„Znikające miasto” to świetny tytuł na film: taki Titanic, gdzie wszyscy długo i szczęśliwie umierając z łagodnym bulgotem bul, bul, bul… Katastrofizm może być rzeczą pozytywną, jako ostrzeżenie przed skutkami złego rządzenia. Jednak może także przynieść negatywy: zniechęcając ludzi do działań (po co, skoro i tak to wszystko diabli wezmą), lub przeciwnie – łudząc ich nieziszczalnymi mrzonkami, że same zmiany personalne rozwiążą problemy.Pozwolę sobie zatem iść śladem pana Artura Sokołowskiego przeglądając kolejne punkty jego diagnozy. DemografiaLiczba mieszkańców Częstochowy wynosiła na koniec 2011 r. 235 798 mieszkańców; w końcu 2010 – 238 042, w końcu 2008 – 240 612. Od ponad dziesięciu lat trwa proces zmniejszania się stanu ludności, wynikający z niekorzystnego połączenia dwóch zjawisk: ujemnego przyrostu demograficznego i odpływu migracyjnego. Z danych meldunkowych wynika, że w okresie 2006 – 2011 przybyło i zameldowało się w Częstochowie 9 856 osób, wymeldowało: 24 251. Największy odpływ migracyjny zauważalny był w wieku 35 – 40 lat oraz w grupie młodzieży 18 – 25 lat. Porównywalną do obecnej liczbę mieszkańców Częstochowa osiągnęła w roku 1980 (234 681 ); w 1975 r była miastem 200 – tysięcznym. Wzrost liczby mieszkańców trwał od 1946 r. do 1993, w szczytowym okresie w Częstochowie mieszkało 259 864 osoby. Poziom bliski 259 tys. mieszkańców utrzymywał się do 1997 r., potem nastąpił okres przyspieszonego zmniejszania. W ciągu ostatnich 12 lat Częstochowa straciła ok. 24 tys. mieszkańców. Takie są fakty i jest to rzeczywiście obraz zastraszający. Częstochowa nie jest jednak wyjątkiem. Podobny kryzys demograficzny dotyczy zdecydowanej większości dużych polskich miast. W województwie śląskim podobne problemy przeżywają Katowice, Sosnowiec, Gliwice; pewnym wyjątkiem od reguły jest Bielsko-Biała. Odpływ migracyjny jest tylko jednym z czynników „kurczenia się” miast.  Poważniejsze skutki powoduje niski przyrost naturalny. Zastępowalność pokoleniowa wymaga utrzymania współczynnika dzietności nie mniejszego niż 2. W województwie śląskim ten współczynnik wynosi 1,255, w Częstochowie 1,169. Na tym samym poziomie jest dzietność w takich miastach jak Sosnowiec, Dąbrowa Górnicza, Bytom, Gliwice, Zabrze. Moim zdaniem nie ma danych potwierdzających związek między wskaźnikiem przyrostu demograficznego a poziomem życia, jakością i dostępnością usług publicznych, lepszym lub gorszym zarządzaniem samorządem czy nawet materialnym wsparciem prorodzinności. Istnieje za to związek między statystyką urodzin a wskaźnikami wieku zawierania małżeństw oraz trwałości rodziny. W powiatach, gdzie jest wyższy przyrost naturalny, średni wiek zawierania małżeństw wynosi 25 – 27 lat; w dużych miasta 27 – 28,5. W dużych miastach są także wyższe od średniej wskaźniki rozwodów; niestety Częstochowa jest tu w niechlubnej czołówce. W analizach społecznych trudno o jednoznaczne sądy; moim zdaniem jednak zjawisko niskiego przyrostu naturalnego jest pochodną przemian kulturowych. Nie jest możliwa zmiana negatywnych tendencji samymi bodźcami materialnymi. Sytuacja gospodarczaBezsprzeczny jest fakt, że dobrze nie jest; innymi słowy poziom rozwoju gospodarczego jest daleki od poziomu naszych aspiracji. Ale przedstawiony w diagnozie obraz upadku przemysłu prowadzić nas może na manowce marzeń o przyszłości. Rozwój gospodarki nigdy i nigdzie nie ma wskaźnika liniowego (ciągły wzrost); jest to stała „twórcza destrukcja” (tak to określał Schumpeter), gdzie