9 maja 1873 r mieszkańcom Europy niebo zawaliło się na głowę. Nastąpił krach na giełdzie wiedeńskiej. „Tysiące ludzi, którzy się przed niedawnym czasem mienili bogatymi, od razu zubożało, bo papiery stanowiące dawniej bogactwo  ich ręku w jednej chwili straciły swą wartość, której też nigdy odzyskać nie zdołają” – opisywał to warszawski  tygodnik „Nadwiślanin”. Podobne kryzysy giełdowe zdarzały się wcześniej i później; przypominamy sobie o tym, analizując aktualną sytuację gospodarczą. Dwukrotnie jednak – w 1873 i w 1929 r –  załamanie giełdowe doprowadziło do wszechogarniających przemian społecznych, których skutki nie tylko dyktowały historię polityczną XX w, lecz odczuwalne są do dziś. Najdziwniejsze jest to, że mechanizm giełdowego krachu jest prosty jak cep; dlatego wciąż na nowo uczymy się go, odkrywając dawno odkryte prawdy.Enterprajzerzy i grynderzyKapitalizm XIX w. budowali enterprajzerzy – tak z cudzoziemska nazywano w Królestwie Kongresowych przedsiębiorców. Kapitalizm, tu konieczne jest przywrócenie pierwotnego znaczenia  słowa, to mechanizm możliwy do powszechnego stosowania w warunkach wolnego rynku. Zebrany kapitał (pieniądze oraz inne zasoby materialne i ludzkie) inwestuje się w wybrane przedsięwzięcie, licząc na dochód umożliwiający zwrot nakładów i czysty zysk będący nagrodą za aktywność. Enterprajzerów w latach 20-30. XIX w. można porównać do hiszpańskich konkwistadorów, podbijających nieznane lądy Ameryk; tak jak oni ryzykowali swoim i pożyczonym majątkiem, wyruszając nieznanym szlakiem nowych technologii, marząc o zdobyciu krainy złota, El-Dorado. Innowacyjność była rzeczywistym narzędziem rozwoju, bo mózgi ludzkie nie krępowały programy pomocowe UE ani tym bardziej teorie wypracowane na Wydziałach Zarządzania. Chodziło po prostu o to, by wyczuć niewyartykułowane potrzeby konsumentów i zaspokoić je możliwie tanio, tak, by podaż pobudziła popyt. Tak, to nie pomyłka: podaż miała pobudzić popyt, a nie odwrotnie. Gdyby kierowano się współczesnym przekonaniem, nikt nie wymyśliłby lokomotywy, bo żadne badanie rynkowe nie wykazałoby popytu na tak trudno wyobrażalną  machinę.Enterprajzerstwo to ryzyko; bankructwo było ceną za pomyłkę, płaconą nawet przez najwybitniejszych. Przypomnijmy tu naszego ziomka Piotra Steinkellera, którego genialny pomysł budowy kolei żelaznej z Warszawy do Sosnowca trafił w zły czas, rujnując przemysłowca i tych, którzy zawierzyli w jego umiejętności. Enterprajzer musiał umieć łączyć przeciwstawne cechy; powinien być wiarygodnym hazardzistą. Najpierw musiał zebrać kapitał, przekonać konkretnych ludzi, by powierzyli mu swój majątek, zebrane oszczędności, posiadane nieruchomości, wkład własnej pracy. Zebrawszy pulę, należało podjąć ryzyko, by obstawiając aktywność na rynku, trafić w odpowiednim czasie i miejscu w nierozpoznane potrzeby odbiorców. W kapitalizmie enterprajzerskim odczuwalna była osobista odpowiedzialność. Bo to działało tak: przychodzi do Ciebie facet i tłumaczy, że ma pomysł na samopodgrzewającą się szklankę. Ty zaś przekonany jego sugestywnością, wyjmujesz z „pończochy” uciułane oszczędności i dajesz mu je w nadziei na nagrodę w postaci zysku. Pomyliłeś się – twoja strata; obstawiłeś dobrze – Twój sukces. To działało. Rzeczywiście, zgodnie z teorią Saya, podaż nakręcała popyt, większość inwestycji kończyła się sukcesem, a więc kto ryzykował inwestowanie, zarabiał na spokojną starość i posag dla córek. W ślad za eterprajzerami powstała i rosła klasa społeczna rentierów; tj. ludzi, których dochód pochodził z zainwestowanego kapitału. Rentierstwo