiegła Anita Reterska z Michałowa i Michał Gradowicz z Rędzin – Osiedla, który w rekordowym czasie 6:12 min. pokonał prawie 2-kilometrowy dystans. W ostatniej kategorii amatorów biegu Open i Nordick Walking wystartowała największa, bo ponad 50–cio osobowa grupa. Zwycięzcami w tej kategorii zostali: Małgorzata Skwarek z Rudnik i Michał Olkisz z Częstochowy. Oprócz dzieci, młodzieży szkolnej i mieszkańców gminy Rędziny w biegu udział wzięli również przedstawiciele władz lokalnych: sołtys wsi Rudniki – Andrzej Wolski – Rzewuski, radny gminy Rędziny – Adam Jaruga z rodziną oraz Anna Mielczarek – Moroń przedstawicielka Urzędu Gminy w Rędzinach. Każdy z uczestników biegu otrzymał okolicznościową koszulkę z nadrukiem a najmłodsi dodatkowo pamiątkowe medale, czapeczki ufundowane przez firmę Kaszkiet z Częstochowy oraz nagrody i upominki od GKRPA w Rędzinach. Najmłodsze uczestniczki – ośmiomiesięczna Zosia Jaruga, „biegnąca” z tatą w nosidełku i 2-letnia Emilka Kołdon, otrzymały milutkie pluszaczki. Na zakończenie wśród wszystkich uczestników marszobiegu rozlosowane zostały nagrody, piłki plecaki. Ogromne podziękowania od organizatorów należą się pracownikom GOK w Rędzinach a także wolontariuszom spoza CEMEX – Klaudii Rybak, Pauliny Ziętal, Juli Wolskiej, Martyny Taborek, Mateusza Gajdy i Łukasza Michalaka za pomoc w przygotowaniu i przeprowadzeniu imprezy, która okazała się kolejnym i trafionym pomysłem na rodzinne spędzanie wolnego czasu dla mieszkańców z terenu gminy Rędziny. Marszobieg zorganizowany na terenie kamieniołomu „Lipówka” w Rudnikach to również doskonała forma promocji przyrodniczej ścieżki edukacyjnej, której oficjalne otwarcie miało miejsce 10 maja br. Ścieżka edukacyjna w kopalni „Lipówka” jest efektem współpracy CEMEX Polska z Ogólnopolskim Towarzystwem Ochrony Ptaków i Akademią im. Jana Długosza w Częstochowie, w ramach projektu dofinansowanego przez Fundację CEMEX „Budujemy przyszłość”. Mamy nadzieję, że oprócz Rodzinnego Rajdu Rowerowego, Marszobieg Terenowy w Rudnikach na stałe wpisze się w kalendarz imprez rodzinnych organizowanych na terenie gminy.

Nagłośniony ponad miarę, maluśki i głupawy incydencik na Podkarpaciu, miał jedną zaletę. Pozwolił odkryć, że poseł Hofman jest człowiekiem. Takim zwykłym, normalnym ludziem, który się cieszy z „piąteczku” i czasem z tej okazji daje w banię. Było to dla mnie przyjemne zaskoczenie. Dotychczas pan poseł Hofman wydawał mi się cyborgiem, sztucznym wirtualnym bytem, stworzonym na użytek powtarzania słów o genialności swojego prezesa. Maska pokryta kremem, strój i samochód swoim wypasieniem wyznaczający pozycję wśród ważnych oficjeli, mowa jak z taśmy magnetofonowej; wszystko świadczyło o tym, że jest to