jedne formy zastępowane są innymi, bardziej innowacyjnymi. Upadek tradycyjnego przemysłu włókienniczego i hutniczego w Częstochowie był równie oczywisty, jak upadek włókiennictwa w Manchesterze czy przemysłu samochodowego w Detroit. Tempo tych zmian, jak już zauważyłem, nie jest satysfakcjonujące, ale też nie można go nie zauważyć. TRW, huta szkła „Guardian, Dospel, Stolzle, Fortum, a obecnie rozwój Nowej Koksowni Zarmenu; są to ewidentne znaki postępującej przemiany jednych organizmów gospodarczych w drugie. Poważną słabością jest pomijanie tego, bo błąd diagnostyczny prowadzić może do błędu strategicznego. Innymi słowy; poważnym niebezpieczeństwem byłaby desperacka obrona miejsc pracy w tradycyjnym przemyśle, bo ciężar tej obrony mógłby blokować wzrost nowych organizmów. Zrozumiałe jest oczekiwanie od władzy politycznej, by prowadziła aktywną politykę gospodarczą.  Osobiście jednak zawsze będę przestrzegał: oczekiwania aktywności to wiara, że urzędnik wie lepiej co zrobić z pieniędzmi, niż przedsiębiorca, który owe pieniądze zarobił. Ponieważ ta wiara jest sprzeczna z logiką, efektem jej jest prowadzenie owcy na błonie manowców. Utrata statusu miasta wojewódzkiego Nieśmiało zauważę, że Częstochowa w swojej historii przechodziła gorsze nieszczęścia. Województwo częstochowskie istniało od 1975 r. do końca 1998, a więc 23 lata. My już 15 lat płaczemy po jego likwidacji… Pocieszyć się można, że inni mieli gorzej. Taki Sieradz… W 1975 r. był miastem porównywalnym z Wieluniem; dzięki ustanowieniu województwa stał się dwa razy większy od sąsiada. Teraz województwa sieradzkiego nie ma i Wieluń znów depcze po piętach. Że co, że my nie Sieradz (nie Sejny, Pułtusk, Piła, Słupsk, Chełm). Może nie, ale Bielsko-Biała lepiej sobie poradziła mimo utraty statusu województwa, a Gliwice, Tychy czy Rybnik też dają radę, mimo, że nigdy województwem nie były. Podkreślić jednak warto inne nieszczęście: jeśli dziś podróż komunikacją publiczną do Koniecpola trwa dłużej niż do Katowic, jeśli pociągiem nie można dojechać do Lublińca, jeśli nie ma żadnej komunikacji między Częstochową a Szczekocinami –  jest to ewidentnym świadectwem utraty regionotwórczej roli Częstochowy.      Znikanie z Częstochowy miejskich elitTu w pełni się zgadzam, bo jakie elity takie społeczeństwo. Niestety, znów mamy tu do czynienia ze zjawiskiem kulturowym, którego przezwyciężenie nie jest możliwe poprzez działania tylko w skali lokalnej. Określenie elity w przeszłości przechodziło najróżniejsze zmiany, proste przytoczenie przykładów przedwojennych pogłębić tylko może nasze frustracje. Nieszczęściem dziś jest mylenie elitarności z celebrytyzmem; efektem jest przyjmowanie jako wzorów postępowania postaci modnych, aczkolwiek nie zawsze mądrych (bokserów, piosenkarzy czy aktorów serialowych). Zanikło też pojęcie przywództwa, w sensie wyznaczania kierunków działania społecznego mocą posiadanego autorytetu. Różnica między wspólnotowością a tłumem polegała na świadomym przyjmowaniu pewnych norm moralnych, akceptowaniu swoistej hierarchii autorytetów, szacunku do fachowości i powiązaniu pozycji społecznej z wynikającymi z tego społecznymi obowiązkami. Dziś w imię wolności odrzucono autorytety, zasady moralne, naturalną hierarchię i samokontrole społeczności; w efekcie staliśmy się tłumem bezrozumnie błądzącym po świecie.Zaznaczam tu jednak, że to moja opinia (podstarzałego, a więc skonserwatywnionego osobnika). Faktem łatwym do udowodnienia jest niszczenie jakości życia publicznego poprzez upartyjnienie. Przed wojną radnymi decydowali się być ludzie, którzy osiągnęli już poważny dorobek w życiu zawodowym lub społecznym. Praca w Radzie traktowana była jako poszerzenie wykonywanych społecznie obowiązków, działań na rzecz wspólnoty. W tym sensie to nie wybór na radnego tworzył z mieszczan elitę; odwrotnie – to elita decydowała się na pracę w Radzie. Dziś nie

