Nie aspiruję do zamiany swojej głowy na umięśniony mózg generalicji z MON. Rozumiem uwarunkowania: trzeba wydać ogromną ilość pieniędzy na tzw. uzbrojenie, by zyskać w oczach NATO-owskiego „Wielkiego Brata”, a robiąc to wypada zadbać nie tylko o amerykański, ale także polski przemysł obronny. Dlatego po malowaniu hełmów stalowych, przyszedł czas na malowanie pordzewiałych pancerzy czołgów T-72.
Laikom przypomnę, że ostatnia wielka bitwa pancerna miała miejsce w Iraku w czasie operacji „Pustynna Burza” w 1991 r. Irak dysponował czołgami T-82 (o klasę lepszymi od T-72), zostały one rozpieprzone w kilkanaście minut, a żołnierze w nich czuli jakby stalowe trumny zawoziły ich wprost na cmentarz, po drodze fundując kremacje. Wysyłanie do walki żołnierzy w przestarzałych czołgach uznać można za rodzaj ludobójstwa, z tych stalowych puszek nie ma jak uciec.
Bezpieczniej czułbym się na froncie na rowerze, bo pieszego lub rowerzystę trudniej trafić niż pancerniaków zamkniętych w czołgo-gratach. Gdyby więc MON liczył, że przez remont T-72 poprawi potencjał bojowy naszej armii, wypadałoby się odwołać do opinii psychiatrów. Na szczęście, chorych tam nie ma (przynajmniej w przewadze), wszyscy wiedzą, że tu chodzi o podtrzymanie bytu gliwickiego „Bumaru”. Remont zapewnia miejsca pracy, a przy okazji naprawione czołgi dobrze wyglądają na defiladach.
Z sentymentu zauważę, że jeszcze lepiej na defiladach prezentuje się kawaleria. Użyteczność jej na froncie jest podobna jak T-72, za to wyłogi, czapki, lance z flagą, amaranty zapięte pod szyją… jest wszystko to, czego oczekiwać może każde dziecko. Siano, niestety, droższe jest od ropy, koszt utrzymania szwadronu husarii byłby wyższy niż kompanii czołgów. Ale szukać można rozwiązań pragmatycznych: ułani na rowerach, albo na elektrycznych hulajnogach. „Bumar” też łatwo przestawić się może na produkcję lanc, szabel, ostróg i innych ingrediencji, które znaleźć mogą nabywców z grona hobbystów i wariatów na całym świecie. Z pewnością na eksporcie szabel zarobimy więcej niż na eksporcie podremontowanych czołgo-gratów.
Za poprzedniego ministra, bohatera książek i piosenek, Antoniego M., próbowano tłumaczyć niedowład zbrojeniowy Polski „ruskimi wpływami”. Teraz niedowład trwa w najlepsze choć „ruskich wpływów” nie ma. Może ta cała opowieść o „ruskich wpływach” była celową mistyfikacją osłaniającą zwykłe niedorajdostwo i kombinatorstwo? Po co Putin miałby sobie zawracać głowę państwem, które same z sobą nie może dojść do ładu?
Taka jest nasza tradycja. Przed wojną publicysta Cat-Mackiewicz zwrócił delikatnie uwagę marszałkowi Rydzowi-Śmigłemu, że ta jego polityka obronna, pokrywana hasłami „silni, zwarci, gotowi”, „nie oddamy guzika”, to idiotyzm i błazeństwo. Wrzesień 1939 r. potwierdził opinię publicysty, ale wcześniej to Śmigły Cata wsadził do obozu koncentracyjnego (a nie Cat Śmigłego do zakładu w Tworkach). Zauważmy jednak, że w Częstochowie jest ulica Śmigłego-Rydza, nie ma Cata-Mackiewicza, więc nie dyskutujmy komu historia przyznała rację. Może się więc zdarzyć, że i nasz minister od Obrony Narodowej uwierzy, że jest Śmigłym Rydzem i zamiast do psychiatry zwróci się o pomoc do policji i prokuratury.
Taki klimat, taka tradycja. Mimo wszystko nie życzę nikomu, by go na wojnę wysłali w pięknie pomalowanym i podremontowanym czołgu T-72.
