Mam swój, wynikający z wieku, sposób na nerwy. Jak mnie coś rozdrażni, liczę do dziesięciu, zanim doliczę – zapominam powód zdenerwowania. Tak starcza demencja łagodzi moje obyczaje. Co jednak robić w czasach, gdy zanim do dziesięciu doliczę, pojawiają się nowe, denerwujące, wieści…?
Wydziwiałem na Marsz ku Czci Bolesława Okrutnego, a tu w odpowiedzi kolejny pomysł manifestacji. Marsz Patriotów, zapowiedziany przez premiera na 11 maja, przez pretendenta do prezydentury przeniesiony na 25 maja. Bolesławitów usprawiedliwia okrągła, milenijna, rocznica. Termin premierowski też był około rocznicowy, 12 maja będzie 99. rocznica stłumienia polskiej demokracji piłsudczykowskim przewrotem. Pretendent miał więc słuszną intuicję, by tej rocznicy nie uwypuklać. Bardziej jednak niż termin denerwuje mnie nazwa. Marsz Patriotów. To znaczy, że co…, że jak się nie maszeruje, to się nie jest patriotem? Może wzorem kibiców trzeba jeszcze podskoczyć: hop, hop, hop, kto nie skacze jest… tralala.
Weszło się w buty PiS-u i to na mózgu się odciska. Jak ktoś nie kochał Prezesa i jego Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, to był na rosyjsko-niemieckim żołdzie. Teraz trzeba kochać Premiera i jego PRON-cie, by zasłużyć na nazwę patriota. A ja za stary jestem na takie igraszki, dla mnie konkurs polityczny pt. Kto bardziej kocha Ojczyznę, jest chłopięcą zabawą w sikanie na odległość. Sikajcie sobie na zdrowie, byle nie do Wisły, ale mnie dajcie spokój. Wolę swoje anachroniczne zasady normalności, niż tuziny lajków za barwne wygłupy.
W normalności wobec każdego obowiązuje domniemanie niewinności. Zarzut niepatriotyzmu jest ciężkim posądzeniem, kojarzy się ze zdradą dobra wspólnego. Nie można rzucać takich oskarżeń nie dysponując dowodami. Dla zasady musimy przyjąć, że każdy, uczestnicząc czynnie i biernie w demokratycznych wyborach, kieruje się patriotycznymi motywami. Demokracja to wolny wybór, głosujący na Trzaskowskiego, Nawrockiego, Mentzena, Hołownię, Biejat, Zandberga itd., wierzy, że to dobry wybór dla Polski. Może się mylić, może sobie różne rzeczy wyobrażać jako dobro wspólne, ale nikomu, bez przekonujących dowodów, nie można odmawiać patriotyzmu. Partia jest częścią, Ojczyzna całością, nie mieszajmy uczucia do cząstki, z obowiązkami wobec całości.
Jak już ma być przygotowany majowy marsz partyjnego aparatu, to może przy okazji pomyślmy o zbiegu planowanej daty pochodu z ustanowionym formalnie świętem państwowym. 27 maja, na podstawie uchwały Sejmu, obchodzony jest Dzień Samorządu Terytorialnego, ustanowiony w rocznicę pierwszych wyborów w 1990 r. Było to ważne święto, gdy samorząd istniał i dostrzegano jego znaczenie dla Polski. Dziś nie ma samorządności, została zawłaszczona przez partyjne kliki, święto obchodzone jest na zasadzie rutyny, jak Dzień Hutnika, Strażaka czy Pismaka.
Może zatem sterowaną przez centrum demokrację uzupełnić warto oddolną aktywnością. W Warszawie niech „patrioci” z aparatu i awansu społecznego spontanicznie oklaskują Lidera. Na prowincji niech się obudzi patriotyzm lokalny, niech z każdej gminy, z każdego miasta, z każdego powiatu i województwa dotrze do Warszawy głos ludu: oddajcie nam samorządność!
Pozwólcie nam samym rządzić Częstochową, dosyć już wskazywania przez centrum, kto ma być radnym i na co można wydać miejskie pieniądze. Jeśli nie mamy możliwości decydowania o swoich, podstawowych, lokalnych sprawach, to żadne zaklęcia nie zmienią nienormalności w normalność, ani szamba w perfumerię.
Jarosław Kapsa
1 Komentarz
Samorządności lokalnej i regionalnej partie władzy nie oddadzą przenigdy.
Nie po to była ich świadoma degeneracja przez łajdackie sitwy, dla których osobiste dochody – prawe i lewe – i złudzenie panowania w folwarkach pełnych służalców, szui i donosicieli było i jest ich jedynym celem.
“Patriotyzm” większość ma we krwi… to patriotyzm cwaniactwa, egoizmu i głupoty podniesionej do rangi cnoty poddanych.
Reszta to pozory kołtunerii grającej rolę sobiepanów i pań swawolnych żyjących dla i z nierządu.
Ale liszaje wyłażą, strupieszała demokracja coraz mocniej cuchnie…
Niektórzy kierownicy siedzą w aresztach – wyjdą tylko umocnieni, bywa w glorii chwały szubrawców – szukając okazji do zemsty i odrobienia swoich strat.
Demokracja – bez niezawisłych sędziów i niezależnych sądów i prokuratur – nie ma racji bytu.
Zaraza populizmu i dyktatur partyjnych klik – w dłuższej perspektywie – słono kosztuje…
Ale to akurat nie obchodzi ani kurdupla, ani reszty trumpów i putinków – zamordyzm to demokracja trepów….