W październiku znowelizowano ustawę o usługach płatniczych. Wprowadzono nowe przepisy związane z wydawaniem, wykupem i dystrybucją pieniądza elektronicznego. Zmiany dotyczą też tworzenia, organizacji i działalności instytucji pieniądza elektronicznego oraz systemu nadzoru nad tymi podmiotami. Zacznijmy jednak od tego, czym jest pieniądz elektroniczny. To substytut „zwykłego” pieniądza: w zamian za jego określoną ilość wydawca zapewnia adekwatną ilość pieniądza elektronicznego. Pieniądz elektroniczny jest przechowywany wyłącznie w postaci elektronicznej. Nośnikiem pieniądza elektronicznego może być np. karta przedpłacona, czyli taka, którą dostajemy w zamian za określoną kwotę „zwykłego” pieniądza. Nośnikiem pieniądza elektronicznego może być również np. brelok, naklejka, telefon komórkowy, choć nie musi on być przypisany do nośnika fizycznego, gdyż może być zapisany na serwerze wydawcy. W takiej sytuacji płatności dokonywane są on-line, np. za pośrednictwem komputera. Zasadniczą więc cechą odróżniającą pieniądz elektroniczny od płatności np. standardowymi kartami płatniczymi jest to, iż do przechowywania go i dokonywania rozliczeń nie jest potrzebne konto bankowe. Co więcej, wydawcami pieniądza elektronicznego mogą być podmioty, które nie prowadzą rachunków bankowych.Wspomniana na wstępie nowelizacja ustawy o usługach płatniczych wprowadza wiele przepisów, których głównym zadaniem jest uproszczenie dostępu do rynku najnowszych produktów finansowych, a jednym z nich jest pieniądz elektroniczny. Nowe przepisy mają na celu popularyzację obrotu bezgotówkowego, a co za tym idzie: przyczynianie się do rozwoju pieniądza elektronicznego i usług z nim powiązanych.Wprowadzone zmiany mają realizować dwa cele: dostosować ustawodawstwo polskie do przepisów UE oraz uprościć dotychczasowe regulacje dotyczące rynku płatniczego. Dlatego ustawodawca najistotniejsze przepisy dotyczące usług płatniczych zamieścił w jednym akcie prawnym, tj. znowelizowanej ustawie z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. Jednocześnie została uchylona ustawa z 12 września 2001 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, której zasadniczą część dot. wydawania pieniądza elektronicznego, działalności instytucji pieniądza elektronicznego i świadczenia przez te podmioty usług płatniczych przeniesiono do ustawy o usługach płatniczych.Jedną z istotniejszych zmian jest wprowadzenie zamkniętego katalogu wydawców pieniądza elektronicznego, w którym to katalogu znalazły się obecnie również banki spółdzielcze. Jest to o tyle istotne, że do czasu omawianej nowelizacji zrzeszone banki spółdzielcze mogły jedynie rozliczać i umarzać pieniądz elektroniczny. Obecnie wszystkie banki spółdzielcze, które otrzymają zgodę Komisji Nadzoru Finansowego, a więc także SK bank, będą mogły być wydawcą pieniądza elektronicznego.Na uwagę zasługuje również fakt, iż zgodnie z nowymi przepisami świadczenia emerytalne i rentowe także mogą być wpłacane na wskazany przez osobę uprawnioną instrument płatniczy, na którym przechowywany jest pieniądz elektroniczny.

