O drakońskich karach za parkowanie w centrum miasta, zwłaszcza w okolicach marketów, nakładane przez prywatne firmy parkingowe – pisaliśmy już wielokrotnie. Tym razem jednak przykre zdarzenie dotyczy osoby niepełnosprawnej, która zaparkowała samochód poza centrum przed jednostką miejską, zajmującą się właśnie pomocą osobom niepełnosprawnym. 5-minutowy postój kosztował kobietę 450 złotych. Mieszkanka Częstochowy opisała całe zdarzenie: „Pozwolę sobie opisać sytuację, która mnie mocno zabolała i zirytowała. Będąc od lat osobą niepełnosprawną, w dniu 05.10.2021, udałam się w Częstochowie przy ulicy Niepodległości 20/22 do budynku, w którym mieści się Urząd Miasta Częstochowy – Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, w celu uzyskania informacji dotyczącej wyczekiwanej decyzji o przedłużeniu ważności posiadanych uprawnień związanych z kartą parkingową dla osoby niepełnosprawnej. Obawiając się o aktualność posiadanej karty parkingowej, ważnej do 30.09.2021, nie ośmieliłam się zaparkować w miejscu do tego wyznaczonym. Próbowałam znaleźć parkingowego, aby mi udzielił informacji, czy wolno mi na chwilę zaparkować bez biletu. Zaparkowałam na jednym z wielu wolnych miejsc, tuż przed wejściem do budynku, wkładając za szybę kartę pojazdu osoby niepełnosprawnej. W Urzędzie Miasta w Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności, poinformowano mnie, że w związku z trwająca pandemią wszystkie wydane karty parkingowe dla osób niepełnosprawnych, nawet jeśli minął ich termin ważności, są nadal aktualne i ważne, zgodnie z ustawą. Nadmieniam, że w sekretariacie urzędu byłam przyjęta natychmiast, w sposób uprzejmy poinformowana, po czym niezwłocznie wróciłam do auta. Zwracam uwagę, że czas mojej nieobecności przy samochodzie trwał tyle, co dojście do umieszczonego na parterze budynku okienka sekretariatu i powrót. Wracając maksymalnie po 5 minutach, za szybą mojego auta widniała już karna opłata parkingowa w kwocie 450 zł, a jeśli zostanie uiszczona w ciągu 7 dni ulega obniżeniu do kwoty 150 zł, wydana przez operatora parkingu, firmę z Katowic. Kwota 150 zł jest praktycznie kwotą prywatnej godziny rehabilitacyjnej, a kwota 450 zł, przewyższa kwotę prywatnej wizyty lekarskiej. Porażający jest fakt, że w dobie pandemii, zamiast pomóc osobie niepełnosprawnej, karze się ją tak wysokim mandatem, gdy przyszła do państwowej instytucji. W dniu otrzymania karnej opłaty napisałam o jej umorzenie. W chwili obecnej oczekuję podjęcia decyzji ze strony prywatnej firmy z Katowic, zarządzającej parkingiem.Podobno nie jestem odosobnionym przypadkiem, nasuwają się wobec tego ważkie pytania:              1. W oparciu o jakie prawo i na jakich zasadach firmy „zarządzające parkingami”, obejmują w posiadanie parkingi w budynkach, w których znajdują się urzędy państwowe, w tym wypadku Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności? 