Z Jackiem Kasprzykiem (byłym posłem z listy SLD) rozmawia Renata Kluczna. – Jak Pan jako doświadczony polityk ocenia: czy obecne partie polityczne sprawdzają się na gruncie samorządowym?– Samorząd to demokratyczna współwłasność mieszkańców danej miejscowości i forma ich aktywności. Duża wartość, która daje nam odpowiedzialność i prawo decydowania o naszych lokalnych sprawach i wyborze rozwiązań. Uważam, że partie polityczne winny być jednym z jego uczestników, a nie zawłaszczać działań samorządowych. Im mniej społecznie nieakceptowanego partyjniactwa, a więcej rzeczywistego udziału w pracach i decyzjach samorządu samych mieszkańców, organizacji pozarządowych – tym lepiej dla nas wszystkich i demokracji. W życiu lokalnym mieszkańcy nie chcą być jedynie widzami tylko realnymi uczestnikami. Nie chcą „żyrować” skutków źle pojętej, przez niektórych radnych dyscypliny partyjnej, zastępującej zdrowy rozsądek i odpowiedzialność za dobro wspólne. Chcą większego uzależnienia decyzji radnych od woli mieszkańców niż od woli lokalnego lidera partyjnego – często w swoich działaniach zacietrzewionego i oderwanego od społecznej rzeczywistości, zamkniętego na dialog, a w oponencie częściej widzącego wroga niż możliwego partnera.Część funkcjonujących w samorządzie partii przestała to dostrzegać i rozumieć, co owocuje coraz powszechniejszym oczekiwaniem do zastępowania na szczeblu lokalnym demokracji partyjnej demokracją mieszkańców. – Co Pan proponuje, zwłaszcza w odniesieniu do Częstochowy?– Uważam, że w naszym mieście, w którym wspólnie chcemy i możemy żyć, uczyć się, mieszkać, tworzyć, z którego nie będzie się chciało wyjeżdżać najważniejszą „partią” winna być – CZĘSTOCHOWA – a dopiero potem realizujmy się partyjnie w Lewicy, PIS-ie, PO, umiejąc skorzystać z wiedzy i dorobku częstochowskich menadżerów gospodarczych i społecznych, ludzi kultury, nauki, mediów, również byłych samorządowców. Nie stać nas i nie wolno nam marnować wiedzy i dorobku setek zacnych obywateli naszego miasta. Wygramy na tym wszyscy, a i partie szybciej odbudują swoją więź ze społeczeństwem. – Czy odejście radnego Marcina Marandy z klubu Wspólnoty Samorządowej wpłynie na kształt wybieranego za rok samorządu? – Marcin Maranda wyraźnie nie określił dokąd zmierza, czy poszukuje swojego miejsca w którejś z partii czy też rozpoczął już własną kampanię na urząd prezydenta. Możliwe też, że chce włączyć się we współtworzenie szerszego społecznego projektu, skupiającego mieszkańców chcących ponad podziałami i ponadpartyjnie aktywnie działać w samorządzie. Bez odpowiedzi na te pytania przez tego niewątpliwie ciekawego lokalnego polityka młodego pokolenia o konserwatywnych poglądach, trudno dziś jednoznacznie określić, czy i jaką rolę odegra na częstochowskiej scenie politycznej i samorządowej. – Dziękuję za rozmowę.

