Zapięcie służące do czasowego łączenia dwóch kawałków tkaniny (ekler). Zamek składa się z umieszczonych na taśmach dwóch rzędów ząbków, między którymi znajdują się przerwy. Po zaciągnięciu suwaka ząbki jednego rzędu trafiają w szpary między ząbkami drugiego rzędu. Dzieje się tak dlatego, że suwak jest u podstawy nieco węższy, więc podczas przesuwania go w jedną stronę przybliża ku sobie ząbki. Gdy natomiast przesuwamy go w drugą stronę, trójkątny klin rozłącza je i odpycha od siebie.
Jako pierwszy, na pomysł zamka błyskawicznego, wpadł Elias Howe w 1851 roku, który wymyślił również maszynę do szycia. Pracę nad suwakiem jednak wstrzymał, gdyż maszyna osiągała coraz większy sukces. Historia suwaka toczyła się dalej. Czterdzieści dwa lata później, w 1893 roku, Amerykanin, producent galanterii skórzanej w Chicago, Whitcomb Judson wprowadził na rynek clasp locker, urządzenie podobne do patentu Howe. Tzw. haczykowy zamykacz i otwieracz butów, okrzyknięty został zamkiem suwakowym, ale był niestety niepraktyczny i wciąż się zacinał.
W 1902 roku nowy typ zamka wymyślił Holender Hendrikus Van Denzen, krawiec z Amsterdamu.
Niejaki Gideon Sundback pochodzący ze Szwecji, po ślubie rozpoczął pracę w fabryce teścia w USA. Ojciec jego żony poświęcił lata na to, żeby udoskonalać zamek błyskawiczny Whitcomba Judsona. Jednak pomysł rozwijania konstrukcji opartej o rząd haków i pętelek rozpinających się pod wpływem lekkiego naprężenia, nie był trafiony. Tego typu rozwiązanie nigdy nie mogłoby zostać zastosowane w ubraniach. Sięgali więc po nie wyłącznie wytwórcy torebek i obuwia. Świat czekał na przełomowe rozwiązanie, kiedy nagle w rodzinie Gideona wydarzyła się tragedia. Elvira, żona Gideona, zmarła zaledwie dwa lata po ślubie. Wówczas inżynier zmotywował się do pracy. Robił wszystko, aby nie oszaleć z rozpaczy, starał się więc odwracać swoje myśli od smutnej rzeczywistości. Swoją uwagę poświęcił zamkom błyskawicznym. Tworzył precyzyjne rysunki różnych projektów zamków, aż w końcu po dwuletnim wysiłku, w 1913 roku opatentował rozwiązanie powszechnie stosowane do dnia dzisiejszego. Powiększył liczbę mocujących elementów od czterech na calu do dziesięciu lub jedenastu, a ich dwa naprzeciwległe rzędy łączyły się razem przez suwak. Patent dla „rozłącznego zapięcia” został nadany w 1917 roku.
W akceptacji wynalazku pomogła I wojna światowa – suwaki pojawiły się w wiatroodpornych kombinezonach lotniczych US Navy.
Minęło prawie dwadzieścia lat, zanim udało się przekonać przemysł odzieżowy do szerokiego zastosowania nowego zapięcia. Pomogła w tym kampania reklamowa, chwaląca zamki błyskawiczne jako idealne dla dzieci, które przy ich pomocy mogą się ubierać samodzielnie.
Do rozporków męskich spodni użyto suwaka po raz pierwszy dopiero po roku 1935.
Wkrótce zaczęły się pojawiać nowe rozwiązania, m.in. zamek błyskawiczny wodoszczelny do kombinezonu dla nurków. Kiedy w połowie XX wieku opracowano suwak, którego obydwa końce można było rozłączać, jego popularność znacznie wzrosła. Wreszcie można było go użyć do zapięcia kurtek, bluz czy swetrów.
Kolejnym krokiem było opracowanie w roku 1968 przez Amerykańską firmę Dow Chemical Company systemu opakowań z suwakami z tworzyw sztucznych – ziplock. Wkrótce ten typ zamknięcia zdobył wielką popularność zwłaszcza na rynku opakowań spożywczych. Jest to suwak bez ząbków, zasuwa się w nim specjalnie ukształtowaną taśmę
Ponieważ branża modowa nie zna granic, dziś zamki błyskawiczne często pełnią rolę wyłącznie ozdobną. Bardziej ekstrawaganckie projekty opierają się wyłącznie na tworzeniu ubrań i dodatków (np. piórniki, torby na ramię, gorsety i wiele innych), wyłącznie z zamków błyskawicznych.