2. Skąd wynika i w oparciu o co ustalana jest tak drastyczna wysokość karnej opłaty parkingowej – 450 zł?3. Dlaczego osoby decyzyjne w urzędach nie czynią zastrzeżenia, że oddawane różnym firmom w zarząd parkingi, znajdujące się przed budynkami, w których mają siedzibę instytucje państwowe nie mają zapewnionych kilku miejsc dla petentów wolnych od opłat. To przecież nakazuje zdrowy rozsądek.4. Dlaczego jest brak kontroli nad sposobem odwołania, który jest tak skonstruowany, by utrudnić bądź uniemożliwić złożenie odwołania (odwołanie winno być wysłane przez internet, a więc trzeba mieć dostęp do internetu, wtedy istnieje szansa na niższą opłatę lub listownie – wtedy nie można liczyć na niższą opłatę. Odwołanie od karnej opłaty należy złożyć na specjalnym formularzu z niewielką ilością znaków, tym samym uniemożliwiając dokładny opis sytuacji). Obawiam się, że osoby starsze i schorowane nie poradziłyby sobie ze złożeniem takiego odwołania. Należy dołączyć jeszcze wymagane skany załączników, które firma sobie życzy podając na swej stronie, cytuję: „proszę załączyć skan/zdjęcie opłaty parkingowej wraz z upoważnieniem do parkowania lub paragonem z zakupów”.5. Zaistniała sytuacja nasuwa mi na myśl, że jako osoba niepełnosprawna jestem całkowicie bezradna i nie czuję opieki Państwa ani władz miasta Częstochowy.” Firmy parkingowe z szumną nazwą „Departament” działają w Częstochowie od dawna i raczej dobrą opinią się nie wsławiły. Podobne sytuacje miały już miejsce przed marketami Auchanem i Aldi, a nawet przed Parkiem Wypoczynkowym Lisiniec. O opinię w tej konkretnej sprawie, spytaliśmy przedstawicielkę zarządu Wspólnoty – właściciela parkingu: – Umowa na ten parking jest podpisana łącznie z MOSiR-em, wspólnie się dogadaliśmy. Teren pod parkingiem jest wydzierżawiony od 1 maja 2021 r. prywatnej firmie z Katowic i ona płaci za dzierżawę, nam i MOSiR-owi. Tę firmę wybrał urząd miasta. MOSiR zadzwonił do nas, bo wiedział, że szukamy kogoś do parkingu, i tak to się zaczęło. Podjęliśmy decyzję o wprowadzeniu parkingu płatnego, bo nawet pracownicy instytucji, które tu są, nie mieli gdzie parkować. A jest tu przecież wydział zdrowia, MOPS, Urząd Statystyczny, Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Wojewódzki Urząd Pracy i wiele innych. Wiem, że ludzie się denerwują, ale chyba dlatego, że nie są przyzwyczajani do płacenia. Ceny za bilety parkingowe są niskie – 2 zł za każdą godzinę, biorąc pod uwagę, że radni ustalili wyższe ceny za postój w strefie parkowania. Staraliśmy się, by dla nikogo nie było to zbyt obciążające, w mieście przecież jak się stanie, też trzeba płacić. Uważam, że te ceny są naprawdę atrakcyjne. Ludzie muszą się nauczyć płacić, po prostu. Osoba niepełnosprawna, która ma bilet dla niepełnosprawnych, ma prawo parkować tam bezpłatnie – mówi przedstawicielka zarządu Wspólnoty. MOSiR rozwiązał problem inaczej – pierwsze trzy godziny parkowania przed pływalnią są bezpłatne, oczywiście dla amatorów wodnych kąpieli. Z takich bonusów nie mogą korzystać petenci, chociażby Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności urzędu miasta Częstochowy.

Temat rozliczania wywozu śmieci na podstawie zużycia wody – będzie powracał, bo trudno mieszkańcom blokowisk pogodzić się z niesprawiedliwym systemem, wprowadzonym przez prezydenta Krzysztofa Matyjaszczyka (SLD). Oto kolejny głos w tej bulwersującej sprawie: „Jestem mieszkanką Tysiąclecia i mieszkam w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej „Nasza Praca”. Zadzwoniłam do spółdzielni, z pytaniem z czego wynika ryczał 9 metrów sześciennych zużycia wody na osobę miesięcznie, w sytuacji gdy nie mam wodomierza? Odpowiedziano mi, że dlatego, iż studenci wynajmują mieszkania, i że