W tym tygodniu prezentujemy ostatnią bohaterkę naszego cyklu “Jak kupić radnego?”.Jest nią Ewelina Balt z SLD, młoda wiekiem a także stażem w Radzie Miasta, żona posła Balta. Mandat radnej objęła niedawno bo dopiero w kwietniu, po Januszu Adamkiewiczu, który zrezygnował z tej funkcji na rzecz zarządzania częstochowskim pogotowiem. O radnej Ewelinie Balt niewiele można powiedzieć. Skoro radną trudno rozliczyć z osiągnięć dla Częstochowy, udajemy się do źródła z pytaniem o pomysł na miasto. W odpowiedzi usłyszeliśmy: – Chce Pani o kochankach mojego męża rozmawiać? Nie mam nic do powiedzenia! – urwała rozmowę. Ponieważ radna sama wywołała temat, to Czytelnikom należy się kilka słów wyjaśnienia. Jakiś czas temu w samym sercu SLD krążyła plotka o zażyłej znajomości małżonka radnej, posła Balta, z jego młodziutką pracownicą biura. Może to tylko zawiść przemawiała przez innych, gdy asystentka parlamentarzysty w zawrotnym tempie pięła się po szczeblach kariery politycznej (od członkini Federacji Młodych Socjaldemokratów do wiceprzewodniczącej śląskiego SLD). Nieważne, temat ewentualnych kochanek odsuwamy na bok… Przeglądając oświadczenie majątkowe radnej, natrafiamy na kilka ciekawych informacji. Pani Balt nie posiada żadnych nieruchomości, innymi słowy mieszka w domu męża. To rzecz jasna nie grzech, zwłaszcza, że odłożyła imponujące środki pieniężne (w walucie polskiej: 247 tys zł, 1 tys. dolarów, 500 euro oraz akcje o wartości 211 tys. zł). Te zasoby są wprawdzie tylko w połowie jej własnością z racji wspólnoty małżeńskiej, ale i tak, gdyby radna nagle potrzebowała czterech kątów, to każdy bank z przyjemnością udzieli jej kredytu. Dochody pani Balt w ostatnim czasie znacznie wzrosły – od grudnia ubiegłego roku zasiada w radzie nadzorczej Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowo-Usługowego Interpromex Sp. z o.o. w Będzinie. Radna pobiera także wynagrodzenie z częstochowskiej spółki Oczyszczalnia Ścieków “Warta”, w której zajmuje się koordynacją inwestycji. Pracuje także w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Częstochowie. Dieta radnej jest więc do tego wszystkiego zaledwie dodatkowym dochodem. Ale na tym nie koniec… Radna Balt od lat związana jest z Politechniką Częstochowską, gdzie także jest zatrudniona. Skoro przy Politechnice jesteśmy… Tu właśnie Ewelina Balt (Turlej) jako studentka, a przede wszystkim działaczka w uczelnianych strukturach SLD, zawarła znajomości, które dziś procentują. Dziesięć lat temu, od razu na pierwszym roku studiów, weszła w z skład zarządu Klubu Uczniowskiego AZS Politechniki Częstochowskiej obok Krzysztofa Matyjaszczyka, Marka Balta i Stefana Nowaka. Nie dla wszystkich doba ma 24 godziny… Pani Balt prócz licznych stanowisk zawodowych piastuje także funkcję przewodniczącej Stowarzyszenia „Wybierzmy przyszłość”, które – tak na marginesie – otrzymało w tym roku dotacje z urzędu miasta (osiem konkursów). Ku sprawiedliwości – Ewelina Balt ma dość bogate, w funkcje i zaszczyty, CV. Znacznie trudniej o wymierne efekty jej działań, chyba że spojrzymy przez pryzmat zarobków – i tu efekty rzeczywiście są imponujące. Bez mała 50 tysięcy złotych osiągnęła pani Balt z tytułu działalności zarobkowej (niestety z oświadczenia majątkowego nie wynika, za jaki okres). Tak czy siak, do dotychczasowych dochodów dojdzie radnej dieta za zasiadanie w Radzie Miasta. Wiek: lat 29.Wykształcenie: inżynier produkcji po wydziale zarządzania (Politechnika Częstochowska), doktorantka inżynierii środowiska.Stan cywilny: mężatka.Zawód małżonka: poseł.Radna z okręgu: Błeszno, Dźbów, Gnaszyn-Kawodrza, Grabówka, Lisiniec, Podjasnogórska, Stradom.Kadencja: pierwsza (od kwietnia 2013).Członek komisji: skarbu, infrastruktury i ochrony środowiska, rozwoju regionalnego i gospodarki.