“25 lat pod odrzuceniu ideologii komunistycznej w Polsce i w Częstochowie nadal są obecne w przestrzeni publicznej symbole i treści gloryfikujące zbrodniczą doktrynę, np. tablica z sierpem i młotem przy rektoracie Politechniki Częstochowskiej czy pomnik zwieńczony gwiazdą oraz sierpem i młotem na cmentarzu Kule. Stanowisko Zarządu Regionu, przyjęte w tej sprawie 7 stycznia br., poparł Społeczny Komitet Patriotyczny Ziemi Częstochowskiej, skupiający środowiska patriotyczne, niepodległościowe i kombatanckie (pismo w załączniku), m.in. Stowarzyszenie Wolność i Niezawisłość, Stowarzyszenie WIR, Ruch Wolności oraz liczni obywatele Częstochowy.“Pomimo upływu niemal okrągłego ćwierćwiecza od przełomu z roku 1989, w którym państwo oficjalnie odeszło od zbrodniczej ideologii komunistycznej, jej symbolika nie zniknęła całkowicie z miejsc publicznych, w tym w naszym mieście – czytamy w liście otwartym Komitetu – Co szczególnie bolesne, wkrótce kolejną rocznicę przemarszu Armii Czerwonej przez ziemie polskie w drodze na Berlin będzie się oficjalnie obchodzić przy pomniku-znaku tryumfu zbrodniczej ideologii, której wyznawcy i krzewiciele mają na sumieniu dziesiątki milionów ludzkich istnień”. List został przesłany wraz ze stanowiskiem “Solidarności” do organów administracji państwowej i samorządowej. Jak wyglądało “wyzwolenie” w Częstochowie – któremu zadedykowany jest pomnik na Kulach – pisał dwa lata temu w Gazecie Solidarnej (“Jasna Góra w cieniu czerwonej gwiazdy”, GS 268-269/2012) Sławomir Maślikowski, historyk, pracownik częstochowskiej placówki IPN: “W ciągu pierwszych 190 dni “pobytu” w Częstochowie, Rosjanie popełnili m.in. 22 zabójstwa, 36 napadów rabunkowych i 136 kradzieży oraz dokonali 11 gwałtów. To oczywiście nie wszystko i tylko dane oficjalne, wiemy że “zarekwirowali” również co najmniej 80 rowerów, 20 motocykli i 200 zegarków, do tego należałoby dodać próby usiłowania zabójstw, postrzelenia i wypadki z udziałem pojazdów mechanicznych. Jak wspominają częstochowianie zdarzały się i podpalenia i niczym nie uzasadnione niszczenie sprzętu, szczególnie… rowerów i budzików. Ogólny bilans pobytu Rosjan “pod Jasną Góra” zamyka się kwotą 51 573 194 złotych i jest sumą niebagatelną, tym bardziej, że w tym okresie przeciętna pensja wynosiła 700 złotych, a bochenek chleba na wolnym rynku kosztował aż złotych 60. Gdyby zastosować ten sam przelicznik, którym posłużyło się miasto stołeczne Warszawa szacując swoje straty wojenne, a więc uznać cenę dolara amerykańskiego według kursu z marca 1939 roku na poziomie 5zł 31 gr, przy założeniu, że wartość dolara latem 1939 roku była 13,24 razy wyższa niż obecnie, przybliżone, ale i urealnione, straty miasta Częstochowy wyniosłyby 128 593 049 dolarów amerykańskich”. Zarząd Regionu NSZZ Solidarność w Częstochowie.”  