podają spółdzielni informacje, iż mieszka ich mniej niż faktycznie mieszka, czyli zaniżają liczbę osób, a więc oszukują. Powiedziałam, że nie interesuje mnie jak mieszkają inni – ja mieszkam sama z żadnymi studentami. Założyli, że skoro studenci leją wodę bez opamiętania, to wszyscy inni też, nawet osoby samotne. I niech płacą, czy zużyli czy nie. A tymczasem w moim bloku ani pół studenta nie ma. Kuriozalne wytłumaczenie spółdzielni, zwłaszcza że spółdzielnia wcześniej nas zobligowała do tego, żeby ujawnić, kto i ile osób zamieszkuje w mieszkaniach. Poza tym sami lokatorzy wiedzą, kto gdzie mieszka. Sprzątaczki to nawet wiedzą, ale nikt ze spółdzielni się nie pofatygował, żeby to sprawdzić. Napisałam pismo do spółdzielni z pytaniem, komu ja przez tyle lat sponsorowałam wodę? Stwierdziłam, że w świetle prawa spółdzielnia może sobie haracz brać, jak chce. Od zawsze, a mieszkam tu ponad 50 lat, byłam rozliczana ryczałtowo. Z początkiem tego roku założyłam sobie wodomierze, bo zszokowały mnie te opłaty za wywóz śmieci – 200 zł miesięcznie. Ja miałam dwa piony i to się wiązało z kosztami, bo musiałam założyć dwa liczniki, a robocizna też  kosztuje. Dodam, że jestem emerytką. A tu jeszcze kucie kafelków, odstawianie mebli, przecież to wszystko kosztuje. Okazało się już po pierwszym miesiącu, że moje realne zużycie wynosi około 3 metrów sześciennych. Co miesiąc naliczano mi ryczałtowe 9 metrów sześciennych, a więc o 6 metrów za dużo. W lipcu, przy rozliczaniu pierwszego półrocza 2021 roku, spółdzielnia oddała mi wpłaconą nadwyżkę za wodę, bo przez cały ten czas, mimo posiadania wodomierza, naliczany mi opłaty ryczałtowe. Natomiast wpłat za wywóz śmieci od ryczałtu z wody mi w ogóle nie zwrócono. Przez pół roku płaciłam prawie 90 złotych za wywóz śmieci miesięcznie, czyli za 9 metrów sześciennych co miesiąc, gdzie wody zużyłam 10 metrów sześciennych przez pół roku – to przecież ogromna różnica. Najpierw pisałam do spółdzielni. Odpisali mi, że to nie oni wymyślili. Napisałam do pana prezydenta, a on z kolei skierował mnie do CUK.Kopię się z koniem, bo dla urzędników moje pisma nic nie znaczą. Oczekuję zwrotu nadpłaconej kwoty za niby zużytą wodę, które to zużycie ma bezpośredni wpływ na opłaty za wywóz śmieci. Spółdzielnia mi odpisała, że mogę się odwołać do pana prezydenta, więc się odwołałam. Oczekuję, że mi oddadzą to co nadpłaciłam od stycznia.Myślałam, że może mieszkańcy zrobią jakiś zbiorowy protest, ale widzę, że ludzie mają to w nosie. Wolą płacić!A tak w ogóle to, dla mnie powiązanie opłat za wywóz śmieci z ilością zużytej wody jest niehumanitarne. Jak można tak ograniczać ludzi, żeby się nie myli i żeby nie prali? Już i tak nasze społeczeństwo nie dba o higienę osobistą. A to powoduje, że wiele osób, by zaoszczędzić, będzie chodzić brudnych i śmierdzących. Zwłaszcza teraz w okresie pandemii covida, gdzie zewsząd się słyszy, o jak najczęstszym myciu. Do tego ci w Częstochowie, co to wprowadzili te podwyżki za wodę mieszkają w swoich domkach – ich te opłaty nie dotyczą, czyli zadbali o siebie, ale nie zadbali o mieszkańców blokowisk. Tę uchwałę wymyślił ktoś, bez rozumu w głowie. Ja już na pewno nigdy nie zagłosuję na nikogo z SLD, bo uważam, że dbają tylko o własne interesy i kieszenie. Można powiedzieć, że bogaty zawsze ma łatwiej.”