we Francji w połowie XIX w. było źródłem dochodów ponad połowy rodzin. Nawet chłop czy robotnik, wiedząc, że musi mieć  oszczędności na wypadek choroby czy starości, owe uciułane ubezpieczenie inwestował w różnorodne akcje i obligacje. Niektórzy, jak nasz poeta Juliusz Słowacki, dzięki szczęśliwej ręce do inwestycji, zyskali spory majątek, pozwalający im spełniać się w kulturze. Przezorny rentier trzymał się  zasady dywersyfikacji, czyli rozpraszał inwestowany kapitał. Jedna pomyłka rekompensowana była pozostałymi sukcesami. Wzrost liczny rentierów i rozproszenie ich kapitału powodowało zanik osobistych więzi  między enterprajzerem a inwestorem-akcjonariuszem. Rolę pośrednika w zbieraniu kapitału przejęły banki inwestycyjne; od słowa „grunder” („fundator”) nazywane „grynderskimi”.Lata 70. XIX w. to już czas „grynderów”. Banki, obiecując wysokie zyski z odsetek, zbierały oszczędności, lokując je w wybranych przedsięwzięciach. Kto ma pieniądze – ma władze, bankierzy decydowali w co inwestować, a więc jakie branże rozwijać. Skończył się czas ryzyka wynalazców; banki tuczyły tylko kury znoszące złote jajka, inny drób szedł na rosół.Być może czytający ten skrócony opis dostrzegą analogię miedzy przeszłością a teraźniejszością. Zobaczą identyczne mechanizmy, które i nas doprowadziły do kryzysu globalnych finansów.  Wielki krachKręciło się to jak szalona karuzela. Świat przeżywał okres rozwoju gospodarczego, inwestycje przynosiły dochód przekraczający 20% zainwestowanego kapitału rocznie. Banki grynderskie, prześcigając się w przyciąganiu kapitału, obiecywały odsetki od wkładów nie mniejsze niż 10%. A wszystko to bez  strat inflacyjnych, bo szanowane waluty oparte były na kruszcu. Było byczo, więc… dolano jeszcze oliwy do ognia. Po wygranej wojnie Prus z Francją w 1870 r. Bismarck nałożył na pokonanych kontrybucje w wysokości  5 mld franków w złocie (dziś to ok 150 mld dol.). Część pozyskanych pieniędzy puścił na rynek, wykupując tzw. subskrypcję wojenną. Dzięki temu liczba banków grynderskich w Niemczech wzrosła z 30 o kapitale 400 mln marek do 107 dysponujących kapitałem 700 mln marek. Na giełdzie berlińskiej podwoiła się liczba spółek, sięgając liczby 900. W podobnym tempie rozwijał się obrót kapitału w sąsiedniej Austrii, gdzie liczba notowanych na wiedeńskiej giełdzie spółek wzrosła w trzy lata z 154 do 367. Wtedy właśnie  padły historyczne słowa : „państwo nie może przeszkadzać głupcom w pozbywaniu się ich pieniędzy”. Ta wypowiedź, przypisywana szefowi Kancelarii Rzeszy Niemieckiej, powinna być mottem wyrytym na frontonie Europejskiego Banku Centralnego.W tle niemieckiej gorączki złota nie słabła spekulacja we Francji. Najwięksi bankierzy Europy bracia Rotszyldowie stworzyli genialny system inżynierii finansowej, umożliwiający państwu francuskiemu spłatę ogromnej kontrybucji bez jednoczesnego zmniejszenia obrotu pieniądza na rynku. Będące gwarantem wymienialności franka zasoby złota zostały wywiezione do Niemiec, siła franka została oparta na skomplikowanych fundamentach obligacji państwowych, akcji przedsiębiorstw, gwarancjach bankowych. Przyspieszenie obrotu finansowego nabrało charakteru globalnego: po wojnie secesyjnej nastąpiło ożywienie gospodarcze Stanów, otwarte zostały rynki Chin i Japonii, rozpoczęła się modernizacja przemysłu rosyjskiego. Się kręciło… 6 maja 1873 r. obsługujący spółki z wiedeńskiej giełdy mały bank z Budapesztu ogłosił, że nie jest w stanie wypłacić obiecanych 12,5% procentów. To pozornie drobne bankructwo małego banku uruchomiło lawinę. Nastał „czarny piątek” 9 maja: rentierzy, panicznie wycofując oszczędności z grynderskich banków, pogrążyli  wiedeńska giełdę. Upadłość ogłosiło 20 banków, a policja siłą musiała usuwać z gmachu giełdy zdesperowanych inwestorów.  W ciągu kolejnych dni zbankrutowało 55 banków, a krach przeniósł się na giełdę berlińską. Potem był Paryż, Londyn i wrześniowa panika

