Czas paniki-COVID-19 przyniósł także efekt niespodziewany: wcielił nas do Śląska. Różni osobnicy z centrum Częstochowy, wydzwaniając po Polsce w celu poszukiwania legowiska wczasowego, spotykali się z terytorialnym odporem: Ślązaków nie przyjmujemy. Nawet bracia Czesi otwarli się wszędzie, tylko nie w Cieszynie, solidaryzując się z polską modą na izolację „hanysów”. Telewizja publiczna, chcąc podkreślić swoją polskość przedstawiała Śląsk, jako „nasze Wuhan”, dopingując izolatorów.
Rok przed uroczystościami 100. rocznicy wcielenia Śląska do Polski, zrobiono wiele, by „naprawić ten błąd” i wypchnąć tą „ziemię czarną” z biało-czerwonej Macierzy. Było to, do pewnego momentu, dla nas obojętnym. Z punktu widzenia Katowic Śląsk kończył się na szerokości geograficznej Zawiercia, dla częstochowian przypisywanie do śląskości było despektem. A tu nagły wstrząs tektoniczno-geograficzny: „Halo, dzień dobry, chciałem wynająć pokój dla rodziny na lipiec. A skąd Pan jest? Z Częstochowy. Przykro mi, Ślązaków nie obsługujemy. Ale Częstochowa to nie Śląsk! O ile wiem, nadal jesteście w województwie śląskim…”. I gadaj sobie dalej, myślisz sobie, że jesteś zebrą, ale w klasyfikacji gatunkowej robią ciebie w konia. Możesz być tym, kim chcesz być, ale i tak oni mają nas za Ślązaków.
Ma to swój sens. W sensie etnicznym Katowice nie różnią się od Częstochowy. W obu miastach spotkać prawdziwego Ślązaka (takiego z godkom i żymłą z wurstem) równie trudno jak prawdziwego Indianina w Nowym Jorku. I w Częstochowie i w Katowicach rolę kolorowej mniejszości spełniają Ukraińcy. Kulturowo też jesteśmy podobni, tylko w Katowicach jest „Starbuks”, a u nas „Belg”, za to w kinach w obu miastach z powodu pandemii nie leciał najnowszy Bond. To słuszne/niesłuszne oburzenie przypisywaniem do Śląska, ustąpiło ogólniejszej złości. „No, żesz k…a, a jak z pielgrzymką na Jasną Górę to łoni lezą i nie patrzą na wirusa, a my to niby zarazimy całą Jastarnie”. To oburzenie identyfikuje nas z Katowicami, z Sosnowcem, z Bielsko-Białą, z Gliwicami, z tymi miastami śląskimi-nieśląskimi, takimi jak nasze miasto i tak samo nieelegancko określanymi jako „ogniska zarazy”. „Bo, gdyby nie Śląsk to epidemia koronowirusa w Polsce by już wygasała” – powiadał bubek z Ministerstwa Zdrowia. A w nas się gotuje: „jak ci nogi z d…wyrwę i ogrodzę Warszawę kordonem sanitarnym, to też pandemia w Polsce wygaśnie…”
Uczony jakiś (bo takich wynauconych durni w Warszawie nie brak) dowodzi, że u nas na Śląsku (czyli w Częstochowie) epidemii sprzyja smog i praca w górnictwie. Otóż, panie mądry, gdyby porównać skale redukcji w ostatnim ćwierćwieczu zanieczyszczeń w miastach naszego województwa z Warszawą, to stolica uchodziłaby za trującego brudasa. A praca w górnictwie w takim samym stopniu sprzyja zarażeniom jak te wasze „stoliczne” open-ofisy korpoludkowe.
I tym sposobem niesprawiedliwa nagonka na Śląsk obudziła naszą regionalną tożsamość. Jeszcze trochę, a staniemy w jednym szeregu z Gorzelikiem i autonomistami, jednym gardłem wyśpiewując: „nie będzie Polak pluł nam w twarz, ni dzieci nam tumanił…”
No, może nie aż tak. Bo mimo wszystko, mimo kontragitacji telewizji publicznej, my Częstochowianie, Katowiczanie, Gliwiczanie, Bielszczanie, Rybniczanie itd. jesteśmy Polakami i będziemy tak długo, jak chcemy nimi być. Howk!!!