Prezydent Krzysztof Matyjaszczyk (SLD) ewidentnie stawia na ograniczanie do minimum kontaktów międzyludzkich z powodu pandemii, bo w dalszym ciągu instytucje miejskie, w tym urząd miasta Częstochowy są dla mieszkańców niedostępne. Taki stan rzeczy ma miejsce już od ponad roku, nawet latem i w okresie wakacji, gdzie zakażeń było bardzo mało. Nie słychać też powszechnego oburzenia podwładnych Matyjaszczyka, którzy domagaliby się powrotu petentów do budynków miejskich.Skoro mamy permanentny stan zagrożenia, bo tak należy rozumieć izolację urzędników od petentów, to i sam pomysłodawca obostrzeń zapewne ich przestrzega. Rzecz jasna, żaden z urzędników tak niskiego, jak i wysokiego szczebla w obawie przed zarazą – bo to jest powód „kwarantanny urzędniczej” – nie był od ponad roku w sklepie, u fryzjera, w kinie, w banku czy na poczcie, o wyjeździe wakacyjnym nie wspomniawszy. Prezydent najwyraźniej myśli, że koronawirus rozróżnia miejsce pracy od miejsca relaksu, więc czyha, by wejść do urzędu, a na przykład progu kina czy marketu już nie przekracza. Po prostu sobie wybiera. Nie tylko mieszkańcy mają zakaz wstępu do magistratu, taki sam los zgotowano radnym. Od wielu miesięcy sesje rady miasta Częstochowy odbywają się zdalnie, mącone brakiem zasięgu, a więc bez dźwięku i obrazu.  Radna Monika Pohorecka (PiS) opublikowała w tej sprawie post na swoim Facebooku: „Czy i dlaczego prezydent boi się radnych, niewygodnych pytań i obecności mieszkańców, poszczególnych grup społecznych, przedstawicieli różnych środowisk, podczas obrad sesji rady miasta? Takie można stawiać pytania, oceniając obecną sytuację. W dniu dzisiejszym [mowa o ostatniej sesji, 30. września – przyp. red.] kolejny raz obrady sesji rady miasta zostały zdominowane przez problemy techniczne. 1,5 godziny czekaliśmy na rozpoczęcie transmisji. Jakość pracy radnych jest dużo gorsza, mieszkańcy zniechęceni coraz częściej rezygnują z uczestnictwa w obradach i aktywnego w nich udziału, z uwagi na występujące problemy i brak możliwości zabrania głosu w ważnych dla nich sprawach. Już od prawie roku, wszystkie sesje Rady Miasta Częstochowy odbywają się wyłącznie w formie zdalnej. Rok temu, kiedy liczba zakażeń COVID oscylowała wokół 24 tys. zachorowań dziennie i wtedy istniała realna potrzeba ograniczenia kontaktów, stawiano opór. Wykazano się opieszałością i brakiem przygotowania, a system zdalnych posiedzeń wprowadzono z dużym opóźnieniem, pomimo że stosowne wnioski składaliśmy kilka miesięcy przed jesienną falą zachorowań.Obecna sytuacja pandemiczna diametralnie się zmieniła. Zniesiono większość obostrzeń, liczba zachorowań jest zdecydowanie niższa, a wiele osób jest już zaszczepionych. Jednak, pomimo naszych licznych apeli o przywrócenie możliwości spotkania na żywo, posiedzenia rady miasta wciąż odbywają się zdalnie. Podczas posiedzeń „internetowych” już wielokrotnie borykaliśmy się z problemami technicznymi, awariami i usterkami. Niejednokrotnie nie mogliśmy w ogóle zabrać głosu, nasze wypowiedzi były przerywane, a system nie działał tak, jak powinien. Dochodziło do sytuacji, w których niektórzy radni, z przyczyn technicznych, nie mogli brać udziału w głosowaniach. Nie mieliśmy informacji, kto uczestniczy w obradach i do kogo możemy kierować nasze pytania, a mieszkańcy mieli utrudniony dostęp do udziału w spotkaniach. Od wielu miesięcy życie społeczne w mieście wróciło, w wielu obszarach, do poprzedniego, zwyczajowego funkcjonowania. Otwarto szkoły, miejsca pracy, instytucje. Odbywają się liczne imprezy, eventy, przyjęcia, wydarzenia kulturalno-oświatowe. W ostatnich miesiącach prezydent uczestniczył w wielu zgromadzeniach, wydarzeniach i imprezach, na których obecnych było od kilkudziesięciu do kilku tysięcy osób, np. Festiwal Kolorów, inauguracja sezonu w Filharmonii itp.Rada Miasta składa się z 28 radnych. Licząc obsługę, pracowników biura rady, Prezydentów i innych, w sali sesyjnej spotyka się niewiele ponad 30 osób. Istnieje również możliwość zorganizowania sesji hybrydowej, co pozwala jeszcze skuteczniej ograniczyć ryzyko zachorowań. Dlaczego zatem, władze miasta, za wszelką cenę nie dopuszczają do spotkań na żywo?Czy Krzysztof Matyjaszczyk boi się niewygodnych pytań i sytuacji? Czy prezydent obawia się wizyt niezadowolonych mieszkańców?”. Radna Pohorecka trafiła w punkt, zwłaszcza że niezadowolonych mieszkańców przybywa.