Błyskotliwe dialogi, szalone zwroty akcji, zawrotne tempo, wielopiętrowa i precyzyjnie skonstruowana fikcja sceniczna oraz charakterystyczne, inteligentne poczucie humoru. ŚMIERĆ (Woody Allen)Przekład – Anna Kołyszko, opracowanie tekstu i reżyseria – Waldemar Śmigasiewicz, scenografia – Maciej Preyer, muzyka – Mateusz ŚmigasiewiczWaldemar Śmigasiewicz: „Głównym założeniem inscenizacyjnym sztuki „Śmierć” Woody Allena jest ukazanie jednego z problemów współczesnego człowieka. Chodzi tu o nieautentyczność istnienia i poczucie utraty tożsamości”. Woody Allen – mistrz paradoksalnego humoru i jeden z najbardziej oryginalnych twórców autorskiego kina jest nie tylko aktorem i reżyserem, lecz także autorem scenariuszy do własnych filmów i autorem sztuk scenicznych. Już niebawem, bo 9 listopada na scenie dużej częstochowskiego Teatru odbędzie się premiera „Śmierci”, najsłynniejszej sztuki Allena. Spektakl reżyseruje Waldemar Śmigasiewicz, a na scenie pojawi się niemal cały zespół aktorski częstochowskiego Teatru. Życie Kleimana, głównego bohatera sztuki Allena, zmienia się pewnego dnia za sprawą zagadkowych morderstw gnębiących miasto, do których rozwiązania zostaje wciągnięty – wbrew swej woli. „Śmierć” to czarna komedia opowiadającą o drodze jaką, za przykładem losu Kleinmana, pokonać musi każdy z nas, aby dowiedzieć się prawdy o sobie. Grają: Adam Hutyra, Agata Ochota-Hutyra, Małgorzata Marciniak, Sebastian Banaszczyk, Bartosz Kopeć, Michał Kula, Maciej Półtorak, Antoni Rot, Robert Rutkowski, Adam Łoniewski, Łukasz Kaczmarek (gościnnie), Karol Pruciak (gościnnie), Mariusz Korek Premiera – Sobota, 9 listopada 2013 r.

Pod koniec października miało miejsce wyjątkowe wydarzenie – Pięciolecie istnienia Muzeum Regionalnego im. Zygmunta Krasińskiego w Złotym Potoku. Wieczorem dworek wypełnił się gośćmi – przyjaciółmi Muzeum. Znaczenie tego wydarzenia podkreślili swoją obecnością znamienici goście, m.in. Piotr Kurpios wiceprzewodniczący Sejmiku Województwa Śląskiego, Marzena Maniszewska przedstawiciel Zarządu Powiatu Częstochowskiego i twórca idei powstania Muzeum, przedstawiciele Rady Muzealnej Roland Dobosz.Po przywitaniu gości i krótkiej prezentacji ilustrującej pięć lat istnienia Muzeum nastąpiła najbardziej wzruszająca i emocjonalna część wydarzenia. Muzeum zostało zauważone i docenione, czego wyrazem były nagrody i liczne listy gratulacyjne. Z rąk wiceprzewodniczącego Sejmiku Województwa Śląskiego Muzeum otrzymało Złotą Odznakę Honorową za Zasługi dla Województwa Śląskiego.Ciąg dalszy wzruszeń i emocji zapewnił kwintet filharmoników opolskich Silesia Brass. Przy odegranych 100-lat wjechał na salę tort udekorowany wizerunkiem Muzeum. Ostatnim akcentem wieczoru było spotkanie przy dworkowym stole.