“Witam,Chciałem Państwa zainteresować jako Media kwestią sytuacji zatrudnienia w częstochowskiej oświacie. Posiadam dane z Wydziału Edukacji, które są przerażające. W szkołach w Częstochowie zatrudnionych jest na więcej niż pełny etat – 1667 osób (stan na dzień 09.12.2013 r.). Czy taki stan rzeczy jest normalny? To chyba jest patologia, skoro półtora tysiąca nauczycieli ma praktycznie 2 etaty, a drugie półtora tysiąca stoi pod  PUP, bo nie ma dla nich nawet cząstki etatu. W imię oszczędności nad całym systemem miejskiej edukacji podziękowano im za pracę. Gdzie ta walka z bezrobociem w szeregach nauczycieli, tak wygląda dla nich pomoc ze strony miasta?Powyższe świadczy o braku jakiejkolwiek kontroli nad racjonalizacją zatrudnienia w siatce szkół miejskich. W takim razie po co Wydział Edukacji prowadzi listy bezrobotnych nauczycieli poszukujących pracy i tych którzy szukają godzin na uzupełnienie niepełnego etatu (nauczyciele wpisują się na te listy poprzez złożenie CV) ? W jakim celu te listy, skoro pozwala się, aby ponad półtora tysiąca nauczycieli pracowało na dwa etaty? Informację tę przekazuję Państwu jako Mediom celem właściwego wykorzystania, jeśli uznacie Państwo to za stosowne. Dane te pozyskałem w drodze wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zatem każdy obywatel może te dane wyciągnąć bez żadnego problemu z Wydziału Edukacji. Proszę o nie ujawnianie moich danych.Pozdrawiam, Czytelnik”.

Zgodnie z prawem bankowym posiadacz rachunku oszczędnościowego, oszczędnościowo-rozliczeniowego lub terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie po swojej śmierci wypłaty wskazanym przez siebie osobom określonej kwoty pieniężnej. Polski ustawodawca ograniczył krąg osób do małżonka, wstępnych, zstępnych lub rodzeństwa. Taka dyspozycja na wypadek śmierci, zwana zapisem bankowym, stanowi odrębną regulację od ogólnych zasad dziedziczenia wynikających z prawa spadkowego. Podkreśla to w szczególności zapis ust. 5 art. 65 Ustawy prawo bankowe stanowiący, iż kwota wypłacona zgodnie z zapisem nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku. Zapis bankowy pozwala na dokonanie uprzywilejowania kogoś z bliskich spośród pozostałych spadkobierców i obdarowanie np. wnuczki, która za życia rodziców nie dziedziczy ustawowo po dziadkach. Jednak dyspozycja wkładem na wypadek śmierci obwarowana jest formalnymi wymogami. Przede wszystkim dokonanie takiego polecenia powinno nastąpić przy zachowaniu formy pisemnej. Taki zapis jest jednostronną czynnością prawną, co oznacza, że postanowienia w nim zawarte zostaną zrealizowane dopiero po śmierci posiadacza rachunku. Wskazane w zapisie prawa majątkowe posiadacza rachunku przechodzą z chwilą jego śmierci na rzecz osoby wskazanej w zapisie, niezależnie od faktu, czy ten zapisobierca jest powołany do dziedziczenia z mocy testamentu lub dziedziczy na zasadach ustawowych. Ustanowienie zapisu nie wpływa w żaden sposób na możliwość dysponowania środkami na rachunku przez jego posiadacza. Kolejnym ważnym elementem zapisu bankowego jest określona przez ustawodawcę jego maksymalna wartość. Stanowi ona dwudziestokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku. Co istotne, dyspozycja wkładem na wypadek śmierci może być przez posiadacza rachunku w dowolnym czasie odwołana lub zmieniona, ale z zastrzeżeniem, iż należy dokonać tej czynności w formie pisemnej. Ustanowienie takiego zapisu nie jest uzależnione od zgody banku, który nie może sprzeciwić się woli posiadacza rachunku w tym zakresie. Zapisów ustanowionych przez posiadacza rachunku może być kilka i mogą dotyczyć różnych osób. Nie ma ograniczeń co do liczby tego rodzaju poleceń, jednakże należy mieć na uwadze, iż łączna wartość nie może przekroczyć maksymalnej wartości określonej przez prawo bankowe, o której była mowa w akapicie powyżej. Maksymalna kwota obejmuje więc wszystkie zapisy ustanowione przez jednego posiadacza. Dlatego możliwa jest zarówno sytuacja, w której jeden zapis wyczerpuje maksymalną kwotę limitu ustawowego, jak i kilka zapisów o mniejszej wartości w sumie mieszczących się w ww. limicie. Pamiętać jednak należy, iż w pierwszej kolejności w sytuacji śmierci posiadacza rachunków oszczędnościowych bank ma obowiązek wypłaty z tych rachunków kwoty wydatkowanej na koszty pogrzebu osobie, która przedstawi rachunki stwierdzające wysokość wydatków, ale w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku. Kwota ta również nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.