Pan Premier popełnił lapsus na miarę Marii Antoniny. Biedna ta Habsburżanka, żona króla Francji, na żalenie się ludu, że chleba brak, poradziła by jedli ciasteczka. Podobnie pan Premier, na zarzuty o rosnącą inflacje, odparł: „nie szkodzi, ważne, że płace rosną dwa razy szybciej od cen”. Po czym sam sobie i swojej kompanii przyznał odpowiednie do tej deklaracji podwyżki. I się zaczęło. Jeśli podwyżki płac mają przeganiać wzrost cen, to czemu ich nie przyznano ratownikom medycznym? A jak się im przyzna, to czemu nie pielęgniarkom, a jak im, to czemu nie nauczycielom, pracowniczkom ZUS, GUS, innych urzędów i instytucji państwowych, a nawet muzykom naszej Orkiestry Symfonicznej, bo też musi być ich stać na kurczaka w niedzielę? Gdy rosną ceny, nie ma grupy, której nie należałyby się podwyżki płac, bo brak podwyżki oznacza materialną degradację.  Inflacja jest korzystna dla budżetu państwa. Dochody oparte są na podatkach liczonych w procentach od zarobków ludzi, wydatki określone są sztywnymi kwotami. Gdy rosną ceny i płace, państwo ma więcej z VAT i PIT, tyle samo wydaje na program 500+. Realnie owe 500+ staje się 500- (minus inflacja), ale kogo to obchodzi. Ważne, że państwo zarabia więcej, więc jaśnie państwa stać na premie. NBP zatem zamiast wypełniać swoje konstytucyjne obowiązki „duszenia” inflacji, świadomie ją podsyca, bo „swoi” zarobią.  Inflacja to poczucie życia w obłokach mirażu. Podwyżki łagodzą dolegliwości drożyzny, przestajemy się orientować, czy żyje nam się lepiej czy gorzej, niż rok wcześniej. Słabszych, którzy tracą, nie dopuszcza się do głosu, a jeśli nawet to ich „wygłodzony” pisk nie przebije się przez propagandę. Inflacja niszcząc oszczędności, wymusza wzrost konsumpcji, gospodarka dzięki temu szybciej się kręci. Inflacja pozwala ukrywać niepopularny wzrost podatków. Nie odróżniamy, czy cena coca-coli wzrosła, bo wszystko drożeje, czy to skutek „opłaty cukrowej”. Czy ceny energii rosną, jak wszystko, czy z powodu spisku UE i opłat za emisję, a może z powodu dotowania przez zakłady energetyczne nierentownych kopalni węglowych? Niegospodarność topi się w inflacji, zgodnie z ruskim przysłowiem: „kańcy w wodu”. Inflacja jest zła, ale wyjście z niej jest boleśniejsze. Kto pamięta 1990 r. i Balcerowicza, to zna ten ból. Teoria musi wówczas okiełznać praktykę. Przypomnijmy więc teorię: co by się stało, gdyby dobry rząd, chcąc zadowolić wszystkich, dał każdemu podwyżkę 1000 zł? Odpowiedź jest prosta: przynajmniej o podobną wartość urosłyby ceny, zatem realnie nasz poziom życia nie uległby zmianie. Średnia statystyczna jest myląca, wzrosłyby ceny towarów tam, gdzie nastąpił wzrost popytu, spadną tam, gdzie popytu nie ma. Większość ludzi żyje od pierwszego do pierwszego, wydając ok. 70% na podstawowe potrzeby (żywność, mieszkanie itp.), tu wzrost cen byłby najwyższy. Być może spadłyby ceny jachtów i rękawiczek. Podżegające inflacje rozdawnictwo pieniędzy, w największym stopniu uderzyłoby w biednych.  W otwartej gospodarce rynkowej nie ma innej drogi gaszenia inflacji, niż przez zamrożenie płac. Chcąc zatrzymać potop, zatykamy wylew wody, chcąc powstrzymać inflację, trzeba zablokować wypływ pieniędzy. Nie ma dobrej i sprawiedliwej metody zatrzymania wylewu pieniędzy, jest to zawsze bolesne i niesprawiedliwe, ale konieczne, jeśli rzeczywiście ratować chcemy biednych przed nędzą. Tylko, że rząd, który zaczyna od przyznania sam sobie podwyżek, nie ma moralnego prawa wymagać od ogółu zgody na „zamrożenie” płac. „I tak głupi Jurek, ukręcił na swą szyję sznurek”.