„Jeszcze kilka dni temu wszyscy go klepali po plecach, stawiali wódkę i mówili kochany mój. A radny Danek (SLD) tańczył jak rasowy piesek przy nodze swojego pana, a teraz nikt go nie zna, nikt go nie kojarzy, nikt go nie widział” – ten wpis kibica na jednym z forum, po wypowiedziach władz miasta w związku z aresztowaniem Artura S., w zasadzie wystarczy za komentarz.   Gdy Artur S. kilka tygodni temu trafił do aresztu na trzy miesiące, po tym jak ABW, CBA i prokuratura w Lublinie oznajmili, iż prowadzone jest śledztwo w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej, która zajmowała się praniem brudnych pieniędzy i oszustwami podatkowymi (chodziło o handel paliwami) – kibice Włókniarza zadrżeli z niepokoju. Nie czas i nie miejsce, by rozstrzygać, czy S. jest winien czy też nie, zastanawia natomiast postawa „kolegów”, ba… „przyjaciół”, którzy jeszcze nie tak dawno pławili się w chwale Artura S., a dziś odżegnują się od znajomości z nim. W ubiegłym roku o tej porze lokalne media (popierające prezydenta Matyjaszczyka – SLD) rozpisywały się o tym, jak to „dzięki zaangażowaniu finansowemu Artura Sukiennika i jego firmy K.J.G. Company oraz niestrudzonemu Ireneuszowi Winiarskiemu, który z ogromną determinacją poszukiwał sponsorów, klub z ul. Olsztyńskiej stanął na nogi”. Zaledwie dwa miesiące temu „prezydent Częstochowy Krzysztof Matyjaszczyk wręczył w Ratuszu Miejskim statuetki Mecenasa Sportu 2013 za wkład w rozwój i wspieranie częstochowskiego sportu” – wyróżnienie otrzymała firma K.J.G Company. Dziś te same media twierdzą, że Artur S. to tak naprawdę właścicielem Włókniarza nigdy nie był, a w ogóle, kto to jest Artur S.? Teksty w prosldowskich środkach przekazu wpisują się w kierunek, który obrał Matyjaszczyk i jego podwładni. Władze Częstochowy wypierają się znajomości i kontaktów z Arturem S. twierdząc dziś, że „relacje miasta z klubem Włókniarz opierają się na dwóch umowach: promocji miasta poprzez sport oraz użyczenia stadionu żużlowego. Z tych zobowiązań klub wywiązuje się bez zarzutu”. Gdy Sukiennik wspierał częstochowski żużel, Matyjaszczyk, Marszałek (zastępca prezydenta) i inni, ochoczo stawali u boku „dobroczyńcy Włókniarza”, mając nadzieję, że odrobina blasku sławy i zaszczytów skapnie i im. Nikt wówczas nie zdawał niewygodnych pytań, nikt nie śmiał nawet powątpiewać w rolę Sukiennika we Włókniarzu. O relacjach między Sukiennikiem a radnym Januszem Dankiem (SLD) krążą dziś legendy. Inny radny przyznał: „razem imprezowali na stadionie żużlowym i poza nim – pili, bawili się, ubijali jakieś interesy. Nie chciałem w tym uczestniczyć, zresztą i tak mnie nie zapraszali”. Starając się zachować dalece idący obiektywizm, nasuwa się pytanie: jaki przekaz powinien trafić do mieszkańców i kibiców ze strony miasta po zatrzymaniu Artura S.? „Tak – znamy Artura S., tak – wspierał działania klubu Włókniarz, tak – firma K.J.G. Company ma siedzibę w Częstochowskim Parku Przemysłowym, będącym własnością miasta (Agencja Rozwoju Regionalnego), jednak nie posiadamy wiedzy o nielegalnych działaniach pana Artura S.”. Rzecz jasna taki komunikat nie zatrzymałby lawiny pytań, ale przynajmniej ocierałby się o prawdę. Postawa Matyjaszczyka i pozostałych towarzyszy nie rozstrzyga kwestii, dlaczego – mimo faktów z przeszłości i pogłosek od wielu miesięcy o zainteresowaniu organów ścigania osobą Artura S. – władze miasta nie zachowały dalece idącej ostrożności przy wyborze głównego sponsora częstochowskiego żużla, jak to możliwe, że nikogo nie interesowało skąd pochodzą środki na finansowanie Włókniarza i huczne balangi, w których uczestniczyli lokalni włodarze etc.? Wówczas nasi prominenci chętnie korzystali z pieniędzy Artura S., dziś twierdzą, że to „pan nikt”. Udawanie Greka przez Matyjaszczyka i innych, zwalnia Artura S. z lojalności, ale co gorsze uwłacza wszystkim kibicom żużla.  Zresztą niech wypowiedzą się sami częstochowianie (wpisy na jednym z forum):* „Jedno mnie tylko zastanawia, te miliony, które KJG pompowało w CKM, jeśli nie pochodziły z nielegalnych źródeł, to skąd? Przecież nie z tych trzech podrzędnych stacji, ukrytych tak, że pies z kulawą nogą tam nie tankował? Tu naprawdę śmierdzi coś na kilometr, i nie zdziwiłbym się, gdyby SLD było w to umoczone”.* „Bo oni rządzą i wiedzieli co to za firma, jak z nią: świętowali wejście w CKM, świętowali uratowanie klubu (za czyje pieniądze) i niech nikt nie mówi, że on tam nie rządził, bo to już hipokryzja”.* „Więc nasuwa się pytanie, tak z dobrego serca, to robili – ja myślę, że firemka wpompowała trochę kasy w kampanię prezydencką i miejską, bo inaczej takich chodów by nie miła. A polityka najłatwiej trzymać na smyczy, jak się mu „pomoże”.