model doskonały z renomowanego laboratorium. Zwykły człowiek przecież by się czasem spocił, zająknął, poplamił garniturek, rozkraczył samochodem na drodze. Doskonałość jest cechą cyborgów, a poseł niewątpliwie był doskonały. A tu nagle pstryk, maska spadła, „piąteczek”, bańka, pecik i gadka – szmatka, taka jaką wysłuchują małolaty na dyskotece w „Don Kichocie. Doświadczenie to powinno nas uwrażliwić. Trzeba sobie co jakiś czas powtarzać dla przypomnienia: poseł, a nawet minister, jest człowiekiem. Nie tylko wygląda czasem jak człowiek, ale jest istotą ludzką: myśli, czuje, bawi się albo wzrusza, prawie tak jak każdy z nas.  Byłoby obłudą z mojej strony, gdybym z tego wysnuwał wniosek zgodny z hymnem Unii Europejskiej (wszyscy ludzie będą braćmi); bratać albo siostrzyć to się mogę z wybranymi. Ale jedno sobie powiedzmy: traktujmy ich jak ludzi, a każdy człowiek zbudowany jest z wielu wad i kilku zalet. Sprowadza się to do prostego przełożenia: oceniajmy ich przez owoce ich pracy. To jacy są prywatni to ich prywatna sprawa. Oczywiście są w tym pewne granice: jeśli ktoś bije żonę, okłamuje przyjaciół lub robi rzeczy równie, a nawet bardziej odrażające, jak najbardziej to należy piętnować zarówno u posła jak i u kolejarza. Nawet bardziej u posła, bo ranga zobowiązuje. Ale podniecanie się, że wścibski dziennikarz upolował polityka po pracy, w stanie lekko zmieszanym lub w dziurawych skarpetkach, jest czymś żenującym. Zasada „żyj i pozwól żyć innym” dotyczy każdej ludzkiej  istoty, w tym polityków. Możecie mi natychmiast odpowiedzieć, że tak, owszem, ale nie do końca… Praca polityka nie jest normowana godzinami, płacimy za to by nas godnie reprezentował. W dodatku ten polityk, chcąc być przez nas wybranym chwali się  jakim jest porządnym człowiekiem, na afiszach pokazuje się z żoną a nie kochanką, sam najgłośniej potępia wszelkie nieobyczajności… Więc takie przyłapanie jest w interesie ogółu, bo ułatwia eliminowanie kłamstwa i pruderyjności. Zgodził bym się z takim argumentem pod warunkiem „biblijnym”: kto bez grzechu niech kamieniem ciśnie. W istocie człowieczeństwa leży prezentowanie siebie jako lepszego niż się jest. Prawie każdy widząc swoją twarz w lustrze, dziękuje naturze, że stworzyła go takim wspaniałym, pięknym i mądrym. Nie wielu, w takiej sytuacji, nie będąc na kacu, wzdychać będzie: „łoj, jaka ze mnie żałosna świnia”. No tak, ale politycy sami się odsłaniają zachowując jak celebryci? Fakt. I to jest problem jak z lepperowskiej klasyki „czy można zgwałcić prostytutkę..”. Jak ktoś mówi „nie”, to znaczy „nie”; prostytutka, celebryta, polityk, każdy ma takie samo prawo powiedzieć „nie” by chronić prywatność. Tego się trzymajmy, by nie spaść na poziom mrówek.