Czy Polska zastąpi Wielką Brytanię wśród decydentów Unii czy nie zastąpi to sprawa absolutnie drugorzędna. Istota sprawy polega na tym, że ewentualne wystąpienie Wlk. Brytanii z UE w jakiś sposób mogłoby zmienić sytuację Polaków na Wyspach. I o tym warto napisać. Ale, rzecz jasna, o tym ani słowa – o kryzysie w publicystyce pisze nasz korespondent z Anglii. O tym, że internet zmienił i zmienia nasze życie właściwie każdego dnia, nie ma nawet co mówić, bo to oczywiste. Jeśli dopadnie nas nagłe zaćmienie umysłowe, wystarczy przecież jedno kliknięcie i do dyspozycji mamy całą wiedzę tego świata, w dodatku w najróżniejszych językach. Do wyboru, do koloru. Nie wiem, być może ten łatwy dostęp do wszystkiego sprawia, że zdecydowana większość polskich dziennikarzy i polityków zachowuje się jak dzieci, które dostały właśnie atrakcyjną zabawkę i dalejże z nią harcować! Czytanie wiadomości w internecie zastępuje powoli, ale skutecznie poranne czytanie gazet. Dawniej, po lekturze prasy mniej więcej wiadomo było, co się dzieje i gdzie, zarówno w warstwie informacyjnej, jak i rozszerzonej, wzbogaconej intelektualnie, publicystycznej. Teraz nie. Już nie. Teraz zamiast wiadomości dostajemy pytania. Przykłady można mnożyć. Jakaś celebrytka założyła zieloną sukienkę i już mnie pytają: „Czy ładnie jej w zielonym?”. A co mnie do tego, cholera z nią! Zespół muzyki popularnej, wszystko jedno jaki, nagrał nową płytę i już dziennikarze dociekają: „Będzie nowy hit?”. Zwisa mi to.  Są także, niestety, sprawy większego kalibru niż kolor czyjegoś odzienia czy spekulacje na temat przyszłych przebojów. Wydawałoby się, że przynajmniej w tej materii jakiś rozsądniejszy żurnalista potraktuje sprawę z należną powagą. Ale gdzie tam! „Wielka Brytania wystąpi z Unii?” – krzyczy do mnie pytanie z całego polskiego internetu, ale odpowiedzi brak, bo za informacją, jakościowo – dodajmy – mierną, nie idzie żaden logiczny, publicystyczny tekst, choćby wyłącznie ograniczony do spekulacji, ale rzeczowych. I do jednego pytania dziennikarskiego dochodzi zaraz następne – polityczne, bo wyartykułowane przez jakiegoś tak zwanego polityka i ochoczo podchwycone przez media: „Polska zastąpi Wlk. Brytanię wśród unijnych decydentów?”. Nie przesadzam, tak stało jak wół napisane w jednym z portali internetowych, którego nazwy nie będę wymieniał, ale i tak wszyscy pewnie wiedzą, o co chodzi. To pytanie jest żenujące. Czy Polska zastąpi Wielką Brytanię wśród decydentów Unii czy nie zastąpi to sprawa absolutnie drugorzędna. Istota sprawy polega na tym, że ewentualne wystąpienie Wlk. Brytanii z UE w jakiś sposób mogłoby zmienić sytuację Polaków na Wyspach. I o tym warto napisać. Ale, rzecz jasna, o tym ani słowa. Zamiast tego, jakiś dureń, podkręcony z rana wytycznymi partyjnymi, wyrywa się przed szereg i oznajmia światu swoje przemyślenia, jakiś inny dureń skrzętnie notuje wypowiedź pierwszego durnia i po sekundzie błyskotliwy news jest już w internecie. Jakież to piękne i mocarstwowe: Polacy zamiast Wyspiarzy będą decydować o losie Europy. Ej, łza się w oku kręci. Ileż to możliwości się otwiera, ekonomicznych, politycznych i oczywiście historycznych, aż doczekać się nie mogę na kolejne rewelacje na ten temat.