7dni Czasem urwała się droga, innym razem zatrzymała ich burza piaskowa. A jednak nie było przeszkód nie do pokonania. Przez 30 dni przemierzyli ponad 12 tysięcy kilometrów beczką, czyli 30-letnim Mercedesem W123.  Marcin Kusiński i Grzegorz Mietelski wakacyjną ekspedycję „Sahara 2013” zrealizowali już w lutym. Częstochowa, Strasburg, Dijon, Barcelona, Grenada, Algeciras, no i Gibraltar z tablicą pamiątkową Sikorskiego. Potem już Maroko: Tanger, Rabat, Marakesz, Tiznit, Warzazat. Bezdroża Sahary. Jechali przez hamady, czyli kamieniste pustynie, a między piaskowymi wydmami rozbijali namiot. Gdy urwała się droga, jechali dalej – przez kamienie. Usług przewodników nie chcieli. Campingi i pensjonaty omijali szerokim łukiem. Sypiali na dziko. Beczka 30-letni wehikuł Mercedes W123 podołał wojażom. Zdarzały się usterki, ale one otwierały podróżnikom bramę przygody. Czym byłaby wyprawa bez wyzwań? Najpoważniejsza awaria zdarzyła się jeszcze w Niemczech, 600 km od domu. – Mechanicy dawali beczce maksymalnie 2 tysiące kilometrów. Był problem z osłoną półosi, nie mogliśmy sobie pozwolić na jej wymianę, bo stracilibyśmy na czasie. Kulki z łożyska wypadły – dramat. Normalny samochód by nie pojechał. Nasza beczka przejechała 10 tysięcy kilometrów więcej. Trochę przy tym hałasowała, ale kto by się tym przejmował? Na pewno nikt w Maroku, gdzie na ulicach jest istne szaleństwo. Nie ma korków, ale też nie ma przepisów, nie ma dziur, ale też nie ma sygnalizacji. Ktoś jedzie na ośle, inny na wózku, obok samochody. I przy tym wszystkim nie widzieliśmy wielu wypadków! Przez żołądek Zrywali daktyle w gajach palmowych. Mijali plantacje truskawek i pomarańczy. W zamian za pomoc dawali pasztet. Stołowali się „na stojąco”, ignorując natrętnych naganiaczy restauracji. Szli tam, gdzie jedli miejscowi, gdzie jedzenie przygotowywano na ich oczach. Uciekali przed barami McDonald’s hen na prowincję, na bezdroża Sahary. Tylko na chleb narzekali. – Tak twardy – mówią – że zęby wybić można. Na pustyni staraliśmy się wymieniać polskie produkty, dżem czy ubrania, na miejscowe jedzenie. Ale Marokańczycy się rozpuścili. Barter z przyjezdnymi owszem, ale za dopłatą. Kiedyś było łatwiej się z nimi targować – wspominają swój pierwszy pobyt w Maroko w 2010 roku. –  Ostatecznie zapasów jedzenia mieliśmy tyle, że cześć przywieźliśmy jeszcze do domu.  Pustynia Na horyzoncie białe góry. To one wytyczały im szlak, bo dróg po prostu nie było. Na pustyni spędzili trzy dni. Widzieli skamieniałości meteorytów i róże pustyni. Byli w domu Berbera – w kazbie z gliny.  Wspólnie jedli posiłek. Mijały ich karawany. W dzień surfowali. Nocą leżeli pod gwiaździstym niebem, na kocu i w kurtkach. Karimat nie wzięli. Ludzie – Na pustyni można spotkać ciekawych ludzi. Raz, uciekając przed burzą piaskową, poznaliśmy czeską rodzinę z dwójką dzieci. Do Maroka przyjechali na tydzień. Przedłużyło się do trzech miesięcy. Gdy się rozstawaliśmy, w planach mieli jeszcze Portugalię i Hiszpanię – mówią. – A Polacy? – Polacy są wszędzie. W Meknes poznaliśmy chirurga na kontrakcie. 30 lat już tam mieszka. W Tangerze spaliśmy w kościele, gdzie księdzem był Polak. A w Marakeszu spotkaliśmy ludzi z Myszkowa – tak jak my przyjechali na przygodę, ale oni podróżowali wynajętym jeepem.  