Nowy kontrakt z Włókniarzem podpisał Rune Holta. Norweg z polskim paszportem postanowił reprezentować biało-zielone barwy do 2016 roku. Natomiast Michel Jepsen Jensen złożył podpis pod aneksem do wcześniej podpisanej umowy, która teraz obowiązywać będzie również przez najbliższe trzy sezony. Holta już po zakończeniu zeszłego sezonu był jednym z zawodników bez którego częstochowscy kibice nie wyobrażali sobie przyszłorocznej drużyny. Niewiele natomiast osób spodziewało się tak długiego kontraktu. W kuluarach mówi się nawet że to właśnie w Częstochowie Holta zakończy swoją żużlową karierę. Bardzo duży wpływ na pozytywne zakończenie negocjacji z zawodnikiem miała firma Dreier, która od wielu lat jest jednym z najważniejszych sponsorów „Ryśka”. Wiadomo już, że Holta planuje w 2015 roku turniej z okazji dziesięciu lat spędzonych we Włókniarzu, a klub jest pozytywnie nastawiony do pomysłu. Zawodnik przed sezonem 2013 był skazywany na żużlową emeryturę, a sam transfer był przyjęty jako błąd częstochowskich włodarzy. Jak się okazało Holta po raz kolejny udowodnił, że w Częstochowie notuje świetne sezony. W tym niedawno zakończonym wystartował w 22 spotkaniach Włókniarza zdobywając łącznie 215 punktów, co dało średnią na bieg 1,838. Kibice jednak docenili zawodnika przede wszystkim za ogromne poświęcenie dla drużyny i wolę walki jaką prezentował w każdym ze swoich wyścigów. To właśnie te cechy, bardziej niż suche statystyki, decydują o wartości Holty dla Włókniarza.Natomiast Jensen nową umowę na kolejny sezon podpisał podczas rewanżowego meczu w ramach Pucharu Fair-Play. Zawodnik po dodatkowych negocjacjach postanowił jednak przedłużyć ją o kolejne dwa lata czyli aż do sezonu 2016. Młody Duńczyk jest uważany za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników młodego pokolenia. Długoletni kontrakt ma o tyle duże znaczenie, że Jensen ma potencjał na bardzo wyraźny progres wyników w nadchodzących sezonach. Na razie nieoficjalnie mówi się iż młody Duńczyk otrzyma dodatkową pomoc od klubu w postaci specjalnego, przystosowanego do przewozu motocykli żużlowych busa lub warunków do założenia swojej bazy na Polskę właśnie w Częstochowie. Tego typu udogodnienia mogą mieć olbrzymie znaczenie dla wyników zawodnika osiąganych na torze. Najważniejszą informacją dla kibiców jest fakt, że jedna z najskuteczniejszych par w Enea Ekstralidze nadal będzie punktować dla Włókniarza. Nie brakuje natomiast plotek o tym kto uzupełni skład Lwów na sezon 2014. Najczęściej wymienianym zawodnikiem jest Krzysztof Buczkowski, który jest jakoby o włos od podpisania kontraktu. Niewiadomą pozostaje natomiast przyszłość Emila Sajfutdinowa, o którego zabiega kilka klubów. Nazwisk w kontekście startów we Włókniarzu pojawia się jednak bardzo dużo. Sebastian Ułamek, Grzegorz Walasek, Martin Vaculik czy Peter Kildemand to tylko kilka z nich. Ponieważ w tym roku okres transferowy jest sporo krótszy z całą pewnością kibice nie będą musieli długo czekać na końcowe rozstrzygnięcia. Warto zaznaczyć, że ważne kontrakty na nadchodzący sezon mają Grigorij Łaguta oraz Rafał Szombierski, a kilka dni temu umowę, która będzie obowiązywać do zakończenia wieku juniora, czyli 2015 roku podpisał Artur Czaja. Dkfoto: Marek Dziurkowski  