Ostatnia sesja Rady Miasta (31 stycznia) zainaugurowała erę elektronicznej, a co najważniejsze  imiennej rejestracji głosowań częstochowskich samorządowców. Dzięki temu niezmiernie ułatwiony zostanie dostęp do informacji publicznej. Kiedy jednak mieszkańcy będą mieli internetowy wgląd w wyniki głosowań? Już dzisiaj! Wykaz głosowań jest dostępny na stronie Biuletynu Informacji Publicznej (bip.czestochowa.pl) w zakładce XXXI sesji Rady Miasta. Wykaz znajduje się w załącznikach pod porządkiem obrad.  Długo oczekiwane urządzenie do imiennego liczenia głosów sprawdziło się bez większych problemów technicznych i tym samym zreformowało dotychczasowy system głosowania. Wprawdzie podczas decydowania radni nadal podnoszą ręce, ale jednocześnie muszą nacisnąć odpowiedni przycisk na osobistym pilocie („za”, „przeciw” „wstrzymuję się”). Po zakończeniu procedury oczom zgromadzonych ukazuje się graficzny wykres oraz imienna lista głosowania. Na elektroniczny rejestr głosowań czekaliśmy długo, ale na pewno było warto. Do tej pory mieszkańcy mogli się dowiadywać o decyzjach radnych przede wszystkim z mediów. Protokoły z obrad sesji publikowane są na stronie BIP-u po zakończeniu całego procesu legislacyjnego, co trwa niestety długo – na ten moment nie mamy możliwości elektronicznego wglądu w tego rodzaju dokument ani z sesji wczorajszej, ani nawet z grudniowej! Publikacja imiennej listy głosowań umożliwia zatem o wiele szybszy dostęp do informacji o tym, która uchwała została przyjęta, jaka odrzucona i dzięki komu takie decyzje zostały podjęte.

Polityka, w tym także historyczna, ma u nas charakter wizerunkowy. Znaczy to, że nie interesuje nas przeszłość, by z niej czerpać doświadczenie dla przyszłości. Historia ma walor zabawy karnawałowej w przedszkolu – ważne, by włożyć odpowiedni strój i maskę, by bawić doskonale. Polityk może dzięki lamusowi historii chodzić na dwóch nogach i udawać Piłsudskiego. Ta zabawa, niegdyś bliska prawicy, zaczyna ogarniać lewicowe serca. Wygrzebany z przełomu lat 40/50  antyfaszyzm i antyklerykalizm, połączony z wyzwoleństwem lat 60. XX w, uchodzi dziś za modernę. Dzięki temu babcie i wnuczki mogą nie tylko tańczyć przy podobnej muzie, ale wspólnym głosem sloganić „faszyzm nie przejdzie”, „kler na Madagaskar”, paląc przy tym trawkę i staniki (o ile babcie wychowane w duchu rewolucji kwiatów wiedzą, co jest stanik).Wizerunkowość historyczna musiała sięgnąć Gierka. Musiała, bo