Marokańskie impresje – Tam są zawsze z rana pustki. Ludzie siedzą na krawężnikach, nigdzie się nie śpieszą. Nakarmić zwierzęta, przynieść wodę, zapalić papierosa. Z higieną są trochę na bakier, zęby ich nie bolą, bo ich po prostu nie mają. Ogólne zdają się być szczęśliwi: mają czystą wodę, słońce, herbatkę. Średnia długość życia to 50 lat – opowiadają beczko podróżnicy.  – Ktoś jest pucybutem, ktoś inny sprzedaje papierosy na sztuki. Generalnie obowiązuje handel barterowy – wymiana usług: ja wyrwę ci zęba, ty wyczyścisz mi buty, dam ci butelkę wody za pomarańczę, itp. Jak się ma ręce, to się pracuje, więc żebrakami są tylko kalecy czy niewidomi. Tylko niepełnosprawność zwalnia z obowiązku pracy na siebie. Droga ważniejsza niż cel „Beczką przez świat” to inicjatywa nieformalna, zawiązana przez ludzi w różnym wieku i o różnych profesjach. Łączy ich ciekawość świata, pasja podróżowania, otwartość na nowe wyzwania. Czasem wyprawiają się w pojedynkę, innym razem zespołowo. Skład ekipy się zmienia, choć jego trzonem jest Marcin i Grzegorz. Podróżują w różne zakątki świata – europejskie, afrykańskie, a w przyszłości może też azjatyckie. Bez pośpiechu, sztywnego grafiku, gorączkowego planowania, wygodnickich rezerwacji. Zdjęcia z podróży dostępne na stronie:

Podczas ostatniej sesji Rady Miasta, radni, także “opozycyjni” udzielili prezydentowi absolutorium za rok 2012, stwierdzając, że nie mają zastrzeżeń do prowadzonej przez władze Częstochowy gospodarki finansowej.  To, że radni SLD wystawili – poprzez przegłosowanie uchwały, pozytywną ocenę działalności finansowej prezydenta Matyjaszczyka – nie dziwi. Uchwała przeszła jednak 17 głosami, czyli “za” było 11 radnych SLD i… GŁOSY “ZA”SLDEwelina BatlTomasz BlukaczJanusz DanekMałgorzata IżyńskaDariusz KapinosŁukasz KotElżbieta KunickaZbigniew NiesmacznyRyszard SzczukaŁukasz Wabnic Zdzisław Wolski POMarcin BiernatBarbara GierońMaciej WawrzkiewiczJerzy Zając PiSRyszard MajerJerzy Nowakowski GŁOSY “WSTRZYMUJĄCE SIĘ”POMarta SalwierakPrzemysław Wrona PiSArtur GawrońskiBeata Kocik NierzeszonyBartłomiej Sabat GŁOSY “PRZECIW”Wspólnota SamorządowaKonrad GłębockiLech MałagowskiMarcin MarandaKrzysztof Świerczyński W głosowaniu nie uczestniczyli:Jacek Krawczyk (PO)Zbigniew Strzelczak (PiS)

Radni miejscy mają się spotkać w poniedziałek około godziny 15. na nadzwyczajnej sesji. Tematem spotkania będzie sprawa “śmieciowa”. Głównym powodem zebrania są… pieniądze. Co dziś wiemy – prawie – na pewno? Konsorcjum Strach nie podpisało umowy z miastem na wywóz śmieci, mimo iż firma wygrała przetarg. Magistrat zwrócił się więc do pozostałych uczestników przetargu z zapytaniem o przejęcie zlecenia. Sita odmówiła. Firma Remondis natomiast wyraziła zainteresowanie. By jednak mogło dojść do podpisania umowy radni muszą uchwałą podnieś kwotę za wywóz odpadów z terenu miasta, która zmiejszona została na czwartkowej sesji po tym, gdy zdawało się prawie pewnym, że firmą obsługującą będzie konsorcjum Strach. Ci ostatni złożyli zwycięską ofertę na kwotę ponad 16 mln zł. Miasto wstępnie – przed przetargiem – zarezerwowało 30 mln. Nie było więc potrzeby bukować w budżecie aż tak wysokiej kwoty. Podczas ostatniej sesji zmniejszono ją. Teraz konieczne są kolejne zmiany, zwiększenie kwoty, gdyż Remondis w ofercie przetargowej zażądał 26 mln zł. Radni w czasie nadzywaczajnej sesji podejmą stosową uchwałę. 