„Zawsze bądź pierwszorzędną wersją siebie zamiast drugorzędną wersją kogoś innego.”Judy Garland

Wparcie o łącznie wartości 48 miliardów złotych proponuje społecznościom lokalnym i regionalnym rząd przez kolejne dziesięć lat. Tymczasem, w komunikacie opracowanym wspólnie przez Biuro Związku Miast Polskich i Unii Metropolii Polskich, czytamy, że samorządy stracą do roku 2031 aż 206 miliardów złotych. Rząd proponuje wsparcie w wysokości łącznie 48 miliardów złotych do roku 2031. To wsparcie ma być dzielone według specjalnych kryteriów, które spowodują, że trafi ono nie do tych, którzy poniosą największe straty. Grozi to koniecznością wprowadzenia cięć w finansowaniu podstawowych usług świadczonych przez samorządy na rzecz społeczności lokalnych, a w konsekwencji pogorszeniem jakości życia mieszkańców. Wpłynie to także na obniżenie tempa inwestycji – czytamy w komunikacie. Deklaracje a rzeczywistość Wiceminister Sebastian Skuza przesłał Stronie Samorządowej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego projekt ustawy o wsparciu jednostek samorządu terytorialnego (JST) w związku z programem „Polski Ład”.Jak czytamy w piśmie z Ministerstwa Finansów, podstawowym celem projektu ustawy jest zapewnienie jednostkom samorządu terytorialnego optymalnych warunków prowadzenia przez nie gospodarki finansowej. „Zaproponowane w projekcie ustawy rozwiązania z jednej strony wprost realizują postanowienia tego programu, wprowadzając m.in. nową część subwencji ogólnej – rozwojową (inwestycyjną) dla samorządów, z drugiej strony zapewniają dostosowanie systemu finansów samorządu terytorialnego do wyzwań, przed jakimi staną samorządy w konsekwencji wdrożenia ambitnych rozwiązań Polskiego Ładu, zwłaszcza w systemie podatkowym” – czytamy w dokumencie. Autorzy komunikatu wracają uwagę, że ubytek dochodów z udziałów w PIT będzie miał w 2022 roku charakter jednolity procentowo dla wszystkich JST i odpowiednio jednolity charakter powinien mieć mechanizm rekompensujący. Szczególny sprzeciw budzi sygnalizowana możliwość wprowadzenia górnego limitu kwoty subwencji, co uderzyłoby w finanse największych miast, najbardziej dotkniętych skutkami zmian w systemie PIT, w nieuzasadniony sposób zmniejszając powszechność rekompensowania traconych dochodów. Samorządy oczekują jasnych informacji, kiedy i w jaki sposób zrekompensowane zostaną zapowiadane ubytki w dochodach samorządów. Zaniepokojenie budzi brak dostarczenia wiarygodnych źródeł danych, które pozwoliłyby na poważną analizę zmian prawa w zakresie systemu finansowania zadań samorządowych w okresie wieloletnim. Dlatego autorzy komunikatu uważają, że w ustawie powinien być wprowadzony obowiązek zrekompensowania samorządom dochodów w przypadku, gdyby rzeczywiste skutki wprowadzenia tych zmian nie były zgodne ze skutkami oszacowanymi przez rząd.