postać ta nie tylko wydobywa miłe wspomnienia młodości obecnych 50+, ale być powinna idolem wszelkiej maści aparatczyków partyjnych. Trzymając się tezy pana Marksa, że historia powtarza się jako farsa, przyrównałem niegdyś różnicę miedzy panem J. (z wiadomych względów nie wymienię imienia) Kaczyńskim a panem D. Tuskiem, jak między panem Gomułką a panem Gierkiem. Polityka obu panów (K i T oraz G i G) była w ogólnych zarysach taka sama. Tyle, że w jednym wypadku socjalizm oblany był narodowym sosem i pokazową ascezą, w drugim dominowało liberalne hasło „bogaćcie się”. Ascetyzm, nawet oblany narodowo-socjalostyczną marynatą, na dłuższą metę jest trudny do zniesienia. Nawet pan M. Kamiński czy pan Z. Ziobro nie będzie ścigać korupcji za 2 tys. zł. brutto; też prócz satysfakcji chcą mieć drobne na fryzjera i na ciasteczka. Jeżeli już się człowiek zapisuje do partii, by grać rolę klaszczącej małpy, to chciałby w zamian mieć przynajmniej banana. I tu bliska ideału była polityka Gierka; członkostwo partyjne dawało nie tylko awans społeczny, lecz i wymierny awans materialny. Im wyżej w partyjnej hierarchii, tym większe możliwości skubania.  Socjalizm stał się dla partyjnego aparatu drogą do wymarzonego M-3, fiata, daczy i żaglówki; bida socjalistyczna wyznaczała taki pułap aspiracji. Zachowując właściwe proporcje to temu samemu służy dzisiejszy socjalizm (kapitalizm państwowy), otwierający partyjnym miernotom awans na prezesów spółek z godną ich potrzeb pensją. Nie dziwiłbym się, gdyby w gabinecie partyjnych aparatczyków (od lewicy po prawicę) zawisł między orłem a krzyżem portret Gierka. Uosabiałby wiarę, że ponoszony trud  propagandowo-piarowski, ofiarna gimnastyka gięcia  krzyża i ćwiczenia przyklęku i tym podobnej pracy partyjnej, przyniesie korzyść w postaci władztwa nad Orlenem, KGHM lub chociaż nad Państwową Wytwórnią Pompek Miękkich. Dajesz siebie, by brać dla siebie (dajesz d… za miskę zupy), to jedynie słuszne, zrozumiałe, zgodne z naturą hasło, będące wkładem Gierka w rozwój XX-wiecznej Polski. Przyjęcie przez aparat partyjny wszelkiej maści Gierka jako patrona roku 2013 byłoby wiec czymś bardziej naturalnym niż przebieranie się przez ten aparat w stroje powstańców styczniowych czy warszawskim. Wyobrażam sobie takie święto partyjnych happenerów śpiewających porywający hymn lat 70.: „Nie masz to, ach, nie masz, jak w partyjnej armii, partia cię ubierze, partia cię nakarmi”. Czego i Wam życzę.