Po prawdzie, to nie zwróciłem uwagi na jakiś bzdurny tekst o Częstochowie, a ściślej o Jasnej Górze,  który ukazał się w jednym z ogólnopolskich tygodników, dokładnie, trzeba trafu, 15 sierpnia. Pewnie przypadek. Ale kiedy Renata Kluczna w poprzednim numerze „7 Dni” z właściwą sobie pasją i energią tupnęła nogą i wyraziła swój pogląd na temat rzeczonego tekstu, odszukałem go w internecie i przeczytałem. Przeczytałem też, na jednej ze  stron w sieci, solidną rozprawę z artykułem, szczegółów nie podaję, można znaleźć, zacytuję jedynie fragment, który mnie ujął: „Można zadumać się nad kondycją pisma, które chciałoby uchodzić za tygodnik opiniotwórczy, a w poziomie odmóżdżenia i schamienia prześcignęło już wszystkie możliwe tabloidy. Można jednak także na przykładzie powyższego tekstu, rozkładając go na czynniki pierwsze, prześledzić w jaki sposób półprawdami, niedopowiedzeniami i ordynarnymi kłamstwami dokonuje się manipulacji na czytelniku.” I można by w zasadzie sprawę na tym zakończyć, gdyby nie fakt, że ten idiotyczny artykuł dotknął problemu, z którym zmaga się każda częstochowska władza od dziesięcioleci. I od dziesięcioleci nie ma żadnego pomysłu co zrobić. Chodzi o relacje miasto – klasztor. Chodzi też jednak przecież o coś znacznie więcej, chodzi o miliony pielgrzymów i turystów przybywających każdego roku do Częstochowy. Chodzi o to, jak ich zatrzymać odrobinę dłużej, a mówiąc wprost: jak na nich zarobić. Nie ma w tym niczego złego, tak jest na całym świecie. Tam, gdzie pojawiają się pielgrzymi czy turyści w ilościach znacznych, tam zawsze rolę pierwszą odgrywa ekonomia. Identycznie powinno być w Częstochowie, ale oczywiście nie jest. I tu jest właśnie ten problem zasadniczy. Nikt w mieście, od dziesięcioleci, od zarania świata wręcz, nie ma pojęcia jak przekuć ilość wizytujących miasto w przyjemnie pachnący szmal, życiodajny dla każdego, także i dla miasta. Z uporem maniaka piszę tu o różnych sprawach, które widzę na co dzień w Anglii, w tym, o funkcjonowaniu miast (można sprawdzić). Nie opisuję świata wymyślonego, ale całkiem rzeczywisty, z którego przykłady brać można garściami. I jak dotąd nikt się tym nie zainteresował, nad czym specjalnie nie boleję. A nie boleję, bo mnie to nie dziwi. Przecież wszyscy i tak wiedzą lepiej. No to ponownie, bez żadnego komentarza, kilka faktów porównawczych. Windsor (gdzie pracuję) stanowi wraz z kilkoma innymi miejscowościami – m.in. Ascot, Datchet, Maidenhead – tak zwany Royal Borough (Królewski Region). Powierzchnia tego obszaru to 198 km kw. (Częstochowy – 160 km kw.), mieszka tam 145 tys. osób (w Częstochowie tak naprawdę nie wiadomo ile, ale podobno ponad 230 tys.), czyli dane są mniej więcej porównywalne. Niestety, tylko do tego momentu, bo dalej już porównać niczego się nie da. Każdego roku odwiedza Royal Borough ponad 7 mln osób. Zyski dla regionu z samej tylko turystyki wynoszą 578 mln funtów (dane z 2011, ta kwota jest wyższa każdego roku)! Innymi słowy, gdyby tak funta policzyć skromnie po 4 zł, to byłoby to 2 miliardy i 312 milionów złotych polskich. Istotna informacja jest ta, że większość z tej  kasy „wypracowuje” sam Windsor. W Datchet tylko się mieszka, całe Eton można przejść w 10 minut, w Maidenhead nie ma nic godnego uwagi, poza może ładnymi zakolami Tamizy, w Ascot coś się dzieje wyłącznie w  sezonie wyścigów konnych i to na ogół dwa, góra trzy razy w tygodniu. Innymi słowy – i tak wszyscy zmierzają do Windsoru, niewielkiego miasteczka, liczącego około 25 tys. mieszkańców, czyli mniej więcej tylu, ilu mieszka u nas na Północy. Jakie mają atrakcje? Głównie dwie: zamek i Legoland. Ale hoteli i miejsc noclegowych mają więcej niż w Częstochowie. Dość powiedzieć, że właśnie noclegi i catering przynoszą rocznie ponad 200 mln funtów. I jeszcze taka drobna informacja: turystyka to w Royal Borough ponad 7200 miejsc pracy. Ciekawe, ile osób pracuje w turystyce w znacznie większej od całego Royal Borough Częstochowie?  Choć, z drugiej strony, sam nie wiem czy to aż tak bardzo ważne. Przecież my i tak wiemy lepiej. To nic, że nie wychodzi. Świadomość, że wiemy lepiej jest najważniejsza.