Starość jest ponura. Puste nakrycie przy wigilijnym stole przestało nas ciekawić nadzieją, na pojawienie się interesującego gościa. Stało się wspomnieniem po tych, którzy już z nami do wspólnej wieczerzy nie zasiądą.
Odeszła, daleko od Częstochowy, Ania Migalska, przez swoją migrację już od kilku lat nieobecna w naszym światku towarzyskim. A była niegdyś naszą gwiazdką, panią z telewizji wprowadzającą bezpośrednio do naszych domów błysk lokalnej kultury. Były, trudno w to uwierzyć, takie czasy, gdy promocja kultury była najważniejszym celem telewizji publicznej. Były takie czasy, gdy określenie telewizja publiczna, łączyło się z wypełnianiem istotnej misji społecznej. Było też tak, że ludzie tworzący samorządność, uznawali, że to kultura lokalna jest najważniejszym spoiwem wspólnoty.
Brzmi to dziś jak bajka dla dorosłych opowiadana przez Jana Kobuszewskiego. W świecie, w którym każdy ma swoją prawdę i każdy tą swoją prawdę może upowszechniać, telewizja publiczna jest zbytecznym klamotem, podstarzałą damą, lakierującą zmarszczki, by rozpaczliwie konkurować o oglądalność. Telewizja publiczna jest już przydatna tylko egocentrycznym politykom, przyzwyczajonym do oglądania siebie, zamiast w lustrze, na ekranie. To już nie jest ten świat, do którego pasowała nasza Ania.
Tamten świat konstruowały dziennikarskie ambicje: gdy rodziły się wolne media, najlepsi garnęli się, by być głosem kulturotwórczego środowiska. Bo wolność jest cenna, gdy otwiera drogi poszukiwania dobra, prawdy i piękna. Pisarz Andrzej Kalinin dzielił się teatralnymi impresjami, Andrzej Grądman wprowadzał czytelników w świat filharmonijnej muzyki, młodych poetów inspirował Tadeusz Gierymski, dzieła plastyków tłumaczył laikom Marek Czarnołęski i Piotr Głowacki. Od początku, od „Dyskursu”, była w tym zacnym gronie Ania, ona razem z Marianem Rawinisem spotkała się z Juliuszem Braunem, by wspólnie uruchomić niezależny „Dziennik Częstochowski 24 godziny”. I z tego „Dziennika” za namową dwóch fotografów – Zdzisława Sowińskiego i Andrzeja Zembika – trafiła do TVP. Wspomnijmy, na marginesie, że dziennikarstwo łączyła ze społecznikostwem, była radną Rady Miasta Częstochowy w I kadencji odrodzonej samorządności, pracowała w Komisji Kultury.
Kultura, nawet ta lokalna, to świat elitarny. Można udawać, że umie się śpiewać, malować, zatańczyć, zagrać na czymś, zyskać z tego powodu „lajki” od znajomych. Ale to nie jest świat kultury, bo brak w nim determinacji dążenia do piękna, brak umiejętności w wyrażaniu prawdziwych emocji. Wejście do tego świata wymaga przewodnika, kogoś kto potrafi opowiedzieć o efektach pracy twórczej, zwrócić uwagę odbiorcy na ogóły i szczegóły. Dobry przewodnik jest opiekunem artysty i stróżem elitarności środowiska, dba o poziom i trzyma ster.
W czasach, gdy pewne rzeczy, dziś niemożliwe, były oczywiste, gdy telewizja publiczna pełniła kulturotwórczą misję, był w naszej telewizji regionalnej, cykliczny magazyn „Z krukiem w herbie”. Kruk stanowił część godła Częstochowy, magazyn był kroniką kulturalną regionu częstochowskiego, robioną w doskonały sposób przez Anię Migalską. Dzięki temu wiedzieliśmy nad czym pracuje Nasz teatr, co prezentuje Nasza galeria sztuki, jaki wiersz zdobył uznanie jury Naszego konkursu im. Poświatowskiej. Był „naszyzm” w naszej kulturze, a jednocześnie troska, by ten „naszyzm” wyróżniała wysoka jakość estetyczna.
Nie ma już Ani, nie ma tamtych dziennikarzy, nie ma tamtej telewizji publicznej, ani tamtego programu z krukiem… Nie ma już nic… pora stąd iść.
Jarosław Kapsa