Prosta zapowiedź polemiki Artura Sokołowskiego z Urzędem Miasta Częstochowy na temat artykułu “Matyjaszczyk tłumaczyć się nie musi”. Z uwagą przeczytałem treść sprostowania nadesłanego przez rzecznika prasowego UM Częstochowy do mojej skromnej wypowiedzi na temat uchwały Rady Miasta dającej pełną swobodę działania Prezydentowi Miasta w zakresie wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego z udziałem Gminy. Ksiądz Józef Tischner mawiał, że są 3 rodzaje prawdy: „Święta prowda, tyż prowda i g…o prowda”. Tłumaczenia Urzędu Miasta odbieram niestety w tej trzeciej kategorii. Dlaczego?1) Jeżeli istotnie bezpośrednią przyczyną podjęcia uchwały było zwrócenie uwagi przez służby prawne Wojewody Śląskiego na brak uchwały „o zasadach wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji…”, to przecież nikt nie nakazał Prezydentowi proponowania uchwały, w której główną zasadą jest, że Rada Miasta nie ma żadnych praw. Intencja Wojewody Śląskiego jest jasna i klarowna – „stwórzcie uchwałę o zasadach po to, żeby było wiadomo, kiedy uchwała indywidualna Rady Miasta będzie potrzebna, a kiedy nie” (tak jak ma to miejsce w dziesiątkach innych samorządów, w tym wskazanych przeze mnie przykładach Warszawy i Elbląga). Prezydent Matyjaszczyk wykazał się dużym poczuciem humoru i zaproponował uchwałę „o zasadach…” rozwiązującą Radzie Miasta problem definitywnie – zamiast oceniać 100% przekształceń własnościowych Rada oceni ich… 0% . Tak naprawdę Prezydent miał do tego prawo (nie wnikając w jego intencje), a winą Rady jest, że wykazała się… co najmniej dużym gapiostwem.2) Co najmniej zabawne w kwestii zakresu uprawnień Prezydenta jest powoływanie się na ograniczenia wynikające z ustawy o gospodarce komunalnej. Zacytujmy zresztą część tego sławetnego artykułu 10 ustawy:1. Poza sferą użyteczności publicznej gmina może tworzyć spółki prawa handlowego i przystępować do nich, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:1) istnieją niezaspokojone potrzeby wspólnoty samorządowej na rynku lokalnym;2) występujące w gminie bezrobocie w znacznym stopniu wpływa ujemnie na poziom życia wspólnoty samorządowej, a zastosowanie innych działań i wynikających z obowiązujących przepisów środków prawnych nie doprowadziło do aktywizacji gospodarczej, a w szczególności do znacznego ożywienia rynku lokalnego lub trwałego ograniczenia bezrobocia.2. Poza sferą użyteczności publicznej gmina może tworzyć spółki prawa handlowego i przystępować do nich również wówczas, jeżeli zbycie składnika mienia komunalnego mogącego stanowić wkład niepieniężny gminy do spółki albo też rozporządzenie nim w inny sposób spowoduje dla gminy poważną stratę majątkową. Co do tego, że obecnie w Częstochowie są spełnione łącznie oba powyższe warunki chyba nikt nie ma wątpliwości. Wskaźnik bezrobocia mamy w mieście przerażający, podjęcie innych działań w postaci prezydenckich lotów do Chin aktywizacji gospodarczej nie przyniosło, niezaspokojone potrzeby wspólnoty samorządowej (szczególnie w postaci krewnych i znajomych przysłowiowego królika) istnieją, a zatem…3) A zatem są spełnione wszelkie ustawowe warunki, żeby do spółek poza sferą użyteczności publicznej (a zatem w zasadzie dowolnych – włącznie z „Różowym Domkiem” GmbH) w Częstochowie mógł Prezydent przystępować, przekształcać je, wnosić im zarządzeniami wielomilionowe majątki, a nawet w konsekwencji spowodować poważną stratę majątkową dla Gminy. Hulaj-dusza, piekła nie ma…    A o tym, że to nie science-fiction, tylko realia dnia dzisiejszego w częstochowskim samorządzie opowiem Państwu czytelnikom szczegółowo następnym razem – na przykładzie „projektu inwestycyjnego” w Alei Najświętszej Maryi Panny 49, gdzie Gmina prawdopodobnie bezpowrotnie pozbawiła się majątku o wartości wycenionej na ponad 2 mln złotych. Bo można…