Sie narobiło… Od rana (czwartek – 27.06.) władze miasta Częstochowy negocjowały szczegóły umowy na odbiór śmieci, z konsorcjum Strach, które wygrało przetarg. Po kilku godzinach rozmów i wczytywaniu się w punkty umowy, przedstawiciele firmy opuścili urząd, zabierając ze sobą swoją kopię umowy. Mieli wrócić na jej podpisanie do godziny 15.30. Nie wrócili. W urzędzie miasta Częstochowy od dwóch godzin mamy stan nadzwyczajny. Służby prezydenta zastanawiają się, czy brak przedstawicieli konsorcjum Strach na podpisaniu umnowy o odbiór śmieci oznacza odmowę firmy czy może jedynie celowe przeciąganie tematu dla “zrobienia wrażenia”. Tak czy siak urzędnicy przygotowują działania awaryjne. Prezydent zapowiedział, że właśnie opracowywane są różne warianty. Ton wypowiedzi sugeruje, iż do podpisania umowy z firmą Strach raczej już nie dojdzie. Magistrat rozpatruje ewentualność zgłoszenia się do firm obecnie obsługujących mieszkańców Częstochowy z prośbą o wydłużenie okresu wywożenia śmieci. Kolejny wariant dotyczy wyłonienia nowej firmy z wolnej ręki. Sytuacja jest o tyle skomplikowana, że 1 lipca wypada już w przyszłym tygodniu. Blokowiska pozbawione kontenerów i wywozu odpadów zaczną gromadzić odpady wokół śmietników. Nie trudno wyobrazić sobie, co zdarzy się w ciągu dwóch, trzech dni. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż spółdzielnie mieszkaniowe, a także właściciele domów jednorodzinnych nie mogą samodzielnie podpisać umowy na odbiór śmieci. Zgodnie z ustawą od 1 lipca wszystkie odpady są miasta Częstochowy i tylko ono podpisawywać może jakiekolwiek umowy.  

Szukasz jogurtu Mleczgalu? Nic z tego. Częstochowska Spółdzielnia Mleczarska już nie istnieje. Cóż, gospodarcza mapa Częstochowy kurczy się… – Kupuję częstochowski produkt, a pani mi mówi, że z Sosnowca? – dziwią się mieszkańcy. Od stycznia 2013 roku SM Mleczgal jest w likwidacji. Likwidatorem została była wiceprezes spółdzielni – Katarzyna Krakowiak. Czy to znaczy, że na półkach sklepowych nie możemy już znaleźć serka waniliowego, mleka półtłustego czy owocowego jogurtu? Częstochowskiego już nie, ale przywiezionego z Sosnowca – jak najbardziej. To oczywiście nie oznacza, że firma Mleczgal przeniosła się na południe. Pod logiem naszej mleczarni produkcję prowadzi Jogser (powiązany z Łowiczem). Firma z Sosnowca nabyła znak częstochowskiej mleczarni i używa go na swoich produktach. – To cud gospodarczy. Mleczgal nie produkuje, co więcej – nie istnieje, a jego produkty są dostępne na rynku – twierdzi były pracownik. A co na ten temat myślą sami konsumenci? – Być może to tylko złudzenie, ale odczuwam podwójny niesmak. Po pierwsze serek smakuje zupełnie inaczej, a po drugie – to tak, jakby producent podszywał się pod częstochowską firmę – mówi częstochowianka. Zazwyczaj do likwidacji zakładu dochodzi wówczas, gdy przedsiębiorstwo nie może znaleźć rynku zbytu. W przypadku Mleczgalu rozpoznawalna marka i wieloletnia tradycja zapewniały popyt. – Niech mi ktoś wytłumaczy, dlaczego w 2011 roku dział handlowy spółdzielni oddano konkurencji? To Łowicz miał sprzedawać nasze produkty, co z oczywistych powodów nie mogło się udać. A potem to już się wszystko posypało – mówi były pracownik. Bardzo wiele do myślenia pozostawia fakt, że firma przestaje istnieć nie z powodu długów, bo wówczas ogłoszono by jej upadłość, a postawiono ją w stan likwidacji. Konkurencji to na rękę.   Istniejący od 1947 roku zakład w swym najlepszym okresie (tj. w latach 80.) zatrudniał ponad 400 pracowników, po 2000 roku – już tylko 175. Z roku na rok zarząd stopniowo zmniejszał zatrudnienie. Jenak nie tylko o pracowników chodzi. Na upadku Mleczgalu stracili członkowie spółdzielni, ale też okoliczni rolnicy, dla których zakład był głównym miejscem zbytu. – Dla mnie ta sprawa w ogóle śmierdzi. I powinny się nią zająć służby antykorupcyjne. Kto sprzedaje logo bez technologii produkcji? Kto kupił urządzenia i maszyny? Bo hale produkcyjne stoją dziś puste… Czy jest już nowy właściciel budynków i ziemi? Wszystko utrzymane jest w wielkiej tajemnicy… – mówi była pracownica. Nic dziwnego, że przez pracowników przemawia żal, bo przecież to bardzo dobrze wyszkolona kadra, która rzemiosła nauczyła się w już nieistniejących szkołach mleczarskich, ale nie ma już szans na zatrudnienie w wyuczonej branży. W tym roku SM Mleczgal obchodziłaby 66 lat istnienia.