Przeglądam regularnie większość stron informacyjnych na polskich portalach internetowych. Robię to i z obowiązku, i z konieczności i – czasami nawet – dla przyjemności. Jeśli to możliwe, to porównuję doniesienia z kraju z tym, co piszą na jakiś ocierający się o Polskę temat portale brytyjskie, jeśli rzecz jasna piszą, bo zdarza się to jednak niespecjalnie często. Takie porównania są ciekawe i dają sporo do myślenia. Pierwsza i najważniejsza uwaga, jaka nasuwa się po porównawczej lekturze polskich i brytyjskich informacji jest taka, że największymi wrogami Polaków są sami Polacy. Oto bowiem – dla przykładu – w minioną sobotę piłkarski zespół Southampton grał wyjazdowy mecz ze Stoke. Jak wszyscy oczywiście wiedzą w Southampton występuje nasz reprezentacyjny bramkarz Artur Boruc i jest tej drużyny jednym z liderów. To dzięki fenomenalnej postawie naszego zawodnika zespół z południowej Anglii jest w ścisłej czołówce tabeli Premier League, wyżej niż Manchester United, co komentarza nie wymaga żadnego. No i w tymże właśnie meczu zdarzyło się Borucowi wpuścić bramkę raczej niezwykłą, nie dość, że już w 13. (pechowej) sekundzie, to jeszcze po uderzeniu bramkarza gospodarzy. Innymi słowy piłka przeleciała całe boisko, przefrunęła nad Arturem i wpadła do bramki. Zdarza się. Wiał porywisty wiatr, piłka wyczyniała cuda. I tak też sprawę potraktowali brytyjscy dziennikarze i komentatorzy. Mówiono wyłącznie o strzelcu gola, bośniackim bramkarzu zespołu Stoke Begoviciu, nie mówiono w ogóle o Borucu, bo i po co. Begovic był gościem niedzielnego programu Match of the Day 2 w BBC. Mówił, że nie cieszył się ze strzelonej bramki, co bardzo wyraźnie wyłapały kamery telewizyjne, z szacunku dla Artura Boruca. Bo przecież ostatni mecz nie zmienił w najmniejszym nawet stopniu świetnej reputacji naszego bramkarza na Wyspach, nie zachwiał jego pozycji i nie zmienił faktu, że to Boruc ze wszystkich dwudziestu bramkarzy występujących w angielskiej Premier League wpuścił w tym sezonie najmniej bramek. Tymczasem w polskich mediach Boruc zrównany został z ziemią, rozszarpany na polskich szablach, wgnieciony w polskie błoto. Tytuł i treść artykułu na jednym z portali nie pozostawiają co do tego wątpliwości: „Koszmarna wpadka Boruca. Polskiemu bramkarzowi gola strzelił …bramkarz. Ta wpadka przejdzie do historii.” Historii czego? Polskiego kretyństwa? Debilizmu? A może po prostu głupoty i dramatycznego dyletanctwa polskich żurnalistów sportowych. Najbardziej przykre jest chyba jednak to, że swoje trzy grosze wtrącił świetny kiedyś bramkarz Jerzy Dudek, który postanowił oznajmić światu, że Borucowi brakuje czasami koncentracji i stąd biorą się błędy jakie popełnia. Begovic we wspomnianym już programie BBC mówił nie tylko o szacunku dla Boruca, mówił też o nieformalnej unii bramkarzy, której istotą jest niekomentowanie występów kolegów po fachu. Dziwne i przykre, że Dudek, który występował na angielskich boiskach przez parę lat o tym fakcie zapomniał. Najwidoczniej z Polski widać wszystko inaczej.