Artykuł z poprzedniego wydania o miejskich spółkach stał się powodem postawienia nas przed tablicą przez naczelnika Małgorzatę Kosin. Tym chętniej do tematu powracamy. Wydział Mienia i Nadzoru Właścicielskiego nie zgadza się z naszymi wnioskami. Przypomnijmy: Na początku 2012 roku częstochowscy radni większością głosów (przy jednym zaledwie sprzeciwie) podjęli uchwałę o przekazaniu prezydentowi miasta pełni władzy nad spółkami miejskimi. W wyjaśnieniu naczelnik Kosin czytamy: „Przede wszystkim gmina nie może „kupić”, czy też „sprzedać” spółki, tylko ewentualnie zbyć udziały/akcje należące do gminy.”. Bez komentarza. Naczelnik Wydziału w wyjaśnieniu przesłanym do redakcji tłumaczy, iż „uchwała (…) została podjęta nie z inicjatywy prezydenta miasta, lecz na podstawie pisma, które wpłynęło z Wydziału Nadzoru Prawnego Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach.”. I tu pojawia się dość zawiłe wyjaśnienie, które radni interpretują następująco: my jako Rada nie możemy podejmować indywidualnych uchwał w sprawie spółek miejskich. A co na to Urząd Wojewódzki? – W piśmie wystosowanym do gmin chodziło nam o to, aby radni ustalili ogólne zasady gospodarowania miejskimi spółkami. Dopóki tego nie zrobią nie mogą podejmować indywidualnych uchwał w tej kwestii. Nigdy nie narzucaliśmy żadnemu samorządowi w jaki sposób ma postępować. Niektóre gminy w województwie śląskim pozostawiły prawo do decydowania o spółkach w rękach radnych, inne te prawa nieco ograniczyły – mówi Krzysztof Nowak dyrektor Wydziału Nadzoru Prawnego i Właścicielskiego Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego. Miasto Częstochowa jest jedyną gminą, w której prezydent – bez zgody, a nawet wiedzy radnych – podejmuje decyzje o miejskich spółkach.Abstrahując od tego co pani Kosin w wyjaśnieniu przesłanym do naszej redakcji miała na myśli, fakty choć wyraźnie nie na rękę urzędnikom, są nie do podważenia. Tego fatalnego dla Częstochowy dnia, tuż przed sesją Rady Miasta, na liście obecności podpisali się wszyscy radni, a mamy ich 28. W głosowaniu nad uchwałą w sprawie o wnoszenie, cofanie i zbywanie udziałów/akcji w spółkach prawa handlowego przez prezydenta miasta Częstochowy, wzięło udział 24 radnych (gdzie było 4 nie wiadomo). Uchwała przeszła 20 głosami „za”, 3 wstrzymującymi się i 1 przeciw.Od przegłosowania nieszczęsnej uchwały minął rok, a radni dopiero teraz w pełni uświadomili sobie wagę tamtej decyzji. Część z nich przyznaje się otwarcie do popełnionego błędu, inni tworzą teorie spiskowe i nadinterpretacje przepisów, a pozostali ślepo ufają swojemu prezydentowi.O komentarz poprosiliśmy lokalnych szefów partii politycznych oraz klubów. Zapytaliśmy też radnych jak wówczas głosowali. Pomimo kilkudniowych starań, nie udało nam się skontaktować ze Zbigniewem Niesmacznym (SLD), Ryszardem Szczuką (SLD), Barbarą Gieroń (PO), Martą Salwierak (PO), Barbarą Kocik (PiS), Ryszardem Majerem (PiS), Jerzym Nowakowskim (PiS), Zbigniewem Strzelczakiem (PiS). Radni nie odbierają telefonów. SOJUSZ LEWICY DEMOKRATYCZNEJ Marek Balt, przewodniczący SLD [wysłane z iPada – red.]