O tym, jak ocenia współpracę z miastem mówi Marek Oleś dyrektor oddziału firmy Remondis w Częstochowie. – Jak układa się współpraca firmy Remondis z miastem Częstochowa?– Powiem tylko jedno: Jesteśmy otwarci na współpracę, umowa trwa, a stało się to 1 lipca 2013 roku o godz.16.15. Mamy teraz początek stycznia. Weszliśmy w obsługę z dnia na dzień. Dżentelmeńsko usłyszałem, że będziemy mieć tzw. okres przejściowy, bo nie mieliśmy pojemników ani nic, a od 1 lipca musieliśmy sprzątać Częstochowę. Robiliśmy z marszu, co możemy. Zapytam czy by Pani będą pracownikiem radia telewizji pracowała lipiec, sierpień, wrzesień, październik listopad, grudzień , ale nie dostała wynagrodzenia za swoja pracę. Gdybym wiedział co mnie czeka z tą władzą nigdy byśmy nie podpisali tej umowy. Wtedy namawiano mnie: „podpisz ta umowę”, bo ratujemy firmę bo ratujemy miasto. Ja dzisiaj nie mama za pięć miesięcy pieniędzy. Oni mnie ciągle kontrolują, kontrola goni kontrolę, a my zamiast pracować zajmujemy się  innymi rzeczami. A miasto jest czyste, bo mieszkańcy tak mówią. Są pewne mankamenty, może Pani nie ma jednego pojemnika, ale to jest drobiazg, chociaż to jest mankament,  który musimy usunąć. To, że mamy niezapłacone faktury od sierpnia, to jest po prostu skandal. Ja się z tym nie zgadzam. Ciężko żałuję, że złożyliśmy podpisy na tych dokumentach umowy. – Tak Pan mówi, jakby nie był Pan przygotowany do przetargu…?– Pani nie rozumie, przetarg został rozstrzygnięty. Wygrała  firma Braci Strach. Na drugim miejscu była firma Sita, a dopiero na trzecim miejscu była firma Remondis. My wiedząc, że nie wygramy tego przetargu zabieraliśmy w czerwcu pojemniki od mieszkańców Częstochowy,  zwijaliśmy swoja działalność. A potem przegraliśmy przetarg i już. – Skoro już w czerwcu wiedzieliście, że nie jesteście zainteresowani obsługą  miasta Częstochowy należało się więc za to nie brać? Czego by Pan dziś oczekiwał od władz miasta?– .Przede wszystkim współpracy proszę panią i jeszcze raz współpracy. Nie da się zagospodarować odpadów podpisując umowę 1 lipca 2013 roku. I nagle dwunaste  miasto w Polsce ma na klaśnięcie w dłonie mieć super obsługę wywożenia śmieci. – Kierowała Panem pazerność?– Czyja? – Pana…,  bo wychodzi na to, że mimo wszystko bardzo chciał Pan podpisać umowę z miastem…– Chciałem pracować, żeby nie zwijać firmy. Natomiast przegraliśmy ten przetarg, ale mimo wszystko  zdecydowaliśmy się potem na współpracę  z miastem. Dziś bardzo tego żałuję.