Dla innych może hasło z „Misia” Barei „bo wszystkie Ryśki to porządne chłopaki ” jest kultowe i prześmiewcze, dla mnie było to oczywiste skojarzenie z Ryśkiem Baranowskim. Bo jak inaczej określić człowieka, który z przyjemnością obdzielał innych swoim talentem i z tą samą przyjemnością potrafił podzielić się ostatnim piwem i karbinadlem.
Opowiadał Zbigniew Biernacki, że Ryś zaledwie kilka dni temu zajrzał do „Antykwarni”, pogadali „jak starzy” o chorobach, a potem Ryszard błysnął złotem obrączki na palcu: po trzydziestu latach sformalizował związek z Ewą (moją panią Profesor – jak ją z dumą nazywał). A kilka dni później przyszła Ewa, niosąc smutną nowinę.
Wspólnie z Naczelną, Renatą, możemy wspominać Ryśka-dziennikarza. Tworzyliśmy taki trochę zwariowany zespół w „Gazecie Częstochowskiej”. Rysiek pisał cięte felietony i celne komentarze polityczne, imponował wiedzą o starej Częstochowie, a ku naszej radości rozbawiał nas setkami anegdotek. Współtworzył potem „7 dni”, był nawet prezesem (czego nie lubił) stowarzyszenia zakładającego tygodnik. Ale dziennikarstwo, to dla niego, tylko jedno z wielu zajęć. Absolwent Liceum Plastycznego i warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych osadził się mocno w naszym środowisku twórczym, zdobywając uznanie jako grafik użytkowy, zwłaszcza projektant wydawnictw. Był także, nasz skromny Ryś, jednym z najlepszych w Polsce specjalistów od renowacji starych fotografii. Rzecz wymagająca benedyktyńskiej cierpliwości. Staranne, punkcik do punkcika, przywracanie zatartej treści, odtwarzanie zniszczonych czasem szczególików, przywracanie spłowiałej barwy. Ostatnio tak „odtwarzał Belweder”, nieistniejący już obiekt koło Dworca Głównego. Na odnalezionym, unikatowym zdjęciu widać było tylko jego zarys, Ryszard z tego odtworzył obraz wierny rzeczywistości lat 30-tych XX w. Odtworzone zdjęcia umieszczał na internetowym blogu, dopisując do nich ciekawe historie. Tak tworzył „wielką, ryśkową, encyklopedię” o Częstochowie i świecie.
Tu muszę słowami spłacić własny dług. Ryszard przetworzył przesłane przeze mnie kartki z literami, na piękne książki. Lubił to robić „od a do z”: redakcja, korekta, skład, ilustracje, projekt okładki, dobór papieru, pilnowanie druku w drukarni, bo widział od razu całość i nie godził się na kompromisy. Był w tym „zmorą” wydawców, nie przyjmował do wiadomości, że przez oszczędność trzeba dać gorszy papier, nie, bo: na gorszym zaniknie jakość fotografii, umkną szczegóły uwypuklające zawartość tekstu… Książka nie jest maszynopisem, książka jest dziełem sztuki! Moim zdaniem ten swój kunszt najpełniej przekazał w albumie wydanym w 100 lecie Wystawy Przemysłowo-Rolniczej w Częstochowie w 1909 r. Znakomicie odtworzone fotografie, dokumenty, fragmenty starych wydawnictw, zdjęcia artefaktów, to był poziom najlepszych w Polsce wydawnictw. Podobny kunszt wyrażał komponując wystawy. Dla niego to nie była kwestia powieszenia eksponatów i ich merytorycznego opisania. Każda wystawa musiała mieć swoją całościową kompozycję, niezależnie czy przymierzona do muzealnego pawilonu (np. 100 lecie krajoznawstwa z przetworzeniem sali w iluzję jurajskiego krajobrazu) czy wpisana w ruch uliczny (Polskie Drogi do Niepodległości, od I Pielgrzymki Ojca Świętego 3.04.1979 r. do 4.04.1989).
Ryszard był melomanem, nie można było liczyć na terminowość w czasie Konkursu Chopinowskiego, bo wysłuchać musiał z pietyzmem gry każdego uczestnika. Więc mam nadzieję, że za wszystkie dobre rzeczy robione dla Częstochowy i dla nas, wynagrodzą go gościną w XIX- wiecznym Monachium, poznaniem prawykonań Wagnera i zwiedzaniem pracowni polskich malarzy ze „szkoły monachijskiej”.