– Przepraszam ale nie znam szczegółów tego tematu tematu więc nie mogę się odnieść. Radny Janusz AdamkiewiczJak głosował: – Nie pamiętam.Czy głosowałby za zmianą? Brak odpowiedzi. Komentarz: – Obecnie to nie wiem, co się dzieje w Częstochowie, teraz jestem na urlopie za granicą. Radny Tomasz BlukaczJak głosował: – Ja głosowałem „za”Czy głosowałby za zmianą? Brak odpowiedzi. Komentarz: – Mam pełne zaufanie do prezydenta Matyjaszczyka, nie widzę żadnych zagrożeń w związku z uchwaloną przez nas uchwałą. Radny Janusz DanekJak głosował: – Nie pamiętam. Nie pamiętam nawet, co robiłem wczoraj. Czy głosowałby za zmianą? Brak wypowiedzi.Komentarz: – Uchwała radnych to jak prawo. Nie będę komentować prawa. Nie podważajmy naszych lokalnych przepisów.  Radny Dariusz KapinosJak głosował: – Nie odpowiem na to pytanie. Czy głosowałby za zmianą? Brak wypowiedzi. Komentarz: – Nie będę komentować. Radny Łukasz KotJak głosował: – Zakładam, że byłem “za”. Czy głosowałby za zmianą? – Muszę poznać projekt uchwały.Komentarz: – Każdy radny miał szansę zapoznać się z projektem uchwały i zagłosować według własnego sumienia. Proszę pamiętać, że to nie była tajna uchwała. Radna Elżbieta KunickaJak głosowała: – Nie pamiętam.Czy głosowałaby za zmianą? Brak wypowiedzi. Komentarz: – Nie będę tej sprawy komentować, bo ja zajmuję się w radzie innymi rzeczami. Radny Łukasz WabnicJak głosował: – Oczywiście „za”. Czy głosowałby za zmianą? – To zależy od projektu. Komentarz: – Ja czytałem projekt uchwały i moim zdaniem jest on bardzo w porządku. Nie ma w nim niczego nienormalnego. Ja ufam prezydentowi miasta bezgranicznie i jestem pewien, że nie zrobi on absolutnie nic, co by było wbrew interesowi miasta Częstochowy. Radny Zdzisław WolskiJak głosował: – Oczywiście „za”Czy głosowałby za zmianą? Brak wypowiedzi. Komentarz: – Ocenianie tej uchwał jest nieco przedwczesne gdyż pracują nad nią prawnicy. Z tego co już wiadomo, do złamania prawa jednak nie doszło. Ja uważam wręcz, że jest to właściwe rozwiązanie. PLATFORMA OBYWATELSKA Halina Rozpondek, przewodnicząca Koła Nr 1 PO– Przyznam, że radni dostali ode mnie reprymendę. Jestem zdania, że z takimi uchwałami należy bardzo ostrożnie postępować. Jednym niefrasobliwym głosowaniem radni oddali swoją władzę nad spółkami w ręce prezydenta. Jak to było możliwe? Być może cała para poszła w uchwałę dotyczącą szkolnictwa.Izabela Leszczyna, wiceprzewodnicząca Koła Nr 2 PO – Trudno nie zgodzić się z negatywną opinią o uchwale oddającej decyzje w sprawie majątku spółek miejskich w ręce organu wykonawczego. Z całą pewnością to karygodne przeoczenie członków Rady Miasta. (…) Na usprawiedliwienie radnych Platformy Obywatelskiej chciałabym powiedzieć, że Marcin Biernat napisał już projekt uchwały zmieniającej te fatalne zapisy, i że czas ochronny dla Prezydenta, który daliśmy mu, żeby nie być posądzonymi o złośliwe utrudnianie zarządzania miastem po przegranej w wyborach, właśnie się skończył.(…) chciałabym jednak wyraźnie podkreślić, że to nie radni byli autorami tej uchwały, oni raczej padli ofiarą arogancji Krzysztofa Matyjaszczyka i jego otoczenia. Okazało się, że przy tej władzy oczy muszą być szeroko otwarte! Radny Marcin BiernatJak głosował? – Wstrzymałem się… Chyba.Czy głosowałby za zmianą? – Byłbym „za”. Komentarz: – Nie wiem, jak to się stało… Były uchwały edukacyjne. To chyba zbyt duże powierzenie odpowiedzialności  prezydentowi. Radna Małgorzata IżyńskaJak głosowała? – Przypuszczam, że wstrzymałam się od głosu. Czy głosowałaby za zmianą? – Nie jestem w stanie dziś powiedzieć. Komentarz: – Nie rozmawialiśmy w klubie na ten temat, więc dziś nic nie powiem. Radny Jacek KrawczykJak głosował: – Wprawdzie nie pamiętam wszystkich głosowań, ale wydaje mi się, że byłem „za”. Czy głosowałby za zmianą: – Będziemy rozmawiać w klubie radnych o cofnięciu kompetencji prezydenta w tej sprawie. Komentarz: – Z tego co kojarzę, prezydent Matyjaszczyk mówił o tym,